fbpx

«Σούπα Μόντο»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Supa Modo)

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: ΗΠΑ Κένυα, Γερμανία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Λικαρίον Γουαϊανίνα
  • Με τους: Στίσι Γουαγουέρου, Μαριάν Νούνγκο, Νιαγουάρα Ντάμπια
  • Διάρκεια: 75΄
  • Διανομή: Νεανικό Πλάνο
  • Διακρίσεις: Βραβείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης Παιδικού Κινηματογράφου (ECFA) για την Καλύτερη Ευρωπαϊκή Ταινία για παιδιά του 2018
  • Βραβείο Καλύτερης Ταινίας (Generation Kplus), Berlin International Film Festival 2018
  • Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, Carthage Film Festival 2018
  • Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, Emden International Film Festival 2018
  • Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, Hamburg Film Festival 2018
  • Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, Zlín International Film Festival for Children and Youth 2018
  • Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και Σεναρίου, Olympia International Film Festival for Children and Young People 2018 (Φεστιβάλ Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους – 2018)
  • Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Νεανικής Κριτικής Επιτροπής, Minneapolis St. Paul International Film Festival 2018
  • Βραβείο της Βουλής των Ελλήνων «Ανθρώπινες Αξίες», Olympia International Film Festival for Children and Young People 2018
  • Προβολή: Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Η 9χρονη Τζο (Στίσι Γουαγουέρου – αφοπλιστική η πιτσιρίκα) λατρεύει τις ταινίες δράσης και ονειρεύεται να γίνει η υπερηρωίδα «Supa Modo». Η μεγαλύτερή της επιθυμία είναι να γυρίσει μια ταινία και να πρωταγωνιστήσει σ’ αυτήν.

Η μικρή Τζο όμως βρίσκεται στο τελικό στάδιο της θανατηφόρας ασθένειάς της, καθώς πάσχει από λευχαιμία. Η μητέρα της Κάθριν (Μαριάν Νούνγκο – καταπληκτική) που είναι η σεβαστή μαία της μικρής κοινότητας και έχει ξεγεννήσει όλες τις γυναίκες, αποφασίζει να βγάλει την Τζο από το νοσοκομείο που βρίσκεται και να την πάρει στο σπίτι, ώστε να περάσει ανθρώπινα και ήρεμα όσο χρόνο ζωής της απομένει.

Η μεγαλύτερη σε ηλικία αδερφή της, η Μιξ (Νιαγουάρα Ντάμπια – πολύ καλή) στεναχωριέται και σαστίζει βλέποντας την εύθυμη και γεμάτη ζωή μικρή αδελφούλα της να σπαταλάει τον πολύτιμο χρόνο που της απομένει ξαπλωμένη στο κρεβάτι μακριά από την χαρά του παιχνιδιού και της ζωής, οπότε ενθαρρύνει την Τζο να πιστέψει στις μαγικές της δυνάμεις και αρχίζει η όμορφη ιστορία μας.

Η Μιξ πείθει όλους τους συγχωριανούς να την βοηθήσουν να φτιάξει μια κατάσταση, κάπως θεατρική, κάπως κινηματογραφική, που θα φαντάζει όμως αληθινή και θα χαροποιήσει την μικρή Τζο. Μικροί και μεγάλοι συμμετέχουν σε μικρά σκετσάκια καθημερινότητας που έχουν να κάνουν με την Τζο ως υπερηρωίδα Σούπα Μόντο να επεμβαίνει και να σώζει τους ανυπεράσπιστους συγχωριανούς της από κακοποιούς.

Έρχεται και η στιγμή για να πραγματοποιήσει η μικρή το όνειρό της: Να γίνει μια σούπερ ηρωίδα, η Σούπα Μόντο σε ταινία, που θα βοηθάει τους ανθρώπους από τους κακούς και θα προσφέρει ασφάλεια και χαρά.

 

«Modo» στην αφρικανική διάλεκτο κικούγιου (διάλεκτος των σουαχίλι) σημαίνει άνθρωπος, άτομο, πρόσωπο. Είναι ένα ουσιαστικό ελεύθερο συνδηλώσεων σε ότι αφορά την ηλικία ή το φύλλο, γεγονός που το καθιστά ιδανικό για το όνομα του alter ego της πρωταγωνίστριας της ταινίας, η οποία έχει δύο αντισυμβατικές ιδιότητες, είναι παιδί και μάλιστα κορίτσι.

Έτσι, ο τίτλος επιχειρεί μια έμμεση αναφορά στο βασικό θέμα της ταινίας, ότι οποιοσδήποτε μπορεί να είναι ήρωας. Δηλαδή το πρόθημα Super (το οποίο στον τίτλο έχει αποτυπωθεί φωνητικά, όπως θα το προέφερε ένα παιδί της Κένυας) μπορεί να μπει μπροστά από το όνομα οποιουδήποτε, αναφέρει η συγγραφή ομάδα της ταινίας.

Ο 32χρονος Κενυάτης Λικαρίον Γουαϊανίνα, που γεννήθηκε στη Μόσχα και εργάζεται στο Ναϊρόμπι διαθέτει μια άριστη σχέση με το γόνιμο, ανθρώπινο συναίσθημα. Παρότι οι πρώτες σεκάνς προδιαθέτουν τον θεατή για μια πονεσιάρικη ταινία (θανατηφόρα αρρώστια σε μικρό κορίτσι), η πλοκή έρχεται όλη τούμπα και από το φαιό τοπίο του πόνου ξεπηδά χρώμα, χαρά και απέραντη ανθρωπιά.

Σε μια Κένυα που δεν έχει να κάνει με τρόμο, παρακμή και αθλιότητα, όπως μας έχουν συνηθίσει κινηματογραφικά, αλλά με αγάπη, αλληλεγγύη, συναίσθημα και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, ο σκηνοθέτης Γουαϊανίνα πλάθει αξίες και αισιοδοξία με εφαλτήριο την απώλεια, που όμως γεννάει όνειρα.

Η Τζο είναι πραγματικά μια ηρωίδα μικρών διατάσεων, που ενώ γνωρίζει πως θα αποχωρήσει από τα γήινα (ουδέποτε μαρτυράει κάτι τέτοιο), λέει στην μεγάλη αδελφή της με αφοπλιστική ωριμότητα να δώσει τα πόστερ με τους υπερ-ήρωές της στους φίλους της στο νοσοκομείο… όταν εκείνη θα πάψει να τα χρειάζεται. Απίθανο!!! Πουθενά ο Κενυάτης σκηνοθέτης δεν χρησιμοποιεί τον ανθρώπινο πόνο για να τραβήξει την συμπόνια ή το δάκρυ του θεατή, αντιθέτως γελάς στην ταινία με την ψυχή σου, εξορκίζοντας το δυσάρεστο και αυτή είναι η ύψιστη επιτυχία της.  

Μια ταινία διαφορετική από κάθε άλλη, κάτι σαν ζωντανό παραμύθι μιας σπουδαίας αλήθειας, που δεν πρέπει να χάσουν ούτε οι μικροί, ούτε οι μεγάλοι θεατές.