fbpx

«Σαρωτική, Αξιαγάπητη και «Ευνοούμενη»» οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Αφορμή τούτου του μικρού κειμένου, προ της παρουσίασης των εβδομαδιαίων ταινιών, είναι, φυσικά, η επιτυχία του Έλληνα σκηνοθέτη Γιώργου Λάνθιμου και η αξιόλογη πορεία του στην δύσκολη και απαιτητική αλλοδαπή. Ένας Έλληνας εκτός των τειχών, όπως τόσοι άλλοι, που ανεβάζει τον πήχη σε τρανά, καλλιτεχνικά ύψη τα τελευταία χρόνια της μακάβριας, ελληνικής μιζέριας. Για να εξηγούμεθα και να είμαστε δίκαιοι στις υπεύθυνες θέσεις που βρισκόμαστε, να γράψουμε πως ουδεμία σχέση ή συγγένεια έχει η Ελλάδα με τις επιτυχίες του Γιώργου Λάνθιμου, παρά μόνο ότι ο άνθρωπος είναι γέννημα θρέμμα Έλληνας. Πέραν αυτού η όποια ταύτιση του στιλ: «Ο Γιώργος κάνει υπερήφανη την Ελλάδα» ή «Η Ελλάδα στα Όσκαρ» ή όποια άλλη ανοησία εκφέρεται λαϊκίστικα, είναι απλά μάντολες.

Εάν ήθελε μερίδιο από την διεθνή επιτυχία του Λάνθιμου η χώρα μας, ας μεριμνούσε να κρατήσει το τέκνο της στις φτερούγες της, μαζί και όλους τους υπόλοιπους, και τότε ο σκηνοθέτης ας εμφανίζεται στις βραβεύσεις με  ansanble την γαλανόλευκη, που λέει ο λόγος. Ό,τι κατάφερε ο Γιώργος Λάνθιμος είναι απόλυτη εργασία του προσωπικού του ταλέντου, της δύναμης, του μόχθου και των γόνιμων επαφών που εκτίμησαν την κινηματογραφική του γραφή, τον προώθησαν για να φτάσει με το σπαθί του στο βάθρο των μέγιστων. Από εκεί και έπειτα η Ελλάδα είναι μια πιο εσωτερική έννοια, μια βαθιά ριζωμένη ιδέα για τον κάθε μετανάστη, που δεν ταυτίζεται με το ερεβώδες παρών, όταν το κάθε κουβέρνο αναγκάζει το μέλλον του έθνους να φτιάξει βαλίτσες για να γλυτώσει από την ελώδη και «θανατερή» περιοχή.

Πάντως, τοποθετώντας για λίγο τον Γιώργο Λάνθιμο στην άκρη, ό οποίος δεν θα σταματήσει να απασχολεί θετικά τον χώρο της 7ης Τέχνης, επιθυμώ να βάλω διακριτικά μια σκέψη στο τραπέζι, που με απασχολεί ως πολίτη αυτού του ευλογημένου τόπου, που ναι, είναι ευλογημένος, ασχέτως εάν εμείς οι Έλληνες δεν τον σεβόμαστε, δεν τον προστατεύουμε, συνεπώς δεν τον αγαπάμε.

Αγαπητοί μου φίλοι μου, έχετε παρατηρήσει κάπως, πως έπειτα από πολλές πολλές δεκαετίες η Ελλάδα, ως σημείο αναφοράς, αναδύεται ξανά στην επιφάνεια και ολοένα πιο συχνά, αν και αποικία χειρίστου είδους, συζητιέται και «παίζει» παντού ως η πολύτιμη εξέδρα ανασύστασης πραγμάτων; Στις επιστήμες, στις τέχνες, στον αθλητισμό, στον τουρισμό, στις εξαγωγές εκλεκτών, αγροτικών προϊόντων συμβαίνει μια πρωτοφανής επέλαση, βέβαια μικρή σε ένταση, αλλά διαφαίνεται άκρως σημαντική και με αυξητική δυναμική. Όποιος προκομμένος «αερίστηκε» από την πατρίδα μας προόδευσε τα μάλα σε όλους τους τομείς.

Όποιος ασχολήθηκε με σωφροσύνη στον παραγωγικό κλάδο, με στόχο τα προϊόντα του να ταξιδεύουν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, δίχως καμιά βοήθεια από το ανάλγητο κράτος, στέφθηκε με επιτυχία και πολλοί από αυτούς για να βρούν την λεγόμενη επιχειρηματική τους υγεία, τράβηξαν τις δουλειές τους μακριά από τον νοσηρό, πύρινο κλοιό του ελληνικού, φορολογικού καθεστώτος.

Έπειτα, είναι και το απίστευτο κρεσέντο του τουρισμού που για εννιά μήνες «πνίγεται» η χώρα μας από αφίξεις ρεκόρ, ενώ παράλληλα όλοι μας έχουμε καταλήξει να είμαστε οι καμαρότοι και οι σερβιτόροι των Φράγκων, των Αγγλοσαξώνων, των Ούννων, όπως άριστα είχε προβλέψει άλλωστε και ο αείμνηστος «εθνάρχης», όταν έσπρωξε την χώρα μας τυφλά και απροετοίμαστα στο κατώφλι της τότε Ε.Ο.Κ.

Κάτι συμβαίνει θαρρείς, που δεν έχει να κάνει με εμάς, εδώ τους ουτιδανούς γηγενείς, καθώς η ιστορία μας παραχαράζεται σκαιώς και εμείς δεν αντιδρούμε, το παρελθόν μας γκρεμίζεται και εμείς απλά κοιτάζουμε την υπέροχη κουτρουβάλα, η χώρα αργά αργά διαμελίζεται, παραδίδεται και εμείς πάλι περιδιαβαίνουμε τις φωταγωγημένες λεωφόρους της απάθειας. Κάτι υπέροχο συμβαίνει εκεί έξω, ελπιδοφόρο όπου μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες Ελλήνων ανθρώπων, δικοί μας, λαμπροί άνθρωποι δομούν ένα νέο κοσμοδρόμιο ιδεών υψηλών προδιαγραφών, κάπου αλλού, με γνώση, σθένος, ταλέντο και απέραντη αγάπη θέλω να πιστεύω, για αυτό που είναι ως δημιουργικές οντότητες, ενώ η πατρίδα μας δεν έδωσε την δυνατότητα να το εκφράσουν, να το υλοποιήσουν.

Πάνω που θεωρούσαμε, ότι έπαψε ο φόρος του Μινώταυρου, η αποικία Ελλάς συνεχίζει να πληρώνει το αντίτιμο. Άλλωστε το πέρασμα από την μια όχθη στην άλλη του ορμητικού ποταμιού, ως γνωστόν, είναι για ελάχιστους.             

«Η Ευνοούμενη»

(The Favourite)

 

  • Είδος: Δραμεντί ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Ιρλανδία, Αγγλία, ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
  • Με τους: Ολίβια Κόλμαν, Ρέιτσελ Βάις, Έμα Στόουν, Νίκολας Χουλτ, Τζο Άλγουιν
  • Διάρκεια: 120 λεπτά
  • Διάρκεια: 97’
  • Διανομή: Odeon
  • Διακρίσεις: Χρυσή Σφαίρα Α΄ Γυναικείου Ρόλου

Η βασίλισσα Άννα της Αγγλίας του οίκου των Στιούαρτ, η άνασσα δίχως απογόνους, ήταν η γυναίκα που μαζί με τον πανούργο και δολοπλόκο Γουλιέλμο της Οράγγης άλλαξαν την γραμμή αίματος του αγγλικού στέμματος, φτιάχνοντας το έδαφος για τους γνωστούς, σημερινούς Γουίνσδορ.

Ο Γιώργος Λάνθιμος φτιάχνει μια διακριτικά σκοτεινή, υπέροχα δραματική γεμάτη γλυκόπικρη σάτιρα και χιούμορ ταινία, παίζοντας έξυπνα στην αυλή του Μπάκιγχαμ και με σκωπτική διάθεση τοποθετεί στο σενάριο την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα της άστατης και βαθιά συμπλεγματικής γυναίκας που η κεφαλή της έφερε την κορώνα του νεοσύστατου  Βασίλειου της Μεγάλης Αγγλίας, συμπεριλαμβανομένης επίσημα τότε και τα κράτη της Σκωτίας και της Ιρλανδίας.

Στον ρόλο της τρομερής βασίλισσας η ασυναγώνιστη Ολίβια Κόλμαν που κατακτά τον θεατή από την πρώτη σεκάνς. Στον κύκλο της αυλής, στην διάσταση της τρέλας των γαλαζοαίματων, της δυσώδους καμαρίλας και της πολιτικής ίντριγκας (τότε  εμφανίζεται και ο δικομματισμός με τους Τόρις και τους Γουίγκς (Ουίγοι)) συμμετέχει ενεργά η παιδική φίλη της βασίλισσας Άννας, η πατριώτισσα σκύλα, σύμβουλος, Λαίδη Σάρα Τζένινγκς, που για ένα σοβαρό χρονικό διάστημα κυβερνούσε την Αγγλία και συνάμα ήταν παρτενέρ εντός και εκτός των στρωσιδιών του κρεβατιού της Άννας. Η Ρέιτσελ Βάις ως Λαίδη Σάρα είναι υπέροχη σε ένα ρόλο που σε αφήνει άφωνο, μια καταλυτική γυναικεία παρουσία, που κρατάει αυτοκρατορίες και διαλύει ανθρώπους.

Και για να συμπληρωθεί η θηλυκή τρόικα του Γιώργου Λάνθιμου, εμφανίζεται σαν σίφουνας η απένταρη και έκπτωτη Λαίδη, η ξαδέρφη της Σάρας που μετατρέπεται σε κοινωνικά ανερχόμενη καμαριέρα Άμπιγκεϊλ. Η επιλογή της Έμα Στόουν ως «Ευνοούμενης» του σεναρίου και της βασίλισσας, είναι εύστοχη και κυριολεκτικώς η ηθοποιός βγάζει τον καλύτερο εαυτό της, δίχως να την κατατρέχουν τα μιούζικαλ φαντάσματα, οι σκιές διαφόρων επιτυχιών και αλλοτινών σινε-προϊόντων. Υπόθεση αμιγώς γυναικεία όλη η ταινία, περίτεχνα φτιαγμένη, κάτι που θεωρώ, πως ταιριάζει ταμάμ ως διαχείριση στον Έλληνα σκηνοθέτη να καταπιάνεται με τον γυναικείο ψυχισμό.

Η θηλυκή τρίλιζα του Έλληνα σκηνοθέτη γεμίζει ισόρροπες γραμμές την οθόνη, ενώνοντας απέραντα καλλιτεχνικά και επί της ουσίας ρόλους, καταστάσεις σε ένα σενάριο με απίθανες φόρμες κινηματογράφησης. Όσοι έχετε παρακολουθήσει προσεκτικά το σινεμά του Γιώργου Λάνθιμου θα διαπιστώσετε, ότι είναι η καλύτερη ταινία του μετά τον «Κυνόδοντα», καθώς είναι και η πρώτη τού σκηνοθέτη που κινείται στο πλαίσιο του είδους ταινιών ιστορικής περιόδου. Δηλαδή, ως παραγωγή των 15 εκατομμυρίων δολαρίων περίπου, πραγματικά φυσάει. Σκηνοθετικά είναι αυτό που λέμε masterpiece και υποκριτικά ένα χάρμα οφθαλμών.

Αρχές του 18ου αιώνα. Η Αγγλία βρίσκεται σε πόλεμο με τους Γάλλους. Παρόλα αυτά, οι αγώνες πάπιας και η κατανάλωση ανανά βρίσκονται στο απόγειό τους. Η φιλάσθενη και άκληρη Βασίλισσα Άννα (Ολίβια Κόλμαν – κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ή!!!) με λατρεία στα κουνέλια (τα θεωρεί παιδιά της) βρίσκεται στον θρόνο και η στενή της φίλη, η Λαίδη Σάρα (Ρέιτσελ Βάις – α-π-ί-θ-α-ν-η!), σύζυγος του στρατηγού και δούκα του Μάρλμπορο, Τζον Τσόρτσιλ (οι πρόγονοι του Γουίστον Τσόρτσιλ), κυβερνά την χώρα στη θέση της βασίλισσας. Ο λόγος της είναι τσεκούρι και φωτιά. Την τρέμουν οι πολιτικοί, επιβλέπει τα οικονομικά του παλατιού, τιμωρεί και επιβραβεύει τους αυλικούς, μοιράζεται το ίδιο ερωτικό κρεβάτι με την βασίλισσα, ενώ ταυτόχρονα φροντίζει για την υγεία και το συχνά απρόβλεπτο ταπεραμέντο της Άννας.

Όταν η νέα υπηρέτρια Άμπιγκεϊλ (Έμμα Στόουν – άψογη!), πρώην λαίδη και νυν άφραγκη άνευ τίτλου, καταφθάνει επεισοδιακά στο παλάτι για να ζητήσει δουλειά από την ξαδέλφη της Σάρα, τοποθετείται απαξιωτικά ως δουλικό στην κουζίνα. Σύντομα όμως η γοητεία της κινεί το ενδιαφέρον της ξαδέλφης, την παίρνει υπό την προστασία της και την τοποθετεί καμαριέρα της βασίλισσας.

Η Άμπιγκεϊλ, βλέποντας ότι τελικά άγγιξε τον στόχο της να βρίσκεται πλάι στην άνασσα, εκμεταλλεύεται την ευκαιρία για να επιστρέψει στις αριστοκρατικές της ρίζες.

Οι δυο αντίπαλες, πολιτικές παρατάξεις της Αγγλίας εν καιρώ πολέμου βρίσκονται σε ρήξη (Τόρις και Ουίγοι) και οι τακτικές του πολέμου καταναλώνουν όλο τον χρόνο της Σάρα. Η Άμπιγκεϊλ χωρίς χάσιμο χρόνου παίρνει τη θέση της ξαδέλφης ως η συντροφιά της βασίλισσας σε όλα τα επίπεδα ανεξαιρέτως . Η φιλία βασίλισσας και καμαριέρας δίνει την ευκαιρία να κάνει πραγματικότητα τις φιλοδοξίες της και δεν θα αφήσει καμία γυναίκα, καμία πολιτική και… κανένα κουνέλι να σταθούν εμπόδιο στον δρόμο της.

Έχουμε μια ταινιάρα με το άψογο, κέντημα, μοντάζ του υποψηφίου για Όσκαρ Γιώργου Μαυροψαρίδη, ένα καλογραμμένο σενάριο της σχεδόν άγνωστης Ντέμπορα Ντέιβις και του τηλεοπτικού γραφιά Τόνι ΜακΝαμάρα, ενώ η φωτογραφία του Ιρλανδού Ρόμπι Ράιαν (Εγώ, ο Ντάνι Μπλέικ) με τις εναλλασσόμενες χρωματικές σε καθηλώνουν. Ειδικά, όταν η Βάις κινείται νυχτιάτικα και βιαστικά στα σκοτεινά, μυστικά περάσματα του παλατιού με ένα κερί στο χέρι και η κάμερα τραβάει σε χαμηλή και ευθεία λήψη, εκεί λες: όπα, μεγαλείο αγαπητέ μου!

Το σύνολο της ταινίας σφραγίζεται δοξαστικά με την προσεγμένη επιμέλεια της παραγωγής σε χλιδή και ατμόσφαιρα (πιάνει την εποχή εκατό τοις εκατό), αλλά και με το score του Τζόνι Μπερν, που εκτός των άλλων περιέχει μουσικά θέματα από Βιβάλντι, Μπαχ, Σούμπερτ. Όλη η ταινία θαρρείς, ότι είναι ένας πετυχημένος γάμος «Μπάρι Λίντον» και «Επικίνδυνων Σχέσεων», αλλά με άλλη πνοή, άλλη ματιά, άλλο ταμπεραμέντο.

Τώρα που απόλαυσα την ταινία καταλήγω, πως σίγουρα κινδυνεύει σοβαρά η Γκλεν Κλόουζ από την Ολίβια Κόλμαν για το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου. Αν και δεν έχω δει την «Wife» με τη Κλόουζ, εικάζω πως δεν πρόκειται να φτάσει μηδέ το μέτρο, μηδέ το ύψος και το εκτόπισμα της Κόλμαν. Η ηθοποιός παίζει με όλα της… τα μάτια, τα φρύδια, τα χείλη, τα ζυγωματικά και όλο το σώμα της είναι διαθέσιμα στον φακό του Γιώργου Λάνθιμου. Μπράβο της, Εύγε και στον Γιώργο Λάνθιμο! Και οι 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ βρίσκονται δίκαια στην ταινία. Μην την χάσετε!!!!     

«Flashback - Backtrace»

 

  • Είδος: Αστυνομικό
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Μπράιαν Α. Μίλερ
  • Με τους: Σιλβέστερ Σταλόουν, Μέντοου Γουίλιαμς, Μάθιου Μοντίν
  • Διάρκεια: 92’
  • Διανομή: Tanweer

Μια ακόμα police story στο κάδρο των ταινιών heist με πρωταγωνιστή τον γουρμασμένο Σλάι των 73 Μάηδων να μην το βάζει κάτω και να παίζει ξανά τον αστυνόμο, τον ήρωα που γράφει τον επίλογο σε ταινίες δράσης και περιπέτειας. Ο αγέρωχος Κλιντ σταμάτησε τα μπουνίδια και τα πιστολίδια στα 63 του, ρε γαμώτο, με την ταινία «Η δεύτερη Ευκαιρία» (In the Line of Fire). Το «Gran Torino» δεν πιάνεται γιατί μια καραμπίνα παίρνει ο «γέρος» και θυσιάζεται για το καλό των γειτόνων. Ο Σλάι όμως είναι αμετανόητος, καθώς συνεχίζει ακάθεκτος στην εξέδρα των ηρωισμών, ετοιμάζοντας προσεχώς το Ράμπο Νο 5, το Escape Plan 3, τους Αναλώσιμους υπ΄ αριθμόν 4 και πάει λέγοντας. Να είναι καλά ο άνθρωπος και να δέρνει, να σκοτώνει, να δαγκώνει σαν γέρικο λιοντάρι του βουνού.

Η ταινία του Μπράιαν Α. Μίλερ, που γράφει ότι θαύμαζε παιδιόθεν τον Σιλβέστερ Σταλόουν και ήθελε να φτιάξει μια ταινία μαζί του, κατάφερε το πρώτο… να έχει ως ηθοποιό τον έναν από τους τρεις διάσημους action men της δεκαετίας του ογδόντα. Ως ταινία είναι κάτω του μετρίου σε σενάριο και σκηνοθεσία. Αλλά και με το νούμερο 2 action man των έιτις γύρισε ταινία ο Μίλερ το 2015, τον Μπρους Γουίλις, την επίσης κάτω του μετρίου «Vice: Η Πόλη της Βίας».

Καμία έκπληξη, τα ίδια και τα ίδια σε ένα σενάριο αστυνομικού ενδιαφέροντος με προφανείς εξελίξεις και τον Μάθιου Μοντίν, που είναι ο άνθρωπος κλειδί της ιστορίας, συνεχώς σε αφασία. Ε, Σλάι είναι πάντα ο Σλάι…    

Μία ληστεία πάει στραβά στην μοιρασιά της λείας και γίνεται σφαγή ανάμεσα σε δυο ομάδες.

Ο μόνος επιζών ληστής (Μάθιου Μοντίν) παθαίνει αμνησία από σφαίρα στο κεφάλι. Φυλακίζεται σε νοσοκομείο και δεν θυμηθεί πού έκρυψε 5.000.000 δολάρια.

Όταν μία μυστηριώδης ομάδα τον βγάζει από το νοσοκομείο για να βρει τα λεφτά, του χορηγεί ένα πειραματικό φάρμακο που στέλνει το μυαλό του σε άλλες εποχές, αποκαλύπτοντας κρυμμένα μυστικά.

Όσο ο αστυνομικός (Σιλβέστερ Σταλόουν) βρίσκεται στα ίχνη του, ο ληστής παλεύει να θυμηθεί πριν ένας ξεχασμένος εχθρός τον ανακαλύψει και τον προλάβει.

«Αποδημητικά Πουλιά»

(Pájaros de Verano / Birds of Passage)

 

  • Είδος: Περιπέτεια
  • Παραγωγή: Κολομβία, Δανία, Μεξικό (2018)
  • Σκηνοθεσία : των : Σίρο Γκέρα και Κριστίνα Γκαλέγκο
  • Με τους: Καρμίνα Μαρτίνεζ, Τζον Ναρβάεζ, Χοσέ Ακόστα, Χοσέ Βιθέντε Κότε
  • Διάρκεια: 125’
  • Διανομή: Danaos Films – Filmtrade

Η εναρκτήρια νότα που ξεκίνησε το τραγούδι του εμπορίου ναρκωτικών στην Κολομβία, γίνεται προσωπική υπόθεση μέσα από την τραγική ιστορία μιας οικογένειας γηγενών, των Wayuu που βρίσκονται, σχεδόν αυθόρμητα, αναμεμειγμένοι στην αναπτυσσόμενη επιχείρηση πώλησης μαριχουάνας στους νέους Αμερικανούς της δεκαετίας του ‘70.

Όταν η απληστία και το πάθος έρχονται σε σύγκρουση με τους άγραφους νόμους τιμής, ξεσπά ένας εμφύλιος πόλεμος που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή, τον πολιτισμό και τις προγονικές παραδόσεις τους.

Μία ταινία βαμμένη στο χρώμα του ακόρεστου πάθους του σύγχρονου κόσμου που έρχεται σε βίαιη σύγκρουση με την παράδοση.

Τρία χρόνια αφότου διεκδίκησε το ξενόγλωσσο Όσκαρ, ο δημιουργός του εξωτικού «Στην Αγκαλιά του Φιδιού» μετακομίζει από τις ζούγκλες του Αμαζονίου στις ερήμους της Κολομβίας, για λογαριασμό ενός βίαιου και υποβλητικού έπους, που αποτέλεσε την επίσημη έναρξη του φετινού Δεκαπενθημέρου Σκηνοθετών στις Κάννες

Χωρισμένη σε πέντε κεφάλαια – τραγούδια, και καλύπτοντας ένα χρονικό πλαίσιο τριών δεκαετιών, από τα μέσα του ’60 μέχρι τις αρχές του ’80, η ταινία παρακολουθεί  δυο φατρίες ιθαγενών στην έρημο της Βόρειας Κολομβίας να συγκρούονται όταν τα νεώτερα μέλη τους εμπλέκονται με την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και στην πορεία παραβιάζουν τους κώδικες ηθικής με τους οποίους γαλουχήθηκαν.

«Η Θετική Πλευρά της Ζωής»

 (The Upside)     

 

  • Είδος: Κοινωνική δραμεντί
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία : Νιλ Μπέργκερ
  • Με τους: Μπράιαν Κράνστον, Κέβιν Χαρτ, Νικόλ Κίντμαν
  • Διάρκεια: 126’
  • Διανομή: Odeon

Για πολλοστή φορά το Χόλιγουντ «τσιμπάει» ένα διαμαντάκι από την αντιπέρα όχθη του Ατλαντικού και το μεταποιεί σε αμερικάνικο φο μπιζού. Ω θεοί… «Η Θετική Πλευρά της Ζωής» είναι remake του γαλλικού blockbuster «Άθικτοι» (Intouchables) των: ‘Ερικ Τολεντανό και Ολιβιέ Νακάς που πριν από οχτώ χρόνια έσπασε τα ταμεία, συγκίνησε όλο τον κόσμο και φώτισε υπέρλαμπρα τον αστέρα του Γαλλο-Σενεγαλέζου ηθοποιού Ομάρ Σι.

Οι παραγωγοί της ταινίας Τζέιον Μπλούμενταλ, Τοντ Μπλακ και Στιβ, σκέφτηκαν λοιπόν να προσφέρουν την αμερικανική άποψη στο γαλλικό κινηματογραφικό hit σε σκηνοθεσία Νιλ Μπέργκερ («Η Τριλογία της Απόκλισης», «Ο Μάγος Άιζενχαϊμ», «Απόλυτη Ευφυΐα»). Και φυσικά καμία σχέση το μεν με το δε, όσο feelgood κι αν προσπάθησαν να το κατασκευάσουν τα αμερικανάκια. Πως μοιάζει; Όπως ακριβώς είναι να τρως ναξιώτικο κολιό λιαστό και παριανή ξινομυζήθρα με τσίπουρο φτιαγμένα από Ταϊλανδέζο μετανάστη κάπου στο Μιζούρι. Θα τα δοκίμαζες; 

Αφάνταστο και χυδαία δαχτυλισμένο το σενάριο στην αμερικανική εκδοχή με τον συναισθηματικό χώρο ανάμεσα στους δυο άνδρες να γεμίζει ρωγμές, περισσότερο από την πλευρά του μαύρου «υπηρέτη», που κάνει, π.χ., φιγούρα στους φτωχούς του γκέτο με την Φεράρι του πλούσιου ή την άστοχη και αδέξια σεκάνς της συνάντησης σε γεύμα του τετραπληγικού, δισεκατομμυριούχου τεχνοκράτη με την γυναίκα που επιθυμεί ή το τραβηγμένο από τα μαλλιά American style happy end, κι άλλες αρκετές ανοησίες, που δεν θα αναφέρω.

Αμερικανιές, που η γαλλική εκδοχή δεν χρειαζόταν. Περιττά φτιασίδια για το φιλοθεάμον κοινό των ΗΠΑ, ικανά όμως να αλλοιώσουν όλο το υπέροχο υπόβαθρο και κάθε στιλ που στηρίζεται το βασικό, γαλλικό σενάριο. Άλλωστε η φιλία, τόσο του υπέροχου και εκφραστικού Φρανσουά Κλιζέ, όσο και του θυελλώδους Ομάρ Σιρ, γεφυρώθηκε ανιδιοτελώς, απαλλαγμένη από το ντεκόρ κοινοτυπιών και άλλων μελό ή μάγκικων στοιχείων. Σε άλλο ταμπλό έπαιξαν οι Γάλλοι και σε άλλο παίζουν οι Αμερικάνοι.

Άσε δε που ο Σι είναι ντερέκι (1,90 μ.), ομορφάντρας, στοιχείο καταλυτικό για τον ρόλο, ενώ ο καημένος Κέβιν Χαρτ με το ζόρι πιάνει το 1,60, όπου δίπλα στην Νικόλ Κίντμαν φαντάζει με νάνος. Φιλότιμες είναι οι προσπάθειες, πάντως, του πολύ καλού Μπράιαν Κράνστον και κατά τα άλλα άψογου Κέβιν Χαρτ, αλλά έως εδώ.             

Ο τετραπληγικός δισεκατομμυριούχος Φίλιπ Λακάς (Μπράιαν Κράνστον,  «Breaking Bad») προσλαμβάνει για βοηθό του έναν πρώην κατάδικο, ο οποίος είναι ελεύθερος υπό όρους, τον Ντελ Σκοτ (Κέβιν Χαρτ, «Jumanji: Καλώς Ήρθατε στη Ζούγκλα»), που βρίσκεται σε διάσταση με την γυναίκα του, μονίμως άφραγκος και σε άσχημη σχέση με τον γιό του, κοινώς ένας φτωχοδιάβολος που τα λέει χύμα και τσουβαλάτα. Κανείς δεν τον θέλει ως νοσοκόμο δίπλα στον κυριλέ τεχνοκράτη, ειδικά η πιστή και εργατική γραμματέας του Λακάς, η Ιβόν (Νικόλ Κίντμαν).

Ο καθηλωμένος στο αναπηρικό αμαξίδιο πλούσιος διακρίνει κάτι το ιδιαίτερο στον χαρακτήρα του Ντελ και αποφασίζει να τον προσλάβει, οπότε μια ιδιαίτερη σχέση αρχίζει να αναπτύσσεται ανάμεσα στον Φίλιπ και στον μαύρο νοσοκόμο του.

«Σέρλοκ Χολμς και Δρ. Γουάτσον»

(Holmes & Watson)

 

  • Είδος: κωμική περιπέτεια ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2019)
  • Σκηνοθεσία : Έϊταν Κόεν
  • Με τους: Γουίλ Φέρελ, Τζον Σ. Ράιλι, Λόρεν Λάπκους, Κέλι Μακντόναλντ, Ρέιφ Φάινς, Ρεμπέκα Χολ, Χιου Λόρι
  • Διάρκεια: 89’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Είναι πλέον δεδομένο, ότι ο κωμικός Γουίλ Φέρελ είναι ταυτισμένος με την αμερικανική τρασιά, το άκρον άωτον της καφρο-κωμωδίας, ενώ είναι ηθοποιός καλών προδιαγραφών. Δυστυχώς, όλες οι ταινίες του αποτυπώνουν την θλιβερή όψη της αμερικάνικης κωμωδίας, που μάλιστα, έχει τεράστιο και φανατικό κοινό. Κάτι δηλαδή σαν τον αείμνηστο Στάθη Ψάλτη και σε πιο σύγχρονη εκδοχή τον Μάρκο Σεφερλή. Στην τελευταία του ταινία έβαλε στο στόχαστρο τον Σέρλοκ Χολμς και το αχώριστο ταίρι του, τον δρ Γουότσον, όπου στον ρόλο του γιατρού βλέπουμε τον επίσης πολύ καλό ηθοποιό Τζον Σ. Ράιλι, που τον απολαύσαμε τελευταίως ως Όλι στην υπέροχη ταινία «Χοντρός και Λιγνός».

Εδώ, δεν υπάρχει πεδίο κριτικής για να τοποθετηθούμε. Το συγκεκριμένο δίδυμο, Φέρελ και Ράιλι, για την ιστορία να αναφέρουμε, ότι έχει συναντηθεί κινηματογραφικά στο παρελθόν δυο φορές. Η πρώτη είναι το 2006 στην ταινία «Ο Ελεεινός Ιππότης της Ασφάλτου» και η δεύτερη το 2008 στην ταινία «Αδέλφια για Κλάματα» σε σκηνοθεσία, και οι δυο ταινίες, του οσκαροβραβευμένου Άνταμ ΜακΚέι («Το Μεγάλο Σορτάρισμα» και «Vice: O Δεύτερος στην Ιεραρχία»).

Ο σκηνοθέτης Έιταν Κοέν στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του συνεργάζεται ξανά με τον Γουίλ Φέρελ και γενικώς κάνουν «ρόμπες» τον δαιμόνιο Άγγλο ντετέκτιβ και ήρωα του Σερ Κόναν Ντόιλ αλλά και τον γιατρό Γουότσον με τα κόμπλεξ κατωτερότητας.

Τώρα είναι απορίας άξιον ή σπάνε απλά πλάκα όταν στην ταινία συμμετέχουν ηθοποιάρες, όπως ο Ρέιφ Φάινς («Η Λίστα του Σίντλερ», «Άγγλος Ασθενής», «Ξενοδοχείο Grand Budapest») στον ρόλο του καθηγητή Μοριάρτι, του μεγάλου αντιπάλου του Χολμς, αλλά και ο Χιού Λιούρι (Δρ Χάουζ) και ο Στιβ Κούγκαν («Χονδρός και Λιγνός», «Philomena»). Μάλλον το δεύτερο, ε; Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να πάρεις στα σοβαρά αυτή την οθονική αρβάλα.

Εντάξει γελάς σε κάποια σημεία, όπως γελάς όταν δεις κάποιον να σαβουριάζεται ένδοξα με το πρόσωπο μέσα σε τρεις καρτέλες με αυγά. Άρα συμπεράνουμε, ότι μάλλον όλοι οι παραπάνω είπαν να ξεσκάσουν λίγο και να παίξουν με τον Φέρελ σε μια απύθμενη βλακεία που είναι υποψήφια, νομίζω, περίπου για 10 Χρυσά Βατόμουρα. Τα Χρυσά Βατόμουρα είναι τα βραβεία για τις χειρότερες ταινίες, ο αντίποδας των Όσκαρ.         

Όταν ένα πτώμα αποκαλύπτεται μέσα στην τούρτα γενεθλίων του Χόλμς (Γουιλ Φέρελ), όλα δείχνουν ότι πίσω από τη νοσηρή έκπληξη κρύβεται το εγκληματικό μυαλό του Τζέιμς Μοριάρτι (Ρέιφ Φάινς).

Όμως, ο διάσημος ντετέκτιβ διατηρεί τις αμφιβολίες του. Όσο η έρευνα ανατρέπει όλα τα δεδομένα, ο Σέρλοκ Χολμς και ο Δρ. Γουάτσον (Τζον Σ. Ράιλι) αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη απειλή της συνεργασίας τους. To ντουέτο πρέπει να παραμείνει δεμένο για να βρει τον δολοφόνο, να σώσει τη Βασίλισσα και να αποκαταστήσει τη φήμη του.

Όλα τα παραπάνω με την προϋπόθεση ότι δε θα χωρίσουν οι δρόμοι τους εξαιτίας αυτής της μυστηριώδους υπόθεσης.

Προβάλλονται επίσης:

Το animation «Τοσοδούλικα 2: Περιπέτεια στην Άκρη του Κόσμου» των Ελέν Ζιρό, Τομά Ζαμπό