fbpx

banner αεροδρομίου

«Ρόμα»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Roma)       

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Μεξικό (2018)
  • Σκηνοθεσία : Αλφόνσο Κουαρόν
  • Με τους: Γιαλίτζα Απαρίθιο, Μαρίνα ντε Ταβίρα
  • Διάρκεια: 135’
  • Διανομή: Netflix
  • Διακρίσεις: Χρυσός Λέοντας στο φεστιβάλ της Βενετίας

Οι τίτλοι έναρξης πέφτουν πάνω σε σαπουνόνερο ριγμένο σε πλάκες αυλής. Σκούπισμα, ξανά σαπουνόνερο, καθρέφτισμα στο νερό ο ουρανός με ένα αεροπλάνο να διαπερνά τον χώρο, ξανά σαπουνόνερο, σκούπα, τίτλοι, καθάρισμα και ξανά σαπουνόνερο, άνευ μουσικής, παρά μόνο ο ήχος του χόρτινου σούρσιμου της σκούπας στο μάρμαρο και στο νερό. Άκρως εμπνευσμένο θα έλεγα στο περίτεχνο, ασπρόμαυρο πλάνο του Κουαρόν.

Εν ολίγοις μια μεξικάνικη σαπουνόπερα με artistic ματιά η νέα ταινία του, που χρηματοδοτήθηκε από την τηλεοπτική πλατφόρμα Netflix, βραβεύτηκε στην Βενετία (απαγορευτικό για το είδος εφόσον είναι για τηλεόραση). Ο άνθρωπος το λέει ξεκάθαρα: Σαπουνόπερα με άποψη….

Αρχής γενομένης με τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας, απ΄ όπου περνάει η ταινία καταχειροκροτείται και γεμίζει βραβεία. Τρεις υποψηφιότητες Χρυσής Σφαίρας (Ξένης Ταινίας, Σεναρίου, Σκηνοθεσία). Το σενάριο όμως που το είδαν; Καλή δουλειά της Netflix. Ο προπομπός των συμφορών για τις κινηματογραφικές αίθουσες.

Τίποτα δεν συμβαίνει σε αυτή την ταινία. Σκηνές καθημερινότητας, απλές, ανθρώπινες στην δεκαετία του εβδομήντα στο Μεξικό με πρωταγωνίστρια μια μη ηθοποιό, που υποδύεται την εσωτερική υπηρέτρια σε αστικό σπίτι γιατρού με σύζυγο και τέσσερα τέκνα.

Δεν έχω να σας αφηγηθώ μια ιστορία με αρχή μέση τέλος. Στιγμιότυπα και πάλι στιγμιότυπα και ξανά στιγμιότυπα άνευ σεναριακής δομής και συνέχειας με εξαιρετική φωτογραφία, επιμελημένη από τον ίδιο τον Μεξικανό σκηνοθέτη. Τα κακά ενός σκύλου, που βρωμίζουν τη είσοδο, το στρώσιμο και η λάτρα του σπιτιού, το φλερτ της σεμνής υπηρέτριας Κλεό, που είναι και η βασική φιγούρα των short cuts της ταινίας, η εγκυμοσύνης της από τον φευγάτο εραστή που οι πολεμικές τέχνες τον έσωσαν από την πρέζα και τα εγκλήματα, το πάρτι μιας πρωτοχρονιάς που άρπαξε φωτιά το δάσος (σουρεαλιστική, μπουρζουά απόδοση από τον Κουαρόν), ένα παρ΄  ολίγον ατύχημα σε μια παραλία, δεκαεπτά διαφορετικά πλάνα για να παρκάρει το αυτοκίνητο στο γκαράζ, τα παιχνίδια των τέκνων και τα συζυγικά προβλήματα, τα γνωστά αδιέξοδα ανάμεσα στον γιατρό Αντόνιο και την γυναίκα του Σοφία κι αλλά καθημερινά για να περνάει η ώρα.

Όλα τα παραπάνω, ο Κουαρόν τα βάζει σαν τουβλάκια στα γεγονότα του Μεξικού της δεκαετίας του ’70, χρονικής διάρκειας ενός χρόνου, γεγονότα όπως ένας σεισμός εκείνη την εποχή, το Μουντιάλ, την εξέγερση των φοιτητών. Σταθερά ως μεγάλη, δική του ταινία «Τα παιδιά των Ανθρώπων» (2006), μετά το μέτριο, οσκαροβραβευμένο «Gravity», ο Μεξικανός έχασε τελείως το βαρυτικό πεδίο στο τι σημαίνει σινεμά και το ΄ριξε στο χόμπι της καλλιτεχνικής φωτογραφίας στα 56 του χρόνια, φιλώντας την ναρκωμένη πριγκίπισσα του Γκοντάρ στο κούτελο, βάζοντας ταυτόχρονα το ένα χέρι του στην τσέπη του Φελίνι και το άλλο στου Βισκόντι. Η συγκομιδή από τις λόπες, απλά… σαπουνόνερα!