fbpx

«Πόσο Σιωπηλοί Δικαιούμεθα νά Εἴμαστε;», γράφει ο Ανδρέας Μπλαμούτσης, ο Ευπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης,  ο Εύπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης, ο Εύπάτωρ

andblam@gmail.com

Ποῦ εἶναι οἱ δίκαιοι καί οἱ ὁραματιστές τῆς 6ης καί 7ης Σφαίρας τοῦ Παραδείσου τοῦ Δάντη;

Απογοητεύσεις καί Ουτοπικές Προσδοκίες

Επιδίωξις τών Ευρωπαίων Διαφωτιστών ήταν η υπερίσχυσις τού συγχρόνου πνεύματος εις βάρος τών κατεστημένων ιδεών τής θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, τού δογματισμού, τής άγνοιας καί τών προκαταλήψεων. Η ριζική αμφισβήτησις τών καθιερωμένων αυθεντιών, ο προβληματισμός γύρω από τήν φύσι, τίς πηγές καί τά όρια τής γνώσεως, η πίστις στήν ανθρώπινη δυνατότητα παραγωγής γνώσεων, ο ορθός λόγος καί ο ελεύθερος στοχασμός είναι τά κύρια στοιχεία πού διεμόρφωσαν τό ιδεολογικό πλαίσιο τού κινήματος τού Διαφωτισμού.

Χρησιμοποιεί καί τίς επτά αρχαίες επιστήμες Γραμματική-Ρητορική-Λογική-Αριθμητική-Γεωμετρία-Μουσική-Αστρονομια γιά νά διδάξη εις γλώσσαν καλλιεπή, μετ’ ευφραδείας καί λογικής, διά σαφών συλλογισμών, ακριβών και θετικών, τήν αρμονίαν τής ορθής σκέψεως ανάγων τήν υπακοήν εις τό καθήκον καί τήν έλλειψιν μισαλλοδοξίας ως υψίστας αρετάς εντός κοινωνίας εργαζομένης υπέρ τής ηθικής τελειοποιήσεως τού ανθρώπου.

Τά ονόματα τεραστίων φιλοσόφων τοῦ ευρωπαϊκού διαφωτισμού, ἦσαν :

 Από τήν Γαλλία : François-Marie Arouet-Voltaire, Denis Diderot, Jean-Jacques Rousseau, Charles-Louis de Secondat, Baron de La Brède et de Montesquieu,  Jean Baptiste le Rond d’Alembert,  Marquis Nicola de Condorcet,  Claude-Hadrian  Helvetius,

Από τήν Σκωτία: David Hume

Από τήν Αγγλία : John Locke, Τhomas Hobbs,

Από τήν Ιταλία: Pietro Veri

Από τήν Αυστρία: Kaiserin Maria Theresia, Kaiser von Osterreich Josef II,

 Από τήν Πρωσσία: Kaiser von Preussen Friedrich der Grosse, Immanuel Kant

 Από τήν Γερμανία: Gotthold Ephraim Lessing, Gottfried Wilhelm Leibniz, Christian Thomasius , Christian Wolff, Gerlach Adolf von Münchhausen, Friederike-Karoline Neuber, Johann Christoph Gottsched,  Siegmund Jacob Baumgarten, Johann Friedrich Wilhelm Jerusalem, Johann Wilhelm Ludwig Gleim, Christian Gottlob Herne, Moses Mendelssohn, Johann Georg Hamann, Christoph Martin Wieland, Georg Christoph Lichtenberg,

Από τό Μεξικό: Emiliano Zapata Salazar

Από τήν Βενεζουέλα: Simón José Antonio de la Santísima, Trinidad Bolívar y Palacios,

Τέλος από τήν Ελλάδα έχουμε τού εξής κοινωνικούς καί πνευματικούς αναμορφωτές επηρεασμένους από τόν Διαφωτισμό: Ρήγας Φερραίος, Αδαμάντιος Κοραής, Άνθιμος Γαζής, Θεόφιλος Καϊρης.

Επηρεασμένος ο ίδιος από τήν φιλοσοφική θεώρηση τού Διαφωτισμοῦ μέχρι τά τρίσβαθα τού «εἶναι» μου, προσπαθώ νά υπηρετώ αυτό τό πιθανώς ουτοπικό εγχείρημα πού λέγεται αυτοβελτίωσις καί προσπάθεια θετικής επιδράσεως στήν κοινωνία.

Αλλά…

Οποία απογοήτευσις όταν διαπιστώνουμε ότι οι ἄνθρωποι ἁρνοῦνται να δεχθοῦν πρωτοποριακές σκέψεις και δρόμους αὐτοβελτιώσεως, δεδομένου ὅτι ποτέ δεν ἀρκεῖ ἡ σχολική παιδεία ἔστω και ἄν εἶναι πλήρης πόσον μᾶλλον ὅταν εῑναι μισερή ὅπως τά τελευταία 40 χρόνια στην Ἑλλάδα μας. Ὅταν οι άρετές ἀγνοοῦνται, ὄταν  ἀρχές παραβιάζονται, ὅταν ἡ αγωγή μας εὑρίσκεται εἰς τούς ὑπονόμους τοῦ πνεύματος…  ὅταν η δικαιοσύνη μεταφράζεται σε υποταγή σου εις τά κελεύσματά μου, όταν η ορθότητα ζωής καί πράξεων  αρνείται νά δεχθή τήν διάφορον άποψιν, όταν Ισότης σημαίνει η ισότης τών ημετέρων καί ποτέ όλων…   

Τί κρίμα νά ξεχνούμε ότι, η παιδεία, είναι μετά βεβαιότητος, τό σημαντικότερο εργαλείον αυτοβελτιώσεως τών ανθρώπων.

Είναι ανάγκη μεγάλη νά εντάξουμε εις τήν καθημερινότητά μας, εις τήν σκέψι μας, τήν προσπάθεια, θά έλεγα τήν αναγκαιότητα,  νά είμαστε προσηλωμένοι στήν ἐντιμότητα καί διαβίωσι μέ ἀρετές καί νά μήν αναζητούμε λύσι τών καθημερινών μικροπροβλημάτων μέ τήν χρήσιν τών απατεωνικών τρόπων τής κοινωνίας καί τής πολιτικής.

Συλλογίζομαι, ότι δέν μαθαίνουμε όλοι την εὐπρέπεια, ίσως, πιθανότατα,  νά φταίμε εμείς οι παλαιότεροι, οι οποίοι μπορεί νά θεωρούμαι κάποια πράγματα ως αυτονόητα καί έτσι νά μήν δίνουμε τήν ανάλογο προσοχή καί βαρύτητα εις τήν διδασκαλία μας πρός τούς νεωτέρους, μέ αποτέλεσμα νά θεωρούν ότι η χυδαία συμπεριφορά τού δρόμου, τής λεγομένης πιάτσας, είναι αποδεκτή καί πρέπουσα

Επιμένω πάντοτε ότι εμείς οι Έλληνες έχουμε ένα προνόμιο, αυτό πού μας αμφισβητούν οι Ούνοι οπαδοί τού Φαλμεράγιερ  (Jakob Philipp Fallmerayer  (10.12.1790– 26.4.1861)), τήν Ελληνική παιδεία μέσα στό DNA μας. Η άμεσος αναγνώρισις τών αρχαίων φιλοσοφικών νοημάτων ἔστω καί μέσῳ τῆς νεωτέρας Ἑλληνικῆς γλώσσης, μᾶς διευκολύνει νά ἐρευνήσωμε τήν εμπεριεχομένην  βαθυτέρα  σκέψιν εις τόν Ελληνικόν  Λόγον πρᾶγμα πού θά έπρεπε νά μάς έχη κάνει πραγματικά σοφωτέρους.

Παρά ταῦτα, υπάρχουν  σπουδαία κείμενα καί πέραν καί έξω τῆς Ἑλληνικῆς Γραμματείας, κείμενα πού καί αυτά συμβάλλουν στήν βελτίωση τών ενσυνειδήτων και συνειδητοποιημένων ανθρώπων. Πρέπει να τά  ψάξουμε, να τά βρούμε, να τά διαβάσουμε, να επιλέξουμε και να εισπράξουμε όλη την σοφία πού μπορούμε να βρούμε.

Έτσι εδώ θα μας φανῆ χρήσιμος καί μπορούμε νά θυμηθούμε τόν μεγάλο Dante Alighieri πού τό 1308-1321 έγραψε τήν Θεία Κωμωδία (La Divina Commedia), τήν πλέον ειρωνική καί καυστική απεικόνισι τών θρησκευτικών παραλογισμών, δίνοντας όμως πολύ δυνατούς χαρακτηρισμούς στίς διάφορες ανθρώπινες ατέλειες καί αδυναμίες.

Ο Dante Alighieri γεννήθηκε στίς 22 Μαΐου ή 13 Ιουνίου 1265 καί πέθανε στίς 14 Σεπτεμβρίου 1321 (συμβολική η ημερομηνία γεννήσεώς του διότι 22 Μαίου είναι η αντίστοιχος 7η Θαργιλιώνος= γενέθλιον τού Απόλλωνος = τού Φωτός).

Διαβάζοντας λοιπόν, τό κείμενο τής Θείας Κωμωδίας συνειδητοποιεί κανείς γιατί ο Δάντης έδωσε τέτοιον, ειρωνικότατο, τίτλο στό ποίημά του.

Καί τούτο διότι η σχηματική αποτύπωσις τού Παραδείσου καί τής Κολάσεως συμφώνως πρός τίς θρησκευτικές αντιλήψεις τής εποχής εκείνης, κι όχι μόνον τής εποχής εκείνης, είναι μία σκέτη κωμωδία, μία θεία κωμωδία.

Έλεγε λοιπόν, ο σπουδαίος αυτός ποιητής, ότι οι κακίες καί οι αδυναμίες πού σε κάνουν  νά πλησιάζης  στόν Σατανά σέ οδηγούν νά περάσης από δέκα χαντάκια στίς Σακκούλες τού  Κακού, στα οποία (χαντάκια) τιμωρούνται οι απατεώνες καί όσοι είναι ένοχοι συνειδητών εγκλημάτων».

Κάτι πού αφορά όλους μας: Οι πιο σκοτεινές γωνίες τής Κολάσεως, είναι φυλαγμένες γιά εκείνους  πού διατηρούν ουδετερότητά καί μή συμμετοχή ή εμπλοκή  σέ εποχές ηθικής κρίσεως.

Ὑπάρχει άραγε ἐποχή μέ χειρότερη σήψη ἀπό τήν σύγχρονο; 

Νά θυμήσουμε ότι ο Δάντης έδινε μέ τήν περιγραφή του τήν εικόνα τού Άδου ως αντεστραμμένο κώνο μέ τήν μύτη κάτω, τό δέ πλατύ του μέρος ξεκινούσε κάτω από τήν Ιερουσαλήμ (αμάν! τί έχει υποστή αυτή η ταλαίπωρη πόλις, χιλιάδες χρόνια τώρα, ακόμη καί στήν φαντασία τών ποιητών), καί η μύτη έφθανε στό κέντρο τής γής.

Αποτελείται συνολικώς από εννέα κύκλους, οι οποίοι στενεύουν διαδοχικώς καθώς κατηφορίζης. Κάθε κύκλος τού Άδου αντιστοιχεί σέ συγκεκριμένες αμαρτίες – όλο καί βαρύτερες γιά βαθυτέρους κύκλους – καθώς καί τίς αντίστοιχες τιμωρίες πού επιβάλλονται.

Ο Δάντης, συμφώνως πρός τήν Αριστοτέλειο φιλοσοφία περί ηθικής καί αρετής, κατατάσσει τίς αμαρτίες σέ πράξεις ακρατείας, όπως είναι η φιληδονία, η λαιμαργία, η φιλαργυρία, καί σέ πράξεις κακίας ή βίας.

Dante Alighieri
Η Κόλαση του Δάντη σε έργο του Μποτιτσέλι

Άς κάνω άλλη μιά παρένθεση νά σημειώσω ότι η λέξις αμαρτία, αυτό τό απαράδεκτο, συναισθηματικό, εκβιαστικό καί εκδικητικό θρησκευτικό δημιούργημα για τήν ποδηγέτηση τών ανθρωπίνων σκέψεων, αμφισβητήσεων καί προοπτικών, έρχεται ως αβάσταχτη κληρονομιά από τήν Εβραϊκή θρησκεία καί τήν θυγατρική της, την αἴρεσίν της, τόν Χριστιανισμό.

Η έννοια αυτή δέν προϋπήρχε εις τόν ανώτατο αρχαιοελληνικό πολιτισμό αλλά ούτε κάν στήν αποκαλουμένη υποτιμητικά Παγανιστική θρησκευτική κουλτούρα.

Άς τό συγκρατήσουμε αυτό καλά στήν σκέψη καί τήν μνήμη μας!

Συνεχίζω λοιπόν, τήν περιπλάνηση πρός τά τρίσβαθα τού Άδου.

Αφού λοιπόν ο Δάντης μέ τόν Βιργίλιο μαζί διασχίσουν τόν Αχέροντα μέ τήν συνοδεία τού Χάροντος, φθάνουν σέ εννέα κύκλους «αμαρτιών» :

Ο Πρώτος Κύκλος: για τά αβάπτιστα μωρά καί τούς εναρέτους ειδωλολάτρες. Η τιμωρία τους νά μήν φθάσουν ΠΟΤΕ στόν Παράδεισο…. (Άσμα Δ΄).  Ο τόπος αυτός λέγεται Limbo, καί τόν Κατήργησε τό 2004 ο 265ος Πάπας τής Ρώμης Βενέδικτος (κατά κόσμον Joseph Alois Ratzinger). Μά τί καταπληκτική δικαιοσύνη καί ανωτερότης,  τά παιδάκια καί οι καλοί προχριστιανοί έξω από τόν Παράδεισο. Επί αιώνες, μέχρι πού έφθασε ποίος;  Αλί, αλί, ένας Γερμανός (!) νά διορθώση τό στραβό, τήν ηθική αδικία… τί είρωνεία αλήθεια!

Ο Δεύτερος Κύκλος: ο κολασμός τών φιληδόνων, οι οποίοι είναι καταδικασμένοι να στροβιλίζονται σε μία διαρκή ανεμοθύελλα, ανίκανοι παράλληλα νά αγγίξουν άλλη ανθρώπινη παρουσία.

Ο Τρίτος Κύκλος: Ἐδώ οι λαίμαργοι  κατασπαράσσονται από τόν Κέρβερο.

Ο Τέταρτος Κύκλος: οι άπληστοι, κι οι φιλάργυροι, καταδικασμένοι νά κυλούν μεγάλα βάρη μέ τό στήθος τους.

Ο Πέμπτος Κύκλος: οι μνησίκακοι, πού χτυπούν ο ένας τόν άλλον μέσα σέ λασπωμένους βάλτους. Στό σημείο αυτό, Βιργίλιος και Δάντης περνούν μέ τήν βάρκα τού δαίμονος Φλεγύα καί φθάνουν μπροστά στίς κλειδωμένες πόρτες τού κάστρου τής Κολάσεως, τίς οποίες ανοίγει ένας άγγελος.

Ο Έκτος Κύκλος: οι αιρετικοί, εγκλωβισμένοι μέσα σε πύρινους τάφους  (Εδώ σίγουρα ανήκω κι εγώ ως αιρετικός, εδώ είναι η θέσις μου!!!)

Ο Έβδομος Κύκλος: ο έβδομος κύκλος περιλαμβάνει τούς βίαιους, οι οποίοι βρίσκονται διαχωρισμένοι σέ τρείς ομάδες. Η πρώτη περιλαμβάνει τούς βιαίους απέναντι στούς υπόλοιπους ανθρώπους, πού τιμωρούνται ευρισκόμενοι εντός ενός βάλτου αίματος πού βράζει. Η δεύτερη ομάδα περιλαμβάνει τούς βιαίους απέναντι στόν εαυτό τους, μεταμορφωμένους σέ δέντρα ή κυνηγημένους από άγρια σκυλιά. Τέλος, στην τρίτη ομάδα βρίσκονται οι βίαιοι απέναντι στόν Θεό καί τήν φύσι, απομονωμένοι σέ μιά έρημο φλεγομένης άμμου, όπου μαίνεται μιά πύρινη βροχή. (Άσματα ΙΒ΄-ΙΗ΄)

Οι δύο τελευταίοι κύκλοι τής Κολάσεως αφορούν στίς ενσυνείδητες αμαρτίες παραπλανήσεως και είναι προσπελάσιμοι κατηφορίζοντας ένα βάραθρο.

Ο Όγδοος Κύκλος: εδώ κολάζονται οι απατεώνες σέ δέκα διαφορετικά βάραθρα. Συγκεκριμένως περιγράφονται οι :

Οι αποπλανητές (τιμωρία τους είναι η μαστίγωσις),

οι κόλακες (βουτηγμένοι σέ ακαθαρσίες),

οι σιμωνιακοί, αισχροκερδείς κληρικοί μισοθαμμένοι ανάποδα, με τα πόδια στον αέρα.

οι μάγοι ή ψευδοπροφήτες (μέ τά κεφάλια τους τοποθετημένα ανάποδα ώστε νά βλέπουν μόνον τό πίσω μέρος τους),

οι διεφθαρμένοι πολιτικοί (εγκλωβισμένοι σέ κοχλάζουσα πίσσα),

οι υποκριτές (κουκουλωμένοι μέ κάπες από μόλυβδο),

οι κλέφτες (κυνηγημένοι από φίδια καί κατόπιν οι  ίδιοι μεταμορφωμένοι σέ φίδια),

οι άτιμοι σύμβουλοι να κατατρώγονται από τις φλόγες

οι σπορείς διχόνοιας να κατακρεουργούνται από δαίμονες

και τέλος, οι ψεύτες, οι οποίοι παραμορφώνονται από τις ασθένειες.

Ο Δάντης κατά πάσαν πιθανότητα κράτησε αυτό το τελευταίο χαντάκι ειδικά γιά τούς ψεύτες, καθώς, μιά σειρά από ψέματα τά οποία κυκλοφόρησαν γιά τόν ίδιο τήν εποχή εκείνη,  τόν οδήγησαν στήν εξορία από τήν λατρεμένη του Φλωρεντία.

Στήν συνέχεια, ο γίγας Ανταίος μεταφέρει τόν Δάντη καί τόν Βιργίλιο στόν 9ο κύκλο.

Στον  Ένατο Κύκλο τιμωρούνται οι προδότες, εγκλωβισμένοι –μέχρι τό πρόσωπο– σέ μία παγωμένη λίμνη. Ειδικότερα, τοποθετημένοι σέ τέσσερις διαφορετικές περιοχές βρίσκονται:

οι προδότες συγγενών (στήν Καΐνα),

οι προδότες της πατρίδας (στήν Αντηνόρα),

οι προδότες φίλων (στήν Πτολεμαία)

και οι προδότες των ευεργετών τους (στήν Ιουδαία) (Άσματα ΛΒ΄-ΛΔ΄)

Στό βαθύτερο σημείο τού Άδου, στό κέντρο τής Γής, οι δύο περιπλανώμενοι παρατηρούν τόν γίγαντα Εωσφόρο ο οποίος τυραννά αιώνια τόν Βρούτο καί τόν Κάσσιο (προδότες τού Ιουλίου Καίσαρος) αλλά καί τόν Ιούδα Ισκαριώτη (προδότη τού Χριστού).

Στό δεύτερο μέρος τής Θείας Κωμωδίας, ο Δάντης καί ο Βιργίλιος μεταφέρονται στό νότιο ημισφαίριο τής Γής, μπροστά στό υψηλότερο βουνό της, τό Καθαρτήριο, τό οποίο φρουρείται από τόν Κάτωνα. (Νά θυμίσω ότι ο Κάτων ήταν ένας αυστηρότατος όσον καί δίκαιος πολιτικός, νομοθέτης, ιστορικός καί  κριτής στήν αρχαία Ρώμη, επωνομασθείς  τιμητής (censor).

Στά πρώτα εννέα Άσματα τού Καθαρτηρίου περιγράφεται η δομή του καί έτσι πληροφορηθήκαμε ότι τό σχήμα του είναι κωνικό, ενώ συγχρόνως αποτελείται από επτά κύκλους, πού συμβολίζουν τά επτά θανάσιμα αμαρτήματα.

Σέ κάθε κύκλο, οι αμαρτωλοί αγωνίζονται νά εξαγνιστούν αφού υπόκεινται σέ μία ορισμένη τιμωρία:

Α’ κύκλος: Εγωισμός, κουβαλώντας διαρκώς ένα βάρος γύρω  από τόν λαιμό (Άσματα Ι΄-ΙΒ΄).

Β’ κύκλος:  Φθόνος, έχοντας μάτια ραμμένα μέ κλωστή (Άσματα ΙΓ΄-ΙΕ΄).

Γ’ κύκλος:  Οργή, εγκλωβισμένοι σέ πυκνό καπνό (Άσματα ΙΕ΄-ΙΖ΄).

Δ’ κύκλος: Οκνηρία, τρέχοντας ασταμάτητα (Άσματα ΙΗ΄-ΙΘ΄).

Ε’ κύκλος:  Φιλαργυρία, ξαπλωμένοι μέ τό κεφάλι στό χώμα (Άσματα ΙΘ΄-ΚΒ΄).

Στ’ κύκλος: Λαιμαργία, τιμωρημένοι μέ πείνα καί δίψα (Άσματα ΚΒ΄-ΚΔ΄).

Ζ’ κύκλος: Λαγνεία, καιόμενοι μέσα σέ φλόγες (Άσματα ΚΕ΄-ΚΖ΄).

Στό Καθαρτήριο (στό Purgatorium) οι αμαρτωλοί μετανιώνουν γιά ένα ορισμένο διάστημα ώσπου νά εξαγνιστούν καί νά τούς επιτραπή τελικά η ανάβαση στήν κορυφή τού βουνού όπου βρίσκεται η Εδέμ, ο επίγειος Παράδεισος. Ο Βιργίλιος, ως ειδωλολάτρης, δέν έχει δικαίωμα νά εισέλθη στόν Παράδεισο καί οδηγός τού Δάντη γίνεται πλέον η Βεατρίκη, αφού προηγουμένως τόν συγχωρήσει γιά τίς αμαρτωλές του αγάπες επί τής Γης.

Ο Δάντης καί η Βεατρίκη στό Πύρειο Ουρανό. (Άσμα ΛΑ΄)

Ο Παράδεισος αποτελείται από εννέα ομόκεντρες σφαίρες (ουρανούς), στά πρότυπα τού Πτολεμαϊκού  κοσμολογικού μοντέλου. Οι σφαίρες αυτές περιστρέφονται γύρω από τήν ακίνητη Γή καί όσο μεγαλύτερη είναι η ακτίνα τους, τόσο γρηγορότερη είναι καί η περιστροφή τους. (Προφανώς με ιδία γωνιακή ταχύτητα).

Οι ανθρώπινες ψυχές, κατοικούν στήν σφαίρα πού τούς αναλογεί, θέτοντας έτσι ακόμα καί στόν Παράδεισο μία ιεραρχική τάξη.

Οι εννέα σφαίρες καί οι αντίστοιχες ψυχές πού φιλοξενούνται είναι:

  • Σφαίρα 1η: Η Σελήνη, γιά όσους δέν τήρησαν υποσχέσεις.
  • Σφαίρα 2η: Ο Ερμής, γιά όσους έκαναν τό καλό από φιλοδοξία.
  • Σφαίρα 3η: Η Αφροδίτη, γιά όσους έκαναν καλό από αγάπη.
  • Σφαίρα 4η: Ο Ήλιος, γιά τούς σοφούς.
  • Σφαίρα 5η: Ο Άρης, για όσους υπερασπίστηκαν τήν θρησκεία
  • Σφαίρα 6η: Ο Δίας, γιά τούς δικαίους.
  • Σφαίρα 7η: Ο Κρόνος, γιά τούς οραματιστές.
  • Σφαίρα 8η: Τα Άστρα, γιά τούς ευλογημένους.
  • Σφαίρα 9η: Οι Άγγελοι πού κινούνται γύρω από τόν Θεό.

Ο Δάντης ανέρχεται από σφαίρα σέ σφαίρα καί φθάνοντας πάνω από τήν 9η Σφαίρα, στόν Πύρειο Ουρανό παραδίδεται από τήν Βεατρίκη στόν Άγιο Βερνάρδο, ο οποίος παρακαλεί τήν Παναγία νά πάρη υπό τήν προστασία της τόν Δάντη.

Τό ταξίδι τού Δάντη εκτιμάται πώς έχει συνολική διάρκεια επτά ημερών. Ο υπολογισμός αυτός στηρίζεται σέ σχετικές αναφορές μέσα στό ίδιο τό έργο. Συγκεκριμένα, διακρίνουμε τά εξής στάδια:

  • παραμονή στήν Κόλαση, διαρκείας μίας νύχτας καί μίας ημέρας,
  • μετάβαση στό Καθαρτήριο πού διαρκεί μία ημέρα καί μία νύχτα,
  • άνοδος από τό Καθαρτήριο επί τρείς ημέρες καί τρείς νύχτες,
  • παραμονή στόν επίγειο Παράδεισο γιά μία ημέρα (ή περισσότερο),
  • παραμονή στόν Παράδεισο όλο τόν υπόλοιπο καιρό.

Αντιλαμβάνεστε βέβαια ότι όλη αυτή η μακροσκελής περιγραφή τών πολλών κακών καί λίγων καλών ανθρωπίνων ιδιοτήτων σκοπόν έχει νά επισημάνει ότι τίς συναντούμε καθημερινώς στήν ζωή μας.

Σαράντα χρόνια ἐνασχόλησι με την γλῶσσα, τήν έτυμολογία και την Ἱστορία βρήκα γύρω μου ἀνθρώπους θησαυρούς αλλά δυστυχώς καί «πειρατές»…, διότι ἡ κοινωνία μας, δεν έχει τρόπους νά απαλλάσσεται από τά δηλητηριώδη παράσιτα, καί πολλές φορές, ἄν δέν τά υιοθετή, τά ανέχεται, μέ μία άκατανόητη ἀνοχή καί κυρίως μέ  τήν «αποχαύνωση» τῶν πολλών, οἱ οποίοι δέν βλέπουν πώς ἔτσι μολύνεται ὁ κοινωνικός ἰστός καί δημιουργοῦνται δυσμενεῖς συνθῆκες συμβιώσεως μαζί τους.

Δύο Δελφικά Παραγγέλματα θεωρώ ως εκφράζοντα  πάρα πολύ τήν λογική μου καί τόν χαρακτήρα μου, επιδιώκω νά τά χρησιμοποιώ, νά τά αξιοποιώ καί νά τά υπερασπίζομαι.

ΣΕΑΥΤΟΝ ΑΙΔΟΥ: Νά σέβεσαι τόν εαυτόν σου.

Κυρίως όμως,

ΗΤΤΩ ΥΠΕΡ ΔΙΚΑΙΟΥ: Νά μάχεσαι, ακόμη καί εάν πρόκειται να ηττηθής, γιά τό δίκαιο, τό καλό, τό σωστό, τό χρήσιμο.

Μέ αυτό τό προσωπικό κριτήριο φθάνω στό ρητορικό ερώτημα, σ’ αυτήν την κραυγή αγωνίας,  πού μέ απησχόλησε καί μέ απασχολεί συνεχώς:

Πόσο σιωπηλοί δικαιούμεθα νά είμαστε όταν βλέπουμε γύρω μας, στήν κοινωνία, τήν αδικία;

Γιατί δέν υπερασπιζόμαστε τό δίκαιον καί τό ορθόν;

Πόσον ουτοπική είναι άραγε αυτή η προσδοκία;

Υπάρχει άραγε κανείς δίκαιος γιά τήν 6η Σφαίρα  τού Παραδείσου, ή κάποιος οραματιστής γιά τήν 7η (Σφαίρα);;;

Οὐαί, Οὐαί,   Ὁποία ἀπογοήτευσις …

Οι φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν στο άρθρο είναι οι δημιουργίες του σπουδαίου Γάλλου ζωγράφου και εικονογράφου Ζαν Εντουαρντ Νταρζέν (Jean-Edouard Dargent: 15 Οκτωβρίου 1824 – 19 Νοεμβρίου 1899),γνωστου και ως Γιάν Νταρζέν, από την σειρά των έργων του πάνω στο βιβλίο του Δάντη: «Η Θεία Κωμωδία», που φιλοτέχνησε το 1870.