fbpx

banner αεροδρομίου

 

«Πόνος και Δόξα»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Dolor y Gloria)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Ισπανία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ
  • Με τους: Αντόνιο Μπαντέρας, Πενέλοπε Κρουζ, Λεονάρντο Σμπαράλια
  • Διάρκεια: 113’
  • Διανομή: Odeon
  • Διακρίσεις: Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας (Αντόνιο Μπαντέρας) 72ο Φεστιβάλ Κανών

Ο Σαλβαδόρ Μάγιο (Αντόνιο Μπαντέρας – πολύ καλός), είναι σκηνοθέτης του κινηματογράφου που πλέον βρίσκεται στην παρακμή του. Στιγμιότυπα της ζωής του  διαδραματίζονται στο παρόν και άλλα τα θυμάται: την παιδική του ηλικία στη δεκαετία του ’60, τη στιγμή που μετανάστευσε μαζί με τους γονείς του σε ένα χωριό στη Βαλένθια αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, την πρώτη του ερωτική επιθυμία, τον πρώτο του έρωτα στη Μαδρίτη τη δεκαετία του ’80, τον πόνο αυτού του χωρισμού ενώ ο έρωτας ήταν ακόμα έντονος. Την συγγραφή ως τη μόνη θεραπεία να ξεχνάει ό,τι δεν ξεχνιέται, την πρώτη επαφή του με το σινεμά, και το απέραντο κενό που δημιουργεί η αδυναμία να συνεχίζει να σκηνοθετεί ταινίες.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ αυτοβιογραφείται, κλείνοντας με αυτή την ταινία την κινηματογραφική τριλογία, που αφορά την ζωή του: «Ο Νόμος του Πόθου» (1987) και «Κακή Εκπαίδευση» (2004). Η αλήθεια είναι, ότι ως ταινία δεν διαθέτει την γνωστή αλμοδοβαρική δυναμική των προηγούμενων δουλειών του και εάν δεν ήταν ο Αντόνιο Μπαντέρας στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που ανεβάζει τον ρυθμό με την ερμηνεία του και κρατάει κάπως το ενδιαφέρον, πραγματικά θα ήταν μια ταινία του σωρού. Άλλωστε ο ηθοποιός απέσπασε και το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στο 72ο Φεστιβάλ των Κανών.

Το κινηματογραφικό μοτίβο παραμένει το ίδιο και απαράλλαχτο, όπως μας έχει συνηθίσει ο Πέδρο, αλλά η απουσία ευρηματικότητας στο σενάριο καθιστά το δημιούργημα ασθενές.

Οκ, είναι σημαντικός κινηματογραφιστής ο βραβευμένος, Ισπανός σκηνοθέτης και στην 45χρονη πορεία του στην 7η Τέχνη, μας χάρισε, περίπου, 30 ταινίες, συμπεριλαμβανομένης και αυτής της τελευταίας. Λίγο το χιούμορ, κάπως το δράμα, οι ευαισθησίες, οι ενδιάμεσες αναδρομές στο παρελθόν, η υπαρξιακή παλινδρόμηση, η αγάπη προς την μητέρα του, οι έρωτες με τους άνδρες της ζωής του, συνθέτουν, μέσες άκρες, το σύνολο του σκεπτικού ενός φτασμένου, 75χρονου, ιδιαίτερου σκηνοθέτη του σινεμά που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην μεγάλη οθόνη.

Και για αυτή την τρίτη κατά σειρά παραγωγή με θέμα την ζωή του, ο σκηνοθέτης προσκάλεσε δυο αγαπημένους του ηθοποιούς, την Πενέλοπε Κρουζ να υποδυθεί την μητέρα του όταν ο ήρωας είναι σε μικρή ηλικία και τον Αντόνιο Μπαντέρας, που είναι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ.

Δεν τρελάθηκα με την ταινία και αναφέρω, πως με κράτησε ανέπαφο με τους προβληματισμούς της, οι οποίοι παρουσιάζουν έντονα σημάδια κόπωσης.     

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη