fbpx

«Προσευχήσου Πριν Πεθάνεις»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(A Prayer Before Dawn)

 

  • Είδος: Δραματική περιπέτεια
  • Παραγωγή: Αγγλία, ΗΠΑ, Γαλλία, Κίνα (2017)
  • Σκηνοθεσία: Ζαν-Στεφάν Σοβέρ
  • Με τους: Τζο Κόουλ
  • Διάρκεια: 117’
  • Διανομή: Odeon

Στον βίαιο και άγριο κόσμο των φυλακών της Ταϊλάνδης, ο μικρός αδελφός Τζον, της οικογένειας Σέλμπι των τηλεοπτικών «Peaky Blinders», δίνει ερμηνεία ζωής ως μποξέρ Μπίλι Μουρ. Ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, εξαιρετικά φιλμαρισμένη από τον Γάλλο Ζαν-Στεφάν Σοβέρ.

Αν ο αδίστακτος, Ρώσος φυλακόβιος, μαχητής Μπόικα είναι η mainstream επιλογή σας στο είδος, τότε ο εκρηκτικός Μπίλι Μουρ είναι η σινεφίλ πρόταση.

Η ταινία βασίζεται στην πραγματική και σοκαριστική ιστορία του ερασιτέχνη μποξέρ Μπίλι Μουρ (Τζο Κόουλ – πολύ καλός!) που εξέτισε την ποινή των τριών χρόνων στις πιο κακόφημες φυλακές της Ταϊλάνδης όταν συνελήφθη για διακίνηση κλεμμένων αγαθών, όπλων και για την υποψία κατοχής ναρκωτικών.

Αρνούμενος να πεθάνει στη φυλακή, ο Μπίλι και ενώ όλα γύρω του άγνωστα, ακαταλαβίστικα λόγω της γλώσσας και ανατριχιαστικά (βιασμοί, μαχαιρώματα, απειλές, ναρκωτικά, συμμορίες) θα αρχίσει να εκπαιδεύεται στη φονική, πολεμική τέχνη Μουάι Τάι, μια διαδικασία που θα τον κάνει να ανακαλύψει την έννοια της φιλίας, σε ένα απίστευτο ταξίδι προς τη λύτρωση μέσα από τη γήινη κόλαση.

Με μοναδικό επαγγελματία ηθοποιό τον νεαρό, Άγγλο δυναμίτη Τζον Κόουλ και τον Βιθάγια Πάνσριγκαρμ (υποδύεται τον διευθυντή των φυλακών), ο 49χρονος, Γάλλος μικρομηκάς και ντοκιμαντερίστας Ζαν-Στεφάν Σοβέρ στην δεύτερη του ταινία ορμάει ξανά στο βασίλειο της ανθρώπινης πτώσης και κινηματογραφεί ένα ψιλοαλάνι Ευρωπαίο στο χάσιμο του εγκλεισμού του στο πιο απάνθρωπο, σωφρονιστικό ίδρυμα της Ταϊλάνδης .

Οι υπόλοιποι που συμμετέχουν στην ταινία του Σοβέρ είναι ερασιτέχνες πρώην κατάδικοι φυλακών, όπως και ο χώρος των γυρισμάτων είναι μια πρώην, εγκαταλειμμένη φυλακή της ασιατικής χώρας. Πειστικός, ρεαλιστικός μέχρι ανατριχίλας, βίαιος έως διακοπής της ανάσας, όλο το περιβάλλον είναι περίτεχνα φτιαγμένο από τον σκηνοθέτη για να αποδώσει την δολοφονική σκοταδίλα παρόμοιων χώρων, αλλά και την ανθρώπινη δύναμη για επιβίωση.

Με το νευρικό σύστημα της ταινίας βαλμένο στην τεχνική του ντοκιμαντέρ, ενώ δεν είναι ντοκιμαντέρ, η κάμερα κινείται συνεχώς, σαν το βλέμμα ενός κρατούμενου που είναι σε εγρήγορση – και όπου χρειάζεται η κίνηση παίζει χειροκίνητα δίχως να κουράζει -, αντάμα με την απίθανα κλειστή φωτογράφιση του Ντέιβιντ Ουνγκάρο και την πολύ καλή μουσική του Νίκολας Μπέκερ μπαίνεις στο θέμα με την μια και το ζεις. Η ερμηνεία του Τζον Κόουλ, με τις στροφές ανεβασμένες στο κόκκινο, πετυχαίνει το ζητούμενο της πραγματικής ιστορίας του Μπίλι Μουρ, αλλά και στα ψυχολογικά κενά αέρος του ήρωα τα καταφέρνει περίφημα.

Οι σκηνές μάχης σώμα με σώμα αληθοφανέστατες (δούλεψε πολύ πάνω σε αυτό Κόουλ), άνευ των υπερβολικών ηχητικών εφέ, που οι γροθιές και οι κλωτσιές σε θόρυβο στο ανθρώπινο σώμα μοιάζουν σαν να πετάς από ψηλά σακιά με κρεμμύδια σε μάρμαρο. Αν και η ταινία άργησε να έρθει στην χώρα μας, οι λάτρεις του είδους των πολεμικών τεχνών θα έχουν και το σινεφίλ άλλοθι τους.