fbpx

Παρουσίαση: Είδαμε την παράσταση του έργου «Ο Ιατροδικαστής» στο θέατρο «Αλκμήνη», γράφει η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

 

 

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Με μία εξαιρετική παράσταση καλωσόρισε την χειμερινή περίοδο το θέατρο «Αλκμήνη». Μια  παράσταση – προσφορά στο νεοελληνικό έργο, που συνεπαίρνει την πλατεία και σίγουρα θα έχει μια πολύ μεγάλη διαδρομή. Ο συγγραφέας του κειμένου «Ο Ιατροδικαστής», ο Κώστας Λεϊμονής επέτυχε και αυτό του το στοίχημα, μετά τη βράβευσή του στην παρθενική του εμφάνιση με το «Εκτός ύλης».

Και δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς, ότι σύντομα θα κερδίσει τον τίτλο του επιδέξιου μάστορα της θεατρικής τέχνης, αφού το θέατρό του είναι οικείο και ελκυστικό. Αναζητά την ποίηση και τη δικαιοσύνη σε αυτή την εποχή της  βαθιάς ύφεσης, αναπάντεχα δημιουργική για το θέατρο.

Ο «Ιατροδικαστής», λοιπόν, είναι ο πρωταγωνιστής αυτής της παράστασης, που έχει την τύχη να υπηρετείται από δυο πολύ άξιους και έμπειρους ερμηνευτές, όπως είναι ο Χάρης Σώζος , ο οποίος ενσαρκώνει τον ομώνυμο ρόλο, και ο Χρήστος Ευθυμίου  σε πέντε διαφορετικούς μεταξύ τους ρόλους. Και οι δυο τους βρίσκονται  «σε μία διαρκή σύγκρουση, σε μία οριακή αντιπαλότητα» από το άνοιγμα μέχρι το κλείσιμο της αυλαίας και είναι υπέροχοι ακόμη και στις κινήσεις τους αλλά και στις σιωπές τους. Χαρίζουν στο κοινό πολύ δυνατές ερμηνείες, σε διδασκαλία Παντελή Παπαδόπουλου, που κράτησε την ουσία και μας άφησε να ονειρευτούμε ένα καλύτερο κόσμο, όπου οι άνθρωποι θα χουν πάνω από όλα την αξιοπρέπεια. Σκηνοθετικό εύρημα το καμπανάκι που χτυπούσε, όταν εισέβαλαν από την πόρτα του ιατροδικαστή οι φορείς της διαφθοράς για να τον χρηματίσουν και να αλλάξει το πόρισμά του…

Σε ένα λειτουργικό σκηνικό (Πολυτίμη Μαχαίρα) – το έργο βασίστηκε σε μια δική της ιδέα –  έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο στον οποίο διεξάγεται το αγώνισμα της πάλης, «παλαίστρα» το χαρακτηρίζει ο συγγραφέας, με μία συναισθηματικά φορτισμένη πρωτότυπη μουσική του Ραφαήλ Πυλαρινού, και τον επιβλητικό φωτισμό του Μανώλη Μπράτση, ο Παντελής Παπαδόπουλος, καθοδήγησε τον Χάρη Σώζο, τον Χρήστο Ευθυμίου και την Πόπη Τσαπανίδου, στη βιντεοσκοπημένη της εμφάνιση, σε μια  γλυκόπικρη διαδρομή αυτού εδώ του τόπου. Και το κυριότερο είναι, ότι μας ανάγκασε να στοχαστούμε στο τυραννικό ερώτημα: Γιατί η γενιά των σημερινών τριαντάρηδων είναι μια κατεστραμμένη γενιά; Στην κραυγή απόγνωσης του συγγραφέα που απαντά: «Όλη η γενιά μου οφείλει να δείξει ότι υπάρχει μέλλον σε αυτό τον ρημάδη τον τόπο, με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας!»

Καταλυτικό το χιούμορ και ενίοτε αιχμηρό προσπαθεί να καυτηριάσει τη σύγχρονη κοινωνική ελληνική πραγματικότητα και «να φωνάξει βροντερά ότι μπορεί να υπάρξει αντίσταση ακόμη εν μέσω σκοτεινών εποχών». Πλείστοι οι φιλοσοφικοί στοχασμοί που θέτει  αλλά και η συγκίνηση άπλετη, όπως στην τελευταία σκηνή που είναι πικραμύγδαλο, όπως χαρακτηρίζει ο Παντελής Παπαδόπουλος το έργο.

Ο  ιατροδικαστής αντιστέκεται υπερασπιζόμενος τις δικές του αρχές και ορθώνοντας το ανάστημά του μπροστά στους εκφοβισμούς και τις απειλές της εξουσίας, συνθλίβεται.

Ξεκινάει μια καινούργια ζωή στην Κύπρο, καθόλου τυχαία η επιλογή, που αναγκάζεται καθημερινά να κοιτά τα υποταγμένα μέλη, συνεχίζοντας να παραδίδει μαθήματα Γερμανικών, αφού τον ξέβρασε το σύστημα.

  • «Κύριε θα μας ανοίξετε;» ακούγονται απέξω οι παιδικές φωνές.
  • «Ναι, αλλά προσέξετε να μην χτυπήσετε γιατί το τρίτο σκαλοπάτι έχει πρόβλημα…»