fbpx

«Πανσέληνος με ποιητικές αποχρώσεις», της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

 

 

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Τότε το φεγγάρι  σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.

Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.

Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.

Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα. Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι που ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν. Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.

Γι αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά με το φεγγάρι.» (Γιάννης Ρίτσος:  Όνειρο Καλοκαιρινού Μεσημεριού: απόσπασμα)

Σήμερα  της Παναγιάς, της μεγαλύτερης γιορτής του καλοκαιριού, έρχεται στις 22:11 ώρα Ελλάδος και η πανσέληνος του Αυγούστου. Το πολυτραγουδισμένο, μαγευτικό ολόγιομο ή μεγαλύτερο φεγγάρι που εμφανίζεται στον ουρανό τον όγδοο  μήνα του χρόνου θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε και να χαρούμε και μπαίνοντας στην τροχιά του, όχι να σεληνιαστούμε αλλά για να ονειρευτούμε.

 Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, αρχαιολογικοί χώροι και μουσεία θα παραμένουν ανοιχτά για τους νυχτερινούς επισκέπτες που θέλουν να παρατηρήσουν  το φαινόμενο.

Συγκριμένα 97 αρχαιολογικοί χώροι, μνημεία και μουσεία της χώρας θα παραμείνουν ανοιχτά για να απολαύσει το κοινό το πιο λαμπερό φεγγάρι του καλοκαιριού και σε 48 από αυτά θα πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις, κυρίως μουσικές συναυλίες με ελεύθερη για το κοινό είσοδο.

 Οι εκδηλώσεις στους αρχαιολογικούς χώρους, τα μνημεία  και τα μουσεία της χώρας, που αναμένεται να αυξηθούν, καταγράφονται σε πίνακες που θα επικαιροποιούνται για την καλύτερη ενημέρωση του κοινού και θα είναι αναρτημένοι στην επίσημη ιστοσελίδα του ΥΠΠΟΑ στην ελληνική και αγγλική γλώσσα.

Για τον εορτασμό της Πανσελήνου του Αυγούστου που φέτος συμπίπτει με την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου, επιλέχθηκε ως θέμα της αφίσας η Ιερά  Μονή της Παναγίας Χρυσοπηγής στη Σίφνο.

Την Πέμπτη 15 Αυγούστου 2019, στις 9 μ.μ., το Μουσείο Ακρόπολης προσκαλεί τους επισκέπτες του στον αύλειο χώρο του σε μια μουσική βραδιά υπό το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού. Οι εξαιρετικοί νέοι τραγουδιστές Ειρήνη Τουμπάκη, Ανδρέας Λάφης, Μαρία Αναματερού και Σωτήρης Καρυστινός και η ορχήστρα τους θα ερμηνεύσουν τραγούδια για το φεγγάρι και όχι μόνο.

Την ημέρα αυτή, οι εκθεσιακοί χώροι του Μουσείου θα παραμείνουν ανοιχτοί από τις 8 το πρωί έως τα μεσάνυχτα (η είσοδος θα είναι ελεύθερη από τις 8 το βράδυ), δίνοντας την ευκαιρία στους επισκέπτες να περιηγηθούν τις μόνιμες συλλογές αλλά και την φωτογραφική έκθεση «Σμίλη και Μνήμη. Η συμβολή της μαρμαροτεχνίας στην αναστήλωση των μνημείων της Ακρόπολης».

Τις ίδιες ώρες θα λειτουργεί το εστιατόριο του δευτέρου ορόφου, καθώς και το καφέ του ισογείου. Τηλεφωνικές κρατήσεις πραγματοποιούνται στο τηλέφωνο (+30) 210 9000915.

Την ίδια μέρα, οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να συμμετέχουν στις παρουσιάσεις της αρχαιολογικής ανασκαφής με τίτλο «Περπατώντας στην αρχαία γειτονιά του Μουσείου Ακρόπολης» ως εξής:

Αγγλικά: 12 μεσημέρι & 5 μ.μ.

Ελληνικά: 1 μ.μ. & 7 μ.μ.

Διάρκεια: 45 λεπτά

Συμμετοχή: Εγγραφές γίνονται τις ημέρες των παρουσιάσεων στο Γραφείο Πληροφοριών του Μουσείου. Έως 20 επισκέπτες ανά παρουσίαση. Τηρείται σειρά προτεραιότητας.

Κόστος συμμετοχής: Απαραίτητη προϋπόθεση η έκδοση του εισιτηρίου γενικής εισόδου (10 ευρώ).

Το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού διοργανώνει από το 2002 τις εκδηλώσεις της Αυγουστιάτικης Πανσελήνου προσφέροντας στο κοινό την ευκαιρία να απολαύσει μια καλοκαιρινή βραδιά κάτω από το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού στους αρχαιολογικούς χώρους, τα μνημεία και τα μουσεία της χώρας.

Ο απολογισμός των εκδηλώσεων του 2018 ξεπέρασε τους 100.000 επισκέπτες (έναντι των 74.970 επισκεπτών για το 2017 και  63.795 για το 2016) που κατέκλυσαν αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και μουσεία σε όλη την επικράτεια.

Έχει πανσέληνο και θα΄ναι ωραία…

Η ελληνική λέξη «Σελήνη» ετυμολογικά ανάγεται στη λέξη «σέλας» που σημαίνει φως. Οι πρόγονοί μας βάφτισαν στη μυθολογία τη Σελήνη Εκάτη. Τη λάτρευαν και την έτρεμαν. Κάποιοι πίστευαν ότι είναι η κόρη του Δία και της Δήμητρας, άλλοι της Ήρας και του Περσέα κι άλλοι την ταύτιζαν με την Άρτεμη. Στην Ελληνική μυθολογία και Ελληνική Εθνική Θρησκεία η Σελήνη, ή Μην (από τη σεληνιακή μηνολόγηση) ή Πασιφάη (στη Λακωνία), είναι τιτανική οντότητα.

Στη Θεογονία του Ησιόδου η θεότητα Σελήνη, αναφέρεται ως κόρη του Υπερίωνα και της Θείας, ήταν αδελφή του Ήλιου και της Ηούς (Αυγής) και συχνά απεικονίζεται ως θηλυκή μορφή με το δίσκο της ημισελήνου στο κεφάλι της. Φυσικά πολλοί από τους κλασικούς Έλληνες φιλοσόφους είχαν αντιληφθεί από νωρίς ότι ο διαφορετικός φωτισμός των περιοχών της Σελήνης οφείλονταν στις ανωμαλίες του εδάφους της.

Ο Θαλής ο Μιλήσιος, για παράδειγμα, πίστευε ότι ο δορυφόρος μας ήταν φτιαγμένος από τα ίδια υλικά που είναι φτιαγμένη και η Γη, ενώ ο Δημόκριτος υποστήριζε ότι οι διαφορές του φωτισμού της οφείλονταν στην ύπαρξη βουνών και κοιλάδων. Κι έτσι από την κλασική ακόμη εποχή, οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι μπόρεσαν να διαλευκάνουν αρκετά από τα μυστήρια της Σελήνης.

 «Αχ, υπομνηστικό φεγγάρι στέκεις εκεί πάνω σα μισή ωραιότητα και σαν ολόκληρη ευκαιρία κοιτάζοντάς σε να μετρώ πόσα μισά δεν πρόλαβα ν΄αφήσω…» (Κική Δημουλά απόσπασμα από το «Μισό φεγγάρι»)

Η δίδυμη αδελφή του Απόλλωνα, η Άρτεμη, χρημάτισε βασίλισσα της σελήνης. Ο Πυθαγόρας, γιος του Απόλλωνα κατά μία παράδοση, επέμενε ότι η Σελήνη κατοικείται από όντα θεϊκά όμοια με τους ανθρώπους της γης. Ο Πυθαγόρας αφηγείται επίσης ότι έκανε στροφές γύρω από την σελήνη με τα αστρόπλοια των θεών που κατοικούσαν στο φεγγάρι και με τα όντα αυτά είχε δημιουργήσει φιλία, ενώ αναφέρει ότι η σεληνιακή ημέρα είναι 15 φορές μεγαλύτερη από της γης όπως και είναι.

Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι όπως άκουσε από μαρτυρίες πολλές φορές, ο Πυθαγόρας μπορούσε την ίδια στιγμή να βρίσκεται σε δύο διαφορετικό μέρη – ιδιότητα που έχει μόνο το ηλεκτρόνιο του ατόμου – και έκανε ταξίδια στον Άδη ακολουθώντας την διαδρομή του Προμηθέα. Ο Πυθαγόρας μπορούσε να αιωρείται και να γίνεται αόρατος ή να βρίσκεται ταυτόχρονα σε δύο μέρη. Τον δίδαξε ο Απόλλωνας όπως τον Αρισταία και τον ιερέα του, τον Άβαρι.

«Όταν βγαίνει το φεγγάρι

οι καμπάνες χάνονται,

κι εμφανίζονται τ’ απρόσβατα

τα μονοπάτια.

Όταν βγαίνει το φεγγάρι

η θάλασσα σκεπάζει τη γη,

κι η καρδιά αισθάνεται νησί

καταμεσής του απείρου.

Κανείς δεν τρώει πορτοκάλια

κάτω απ’την πανσέληνο.

Πρέπει να φας

πράσινα φρούτα παγωμένα.

Όταν βγαίνει το φεγγάρι

με τα εκατό όμοια πρόσωπα

το αργυρό νόμισμα

κλαίει στην τσέπη

Φεγγάρι εδώ φεγγάρι εκεί

Αίνιγμα διαβασμένο από τη θάλασσα

Για το δικό σου το χατίρι

Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα

βαθύ γαρίφαλο ακρωτήρι»

(Φ. Γκαρθία Λόρκα: Βγαίνει το φεγγάρι)

Για τους παραδοσιακούς λαούς η Σελήνη αντιπροσώπευε πάντα τη σκοτεινή πλευρά της φύσης, την αόρατη όψη της. Εκείνη ελέγχει παλίρροιες, βροχές, ύδατα, πλημμύρες κι εποχές και ως εκ τούτου τη διάρκεια της ζωής.

Οι «βιβλικά σκεπτόμενοι» τοποθέτησαν στον δίσκο της Σελήνης το πρόσωπο της «δακρυρροούσας Μαγδαληνής» ή του Ιούδα Ισκαριώτη. Στο θεολογικό και συμβολικό επίπεδο, η Θεά Σελήνη αποτελεί τη θηλυκή αρχή της δημιουργίας του Κόσμου, καθώς και την πόρτα προς την απόκρυφη φύση της ανθρωπότητας και του Σύμπαντος, προς εκείνο δηλαδή που μένει άφατο στην συνηθισμένη θέαση της Φύσεως. Υπό αυτή την έννοια θεωρείται ότι στοιχειώνει άμεσα το φαντασιακό και το υποσυνείδητο.

Αποτελεί επίσης η Σελήνη τη σελασφόρο εικόνα του κυκλικού χρόνου, είναι δηλαδή μία μικρογραφία της ροής του παντός. Οι άπειρες νέες σελήνες συμβολίζουν τα άπειρα χρονικά σημεία του κάθε πέρατος που αυτομάτως σηματοδοτεί μία νέα αρχή. Η σκοτεινή σελήνη επιτρέπει σε όλες τις ενέργειες να κατακαθίσουν και να ηρεμήσουν. Το Σύμπαν απεκδύεται το πολλοστό νεκρό παλαιό και ξεκινάει ξανά, φορώντας επάνω του το επίσης πολλοστό επόμενο νέο.

Στην αθηναϊκή της λατρεία τής προσέφεραν σπονδές καθαρού ύδατος και μικρούς άρτους σε σχήμα ημισελήνου (σελήνιοι πλακούντες). Ιερό χρώμα της το ασημένιο και το λευκό, και ιερό της μέταλλο ο άργυρος. Είναι η πρώτη και η μόνη σεληνιακή Θεά στην αρχαιότερη ποίηση. Τα επίθετα που της αποδίδονται είναι Αίγλη, Πασιφάη, Μήνη και Φοίβη. Με την εξέλιξη της μυθολογίας και άλλες Θεές συσχετίσθηκαν με τη Σελήνη, όπως η Εκάτη, η Άρτεμις, και η Ήρα.

Η νέα σελήνη στους άλλους λαούς

Στη βόρεια Γερμανία και την Ισλανδία οι Hjuki και Bil είναι δύο νέοι που φαίνονται στη Σελήνη να κουβαλούν ένα φορτίο υδρόμελι.

Για τον βουδισμό η Πανσέληνος και η νέα Σελήνη είναι περίοδοι ισχύος και πνευματικής δύναμης. Για τους Ινδιάνους είναι το φως του μεγάλου πνεύματος αλλά σε κάποιες φυλές η Σελήνη είναι μια μοχθηρή και κακοποιός δύναμη. Για τους Σουμέριους η νύχτα της πανσελήνου ήταν περίοδος προσευχής αγαλλίασης και θυσίας.

Η αρχαιότερη ανάμεσα στις παραδόσεις είναι ο σύνδεσμος του φεγγαριού με το λαγό. Αυτή η ευρεία συσχέτιση, κατά τον Ρόμπερτ Μπράουν, πιστοποιείται από κυλίνδρους της Μεσοποταμίας, σφραγιδολίθους από αχάτη, που βρέθηκαν στη Συρία, κινεζικά αρχαία νομίσματα, τα «φεγγαρόγλυκα» της Κεντρικής Ασίας, καθώς και από τους θρύλους μακρινών μεταξύ τους φυλών και εθνών.

Οι Ινουίτ (Εσκιμώοι) πίστευαν ότι η Σελήνη είναι ένα κορίτσι που τρέχει μακριά από τον αδελφό του, τον ήλιο, επειδή της είχε παραμορφώσει το πρόσωπο πετώντας της στάχτες.

Τα Ινδικά χειρόγραφα αναφέρουν, ότι οι Έλληνες θεοί πολέμησαν εναντίον των κατοίκων της σελήνης και των συμμάχων της.

«Έτσι μιλώ για σένα και για μένα..

Επειδή σ’ αγαπάω και στην αγάπη

ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος

από παντού, για σένα

μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη»

(Οδυσσέας Ελύτης)

Η σελήνη απεικονίζεται συνήθως ως θηλυκή μορφή με μία ημισέληνο ως στέμμα και έφιππη ή οδηγώντας άρμα με φτερωτούς ίππους. Άλλοτε οι περιγραφές την θέλουν να οδηγεί μια αγέλη βοών και το ημισεληνιακό της στέμμα συσχετισμένο με τα κέρατα του ταύρου. Διασχίζει κυκλοτερώς τον ουρανό όμοια με τον αδελφό της, πάνω σε άρμα που σέρνουν δύο ημίονοι, ίπποι ή ταύροι, κατά το ένα μέρος τους λευκοί και κατά το άλλο μαύροι, αλληγορία του ότι μόνο η μία πλευρά της σεληνιακής επιφάνειας φωτίζεται από το ηλιακό φως.

Σύμφωνα με διάφορες τοπικές παραδόσεις, έσμιξε με τον Αέρα με τον οποίο και γέννησε μία μόνο θυγατέρα, τη Δρόσο, με τον Θεό Δία (σύμφωνα με την αττική παράδοση) από τον οποίο γέννησε την Πανδία (εκ του παν-δίος, δηλ. πανθειοτάτη), με τον Θεό Πάνα (σύμφωνα με την αρκαδική λατρεία της επί του Λυκαίου όρους), με τον θνητό Ενδυμίωνα με τον οποίο γέννησε 50 κόρες, όσοι και οι σεληνιακοί μήνες της κάθε Ολυμπιάδας και, τέλος, με τον αδελφό της Ήλιο (μια παράδοση της ύστερης αρχαιότητας που διασώζει ο Κόιντος ο Σμυρναίος).

Οι Έλληνες φιλόσοφοι γνώριζαν πάρα πολλά για την σελήνη. Ο Σωκράτης την χαρακτηρίζει: «Μεγάλη κούφια σφαίρα που στο εσωτερικό της υπάρχουν θάλασσες και στεριές και κατοικούν άνθρωποι σαν εμάς», αναφέρει ο Ξενοφάνης για τον δάσκαλο του. Αυτά που έλεγε ο Σωκράτης τα υποστηρίζουν και σύγχρονοι αστρονόμοι.

«Άφησέ με νάρθω μαζί σου. Τί φεγγάρι απόψε!

Είναι καλὸ το φεγγάρι, – δε θα φαίνεται ποὺ άσπρισαν τα μαλλιά μου.

Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου.

Δε θα καταλάβεις. Άφησέ με νάρθω μαζί σου»

(Οδυσσέας Ελύτης)

Ο Ορφέας, γιος του Απόλλωνα, ο πιο τακτικός ταξιδιώτης της Σελήνης και του Σειρίου, μας λέει: «Η Σελήνη έχει βουνά πολιτείες και σπίτια, η επιφάνεια της είναι έδαφος όπως της γης και κατοικείται από θεϊκούς κατοίκους». Τις πληροφορίες αυτές μας τις δίνουν Πλούταρχος και Διογένης ο Λαέρτιος.

Ο Ορφέας γνώριζε το σεληνιακό ημερολόγιο των 12 μηνών και τις φάσεις της σελήνης. Μιλά για την περιστροφή της γης γύρω από τον ήλιο, τις εύκρατες, τροπικές και πολικές ζώνες της γης, τις εκλείψεις της σελήνης, τα ηλιοστάσια, τις ισημερίες, τις κινήσεις των πλανητών και την παγκόσμια έλξη και επιμένει στο θέμα των κατοίκων της σελήνης, ότι είναι αυτοί που περιπλανήθηκαν από πλανήτη σε πλανήτη.

Οι Τελχίνες της Ρόδου και οι Κάβειροι της Σαμοθράκης εξαφανίστηκαν μετά τον μεγάλο κατακλυσμό. Η τεχνολογική τους εξέλιξη ήταν τέτοια που τους επέτρεπε να εγκαταλείψουν την γη και να σωθούν στην Σελήνη ή τον Άρη.

Ο Νόνος αναφέρει ότι ο Φαέθων έκανε 30 περιστροφές γύρω από το φεγγάρι, ταξίδεψε στην Αφροδίτη και επισκεπτόταν τον Β. και Ν. Πόλο.

Ο Διόνυσος και ο Ηρακλής πήγαν στην Σελήνη και ο Ίδμων όπως αναφέρει ο Νόνος ταξίδεψε στην Σελήνη με το άρμα του που έμοιαζε με απαστράπτοντα κομήτη και δίνει ακριβέστατες πληροφορίες για την αθέατη πλευρά της σελήνης κάτι, που πριν λίγα χρόνια έκανε ο σύγχρονος άνθρωπος.

«Το φεγγαράκι απόψε στο γιαλὸ

θα πέσει, ένα βαρὺ μαργαριτάρι.

Κι απάνω μου θα παίζει το τρελὸ

τρελὸ φεγγάρι.

Όλο θα σπάει το κύμα ρουμπινὶ»

(Kώστα Καρυωτάκη, «Το φεγγαράκι απόψε»)

Ο Ελληνικής καταγωγής Λουκιανός από την Σαμοσάτα της Συρίας που έζησε το 120 μ.χ. στο βιβλίο του «Αληθινή Ιστορία» αν και το χαρακτηρίζει παραμύθι, εν τούτοις δίνει πληροφορίες επιστημονικά απόλυτα ακριβείς, οι οποίες επαληθεύτηκαν στην εποχή μας. Τις πληροφορίες αυτές εάν δεν υπήρχαν ανάλογες εμπειρίες, ήταν αδύνατον να τις φαντασθεί άνθρωπος:

«Πήγαινε με ένα καράβι που το πήρε ο αέρας για εφτά μερόνυχτα και την όγδοη ημέρα έφτασε στο φεγγάρι. (Τόσο κάνουν τα σύγχρονα διαστημόπλοια του ανθρώπου για το φεγγάρι). Μπήκε μέσα σ’ ένα πηγάδι που από πάνω είχε καθρέφτες , ένα είδος τηλεσκοπίου δηλαδή, και έβλεπε όλη τη γη. Βασιλιάς της Σελήνης ήταν ο Ενδυμίωνας που τον πήραν από την γη και τον πήγαν στο φεγγάρι και τον έκαναν βασιλιά».

Περιγράφει τρικινητήρια αεροπλάνα (τρικέφαλοι αλογογύπες που πετούσαν) σύγχρονες διόπτρες (έβαζαν και έβγαζαν τα μάτια τους που μπορούσε να τα φορά ο καθένας και έβλεπαν πολύ μακριά) και πολεμιστές με διαστημική στολή που είχε δύο κέρατα «κεραίες».

Περιγράφει ταξίδια στ’ άστρα του ζωδιακού καθώς και προσθαλάσσωση ίδια με αυτή των συγχρόνων κοσμοναυτών και μάλιστα στην περιοχή των Βερμούδων. Επισκέφθηκε τα νησιά των Μακάρων (Σείριος) και δεν ήθελε να φύγει αφού σε λίγα χρόνια θα γυρνούσε πίσω.

Τέλος περιγράφει πόλεμο μεταξύ των κατοίκων της Σελήνης και του Σείριου όπου έγιναν αερομαχίες και χρησιμοποιήθηκαν τρομερά όπλα και νίκησαν οι Σείριοι. Όπως φαίνεται ο Λουκιανός διάβασε κάποιο χειρόγραφο που έγραφε για όλα αυτά και επειδή του φαινόταν εξωφρενικά τα αποκάλεσε παραμύθι, τα έγραψε και τα ονόμασε αληθινή ιστορία.

«Το φεγγάρι, το φεγγάρι

τόσο προσκολλημένο ήταν στο στήθος μου

στην κοιλιά, γι’ αυτό δεν το κοιτάζω πια

το αποφεύγω, όπως και τον καθρέφτη.

Το φεγγάρι βγάζει τώρα

ένα χλωμό, υποτονικό φως

που μονότονα λούζει και θυμίζει

άλλες στιγμές όταν νύχτα με τη νύχτα

μεγάλωνε το δρεπάνι

μαζί με τον πόθο

μαζί με την ιδέα της πληρότητας.

Πανσέληνος, το σύμπαν εκσπερμάτωνε

και συ στα βότσαλα υγρή

θαρρούσες πως είχες συλλάβει

το νόημα της δημιουργίας»

(Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ «Πάει και το φεγγάρι»)

Η σελήνη σύμφωνα πάντα με τα Σανσκριτικά κείμενα και την Ινδουιστική θρησκεία, σε κάποια απώτατη εποχή δεν υπήρχε ως δορυφόρος της Γης. Αργότερα η Γη είχε τρεις δορυφόρους. Την εποχή που η Γη δεν είχε δορυφόρους, οι άνθρωποι είχαν ανάστημα ύψους 1.20-1.50 μέτρων. Όταν είχε τρεις δορυφόρους τότε οι άνθρωποι είχαν ανάστημα 2.50-12.00 μέτρα και τέλος με ένα δορυφόρο έχουν το ύψος του σημερινού ανθρώπου 1.60-2.00 μέτρα, λόγω βαρύτητας (g=9.81m/sec2).

Οι θεϊκοί κάτοικοι της σελήνης είναι πιο ψηλοί από τους κατοίκους της γης, ξανθοί και πολύ όμορφοι. Όλες οι γνώσεις του Πυθαγόρα, Μαθηματικά, Μουσική, Γεωμετρία, Φυσική είναι δοτές γνώσεις που πήρε από τους ουράνιους με τους οποίους είχε συνεχή επαφή. Το 1950 σε ναό των Μάγιας στο Μεξικό βρέθηκε χάρτης της αθέατης πλευράς της σελήνης, ο οποίος αποδείχτηκε απόλυτα ακριβής συγκρινόμενος με τους πρόσφατους που έφεραν τα διαστημόπλοια. Η πρώτη χαρτογράφηση της αθέατης πλευράς της σελήνης από τον άνθρωπο έγινε την 7η Οκτωβρίου 1959, επομένως ο παλαιός χάρτης βρέθηκε στην γη ή από επίσκεψη γήινων στο φεγγάρι ή από επίσκεψη εξωγήινων στην γη.

«Ένα βράδυ στεκόμουν έξω απ’ το ταχυδρομείο μιας άγνωστης πόλης. Τι γύρευα εδώ και σε ποιον θα’ στελνα αυτό το μεγάλο γράμμα που κρατούσα; Απ’ τον αντικρινό λόφο τότε φάνηκε η πανσέληνος θυμίζοντάς μου πως δεν είμαι πια νέος.

Ύστερα μπήκα σε μια στοά όπου άνθρωποι φτωχοί πουλούσαν δαντέλες πολυκαιρισμένες, στο βάθος μια λάμπα γκαζιού κάτι σιγοψιθύριζε – ίσως στίχους του Μυλόζ.

Περιπλανήσεις μες στην οικειότητα του φθινοπώρου και τη ραγισμένη ευωδιά της νύχτας – ήμουν πολύ έρημος για έναν τόσο μεγάλο ουρανό, πολύ άρρωστος για να θέλω να ξεχάσω, ω τραίνα που με προσπεράσατε, γυναίκες που δεν με προσέξατε, η Τερέζα γερασμένη τώρα δεν είχε πια εραστές και κοιμόταν μες στους αμάραντους, ενώ η μητέρα χαμογελούσε λυπημένα με δυο δόντια μόνο»

(Τάσος Λειβαδίτης, «Πανσέληνος στο ταχυδρομείο»)

Με αφορμή την αυγουστιάτικη πανσέληνο, το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ), παρουσιάζει την Κυριακή 26 Αυγούστου (ώρα 21:30), τη μουσικοαφηγηματική παράσταση «Η σονάτα του σεληνόφωτος», στο Μουσείο Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού του Ιδρύματος, στη Σπάρτη.

Ο σκηνοθέτης Θανάσης Σαράντος και η ηθοποιός Κωνσταντίνα Τάκαλου θα ταξιδέψουν το κοινό με το εμβληματικό έργο του Γιάννη Ρίτσου, εμπλουτισμένο με απαγγελία αποσπασμάτων από το ποίημα «Ορέστης». Η παράσταση, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο κοινό, πλαισιώνεται με τη ζωντανή εκτέλεση του ομώνυμου έργου του Μπετόβεν, από τον συνθέτη Κωνσταντίνο Ευαγγελίδη, σε μια νέα μουσική μεταγραφή και ενορχήστρωση.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

Διευκρινίζεται πως μετά την έναρξη της παράστασης δεν θα επιτρέπεται η είσοδος στο χώρο.

Για πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε με το μουσείο στο τηλέφωνο 27310 89315 (καθημερινά, εκτός Τρίτης, 10.00′ – 18.00′).

Όμως ειδικά φέτος, οι αστρολόγοι θεωρούν πως πιο σημαντική είναι η δεύτερη Πανσέληνος του Αυγούστου που θα γίνει στις 30 του μήνα και λέγεται Μαύρη Σούπερ Πανσέληνος.

Με τον όρο «Μαύρη Σούπερ Σελήνη» αναφερόμαστε στη δεύτερη εμφάνιση ενός νέου φεγγαριού μέσα στον ίδιο ημερολογιακό μήνα. Τα φεγγάρια ήταν δώδεκα, ένα για κάθε μήνα. Μετά οι θεοί αποφάσισαν, να χαρίσουν στους ανθρώπους ακόμη ένα. Το δέκατο τρίτο φεγγάρι.

Πηγές από όπου αντλήσαμε στοιχεία:

  • Βικιπαίδεια
  • Ανεξήγητα
  • Ποιητικές συλλογές