fbpx

«Πήγαμε στον Τεχνοχώρο Cartel, που ήρθε ο «Άρης» και μας συγκλόνισε», γράφει η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Το πάθος για την τέχνη κάνει θαύματα!

Όμως «Για να γίνουν θαύματα, πρέπει να πιστεύουμε στα θαύματα». Αυτή ήταν η φιλοσοφία του Κάρολου Κουν , που ξεκίνησε να κάνει θέατρο για να πλουτίσει τον εαυτό του και το κοινό. Γι’ αυτό και 111 χρόνια από τη γέννησή του, μνημονεύεται μέχρι σήμερα ως ο κορυφαίος Έλληνας σκηνοθέτης.

Ο  πρωταγωνιστής Βασίλης Μπισμπίκης  με την ιδιότητα του σκηνοθέτη που έχει όραμα και το καταθέτει, ο Τάσος Σωτηράκης και όλοι οι συντελεστές της παράστασης «Άρης», ξεψάχνισαν  το συγκλονιστικό έργο της Σοφίας Αδαμίδου στάθηκαν στην ουσία και το απογείωσαν. 

Η παράσταση, που απέσπασε στα Κορφιάτικα το βραβείο Καλύτερος θεατρικός συγγραφέας «Αλέκος Σακελλάριος» (η Σοφία Αδαμίδου) και  καλύτερου μονολόγου (ο Τάσος Σωτηράκης ), παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά με αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού στον Τεχνοχώρο Cartel στη βιομηχανική περιοχή του Ελαιώνα .

Κυριολεκτικά γίνεται το αδιαχώρητο και στις δυο παραστάσεις του θεάτρου. Στη φετινή παραγωγή με το έργο του Στάινμπεκ  το «Άνθρωποι και ποντίκια»,  θα έχεις τύχη βουνό, αν εξασφαλίσεις εισιτήριο.

Σήμερα όμως, θα ασχοληθούμε με τον «Άρη»  της Σοφίας Αδαμίδου!

Η αυλαία ανοίγει.

Στην εποχή της βαθιάς ύφεσης ο Άρης Βελουχιώτης, που ποτέ δεν έφυγε από τη σκέψη μας και τις κουβέντες μας ξανάρχεται μ’ ένα φανάρι αναμμένο, καλεσμένος μιας ανάγκης.Της ανάγκης του «θέλω», της ανάγκης του «μπορώ», της ανάγκης του «εμείς».

Με το λεβέντικο βήμα του περιδιαβαίνει την Αθήνα τη νύχτα. Σπαράζει το μέσα του βλέποντας τους νεόπτωχους στα πεζοδρόμια και τα σημάδια της κρίσης που είναι εμφανή παντού. Επιστρέφει θλιμμένος στο κονάκι του. Κατεβάζει δυο γουλιές τσίπουρο, κράζει τη μητέρα του που της είχε τρομερή αδυναμία και μπροστά στη φωτογραφία της ομολογεί:

«Είχες δίκιο μάνα… Υπάρχω αλλά δεν ζω. Έχω φύγει, αλλά δεν έχω ησυχάσει, όπως όταν ήμουν στη ζωή δεν είχα ποτέ ησυχάσει», μονολογεί ο Άρης και καλεί τους συναγωνιστές του στη σκηνή για να κάνει την αυτοκριτική του για θέματα που πάντα τον τρώνε  ακόμα και στον κάτω κόσμο.

O Θανάσης Κλάρας όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Άρη Βελουχιώτη, ιδρυτής του  ΕΛΑΣ και ηγετική μορφή του αντάρτικου σώματος του ΕΑΜ, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του ΚΚΕ έρχεται σε ρήξη με το κόμμα μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, καθώς αρνείται να παραδώσει τα όπλα και επιλέγει τον δρόμο της ένοπλης δράσης για τον πανελλήνιο πανεθνικό αγώνα για τη λευτεριά.

Η ερμηνεία του  Τάσου Σωτηράκη κορυφώνεται. Λες και είναι η μετενσάρκωση του Άρη Βελουχιώτη. Τόσο έχει μπει στο πετσί του ρόλου. Ολόιδιος. Πέρα από τα  εκφραστικά του μέσα, που τα έχει γυμνάσει όσο δεν γίνεται γι΄αυτό  αυτό το εγχείρημα, τον βοηθάει και ο σωματότυπός του.

Ο Άρης, το «παιδί της Λιάκουρας, σπαθί του Γερανοβουνιού κι αητός της Γκιώνας», αυτός που δεν «ήξερε μαθές από χαρτιά και μπερδεμένα λόγια» καταθέτει τις μνήμες του και οργίζεται, συντρίβεται, παραληρεί, μεθάει , χορεύει, σκίζει δημοσιεύματα εφημερίδων, καίει τις δηλώσεις μετανοίας που υπέγραψε από ανάγκη, αναρωτιέται αν έπραξε καλά κι αν ήταν πάντα με το μέρος του δίκιου, τα βάζει με όλους και με όλα,  ιππεύει ακατάπαυστα όπως στις παλιές καλές μέρες στα βουνά,  δεν λυγίζει ακόμη κι όταν το ΚΚΕ τον απομονώνει και συνεχίζει τον ένοπλο αγώνα για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη.

Κι όταν ο κλοιός στενεύει για να μην δώσει σε κανέναν τη χαρά, ότι τον έπιασε ζωντανό δίνει τέλος στη ζωή του ως γνήσιος επαναστάτης. Οι σφαίρες του χτυπάνε την καρδιά των θεατών που δακρύζουν…

Το κατάμεστο θέατρο συνταράσσεται από τη μεγαλειώδη ερμηνεία του Τάσου Σωτηράκη.

Εμπνευσμένη η σκηνοθεσία του Βασίλη Μπισμπίκη ενός δημιουργού από τον οποίο πολλά θαύματα περιμένουμε. Η παράστασή του μας συνεπήρε.

Φώτισε την προσωπικότητα του Άρη και τα σκηνοθετικά του ευρήματα ιδιοφυή, όπως η παλιά τρίφυλλη ντουλάπα που χρησιμοποίησε κι έβγαλε από μέσα όλη την ιστορία του Άρη, τους τραγικούς εφιάλτες, τις φοβίες, ενώ τη χρησιμοποίησε για να προβάλει τα κινηματογραφικά ιστορικά ντοκουμέντα της εποχής, όταν  έδρασε αυτή η εμβληματική προσωπικότητα.

Κατά το θέατρο εν θεάτρω, θα μου επιτραπεί να χαρακτηρίσω αυτό το μέρος κινηματογράφος εν θεάτρω.

Το φινάλε συνταρακτικό. Ο Τάσος Σωτηράκης παρακαλεί τον σκηνοθέτη να χαμηλώσει την ένταση της μουσικής. Τα έχει δώσει όλα. Ζητάει συγγνώμη από τους θεατές. Βγάζει το κοστούμι του Άρη, χτυπάει το στήθος του και φοράει  ένα ti-sirt με την στάμπα του rock συγκροτήματος AC/DC .

Δηλώνει, ότι δεν είναι ο Άρης, ενώ ο ηθοποιός Θοδωρής Τσουανάτος και ο μικρός Πέτρος Φλωράκης, που δάνεισαν τις φωνές στην παράσταση, ορκίζονται πως τον είδαν.

Πέφτει το θέατρο από το χειροκρότημα.

Και για να μην αδικήσουμε τους άλλους συντελεστές οφείλουμε να τους αναφέρουμε, γιατί συνέβαλαν σε αυτή την ανεπανάληπτη την επιτυχία.

Σκηνικά – κοστούμια: Ομάδα Cartel.

Μουσική: Villagers of Ioannina City (VIC).

Το τραγούδι «Αρη μου», σε στίχους Αγλαϊας Κλάρα, μελοποίησε και ερμηνεύει η Ερωφίλη. Το μουσικό κομμάτι της έναρξης και του τέλους είναι του Βασίλη Καραγιάννη.

Κινησιολογία: Αγγέλα Πατσέλη

Φωτισμοί: Λάμπρος Παπούλιας.

Σίγουρα η Σοφία Αδαμίδου θα είναι πολύ ευτυχισμένη για αυτή τη μεταφορά του έργου της.

Ο Βασίλης Μπισμπίκης, κυριολεκτικά εργάτης της τέχνης του θεάτρου, τρέχει να προλάβει για να αλλάξει το σκηνικό για την επόμενη παράσταση και δέχεται τις φιλοφρονήσεις των απλών ανθρώπων που έφυγαν συγκινημένοι.

2 thoughts on “«Πήγαμε στον Τεχνοχώρο Cartel, που ήρθε ο «Άρης» και μας συγκλόνισε», γράφει η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου”

Τα σχόλια είναι κλειστά.