fbpx

banner αεροδρομίου

«Ο Terminator άραγε μπορεί να «πολεμήσει» τον Joker;», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 10

Φασαρία και ντόρος, σχόλια και κριτικές άνευ λόγου, ενώ γνωρίζουμε πως ο πυρήνας της αιτίας είναι ξεκάθαρος. Ω κρισιανέ άνθρωπε, ναι εσύ, που με την πρώτη ευκαιρία ακατάπαυστα κρίνεις δυναμικά, έχει δει τα μούτρα σου στην γυαλιστερή επιφάνεια του προσωπικού σου μύθου; Τα φαινόμενα των καιρών, αγαπημένοι μου, θα σταθούν ακριβοδίκαια ως αμερόληπτα ζύγια στο ακριβώς απέναντι, χάλκινο δισκάκι της μικρής πλάστιγγας και η αλήθεια μας θα μετρηθεί στο ακέραιο.

Οι έφηβοι με τα σκέρτσα τους στην μαθητική παρέλαση της φετινής, εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου είναι ο λόγος αυτών των σκέψεων. Χαζή πέρα ως πέρα η αφορμή για προβληματισμό, αλλά σπουδαία για παρατήρηση στην κρισιανή εποχή του «survivor» ανθρώπου, αυτού που εδώ και χρόνια έχει αποκαθηλώσει από εντός του το όποιο αξιακό σύστημα. Αληθινό ή ψεύτικο το βίντεο που δημοσιεύθηκε είναι αφορμή για παρατήρηση όχι του γεγονότος, αλλά ως γεγονός να φτιάξουμε μια βόλτα προς τους ενδότερους κήπους μας.  

Οι παίδες και οι κορασίδες, αδιαμφισβήτητα αποκαλούνται το μέλλον μιας χώρας, ενός έθνους και για αυτό στην αρχαιότητα και στα ύστερα χρόνια έδιναν σημασία στην παιδεία και στην εκπαίδευση των μικρών και νέων ανθρώπων. Τα αγόρια ενηλικιωνόντουσαν με τον πόλεμο, υπερασπίζοντας τα ιερά και τα όσια της πατρίδος τους για να μην καταστούν νωθροί και βαλτώσουν στην απάθεια της μακροχρόνιας ειρήνης, οπότε και στην πνευματική ακαμψία. Άνδρες πια, γνώριζαν την αξία της εργασίας ως προσφορά στην Πόλη και έπειτα ως μέσο για να βιώνουν μια αξιοπρεπή ζωή. Τα δε κορίτσια, κυριολεκτικώς σπούδαζαν την θεϊκή εργασία του θεματοφύλακα της οικογένειας και το πως να εξυψώνουν στα τέκνα τους το ιδεώδες της περίφημου ακολουθίας του «ομ» (όμ-αιμον, ομ-όθρησκον, ομ-όγλωσσον, ομ-ότροπον), κρατώντας ως γυναίκες ακλόνητο, εν πλήρει τάξη, εύρυθμο και απόρθητο το πρώτο και το τελευταίο οχυρό της ανθρώπινης προόδου, αυτό της Οικογενειακής Εστίας. Σπουδαία και ύψιστη εργασία, απερίγραπτα δύσκολη.

Η παιδεία ως βασική τροφή προς τα τέκνα από την μητέρα και τον πατέρα ήταν ο θεμέλιος λίθος του ελληνικού, αξιακού συστήματος για να ακολουθήσει η εκπαίδευση από την Πολιτεία και να βρει γόνιμο και φιλόξενο έδαφος στην ψυχή κάθε νέου και νέας. Όταν οι μικροί άνθρωποι άκουγαν στο σχολείο τούς Μύθους του Αισώπου γνώριζαν πάνω κάτω περί τίνος πρόκειται για τον μέγα μύστη και «παραμυθά», οπότε οι Δάσκαλοι κατέβαιναν ακόμα βαθύτερα στα νοήματα, ταξινομώντας ευλαβικά τα ωφέλιμα στα ψυχικά ράφια των μικρών μαθητών.

Οι έφηβοι των μεγαλύτερων τάξεων, σφαιρικά, γνώριζαν για τον αήττητο Αχιλλέα, τον τολμηρό Έκτορα, τον πατριώτη Αίαντα, τον πολυμήχανο Οδυσσέα, την Κασσάνδρα, την Εκάβη και την ωραία Ελένη της Ιλιάδας από το σπίτι τους, και για πολλούς ήταν οι θρυλικοί ήρωες τους, οπότε το έργο των Δασκάλων-Εκπαιδευτών ευθύς ανέβαινε επίπεδο, μιλώντας για την αξία των ηρώων στην ίδια την ζωή απέναντι στα υψηλά ιδανικά, τον Έρωτα, την Ανδρεία και την προσέγγιση στον θάνατο, αλλά και την καθαρή έννοια της Πατρίδας.

Αυτή ήταν η βασική τους «σχολική» εκπαίδευση μέχρι να φτάσουν στην λήξη της εφηβείας. Από εκεί και έπειτα, όσοι ήθελαν να συνεχίσουν τις σπουδές τους δεν είχαν παρά να επιλέξουν κάποια από τις μεγάλες, γνωστές ή λιγότερες γνωστές σχολές ονομαστών φιλοσόφων και σπουδαίων Διδασκάλων, πάντα επί πληρωμή, κάτι σαν τα σημερινά πανεπιστήμια.

Η μαθητεία δεν ήταν δωρεάν και μάλιστα ήταν υψηλού κόστους σε τέτοιου είδους Σχολές και, φυσικά, η ουράνια γνώση δεν ήταν για όλους όχι υποτιμητικά, αλλά ρεαλιστικά, καθώς οι σημαντικές παραγωγικές διαδικασίες ήταν εξ΄ ίσου μείζονος σημασίας για την ζωή και την διατήρηση της Πόλης Κράτους. Ο πολίτης-οπλίτης, πάντα μοίραζε τις δραστηριότητες ανάμεσα στον πολιτικό και στρατιωτικό βίο της πόλης και σε αυτόν της οικογένειας και της βιοποριστικής εργασίας του. Όπως και γυναίκα στην πρώτη γραμμή είχε την εύρυθμη πορεία της οικογένειας και τις υποχρεώσεις της στις ανάγκες της Πόλης.

Σήμερα, σε εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό, οι νέοι δεν γνωρίζουν ούτε τι γιορτάζει η πατρίδα τους στις μεγάλες εθνικές επετείους, ούτε τους λόγους για τους οποίους οργανώνεται μια παρέλαση σε εθνικό επίπεδο. Στήνονται με αδειανές τις ιστορικές μνήμες σαν μολυβένιοι άνθρωποι σε τριάδες και βηματίζουν άψυχα στις κεντρικές λεωφόρους των πόλεων.

Δεν θα εκφράσω την θέση μου εάν είναι θλιβερό ή απογοητευτικό το γεγονός της αγνωσίας τους. Αυτό, αφορά αποκλειστικά και μόνο την Εστία όπου γεννήθηκαν και ανατράφηκαν και στην συνέχεια την Εκπαίδευση τους στα διάφορα σχολεία που μαθήτευσαν.

Δεν είναι το θέμα η ελλιπής προσοχή τους στον να διδαχθούν τι σημαίνει ιστορικά μια εθνική επέτειος που αφορά την Πατρίδα τους. Φυσικά και δεν έδωσαν την κατάλληλη προσοχή, αφού ο τρόπος που παραδίδεται τέτοιου είδους γνώση είναι λίαν επιεικώς χαρακτηρισμένη ως ένοχη. Η πυρακτωμένη μύτη του δόρατος είναι η απόλυτη αποτυχία των γονέων και των δασκάλων απέναντι στους μικρούς, έφηβους και νέους ανθρώπους, που δεν ενεργοποίησαν καίρια και σεισμικά έντονα το ενδιαφέρον τους, ώστε να ανοίξουν διάπλατα τα ώτα και τους οφθαλμούς τους για να ρουφήξουν έως το μεδούλι των οστών τους την δύναμη, την ανθρώπινη αξία, το ιδεώδες της ελευθερίας και τα ιδανικά εκείνων των πρωταγωνιστών στην ιστορία της Πατρίδας τους.

Αγαπητοί γονείς, αξιότιμοι δάσκαλοι και καθηγητές, αμφότεροι, μάλλον αποτύχατε παταγωδώς και, κυρίες και κύριοι, δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Παρακαλώ πολύ, για αυτόν λόγο μην κρίνετε τους νέους μας για τα καμώματά τους. Όποιος ή όποια από τους υπέροχους βλαστούς αυτής της χώρας μας, που αναφέρουν, σήμερα, ως ιστορικό δεδομένο, ότι: «ο Κολοκοτρώνης αποδεκάτισε τους εισβολείς Γερμανούς στα βουνά της Αλβανίας», είναι ολότελα δικά σας δημιουργήματα και θεωρώ ότι ως γονείς και ως δάσκαλοι νοιώθετε κάπως άβολα όταν ακούτε τέτοια μαργαριτάρια ή όχι; Για τους γονείς, να μαρτυρήσω την αλήθεια μου, δεν κόβω το κεφάλι μου για το αν αισθάνονται άσχημα, αλλά για τους εκπαιδευτικούς;

Ξαφνικά κάποιοι απ΄ αυτούς τους σημερινούς «στούρνους», όπως τους αποκαλούν, σύρουν αύριο το βαρύ πέπλο της λήθης και ανακαλύψουν την μυστική δίοδο του δάσους προς το βασίλειο της γνώσης, της αλήθειας στην τρανή ιστορία τους και αγαπήσουν την πατρίδα του, κατανοώντας, επίσης, την οικουμενική σημασία τού να είναι γεννημένοι ως Έλληνες, θα είναι ένα δικό τους επίτευγμα, ένας προσωπικός τους άθλος και όχι δικός σας, αγαπητοί γονείς που δεν είχατε τον χρόνο μαζί τους και εσείς αξιότιμοι δάσκαλοι, που δεν ασχοληθήκατε κάπως παραπάνω μαζί τους. Αυτή την προσπάθεια των νέων ανθρώπων ανεξαρτήτου φύλου την χαιρετίζω από ψυχής.

Αξιολόγηση Ταινιών

 

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

 

«Εξολοθρευτής: Σκοτεινό Πεπρωμένο»

(Terminator: Dark Fate)     

 

 

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Τιμ Μίλερ
  • Με τους: Λίντα Χάμιλτον, Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Μακένζι Ντέιβις, Νατάλια Ρέγιες
  • Διάρκεια: 128’
  • Διανομή: Odeon

Έχουν περάσει περισσότερο από δύο δεκαετίες από τότε που η Σάρα Κόνορ (Λίντα Χάμιλτον – άψογη!) εμπόδισε την Ημέρα της Κρίσης, άλλαξε το μέλλον και ξαναέγραψε τη μοίρα της ανθρωπότητας.

Αυτή την φορά, η Ντάνι Ράμος (Ναταλία Ρέγιες) ζει μια απλή ζωή στην Πόλη του Μεξικού με τον αδερφό της (Ντιέγκο Μπονέτα) και τον πατέρα της όταν ένας υψηλά προηγμένος και θανάσιμος Εξολοθρευτής, ο Rev-9 (Γκάμπριελ Λούνα), ταξιδεύει πίσω στο χρόνο για να την κυνηγήσει και να την σκοτώσει. Η επιβίωση της Ντάνι εξαρτάται από τη συνεργασία της με δύο γυναίκες: τη Γκρέις (Μακένζι Ντέιβις – καλή), μια παντοδύναμη πολεμίστρια από το μέλλον και την σκληραγωγημένη Σάρα Κόνορ. Καθώς ο Rev-9 καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του χωρίς οίκτο κυνηγώντας τη Ντάνι, οι τρεις γυναίκες ζητούν την βοήθεια του Εξολουερυτή T-800 (Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ – welcome back Arnie!), με το όνομα Καρλ, από την εποχή της Σάρα, που μπορεί να είναι η τελευταία τους ελπίδα.

Αστεία, αστεία ο μεταλλικός και αήττητος «Terminator» από το μέλλον, έκλεισε αισίως τα 35 χρόνια κινηματογραφικής ζωής. Νιός ήμουν όταν τον πρωτοείδα και έμεινα με το στόμα ανοιχτό από την σεναριακή σύλληψη και την πρωτοποριακή, σκηνοθεσία του Τζέιμς Κάμερον.

Να, λοιπόν, που το 2019 προβάλλεται ένα ακόμα sequel, αυτή την φορά ως η τρίτη, αυθεντική συνέχεια του κινηματογραφικού επεισοδίου «Εξολοθρευτής 2: Μέρα Κρίσης» (1991), όταν ο Κάμερον καθόταν στην σκηνοθετική καρέκλα. Ξεχάστε όλα τα προηγούμενα franchise «Terminators» που έχουν παρεμβληθεί, έπειτα από το δεύτερο μέρος του 1991 και αφεθείτε στην ιστορία με τον Κάμερον να επιστρέφει στην επιμέλεια της παραγωγής και σκηνοθέτη τον Τιμ Μίλερ  του πρώτου «Deadpool». Ικανοποιητικό δίδυμο.       

Το στόρι είναι, αμιγώς, γυναικεία υπόθεση γεμάτο δράση, καθώς η Ντέιβις η Ρέγιες και η επανακάμψασα Χάμιλτον αγωνίζονται για την σωτηρία του κόσμου. Η 63χρονη, κατά τα άλλα, απαστράπτουσα Λίντα, δίχως βελτιωτικές χειρουργικές σε πρόσωπο και σώμα, αλλά με την φθορά του χρόνου να ομορφαίνει μοναδικά αυτή την γυναίκα, παρουσιάζεται ξανά στον ρόλο που την έκανε διάσημη, γεμίζοντας για μια φορά ακόμα την οθόνη με την δυναμική παρουσία της.

Σπουδαίο σημείο της νέας προσεγμένης παραγωγής του καινούργιου «Terminator» είναι, φυσικά, η συνάντηση της Λίντα Χάμιλτον και του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, που λαμβάνει και τον ρόλο του οικογενειάρχη-προστάτη. Εξαιρετική η Χάμιλτον, αναλλοίωτος και ο λιγομίλητος Άρνι με τις ατάκες του. Ο δε καινούργιος «Εξολοθρευτής», το εξελιγμένο Rev-9, που υποδύεται ο Γκάμπριελ Λούνα, έχει πολλά στοιχεία από το εξωφρενικό μοντέλο του 1991, το Τ-1000, που ερμηνεύει ο Ρόμπερτ Πάτρικ, ενώ προστέθηκαν και άλλες αναβαθμισμένες δυνατότητες ικανές να ανεβάσουν την αγωνία, όπως τότε.

Καλή ταινία στο είδος της δράσης του φανταστικού σινεμά, που έχουμε καιρό να απολαύσουμε, θυμίζοντας, αρκετά, τις παλιές καλές εποχές. Νοσταλγία και θέαμα απόλυτα ταυτισμένα και ντυμένα στα όμορφα τους!

   «Πόνος και Δόξα» 

(Dolor y Gloria)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Ισπανία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ
  • Με τους: Αντόνιο Μπαντέρας, Πενέλοπε Κρουζ, Λεονάρντο Σμπαράλια
  • Διάρκεια: 113’
  • Διανομή: Odeon
  • Διακρίσεις: Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας (Αντόνιο Μπαντέρας) 72ο Φεστιβάλ Κανών

Ο Σαλβαδόρ Μάγιο (Αντόνιο Μπαντέρας – πολύ καλός), είναι σκηνοθέτης του κινηματογράφου που πλέον βρίσκεται στην παρακμή του. Στιγμιότυπα της ζωής του  διαδραματίζονται στο παρόν και άλλα τα θυμάται: την παιδική του ηλικία στη δεκαετία του ’60, τη στιγμή που μετανάστευσε μαζί με τους γονείς του σε ένα χωριό στη Βαλένθια αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, την πρώτη του ερωτική επιθυμία, τον πρώτο του έρωτα στη Μαδρίτη τη δεκαετία του ’80, τον πόνο αυτού του χωρισμού ενώ ο έρωτας ήταν ακόμα έντονος. Την συγγραφή ως τη μόνη θεραπεία να ξεχνάει ό,τι δεν ξεχνιέται, την πρώτη επαφή του με το σινεμά, και το απέραντο κενό που δημιουργεί η αδυναμία να συνεχίζει να σκηνοθετεί ταινίες.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ αυτοβιογραφείται, κλείνοντας με αυτή την ταινία την κινηματογραφική τριλογία, που αφορά την ζωή του: «Ο Νόμος του Πόθου» (1987) και «Κακή Εκπαίδευση» (2004). Η αλήθεια είναι, ότι ως ταινία δεν διαθέτει την γνωστή αλμοδοβαρική δυναμική των προηγούμενων δουλειών του και εάν δεν ήταν ο Αντόνιο Μπαντέρας στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που ανεβάζει τον ρυθμό με την ερμηνεία του και κρατάει κάπως το ενδιαφέρον, πραγματικά θα ήταν μια ταινία του σωρού. Άλλωστε ο ηθοποιός απέσπασε και το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στο 72ο Φεστιβάλ των Κανών.

Το κινηματογραφικό μοτίβο παραμένει το ίδιο και απαράλλαχτο, όπως μας έχει συνηθίσει ο Πέδρο, αλλά η απουσία ευρηματικότητας στο σενάριο καθιστά το δημιούργημα ασθενές.

Οκ, είναι σημαντικός κινηματογραφιστής ο βραβευμένος, Ισπανός σκηνοθέτης και στην 45χρονη πορεία του στην 7η Τέχνη, μας χάρισε, περίπου, 30 ταινίες, συμπεριλαμβανομένης και αυτής της τελευταίας. Λίγο το χιούμορ, κάπως το δράμα, οι ευαισθησίες, οι ενδιάμεσες αναδρομές στο παρελθόν, η υπαρξιακή παλινδρόμηση, η αγάπη προς την μητέρα του, οι έρωτες με τους άνδρες της ζωής του, συνθέτουν, μέσες άκρες, το σύνολο του σκεπτικού ενός φτασμένου, 75χρονου, ιδιαίτερου σκηνοθέτη του σινεμά που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην μεγάλη οθόνη.

Και για αυτή την τρίτη κατά σειρά παραγωγή με θέμα την ζωή του, ο σκηνοθέτης προσκάλεσε δυο αγαπημένους του ηθοποιούς, την Πενέλοπε Κρουζ να υποδυθεί την μητέρα του όταν ο ήρωας είναι σε μικρή ηλικία και τον Αντόνιο Μπαντέρας, που είναι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ.

Δεν τρελάθηκα με την ταινία και αναφέρω, πως με κράτησε ανέπαφο με τους προβληματισμούς της, οι οποίοι παρουσιάζουν έντονα σημάδια κόπωσης.     

 «Το Σενάριο που Άναψε Φωτιές»

(Tel Aviv on Fire)         

 

 

  • Είδος: Πολιτικο-κοινωνική σάτιρα
  • Παραγωγή: Λουξεμβούργο, Βέλγιο, Ισραήλ, Γαλλία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Σαμέχ Ζοάμπι
  • Με τους: Καίς Νασίφ, Λούμπνα Αζαμπάλ, Γιανίβ Μπιτόν
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Seven Films

Ο 30χρονος, Παλαιστίνιος ασκούμενος σε τηλεοπτικό στούντιο, πηγαίνει καθημερινά στη Ραμάλα για τα γυρίσματα της δημοφιλούς σαπουνόπερας «Το Τελ Αβίβ φλέγεται».

Στο σημείο ελέγχου του Ισραηλινού στρατού, συναντά έναν αξιωματικό που του δίνει ιδέες για το σενάριο και σύντομα η καριέρα του θα εκτοξευθεί.

Ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης Σαμέχ Ζοάμπι ρίχνει το ισραηλινο-παλαιστίνιο πρόβλημα ξανά στο τραπέζι και το σερβίρει στο κοινό φτιαγμένο με την συνταγή της σάτιρας, που ενίοτε αλιεύει τον γέλωτα του θεατή.

Απλή ταινία με καλή διάθεση φτιαγμένη και τηλεοπτική προσέγγιση στην σκηνοθεσία, εκθέτει τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δυο λαοί μεταξύ τους, αλλά μοιράζονται με ζέση το ίδιο σήριαλ. Συμπαθής ο πρωταγωνιστής Καίς Νασίφ στον ρόλο του σεναριογράφου της τηλεοπτικής σαπουνόπερας με τον τίτλο «Tel Aviv on Fire», που διαδραματίζεται την χρονική περίοδο του 1967, ενώ εμπνέεται από τον Ισραηλινό στρατιωτικό, ο οποίος συνεχώς τον πιέζει να αλλάζει την πλοκή.

Κατά τα άλλα τίποτα το φοβερό και το πρωτότυπο στην χαμηλότονη κινηματογραφική παραγωγή, που απαλά και ανθρώπινα, έχοντας ως όχημα την κωμωδία, προτείνει ένα ειρηνικό «χέρι» στους δυο λαούς.

Η ταινία είναι η επίσημη πρόταση του Λουξεμβούργου για το Όσκαρ στην κατηγορία της Ξενόγλωσσης Ταινίας.

«Το Κορίτσι και το Λιοντάρι»

(Mia and the White Lion)                              

 

 

  • Είδος: Δραματική περιπέτεια για όλη την οικογένεια (η ταινία θα προβάλλεται και μεταγλωττισμένη)
  • Παραγωγή: Γαλλία, Γερμανία, Νότια Αφρική (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ζιλ ντε Μεστρ
  • Με τους: Ντανιά Ντε Βιλιέρ, Μελανί Λοράν, Λάνγκλεϊ Κερκγουντ
  • Διάρκεια: 98’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

H ζωή της δεκάχρονης Μία ανατράπηκε όταν η οικογένεια της αποφάσισε να αφήσει το Λονδίνο για να αναλάβει μία φάρμα με λιοντάρια στην Αφρική. Όταν γεννιέται ένα πανέμορφο λευκό λιονταράκι με το όνομα Τσάρλι, η Μία βρίσκει ξανά τη χαρά και αναπτύσσει έναν ιδιαίτερο δεσμό μαζί του.

Όταν ο Τσάρλι γίνεται τριών, η ζωή του κοριτσιού ανατρέπεται ξανά όταν ανακαλύπτει ένα σκοτεινό οικογενειακό μυστικό. Η Μία απελπίζεται και μόνο στην ιδέα ότι ο Τσάρλι μπορεί να κινδυνεύει αποφασίζει να φύγει μαζί του. Οι δύο φίλοι ξεκινάνε ένα απίστευτο ταξίδι στη σαβάνα της Νότιας Αφρικής αναζητώντας ένα μέρος όπου ο Τσάρλι θα ζήσει ελεύθερος και ασφαλής.

Για τους παλαιότερους κινηματογραφόφιλους θα αναφέρω την πανέμορφη ταινία του Τζέιμς Χιλ, εν έτη 1966 με τον τίτλο «Born Free» (ελλ. τίτλος «Γεννημένη Ελεύθερη») που αφορά την ελευθερία της λιονταρίνας Έλσα, η οποία μεγάλωσε σε αιχμαλωσία για να πουληθεί στην συνέχεια σε ζωολογικό κήπο. Πραγματική ιστορία βασισμένη στο βιβλίο της Τσέχας φυσιοδίφη Τζόι Άνταμσον (20 Ιανουαρίου 1910 – 3 Ιανουαρίου 1980). Η ταινία, μάλιστα απέσπασε και δυο Όσκαρ και τα δυο στις μουσικές κατηγορίες (Τραγουδιού και Μουσικής) και στον συνθέτη Τζον Μπάρι.  Όσοι δεν έχετε δει την ταινία ανεπιφύλακτα συστήνω να ψάξετε να την βρείτε.   

Στο ίδιο μοτίβο ακριβώς κινείται και «Το Κορίτσι και το Λιοντάρι», γυρισμένο στη Νότια Αφρική, με κάποιες αλλαγές και προσθήκες για να μην είναι copy paste με το «Born Free», οπότε θα προσελκύσει το κοινό που στοχεύει.

Ταινία φτιαγμένη για όλη την οικογένεια, αρκετά συγκινητική, τρυφερή που ο όμορφος, λευκός λιονταρής Τσάρλι περπατάει σταθερά και με ασφάλεια στα βαθιά ίχνη της «Γεννημένης Ελεύθερης», Έλσα.