fbpx

banner αεροδρομίου

«Ο Τζεφιρέλι Αναστήθηκε!», του Νάσου Καββαθά

 

 

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Ε, Δε θα ήταν ωραία είδηση;

Συνοδευμένη, μάλιστα, με Δελτίο Τύπου από το Βασίλειο των Ουρανών: «Διά τας υπηρεσίας του…».

Κι είναι αλήθεια, ότι ούτε 40 πάπες και καρδινάλιοι δεν έχουν κάνει το service που έκανε στην χριστιανική θρησκεία ο πολυχρονεμένος Ιταλός σκηνοθέτης.

Τι κι αν ο λαός δε γνωρίζει το υπόλοιπο έργο του Τζεφιρέλι («Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «The Champ», «Ατέλειωτη Αγάπη», «Hamlet», «Τσάι με τον Μουσολίνι»), ο «Ιησούς απ’ τη Ναζαρέτ» (1977) έφτασε και περίσεψε για να τον τοποθετήσει «εκ δεξιών του», plus: βόλτες με ουράνια κότερα και partying με μεταφυσικές ουσίες και αγγελικές καλλονές (και καλλονούς).

Το «Κατά Τζεφιρέλι Ευαγγέλιο» 

Γιατί η συγκεκριμένη ταινία έχει ακόμα τόση επιτυχία;

Γιατί κανείς δεν το έχει παρατηρήσει, πως είναι η μόνη θετικά τοποθετημένη ιδεολογικώς ταινία αυτής της θεματολογίας που έχει γυριστεί από πραγματικά καλό σκηνοθέτη όπως ο Τζεφιρέλι.

Και βέβαια με τέτοιο «μυθικό» cast.

Προφανώς τα αργύρια (ουπς!) έρευσαν πλουσιοπάροχα.

Καλοφτιαγμένη, μοιραία βρήκε την οδό των ετήσιων τηλεοπτικών επαναλήψεων κάθε Πάσχα, ακολουθώντας τους αιώνες επανάληψης των παραμυθιών της Εποχής του Σιδήρου από τότε ως σήμερα.

Για να είμαστε δίκαιοι: ο «Ιησούς..» του Τζεφιρέλι, ο κινηματογραφικός αυτός «μεσσίας» που έρχεται από τα 70s –λίγο πιο χίππικος- το «κατά Τζεφιρέλι ευαγγέλιο»  έχει ακριβώς τα «ζύγια» ώστε να μην είναι τελείως του κατηχητικού και αποκλειστικά απευθυνόμενος σε γιαγιάδες. Γι αυτό και λέω ότι έκανε ανυπολόγιστο service στον μονοθεϊσμό, τον σκοταδισμό.

Ζωγράφισε έναν συμπαθή, ερωτεύσιμο Ιησού, που έκανε γκελ σε πλατύτερο δημογραφικό σύνολο.

Κάτι που δε θα μπορούσε να κάνει ο κάτιτις πιο έμμυαλος «Τελευταίος Πειρασμός» (1988) του Καζαντζάκη και του Σκορσέζι.

Από τα γυρίσματα της ταινίας "Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ" του Φράνκο Τζεφιρέλι
Ο Μάρτιν Σκορσέζι και ο Γουίλεμ Νταφόου στα γυρίσματα της ταινίας "Ο Τελευταίος Πειρασμός" του Νίκου Καζαντζάκη
Από την ταινία τα "Πάθη" του Μελ Γκίμπσον
Από την ταινία των Μόντι Πάιθονς "Ένας Προφήτης μα τι Προφήτης"

Είναι ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» η καλύτερη ταινία του είδους;

Όχι βέβαια.

Ούτε καν ο «Πειρασμός» ή τα «Πάθη» του Μελ Γκίμπσον, μια ταινία ρεαλιστικής, αποκρουστικής βίας που κάνει και το πιο μοβόρικο splatter movie να ωχριά και να ζηλεύει. (Ετοιμάζουν sequel!!! The Passion of the Christ: Resurrection!!!)

Η κορυφαία και αξεπέραστη είναι πέρα από κάθε παρωπιδιασμένη αμφισβήτηση «Η ζωή του Μπράϊαν» (The Life of Brian -1979), που είχε κυκλοφορήσει στα ελληνικά σινεμά με τον τίτλο «Ένας Προφήτης μα τι Προφήτης», τότε, δύο χρόνια μετά την Ναζαρέτ.

Η μοναδική ταινία που σχετίζεται με το μεσσιανισμό και που βρίθει πιδάκων λαμπρής νοημοσύνης και χιούμορ και γι αυτό είναι απαγορευμένη ρητά από τα τηλεοπτικά προγράμματα.

Ένα από τα ύψιστα αριστουργήματα κωμωδίας του 20ου αιώνα –αν όχι το απόλυτα κορυφαίο- με τις άλλες ταινίες των Monty Pythons από πολύ κοντά.

Κι ένα μικρό debate για φινάλε

Τα κινηματογραφικά είδωλα δε μετράνε ως ειδωλολατρία από τους «νόμους» των θρησκειών;

Οι εικόνες που κλαίνε;

Μπορώ να αναφέρω κι άλλα, πιο άμεσα παραδείγματα.

Ο σκοπός –το συμφέρον- αγιάζει τα μέσα. Φοβερή κουβέντα.

Ο μονοθεϊσμός μπορεί να έκραξε και να σφαγίασε «ειδωλολάτρες» αλλά αντέγραψε όλα τα ειδωλολατρικά κόλπα.