fbpx

Ο Τάσος Σωτηράκης συνομιλεί με την Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

 

 

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…Πιστεύω πως αν θέλεις πραγματικά κάτι στη ζωή σου και τάσσεσαι πραγματικά σε αυτό, δίνεσαι και δουλεύεις οργανωμένα και χωρίς εκπτώσεις, τότε μπορείς να το πετύχεις»

«Είδα μια παράσταση μαγική!!! Ένιωσα ότι συνάντησα τον Άρη… Τον είδα μπροστά μου ολοζώντανο, σπαρακτικό, συγκλονιστικό, τεράστιο… να καταθέτει την ψυχή του και να μιλά για όλα. Για τη Μνήμη, την Ιστορία, την Αξιοπρέπεια, τη Λευτεριά… Η ερμηνεία του Τάσου Σωτηράκη καθηλωτική!!! Η μουσική των VIC απογειώνει το αποτέλεσμα. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!! σε όλους τους συντελεστές».

Αυτή είναι η κριτική ενός νέου θεατή, που παρακολούθησε την παράσταση του εξαιρετικού έργου της  Σοφίας Αδαμίδου σε μια παράσταση που υπογράφει ο Βασίλης Μπισμπίκης, ο οποίος μοιράζει απλόχερα τη χάρη του παραδίδοντάς μας στη μαγεία του θεάτρου, με έναν ηθοποιό που συγκλονίζει, όπως είναι ο Τάσος Σωτηράκης!

Δεκάδες τέτοιες κριτικές έχουν ανέβει στο διαδίκτυο και εξυμνούν την παράσταση «Άρης» (κριτική της παράστασης) που συνεχίζεται για δεύτερη σαιζόν στον πολυχώρο Cartel με αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού.

Ο Τάσος Σωτηράκης, μόνος πάνω στο θεατρικό σανίδι, κι εμείς τυχεροί μάρτυρες ενός ταλέντου συνεπαρμένοι από τη συγκίνηση που εμφυσά η ερμηνεία του. Οι θεατές είναι εκστασιασμένοι.

Και μπορεί η τέχνη του ηθοποιού να είναι εφήμερη, αλλά οι χιλιάδες άνθρωποι που είδαν την παράσταση και θα τη δουν άλλοι τόσοι, θα μιλούν πάντα γι΄ αυτή την ερμηνεία που μας κληροδότησε.

Ο πρωταγωνιστής  χρησιμοποιεί όλα τα εκφραστικά του μέσα για να αναδείξει τον Άρη. Όταν τα χέρια του αλυσοδένονται και πόδια του μέσα στις μπότες δεν μπορούν να κάνουν βήμα, χρησιμοποιεί το περήφανο στήθος του βγάζοντας δυνατό ήχο, αγανακτεί και βράζει το αίμα του, ελπίζει, σκέφτεται και στοχάζεται, ανησυχεί και ανυπομονεί και οραματίζεται  έναν καλύτερο κόσμο.

Τα μάτια του θρηνούν για τα όσα πέρασε. Κι όταν λευτερώνονται τα χέρια του ομολογεί, ότι αν ξαναζούσε θα ακολουθούσε τον ίδιο δρόμο. Και με τη φωνή του μεταφέρει τις αλήθειες και τις αγωνίες του Άρη Βελουχιώτη που είναι καταγεγραμμένος στη συνείδηση του λαού μας.

Ο Τάσος Σωτηράκης, ως ηθοποιός είναι προορισμένος να αποθεώνεται, αφού παρεισφρύει μέσα στις πιο ευαίσθητες ρωγμές της ψυχής μας που μόλις διακρίνονται, είναι και ένας σπουδαίος μουσικός  που μας έχει προσφέρει δείγματα δουλειάς, που ζήλεψαν καταξιωμένοι συνθέτες και εξέπεμψε τις νότες του στην καρδιά μας, που ήταν ανοικτή και τις καλοδέχτηκε.

Τον ευχαριστώ πολύ που βρήκε το χρόνο  γι΄ αυτή τη συνέντευξη. Είναι ξεχωριστή  τιμή για μένα και για το Intownpost.com.

Πως αντέξατε στους ώμους σας το φορτίο αυτού του ρόλου;

Δεν το είδα ποτέ ως φορτίο. O, τι είναι δύσκολο να ανεβάσεις στην σκηνή ένα υπαρκτό πρόσωπο είναι σίγουρα αδιαμφισβήτητο. Δεν παύει όμως να είναι ένας ρόλος. Περισσότερο με απασχόλησε το πως έζησε ο Άρης παρά το γεγονός του φορτίου της δύναμης που φέρει το όνομά του. Έτσι κιόλας το αντιμετωπίσαμε με τον Βασίλη (Μπισμπίκης) κατά τη διάρκεια των προβών. Ως έναν ρόλο. Πιστεύω, πως αν το έβλεπα ως φορτίο μπορεί να μη με πήγαινε τόσο μακριά. Άλλωστε ήταν επιλογή μου να παίξω τον Άρη. Μου έδινε από την αρχή χαρά να μελετάω και να ψάχνω για αυτόν τον άνθρωπο. Η κάθε παράσταση μου δίνει δύναμη,  γιατί μου δίνει τη δυνατότητα να τον ψάχνω όλο και πιο πολύ κι έτσι το όποιο βάρος ή φορτίο ελαφραίνει.

Στο εσωτερικό ψάξιμο του καλλιτέχνη βρήκατε κοινές αντιστοιχίες με τον Άρη που τόσο δεθήκατε μαζί του;

Οι κοινές μας ανησυχίες με τον Άρη έχουν να κάνουν με τα πιστεύω μας, τα ιδανικά μας και την ιδεολογία μας. Ήταν και είναι ο πιο σημαντικός δεσμός ανάμεσα σε μένα και σε εκείνον. Από εκεί και πέρα μέσα από τις πρόβες ψάξαμε και βρήκαμε κάποιες αντιστοιχίες που θα μας έφερναν πιο κοντά. Κυρίως από τη μεριά μου, όπως είναι φυσικό.  Όπως έχω ξαναπεί κανείς μας δεν ξέρει τόσο καλά τον Άρη. Ό, τι έχουμε στα χέρια μας είναι από βιβλία και μαρτυρίες.

Όπως, όμως, καταλαβαίνετε οι μαρτυρίες για ανθρώπους σαν τον Άρη σχοινοβατούν μεταξύ της αλήθειας και της φαντασίας του κάθε ένα που έχει να πει κάτι για τον Άρη. Γι’ αυτό άλλωστε και το έργο στηρίζεται αποκλειστικά σε ντοκουμέντα. Ήταν ανάγκη μας να προσεγγίσουμε τον Άρη μέσα από ό, τι δεν αμφισβητείται. Από την άλλη, υπάρχει και ένα κοινό στοιχείο που μας δένει. Η πίστη στον στόχο, στον σκοπό. Πιστεύω πως αν θέλεις πραγματικά κάτι στη ζωή σου και τάσσεσαι πραγματικά σε αυτό, δίνεσαι και δουλεύεις οργανωμένα και χωρίς εκπτώσεις, τότε μπορείς να το πετύχεις.

Τι συναισθήματα σας κατέκλυσαν, όταν παίξατε την παράσταση στην Σπερχειάδα, στην καλύβα του Στεφανή, απ’ όπου ξεκίνησε ο Άρης;

Η συγκίνηση ήταν πολύ μεγάλη. Δεν ήταν απλώς μια ακόμη παράσταση σε κάποιο μέρος της Ελλάδας. Ήμασταν στο μέρος από όπου ξεκίνησαν όλα. 73 χρόνια μετά η στολή του Άρη βγήκε μέσα από τη Καλύβα όπου δόθηκε ο όρκος του ΕΛΑΣ. Και βγήκε με σάρκα και οστά. Ήταν μια μοναδική εμπειρία ζωής. Αν και όλη η πορεία αυτής της παράστασης είναι εμπειρία ζωής.

Αισθανόσουν σαν να σου μιλάει ο τόπος αυτός. Σαν να ζωντανεύει ένας ολόκληρος κόσμος που κοιμόταν, ησύχαζε για χρόνια. Σα μια γιορτή, όπου μετά από χρόνια βρεθήκαμε να πούμε τις ιστορίες μας. Σα να ξυπνάμε, να ενεργοποιείται η ελπίδα. Άλλο ένα μέρος ιστορικής σημασίας που θα ήθελα πολύ να πάμε με την παράστασή μας είναι η Δομνίστα. Μετά τις παραστάσεις στην Καλύβα του Στεφανή, στην Λαμία και τα Τρίκαλα νομίζω ότι θα έκλεινε ένας σημαντικός ιστορικός κύκλος.

Ο ηθοποιός Τάσος Σωτηράκης και ο σκηνοθέτης της παράστηασης Βασίλης Μπισμπίκης

«…Ο καθένας από την δική του πλευρά δίνει έναν αγώνα, μικρό ή μεγάλο, πάντως δίνει. Τώρα πότε αυτός ο αγώνας θα πάρει χαρακτηριστικά φλόγας αυτό είναι θέμα συνθηκών.»

Μετά από μιάμιση ώρα συνεχούς και αδιάλειπτης παρουσίας σας στη σκηνή βγαίνετε εξουθενωμένος. Περνάει πολύς χρόνος για να βρείτε τους κανονικούς ρυθμούς σας;

Η παράσταση έχει περάσει σε ένα βιωματικό επίπεδο και είναι λογικό μετά από σχεδόν 2 χρόνια παραστάσεων. Υπάρχουν όμως ασφαλιστικές δικλείδες που δεν με παρασύρουν σε βαθιά σκοτάδια. Είναι μια παράσταση με πολύ δράση. Ο ηθοποιός βρίσκεται σε συνεχή κίνηση καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Η κούραση είναι φυσικό να υπάρχει, όπως υπάρχουν και οι τεχνικές που έχουμε αναπτύξει και μέσα από τις πρόβες και μέσα από τις παραστάσεις, έτσι ώστε ο χρόνος που χρειάζομαι για να βρω τους κανονικούς μου ρυθμούς να είναι φυσιολογικός ανάλογα την ένταση της παράστασης. Βοηθάει βέβαια και ο κόσμος με το χαμόγελό του.

Από τον διάλογό σας με τον Άρη Βελουχιώτη, τι αποκομίσατε ως άνθρωπος κ. Σωτηράκη;

Ό,τι το να πιστεύεις, να παλεύεις, να αγωνίζεσαι, να διεκδικείς, να μη φοβάσαι, να τραβάς μπροστά θα σε ανταμείψει.

Απομονώνω το παρακάτω απόσπασμα από την ιστορική ομιλία του Άρη Βελουχιώτη γιατί το βρίσκω το βρίσκω δραματικά επίκαιρο: «Χρόνια και χρόνια απάτης και ρεμούλας μας κράτησαν μακριά από την ευτυχία και τον πολιτισμό και μας ρίξανε μέσα στην εξαθλίωση, την πείνα, την κακομοιριά και τη δυστυχία. Έτσι η Ελλάδα που υπήρξε κάποτε η πηγή των φώτων και του πολιτισμού, κατάντησε να βρίσκεται στο πιο χαμηλό επίπεδο οικονομικής, κοινωνικής και εκπολιτιστικής ανάπτυξης, όχι μόνο έναντι των λαών της Ευρώπης, αλλά και των Βαλκανίων». Οι θλιβερές αυτές διαπιστώσεις του δεν είναι σαν να μιλάνε γι΄ αυτά που βιώνουμε σήμερα;

Δεν είναι το μόνο απόσπασμα της ομιλίας του Άρη που βρίσκει άμεση ανταπόκριση με το σήμερα. Η ομιλία του είναι τόσο διαχρονική και μιλάει ουσιαστικά και με επιχειρήματα για την ιστορία της Ελλάδας, που θα μπορούσε να είχε γραφτεί ακόμα και τώρα, το 2019.

Αν τη διαβάσει κάποιος θα δει ότι μέσα σε 45 λεπτά – γιατί τόσο θα σου πάρει να τη διαβάσεις- ο Άρης μας παρουσιάζει μια επανάληψη της Ελληνικής ιστορίας από την επανάσταση του 1821 μέχρι σήμερα. Είτε σου αρέσει είτε όχι. Γιατί σίγουρα θα βρεθούν και αυτοί που δεν τους αρέσουν όσα ειπώθηκαν στην ομιλία του Άρη στη Λαμία.

Πιστεύετε ότι αν ζούσε σήμερα ο Άρης θα σήκωνε τον κόσμο από τον καναπέ;

Δεν ξέρω να σας απαντήσω. Αυτό που πιστεύω είναι ότι οι συνθήκες δημιουργούν τους Άρηδες. Για εκείνη την εποχή, τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες γεννήθηκε μέσα από τον Θανάση Κλάρα, ο Άρης Βελουχιώτης. Σήμερα, παρά το γεγονός ότι ξαναζούμε παρόμοιες συνθήκες, τα δεδομένα είναι άλλα. Αυτό όμως δεν απαγορεύει την γέννηση νέων Άρηδων που θα χαράξουν τη δική τους πορεία και θα βρουν τον τρόπο να σηκώσουν τον κόσμο από τον καναπέ. Από την άλλη, δεν πιστεύω ότι βρισκόμαστε όλοι στους καναπέδες. Ο καθένας από την δική του πλευρά δίνει έναν αγώνα, μικρό ή μεγάλο, πάντως δίνει. Τώρα πότε αυτός ο αγώνας θα πάρει χαρακτηριστικά φλόγας αυτό είναι θέμα συνθηκών.

Τι σας τράβηξε στο χώρο του θεάτρου κ. Σωτηράκη;

Η μαγεία της σκηνής. Μου αρέσει να βρίσκομαι πάνω στη σκηνή. Είναι το δεύτερο μου σπίτι. Με γοητεύει η δύναμη που σου δίνει το θέατρο. Να δημιουργήσεις νέους κόσμους, να πλάσεις χωρίς όρια , ότι θέλεις, να ελευθερώσεις όλο σου το είναι. Η συναναστροφή κάθε φορά και με άλλους ηθοποιούς, η ανταλλαγή απόψεων, η επικοινωνία. Ο συνδυασμός όλων των τεχνών σε μία! Ένας μικρόκοσμος που αντικατοπτρίζει την κοινωνία μας.

Είσθε κι ένας εξαιρετικός μουσικός. Μιλήστε μου γι΄ αυτή τη μεγάλη σας αγάπη.

Ό, τι και να πω για τη μουσική είναι λίγο. Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου ακούω μουσική. Τα βινύλια του παππού μου, που με μύησαν στην κλασική μουσική και τα ακούω ακόμα και ένα παιδικό αρμονιάκι ήταν το έναυσμα για να ασχοληθώ με τη μουσική. Είναι η μεγάλη μου αγάπη. Νομίζω ότι δε θα άντεχα χωρίς τη μουσική. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε έναν κόσμο χωρίς μουσική. Αυτή άλλωστε με βοήθησε να μπω και στον χώρο του θεάτρου. Αυτή είναι που με συντροφεύει και στις πιο χαρούμενες ή σκοτεινές μου στιγμές.

Έχετε χρόνο να της αφιερώσετε;

Η αλήθεια είναι ότι είναι η μόνη γυναίκα που θα άντεχα τα παράπονά της (γέλια). Την έχω λίγο παραμελημένη. Έριξα όλο μου το βάρος στον Άρη και δεν είχα τον χρόνο να ασχοληθώ όσο θα ήθελα. Έχω ανοίξει όμως πολλά μέτωπα μαζί της. Παράλληλα ετοιμάζω, μετά από 8 χρόνια, τον τρίτο μου προσωπικό δίσκο, γράφω τραγούδια πάνω σε στίχους της Σοφίας Αδαμίδου και δύο μεγάλα κλασικά ορχηστρικά έργα. Ελπίζω να με συγχωρέσει και να με ανταμείψει μετά από τόσο καιρό που την έχω αφήσει λίγο πίσω!

«…να μην ξεχνάμε το παρελθόν μας και να είμαστε ανοιχτοί στο πως μέσα από την τέχνη μπορούμε να κάνουμε καλύτερο τον μικρόκοσμό μας και εν συνεχεία τον κόσμο γύρω μας»

Θεωρείτε ότι είναι ανάγκη να αναθεωρήσουμε τις αντιλήψεις μας προκειμένου να φύγουμε από τα αδιέξοδα στα οποία περιήλθε η εποχή μας;

Αν τα καταλάβουμε πραγματικά τα αδιέξοδα στα οποία έχουμε περιέλθει και πάνω από όλα συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε βάλει κι εμείς το χέρι μας, ανεξαιρέτως, ώστε να φτάσουμε εδώ που έχουμε φτάσει, επιβάλλεται να αναθεωρήσουμε κάποιες αντιλήψεις. Τα αδιέξοδα της εποχής μας, μας αφορούν όλους μας. Είναι μπροστά μας καθημερινά. Άλλοι τα βλέπουν και άλλοι όχι, άλλοι τα ακούν και άλλοι όχι, άλλοι μιλάνε και άλλοι όχι.

Είναι νομίζω υποχρέωσή μας να είμαστε ενεργά παρόντες και να προσπαθήσουμε να ανέλθουμε από την άβυσσο που καθημερινά βυθιζόμαστε και να οργανωθούμε, αναθεωρώντας όλα τα κακώς κείμενα, που όπως είπα, είμαστε όλοι μας υπεύθυνοι και να τραβήξουμε μπροστά. Όπως είπε ο Ιμμάνουελ Κάντ: «Ο ένας κοιτάζει το νερόλακκο και βλέπει τη λάσπη, ο άλλος βλέπει μέσα του τα άστρα που αντανακλώνται».  Ας γίνουμε όλοι αυτοί που κοιτάνε πια τα άστρα.

Ποια είναι η αλήθεια σας σε σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα;

Πίστη, αγάπη, θέληση, αγώνας, οργάνωση, παιδεία….!

Η τέχνη εν τέλει δίνει το έναυσμα στους ανθρώπους να σκέφτονται διαφορετικά; Αλίμονο αν δεν το έκανε. Θα ήμασταν όλοι χαμένοι. Η τέχνη είναι παιδεία, είναι υποχρέωσή της να κάνει τους ανθρώπους να σκέφτονται διαφορετικά. Η κάθε μορφή τέχνης μας παρέχει συνεχώς νέες δημιουργίες. Έργα που προήλθαν από τον ανθρώπινο νου. Νέες γέννες. Φανταστείτε, ποια θα ήταν η ιστορία του ανθρώπου αν δεν υπήρχαν οι τέχνες; Η τέχνη πρέπει να προβληματίζει και να δίνει συνεχώς τροφή στον ανθρώπινο νου. Να υπάρχει ως παγκόσμια ιστορική αναφορά, έτσι ώστε να μην ξεχνάμε το παρελθόν μας και να είμαστε ανοιχτοί στο πως μέσα από την τέχνη μπορούμε να κάνουμε καλύτερο τον μικρόκοσμό μας και εν συνεχεία τον κόσμο γύρω μας.

Και μετά τον Άρη τι;

Μετά τον Άρη τι; Δεν ξέρω αν έχει κλείσει ακόμα ο κύκλος του Άρη. Τουλάχιστον μέσα μου έχει ακόμα πολύ δρόμο. Προς το παρόν θα κάνω ένα διάλειμμα από τον Άρη.

Μετά το Πάσχα θα είμαι με στην «Γέρμα» που θα σκηνοθετήσει και θα παίξει ο Θανάσης Σαράντος μαζί με την Πανελόπη Μαρκοπούλου, την Βασιλίνα Κατερίνη και την κ. Βίλμα Τσακίρη. Αυτήν την περίοδο μαζί με τις πρόβες για την Γέρμα γράφω και τη μουσική για το έργο «Ο Τζόνι πήρε το όπλο» του. Έναν μονόλογο σε διασκευή της Σοφίας Αδαμίδου με πρωταγωνιστή τον Τάσο Ιορδανίδη και σκηνοθεσία της Θάλειας Ματίκα που θα ανέβει τον Απρίλιο. Από τον Ιούλιο ξεκινάω πάλι με τον Άρη περιοδεία στην Ελλάδα.

Σοφία Αδαμίδου, Τάσος Σωτηράκης και Βασίλης Μπισμπίκης
Βραβείο Ερμηνείας στον Τάσο Σωτηράκη στα 37α Κορφιάτικα