fbpx

banner αεροδρομίου

Ο Συμεών Τσακίρης συνομιλεί με τη Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

 

 

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Σας καλωσορίζω σε ακόμα μια υπέροχη διαδικτυακή “συνάντηση”.

Αυτή τη φορά βέβαια, όλα θα είναι κάπως διαφορετικά καθώς, μιας και πλέον βρισκόμαστε στην αρχή ενός ακόμη έτους, όπως κάθε νοήμων άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του, αποφάσισα κι εγώ με τη σειρά μου να φτιάξω, νοητά έστω, τον δικό μου “μυστικό” απολογισμό για τη χρονιά που πριν λίγες μέρες “χώθηκε” σιωπηλά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Το 2018 όλα θα έλεγα πως έγυραν υπέρ μου στη ζυγαριά και εκ βάθους καρδίας μπορώ να εξομολογηθώ πως μάλλον ήταν αυτό που λέμε “η χρονιά μου”, κάτι που εύχομαι να επαναληφθεί και στο φετινό έτος.

Μια τόσο καλή χρονιά λοιπόν, δεν θα μπορούσε να κλείσει πιο όμορφα από εκείνη μας την επίσκεψη στο TempusVerum εν Αθήναις, πριν από, περίπου, 3 εβδομάδες.

Η θεατρική παράσταση “Ο Άσχημος” του Δημήτρη Λάλου μας έκανε να ξεχάσουμε όσα γνωρίζαμε μέχρι στιγμής για τον εαυτό μας και να αναθεωρήσουμε γόνιμα κάθε αμφίρροπη προσωπική δομή και κάθε έναν αναίτιο προβληματισμό.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του χώρου αλλά και σκηνοθέτης του εν λόγω έργου επέλεξε πολύ προσεκτικά όλο το cast των ηθοποιών και μηδενός εξαιρουμένου, αλλά και όντας σύσσωμοι, “παλιοί” και “νέοι”, μας “ταξίδεψαν” με τις απίθανες ερμηνείες τους.

Όλοι τους ξεχωριστοί και όλοι τους άξιοι αναφοράς, ωστόσο, εμείς είμαστε εδώ για να “ανακρίνουμε” την ίδια την αιτία του “κακού”: Τον άνθρωπο που έφτιαξε “αυτό ΤΟ πρόσωπο”.

Ο πολυμήχανος Θεσσαλονικιός, Συμεών Τσακίρης, ανήκει σε εκείνη την κατηγορία θεατρανθρώπων που ακολουθούν πιστά τα όνειρά τους, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν οποιοδήποτε τίμημα προκύψει. Απόφοιτος του τμήματος Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ του Α.Π.Θ. καθώς και της Δραματικής Σχολής του Κ.Θ.Β.Ε., ο Συμεών Τσακίρης εργάστηκε για αρκετά χρόνια σε δημοσιογραφικά έντυπα, αλλά και σε θεατρικές σκηνές της Θεσσαλονίκης ως ηθοποιός, performer και χορευτής.

Πριν από 13 χρόνια αποφάσισε να “μετατραπεί” σε μόνιμο κάτοικο Αθηνών και να σταθεροποιήσει ως έδρα του την πρωτεύουσα. Με αφορμή την τόσο επιτυχημένη παράσταση “Ο Άσχημος”, το InTownPost φιλοξενεί τον ηθοποιό σε μία συζήτηση εφ’ όλης της ύλης.

«Μου αρέσει να λέω στον εαυτό μου πως ό,τι με κινητοποιεί είναι η ανάγκη είτε να μελετήσω επιθετικές παρορμήσεις μου, είτε να μαλακώσω εποχιακούς φόβους μου, είτε να πω σε ευχαριστώ και σε αγαπώ σε συγκεκριμένους ανθρώπους, στην εκάστοτε φάση της ζωής μου»

“Ο Άσχημος” λοιπόν. Ένα έργο του Γερμανού συγγραφέα Marius Von Mayenburg σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Δημήτρη Λάλου. Πως προέκυψε η συνεργασία σου με τον Δημήτρη Λάλο και η συμμετοχή στο συγκεκριμένο εγχείρημα;

Η συνεργασία μας προέκυψε με τη βοήθεια της κινητής τηλεφωνίας. Με τον Δημήτρη γνωριζόμαστε εδώ και χρόνια, αλλά “Ο άσχημος” είναι η πρώτη μας συνεργασία. Η παράστασή μας στο “Tempus Verum” στο Γκάζι ήταν και είναι μια ευκαιρία να ζήσουμε μαζί ένα πραγματικά πολύ όμορφο ταξίδι, να γνωριστούμε ακόμη καλύτερα και να αγαπηθούμε μέσα από τη δημιουργική διαδικασία, όπως και με τους συμπαίκτες μου, τη Βάσω Καβαλιεράτου, τον Θανάση Δόβρη και τον Μιχάλη Βρεττό.

Εκτός από την ενασχόληση με την ηθοποιία, είσαι απόφοιτος του τμήματος Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ του Α.Π.Θ. Πιστεύεις ότι η “τέχνη” των γραμμάτων συνέβαλε εμμέσως στην μετέπειτα εξέλιξή σου;

Ως εσωστρεφές παιδί που ήμουν, ο κόσμος των γραμμάτων ήταν συχνά ένας πιο ασφαλής κήπος για να παίξω. Με τον καιρό, η αποδοχή που έλαβα και οι αγκαλιές που με περίμεναν, κυρίως όταν έκανα- τραγικά μες στο μυαλό μου- λάθη, μου δώρισαν μια εκ νέου παιδική αυτοπεποίθηση, πολύτιμη και για τις πιο απλές τότε καθημερινές συμπεριφορές και συναναστροφές μου. Η εμπιστοσύνη που μου έδειξαν οι άνθρωποι στις πανεπιστημιακές θεατρικές ομάδες της Θεσσαλονίκης, όσο ήμουν φοιτητής στο Τμήμα Δημοσιογραφίας, αλλά και οι ίδιοι οι κατά καιρούς αρχισυντάκτες μου στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, όπου εργάστηκα για κάποια χρόνια, με έκανε να αγαπήσω τις ασκήσεις εξωστρέφειας. Το επόμενό μου πτυχίο από τη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ και η σταθερή μου σχέση με το θέατρο τα τελευταία 15 χρόνια ήρθαν γλυκά ως φυσικό επακόλουθο.

Μεταξύ άλλων, έχεις συμμετάσχει σε εκθέσεις ζωγραφικής και έχεις εκδώσει τα δικά σου βιβλία, με τα “Χαρτοικίδια” να αποτελούν ίσως το πιο γνωστό και το πιο επιδραστικό συγγραφικό σου εγχείρημα. Γνωρίζω πως θα ακουστεί κοινότυπο, όμως δεν μπορώ να μην το θέσω στο τραπέζι. Απ’ όλους τους τομείς που έχεις καταπιαστεί μέχρι τώρα, ποιος είναι αυτός που ξεχωρίζεις και γιατί;

Μου αρέσει να λέω στον εαυτό μου πως ό,τι με κινητοποιεί είναι η ανάγκη είτε να μελετήσω επιθετικές παρορμήσεις μου, είτε να μαλακώσω εποχιακούς φόβους μου, είτε να πω σε ευχαριστώ και σε αγαπώ σε συγκεκριμένους ανθρώπους, στην εκάστοτε φάση της ζωής μου. Αν χρειαστεί, θα πλέξω ολόκληρο παραμύθι και θα το πιστέψω, προκειμένου να ικανοποιήσω αυτές τις ανάγκες μου. Το γράψιμο, η ζωγραφική και το θέατρο είναι τα εργαλεία μου. Με πετυχαίνεις στη φάση που το θέατρο είναι η απάντηση. Και η αλήθεια είναι πως το θέατρο είναι η πιο συχνή απάντηση στις ανάγκες μου, καθώς η εξωστρέφεια και η επείγουσα αίσθηση του εφήμερου που το χαρακτηρίζουν με κινητοποιούν και με αναζωογονούν.

«…θα έλεγα να μπαίνουμε στο θέατρο ξέροντας ότι μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτό. Και το μόνο που θα μας κρατάει εκεί είναι επειδή πραγματικά μας κάνει καλό να είμαστε εκεί»

Η μητέρα σου φιλόλογος και ο πατέρας δημοσιογράφος, όπως έχεις εκμυστηρευτεί σε παλαιότερη συνέντευξή σου. Απ’ όσο συμπεραίνω λοιπόν, η σχέση σου με τις τέχνες και τα γράμματα καλλιεργήθηκε ήδη από πολύ μικρή ηλικία. Η ηθοποιία ήταν κάτι που ονειρευόσουν από μικρό παιδί;

Όχι, το όνειρό μου ήταν να δημοσιογραφήσω για το επόμενο Watergate. Να ξενυχτάω πάνω από έρευνες και στησίματα σελίδων, να στοιχειοθετώ άρθρα που θα διαφωτίσουν την άλλη μέρα το πρωί όσους κοιμούνται τη νύχτα και ζούνε την ημέρα. Μια ειρωνεία του φωτός. Ήθελα να γίνω ο πατέρας μου, που δούλευε όλη τη νύχτα και έβλεπε ελάχιστο από το φως του ήλιου. Αλλά συνέβη και οι γονείς μας έπαιρναν με την αδερφή μου στο θέατρο που πήγαιναν και κάπου εκεί έγινε η ζημιά. Στη θεατρική ομάδα που φτιάξαμε στο Τμήμα Δημοσιογραφίας στο ΑΠΘ αργότερα, ως φοιτητής πια, ένα λάθος που βγήκε σαν λυγμός στην εκφορά ενός στίχου του Λόρκα, σε μια άσκηση που κάναμε, κλείδωσε κάτι μέσα μου με κατεύθυνση όλο ευθεία προς το θέατρο.

Μπορεί να φανεί εξίσου κοινότυπο, όμως δεν θα μπορούσα ούτε αυτό να παραλείψω: Αν δεν ήσουν ηθοποιός (ή όλα αυτά που είσαι μέχρι σήμερα), τι θα ήθελες να είσαι;

Με γοητεύει η έρευνα πάνω στη βιολογία της συμπεριφοράς του ανθρώπου. Η έγνοια για τη σχέση της φυσιολογίας του ανθρώπινου σώματος με την ψυχολογία του, τις σκέψεις του, τη συμπεριφορά του και τη διάδραση όλων αυτών. Οι διαλέξεις που υπάρχουν στο YouTube πάνω σε ό,τι συνδυάζει την ψυχολογία με τη βιολογία μού κάνουν πάρα πολύ συχνά παρέα. Είναι ένα τεράστιο και σχετικά νέο πεδίο, το οποίο κάθε χρόνο γεννάει νέα και θαυμαστά ευρήματα.

Φαίνεσαι από εκείνους που δεν φοβούνται να δοκιμάζουν καινούργια πράγματα, με απόδειξη το ότι έφυγες από τη Θεσσαλονίκη και μετακόμισες μόνιμα στην πρωτεύουσα. Θα άφηνες όλα όσα έχεις κάνει μέχρι τώρα για να κυνηγήσεις μία “καλύτερη τύχη” στο εξωτερικό; Ποια είναι η γνώμη σου για τους ανθρώπους που φεύγουν από εδώ, εν έτη 2019;

Οι αποστάσεις πλέον έχουν σχεδόν εκμηδενιστεί και τα γεωγραφικά σύνορα ορίζονται περισσότερο από την πολιτική τους χρησιμότητα. Το βρίσκω πολύ θεμιτό να φεύγουμε για λίγο ή και για πολύ από τη γειτονιά της παιδικής μας ηλικίας, για να κάνουμε βόλτα και σε άλλες γειτονιές του χωριού. Αν υπάρχει συνειδητότητα στο φευγιό, αν είμαστε απαλλαγμένοι από ψευδαισθήσεις για έναν παράδεισο που βρίσκεται κάπου αλλού, έξω από το στήθος μας όπου χτυπάει η καρδιά, δεν βλέπω το λόγο να μην δοκιμάζουμε νέα περιβάλλοντα και διαφορετικές κουλτούρες. Το δύσκολο για εμένα είναι να κρατάω το μέσα μου έδαφος συνεχώς γόνιμο, έτσι ώστε οι σπόροι που μπορεί να φέρει ένας οποιοσδήποτε άνεμος να βρούνε φιλοξενία.

Πόσο δύσκολο είναι, κατά τη γνώμη σου, για έναν καλλιτέχνη να έχει διάρκεια στο χρόνο; Πιστεύεις ότι υπάρχει κάποιου είδους μυστική συνταγή;

Δεν είναι μυστικό πως το μόνο σταθερό είναι η αλλαγή. Κάθε σεζόν φέρνει συνεργασίες με καινούριους συμπαίκτες, σε νέες συγγραφικές παραμυθίες με διαφορετικά σκηνοθετικά οράματα. Είναι εξίσου γνωστό πως η πολύ δουλειά, η τύχη, η υπομονή και ένα πυκνό κοινωνικό δίκτυο βοηθούν πάρα πολύ. Η πρόκληση στο δικό μου μυαλό είναι να μπορώ να φαντάζομαι αλλιώς τον εαυτό μου, να νιώθω άνετα με την απουσία σταθερής μου εικόνας. Σε αυτή τη αβεβαιότητα και τον κατακερματισμό μου, κρίσιμο συστατικό είναι οι ένας ή δύο φίλοι, οι οποίοι γνωρίζουν τον πολύπλοκο πυρήνα μου, θέλουν να κάνουνε παρέα μαζί του και με βοηθούν να κεντράρω μια στο τόσο. Ένας καλός επαγγελματίας ψυχοθεραπευτής επίσης προτείνεται!

Τι είναι αυτό που θα συμβούλευες έναν νέο άνθρωπο ο οποίος ξεκινά τώρα τα πρώτα του βήματα στο χώρο; Ποιες θεωρείς ότι είναι οι πιο συνηθισμένες παγίδες για ένα νέο ηθοποιό;

Το άγχος είναι μια μεγάλη παγίδα. Το οποίο μπορεί να πηγάσει από ή και να μεταφραστεί σε ανυπομονησία, σε φόβο, σε ατυχείς επιλογές. Αλλά πάλι και αυτά είναι μες στο παιχνίδι, είναι μια νόμιμη παγίδα. Εν είδει συμβουλής θα έλεγα να μπαίνουμε στο θέατρο ξέροντας ότι μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτό. Και το μόνο που θα μας κρατάει εκεί είναι επειδή πραγματικά μας κάνει καλό να είμαστε εκεί.

Μετά το πέρας της συμμετοχής σου στη θεατρική παράσταση “Ο Άσχημος”, τι διαγράφεται στον ορίζοντα επαγγελματικά;

Προς το παρόν είμαι σε συζητήσεις για τρία project. Τίποτα σίγουρο.

Τι είναι αυτό που εύχεσαι για το μέλλον, σε προσωπικό αλλά και συλλογικό επίπεδο;

Πιο συχνές μαζώξεις πάνω από επιτραπέζια παιχνίδια. Και γέλια από αυτά που τραντάζουν όλο το κορμί.

“Αποχαιρετώντας” τον Συμεών; φεύγω πλήρης. Ίσως επειδή κάθε μια συζήτηση σαν αυτή με κάνει να προβληματίζομαι και να θρέφω το μέσα μου.

Τον ευχαριστώ για την όμορφη κουβέντα και του εύχομαι ό,τι πιο δημιουργικό για το μέλλον!

Ευχαριστώ κι όλους εσάς που “ταξιδέψατε” μαζί μας.

Μέχρι να τα πούμε ξανά…

Φιλιά,

Μαρκέλλα