27
Τρι, Οκτ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

Ο συγγραφέας Χρήστος Δασκαλάκης σε α’ πρόσωπο στην Τίνα Πανώριου

DSC04290-2


«…εμείς οι μεγάλοι που παλεύουμε, υπομένουμε, δυσκολευόμαστε μα ακόμα προσπαθούμε. Ένα παιδί κρύβουμε άλλωστε μέσα μας και εμείς. Και είναι ωραίο, που και που, να του προσφέρουμε ένα χάδι στο κεφάλι»


Ο Χρήστος Δασκαλάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977 και μεγάλωσε στο νησί της Ύδρας μέχρι την ηλικία των 18 ετών. Σπούδασε Συμβουλευτική και Ψυχολογία, Δημιουργική Γραφή (ΜΑ), Θεωρία της Μουσικής και Ορθοφωνία, ενώ ολοκλήρωσε τον κύκλο σπουδών του με μαθήματα στη Σκηνοθεσία και Υποκριτική.

Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Τον ελεύθερο χρόνο του γράφει ποιήματα, έργα για το θέατρο, τραγούδια και παραμύθια. Αρθρογραφεί, ταξιδεύει, διαβάζει και έχει αδυναμία στις ιστορίες που γράφτηκαν από παιδιά.

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα, χωρίς να ξεχνά τη μεγάλη του αγάπη, την Ύδρα.

Ο Χρήστος Δασκαλάκης, ο συγγραφέας του best seller «Η Χιονονιφάδα που αγάπησε το Καλοκαίρι» επιστρέφει με «Το Γονεοτροφείο» (διαβάστε εδώ), μια ανατρεπτική ιστορία για τη δύναμη της οικογένειας, της Αγάπης, της Αποδοχής και της Ασφάλειας. Ένα ενήλικο παραμύθι για παιδιά και ένα παιδικό παραμύθι για ενήλικες, σε εικονογράφηση του Βασίλη Παπατσαρούχα.

Ο συγγραφέας Χρήστος Δασκαλάκης

Σε α' πρόσωπο


Είναι πάντα περίεργο όταν γράφεις ένα βιβλίο με αυτοβιογραφικά στοιχεία.

Στην αρχή λυτρώνεσαι, απελευθερωμένος πλέον από σκέψεις και συναισθήματα, μα μετά έχεις όλες εκείνες τις λέξεις αποτυπωμένες στο χαρτί να σου θυμίζουν όσα έχεις ζήσει.

Στην αρχή, θυμάμαι, ένιωθα μια φόρτιση μετά από κάθε ανάγνωση. Τώρα, νιώθω μόνο συγκίνηση. Την ίδια εκείνη συγκίνηση της δικαίωσης και της αίσθησης ότι τα κατάφερες και μπόρεσες να δημιουργήσεις κάτι όμορφο μέσα από τη δική σου δυσκολία. Μόνο που τώρα ήρθε η ώρα να δώσεις δύναμη και κάποιον άλλον. Να μοιραστείς και να μιλήσεις.

Το «Γονεοτροφείο» λοιπόν είναι «έμμεσα» η δική μου ιστορία. Είναι ένα βιβλίο που κρύβει τις δικές μου ανάγκες ως παιδί και τα δικά μου πιστεύω ως ενήλικας. Στην αρχή βέβαια, δεν ήξερα πόσο αντικειμενικός μπορούσα να είμαι. Τώρα, γνωρίζοντας ότι το βιβλίο μας είναι ένα εργαλείο στα χέρια γονιών, εκπαιδευτικών και ψυχολόγων, νιώθω ότι μάλλον κάναμε κάτι σωστό.

Με ρωτούν πολύ συχνά αν το «Γονεοτροφείο» σχετίζεται με το «Ορφανοτροφείο» ή αν ο ίδιος μεγάλωσα σε ορφανοτροφείο. Πραγματικά, όλα είναι σχετικά. Το «Γονεοτροφείο» είναι ένα μέρος της φαντασίας μου, ένα μέρος που φιλοξενούνται ζευγάρια χωρίς παιδιά, που ζουν και εκπαιδεύονται για τη μεγάλη εκείνη μέρα. Και εγώ όχι, δε μεγάλωσα σε ορφανοτροφείο. Μεγάλωσα απλά χωρίς τους γονείς μου, περίπου μέχρι τα έξι μου και ήμουν μέχρι τότε σε ένα θολό σύννεφο για το ποια πραγματικά είναι η οικογένεια μου.

Είχα έτσι αργότερα την ευκαιρία να καταλάβω από πρώτο χέρι τι πραγματικά σημαίνει οικογένεια, τι σημαίνει αγάπη, αγκαλιά και αποδοχή. Και έτσι, χρόνια ατελείωτα από τότε, έφτασα στο σημείο που ένιωσα έτοιμος να γράψω μια ιστορία για όλα όσα θεωρώ, πως θα μπορούσαν να μεταμορφωθούν σε ένα τρυφερό παραμύθι. Μόνο που τα παραμύθια κρύβουν πάντα τις μεγαλύτερες αλήθειες. Και ακόμα και όταν τα γράψεις, εκεί, πίσω από τις λέξεις, θα υπάρχουν πάντα όλα αυτά που δεν μπορείς να πεις, όλα αυτά που δεν μπορείς να ξεχάσεις.

Μα η ζωή προχωράει μπροστά και κάθε ιστορία αξίζει να έχει ένα όμορφο τέλος. Ακριβώς όπως η ιστορία της ζωής μας. Μπορεί βέβαια να μοιάζει δύσκολο, μπορεί να μην τα καταφέρουμε εντελώς, αλλά αυτή είναι η ευλογία του να είσαι συγγραφέας. Δίνεις μόνος σου το τέλος που θα ήθελες να έχει η δική σου ιστορία.

Το «Γονεοτροφείο» είναι μια ιστορία για όσα μας έλειψαν ως παιδιά, μια ιστορία για όλα εκείνα τα «πρέπει» που τόσο εύστοχα μας φορτώνουν οι άλλοι.Είναι μια ιστορία για όσα έχουμε ξεχάσει εμείς οι μεγάλοι ή για όσα θα θέλαμε να συζητήσουμε με τα παιδιά μας. Είναι μια ιστορία που ίσως βοηθήσει τα παιδιά να καταλάβουν πόσο τυχερά είναι που έχουν γονείς που θέτουν όρια και κανόνες. Γονείς που αγαπούν ουσιαστικά και με υπομονή προσπαθούν για το καλύτερο. Είναι μια ιστορία δικαίωσης για όσους, με αρκετή δυσκολία, καταφέρνουν να γεμίσουν την οικογένεια τους και τον κόσμο με χαμόγελα και αγάπη.

Ο συγγραφέας του «Γονεοτροφείου» Χρήστος Δασκαλάκης


Στο τέλος κάθε ιστορίας, το πιο σημαντικό είναι το τι παίρνεις μαζί σου.

Και δεν υπάρχει πιο μεγάλη ικανοποίηση και τιμή από το να ξέρω ότι οι άνθρωποι που διάβασαν την ιστορίας μας, ένιωσαν να επιστρέφει ένα κομμάτι της χαμένης τους αθωότητας. Ένιωσαν ότι βρήκαν εκεί ένα μικρό κομμάτι τρυφερότητας. Και δε θα ξεχάσω τα πρόσφατα λόγια του μικρού Βασίλη, που, αν και νυσταγμένος, μόλις η μαμά του διάβασε το παραμύθι, εκείνος σχολίασε με σιγουριά «εδώ, μαμά, κάτι υπάρχει…»

Και αυτές οι κουβέντες, που θα ανοίξουν μια συζήτηση ανάμεσα σε ένα παιδί και έναν ενήλικα, μόνο ευλογία μπορούν να θεωρηθούν. Σε μια εποχή τόσο δύσκολη και ιδιαίτερη, σε μια εποχή που οι οθόνες έχουν κερδίσει την προσοχή μας, είναι τουλάχιστον παρήγορο να υπάρχουν βιβλία που θα φέρουν ένα θέμα για συζήτηση γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι.

Αυτός ήταν και ο στόχος μας άλλωστε όταν ετοιμάζαμε το «Γονεοτροφείο». Να μπορέσει, κείμενο και εικονογράφηση, να πει κάτι αληθινό, κάτι ουσιαστικό, κάτι πέρα από τα καθιερωμένα. Να μπορέσουμε, όπως συνέβη και στους ήρωες του παραμυθιού μας, να βρούμε εκεί μέσα μια μεγάλη αγκαλιά. Μια αγκαλιά που την έχουμε ανάγκη όλοι μας. Πόσο μάλλον εμείς οι μεγάλοι που παλεύουμε, υπομένουμε, δυσκολευόμαστε μα ακόμα προσπαθούμε. Ένα παιδί κρύβουμε άλλωστε μέσα μας και εμείς. Και είναι ωραίο, που και που, να του προσφέρουμε ένα χάδι στο κεφάλι.

Το παραμύθι του Χρήστου Δασκαλάκη «Το Γονεοτροφείο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγκυρα. Για το βιβλίο (διαβάστε εδώ)

Ο συγγραφέας Κώστας Λεϊμονής συζητά με την Σμαράγδ...
Ο Τάκης Χρυσικάκος συνομιλεί με την Σμαράγδα Μιχαλ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares