27
Τρι, Οκτ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

Ο συγγραφέας Κώστας Λεϊμονής συζητά με την Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

KOSLEIM2223456S-INT2


«Η επιτυχία ή μη των ριάλιτι εξαρτάται από τις προτεραιότητες και τα ποιοτικά κριτήρια του εκάστοτε κοινού. Είναι – κυριολεκτικά – στο χέρι του καθενός να δείξει την αποδοκιμασία του σε κάτι που ενοχλεί την αισθητική του»


Είχα την τύχη να συναντήσω τον συγγραφέα Κώστα Λεϊμονή το 2018, όταν ανέβηκε το έργο του «Ο Ιατροδικαστής ή στη μνήμη της Έλλης Λαδά» και να θαυμάσω το λαμπερό του πνεύμα. Το έργο του συγκινητικό, αιχμηρό, αληθινό, μέσα από χιούμορ, προβληματισμό και αντικατοπτρισμό της ίδιας της πραγματικότητας, «προσπαθεί να θίξει μερικά μελανά σημεία της σύγχρονης κοινωνίας, στηλιτεύοντας τις μορφές της διαφθοράς και δείχνοντας ότι υπάρχουν άνθρωποι που, παρά τις όποιες αντίξοες συνθήκες, κρατούν ακόμη ψηλά τη σημαία της εξαίρεσης στον κανόνα του σημερινού παραλογισμού», όπως εύστοχα έχει σχολιάσει ο ίδιος.

Ιδιαίτερα ταλαντούχος, όσο και πολυγραφότατος δημιουργός, με δυνατή και ευφάνταστη πέννα ο Κώστας Λεϊμονής εκθέτει και αναπτύσσει τις σκέψεις του γύρω από μια πλειάδα κοινωνικών θεμάτων ηθικής και δεοντολογίας. Παλεύει για την αλήθεια, καταδικάζει αυτούς που κινούνται με γνώμονα το συμφέρον γιατί αγαπάει πολύ τον άνθρωπο.

Ίσως γι΄ αυτό κάθισε στα έδρανα της Νομικής για να διδαχθεί την επιστήμη που ασχολείται με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο Κώστας Λεϊμονής γεννήθηκε το 1986 στην Παιανία Αττικής. Είναι δικηγόρος με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου. Κάνει την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία το 2013 με τη δημοσίευση του διηγήματος «Μια υπενθύμιση» στο περιοδικό Νέα Εστία. Τον επόμενο χρόνο τιμάται από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών με το Βραβείο Διηγήματος για το «Αμαρτίες ανθρώπων παιδεύουσι φαντάσματα» και το Βραβείο Δοκιμίου για το «Ελπίδα υπό αίρεση». Την ίδια χρονιά κερδίζει το Βραβείο Διηγήματος «Αντώνης Σαμαράκης» με το έργο του «Η αλλαγή της σκυτάλης», το οποίο κυκλοφορεί σε ανθολογία από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Το 2016 αποσπά το Βραβείο Θεατρικού Έργου από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για το έργο του «Εκτός ύλης».

Ο Κώστας Λεϊμονής κουβεντιάζει μαζί μας και έχουμε πολλά να διδαχτούμε από τον ίδιο.

Ο συγγραφέας Κώστας Λεϊμονής


Μετά τη μεγάλη σας επιτυχία με τον «Ιατροδικαστή», που συγκλόνισε κοινό και κριτικούς, τι αξιοσημείωτο μας διέφυγε κ. Λεϊμονή στο πέρασμα του χρόνου; Κατά την διάρκεια της καραντίνας τι γράψατε;

Η καλλιτεχνική παραγωγή δεν σταματά ποτέ. Είσαι σαν τον χρόνο. Μπορεί η κοινωνία να παγώνει αλλά η Τέχνη δουλεύει. Έχω γράψει δύο νέα θεατρικά, ένα εκ των οποίων και η συνέχεια του «Εκτός Ύλης», η οποία προς το παρόν είναι μόνο συγγραφική. Δε γνωρίζω αν θα υπάρξει η ολοκλήρωση του μονολόγου επί σκηνής. Θα το ήθελα, διότι στον νου μου είναι ένα ενιαίο έργο: το «Εκτός Ύλης» με τα δύο μέρη του. Ένας βουλευτής που τόλμησε να αποκαθηλώσει το πολιτικό σύστημα θα δικαστεί με την κατηγορία της προσβολής του πολιτεύματος. Ο «Ιατροδικαστής» από την άλλη αποτελεί μια γλυκόπικρη ιστορία, με την έννοια ότι δεν τον χόρτασα. Γίνονται συζητήσεις να ανέβει ξανά κάποια στιγμή. Στο διάστημα αυτό έγραψα επίσης και ένα μικρό θεατρικό μονόπρακτο με τίτλο «Έχετε μήνυμα επικοινωνίας», που θα εκδοθεί σε συλλογή λογοτεχνημάτων από τις εκδόσεις «Ανεμόεσσα» της Θεσσαλονίκης με θέμα την τελευταία ημέρα του κόσμου και τα έσοδα θα διατεθούν με μεγάλη χαρά στο περιοδικό «Σχεδία». Θα ήθελα να ευχαριστήσω και από εδώ την Ευδοκία Παυλίδου για την τιμή να με προσκαλέσει να γράψω ένα από τα δέκα κείμενα της συλλογής.

Έτσι όπως διαμορφώθηκε η κατάσταση με την έξαρση του κορονοϊού, τα εθνικά μας θέματα και τους κυκλώνες που μας κυνηγούν, φοβάστε για το μέλλον του θεάτρου;

Όχι, δεν φοβάμαι για το μέλλον του θεάτρου, διότι το θέατρο δεν έχει να φοβάται τίποτα. Η μαγική, η μυσταγωγική ατμόσφαιρα και η επικοινωνία δεν θα φύγουν ποτέ μακριά του, γιατί τέτοια είναι η φύση του. Το θέατρο κάνει μία παροδική παύση. Το άκρως ανησυχητικό είναι η παρατεταμένη κατάσταση ανεργίας ή ημιαπασχόλησης των ανθρώπων του θεάτρου. Πρέπει να ληφθούν άμεσα και περισσότερα μέτρα.

«Οι άνθρωποι, όπως τ' αστέρια, έχουν το δικαίωμα της έκλειψης. Και αυτό δεν πειράζει, με την προϋπόθεση ότι το φως θα ξανάρθει και η έκλειψη δεν θα χαθεί μέσα στη νύχτα», υποστηρίζει ο μεγάλος ομότεχνος σας Βίκτορ Ουγκό. Εσείς πιστεύετε ότι θα γίνει και πάλι ξαστεριά;

Ασφαλώς! Η ζωή μας θεωρώ ότι μοιάζει με μια καμπύλη με ακρότατα, για να μιλήσω με μαθηματικούς όρους. Έχει τα πάνω της, τα κάτω της, τα «ξαναπάνω» της, τα «ξανακάτω» της και ούτω καθεξής. Αν η ζωή μας ήταν συνεχώς μες στην ευτυχία, δεν θα είχε νόημα. Πώς θα ξέραμε τι είναι πόνος, λύπη, χαρά ή ενθουσιασμός, αν δεν τα ζούσαμε; Πώς θα ξέραμε τι είναι ζωή; Το μυστικό είναι να αξιοποιούμε τις εναλλαγές της.

Τώρα με το νέο κύμα των ριάλιτι, θεωρείτε ότι μπαίνουν στην άκρη οι τέχνες και τα γράμματα και, ότι κυρίως οι νέοι ωθούνται στο να παρακολουθούν τέτοιου είδους προγράμματα;

Η επιτυχία ή μη των ριάλιτι εξαρτάται από τις προτεραιότητες και τα ποιοτικά κριτήρια του εκάστοτε κοινού. Είναι – κυριολεκτικά – στο χέρι του καθενός να δείξει την αποδοκιμασία του σε κάτι που ενοχλεί την αισθητική του.

Η ποιότητα ενός θεατρικού έργου είναι η ποιότητα των ιδεών του, κατά τον Τζωρτζ Μπέρναντ Σο, αυτό εσάς σας διακρίνει. Εμπεριέχει δυσκολίες αυτό το μονοπάτι κ. Λεϊμονή;

Σας ευχαριστώ. Κάποιες λίγες φορές ξεφεύγω στη συγγραφή, γιατί παρορμητικά γίνομαι ένα με τους ήρωες, οπότε ξεχνώ, ότι με το έργο δεν επιτρέπεται να φαίνεται ότι διδάσκεις. Το διορθώνω και είμαι ικανός να διαγράψω ολόκληρη σκηνή, όταν πέφτω καμιά φορά σε αυτή την παγίδα. Το τι θα απορροφήσει ο θεατής θα φανεί στο τέλος της παράστασης, όταν σηκωθεί από την καρέκλα του. Εκεί θα έρθει αντιμέτωπος με τις ιδέες του έργου και θα συμφωνήσει ή θα διαφωνήσει με αυτές. Όμως, ασχέτως έκβασης, ακριβώς αυτή η διεργασία θα αποτελέσει και την επιτυχία: Ότι κουνήθηκε και ένα μυαλό μαζί με το σώμα.

Πως νιώθετε όταν το κοινό ακούει προσεκτικά αυτό που του λέτε;

Ευτυχισμένος. Το λέω, γιατί κι εγώ ως θεατής έχω πάει μία φορά σε παράσταση, που στο διάλειμμα έψαχνα την έξοδο κινδύνου, για να φύγω. Αν ποτέ καταλήξω να γράφω από ρουτίνα και όχι από ανάγκη έκφρασης, έχω πει στους φίλους μου να μού το πουν, να τα κλείσω και να παραμείνω ένας θεατρόφιλος θεατής.

Ο συγγραφέας Κώστας Λεϊμονής (δεξιά) και ο ηθοποιός Γεράσιμος Σκιαδαρέσης (αριστερά), που ήταν και ο πρωταγωνιστής του θεατρικού έργου «Εκτός Ύλης», έργο που πέτυχε να ανοίξει η αίθουσα της Βουλής των Ελλήνων για πρώτη φορά στην ιστορία της για μια θεατρική παράσταση


«…Η ποίηση αυτό κάνει. Σου θυμίζει ότι είσαι από νερό και χώμα, ότι διαφέρεις από τα ρομπότ, από το μωρουδιακό «μαμ κακά και νάνι» και σε ωθεί να εξελιχθείς, να θυμηθείς τον προορισμό του είδους σου»



Είναι αλήθεια κ. Λεϊμονή, ότι η μοναξιά της πένας είναι από τις πιο μεγάλες, όπως επισημαίνει ο Οδυσσέας Ελύτης;

Σαφώς! Είναι από τις πιο προκλητικές και μοναδικές παράλληλα μοναξιές, αφού σκοπός της είναι η επικοινωνία. Τι αντιφατικό και μαγικό παράλληλα.

Πότε αρχίσατε να γράφετε;

Στα 18 μου. Από τότε δεν έχω σταματήσει. Όχι τη συγγραφή. Αυτή την σταματώ ανά διαστήματα. Τα διαλείμματα είναι απαραίτητα για έναν δημιουργό. Εντούτοις, το μυαλό δε σε αφήνει σε ησυχία, ακόμη κι όταν δεν γράφεις. Σκέφτομαι συνεχώς νέες ιδέες ανάμεσα στα έργα που γράφω ή ακόμη και πριν τελειώσω κάποιο. Έχω χάσει πολλές και ωραίες ιδέες πλοκής ή ατάκες, όταν οδηγώ. Μέχρι να φτάσω σε ένα φανάρι ή στο σπίτι να τις καταγράψω, τις έχω ξεχάσει και κοντεύω να σκάσω!

Πώς κάνετε δυο πράγματα να συνυπάρχουν, όπως η συγγραφή και το κύριο επάγγελμά σας που είναι η δικηγορία;

Ουσιαστικά ένα επάγγελμα είναι και τα δύο: η συγγραφή. Απλώς στο πρώτο διαλέγω εγώ τους «πελάτες» μου.

Θεωρείτε ότι ο τόπος μας και η κοινωνία μας έχει στοιχεία αυτό τον καιρό που μπορούν να ενεργοποιήσουν την έμπνευση σε έναν συγγραφέα, όπως εσείς που είναι ζωντανός δημιουργικά;

Πάντα. Μόνο που ως Έλληνες γκρινιάζουμε λιγουλάκι. Και βάζω σαφώς και τον εαυτό μου μέσα. Δεν μας αρέσει τίποτα και ποτέ. Και η πιο ζάμπλουτη χώρα να γινόμαστε, θεωρώ ότι πάλι δεν θα μας άρεσε και θα παραπονιόμαστε. Κατά τα άλλα, ο τόπος μας είναι ευλογημένος. Έχει αμέτρητα καλά. Προσωπικά μπορεί να με εμπνεύσει εξίσου ένας καμένος κάδος στην Αθήνα, όπως ένα κοιμισμένο πρόβατο σε ένα λιβάδι στην εξοχή. Σαφώς και ο τόπος επηρεάζει την έμπνευση, πάντως. Δείτε συγγραφείς, όπως η Τζέιν Όστεν ή η Έμιλι Μπροντέ. Οι περιγραφές των κάστρων και των κήπων κρατούν για ώρα. Αυτά έβλεπαν, αυτά τις ενέπνεαν.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η συναισθηματική κορύφωση που καταφεύγει στη γραφή μπορεί να βάλει σε σειρά τα κομμάτια της ψυχής σας;

Μα τι άλλο κάνει η συγγραφή; Θεωρώ ότι οι συγγραφείς είμαστε εκ γενετής ανισόρροποι -με την όποια καλή έννοια ασφαλώς- έχουμε μία ιδιορρυθμία, μία τρέλα, την οποία διοχετεύουμε δημιουργικά στο χαρτί. Η ψυχή μας σαν ένα παζλ συμπληρώνει με την Τέχνη τα χαμένα της κομμάτια. Αυτό συμβαίνει όμως ασυναίσθητα, όχι εσκεμμένα. Όποιος βλέπει την οποιαδήποτε μορφή Τέχνης αποκλειστικά ως δική του ψυχοθεραπεία και όχι ως πνευματική προσφορά στο κοινό, δεν θεωρείται πραγματικός στρατιώτης της.

Αν γράφετε ποίηση, ούτως ή άλλως τα θεατρικά σας κείμενα είναι άκρως ποιητικά, συχνά μπορεί να μπαίνετε σε μονοπάτια που φοβάστε. Ο Καρυωτάκης έλεγε, ότι «η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε». Εσείς τι λέτε;

Μου αρέσει στην πεζή γραφή να υπάρχει και ένας ελαφρύς λυρισμός. Δίνει λίγο «αλάτι» στην φαινομενικά άτεγκτη σοβαρότητα του πεζού λόγου. Την ποίηση, κατά τα άλλα, δεν την αγγίζω. Ό,τι γράφω, το κρατώ για μένα. Τη θεωρώ ύψιστη μορφή Τέχνης που την κατέχουν λίγοι μάστορες. Η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε, γιατί μας αναγκάζει να εκφραζόμαστε ίσως περισσότερο ειλικρινά απ' ό,τι στην πεζογραφία, μας θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι, ότι έχουμε αισθήματα. Και την ευαισθησία αυτή δεν την παραδέχονται πολλοί. Η ποίηση αυτό κάνει. Σου θυμίζει ότι είσαι από νερό και χώμα, ότι διαφέρεις από τα ρομπότ, από το μωρουδιακό «μαμ κακά και νάνι» και σε ωθεί να εξελιχθείς, να θυμηθείς τον προορισμό του είδους σου. Όπως και οι υπόλοιπες μορφές Τέχνης εξάλλου, αλλά η ποίηση έχει την πρωτοκαθεδρία σε αυτό.

Ο συγγραφέας Κώστας Λεϊμονής (δεύτερος από αριστερά στην μεσαία γραμμή) με τους συντελεστές της θεατρικής παράστασης «Ο Ιατροδικαστής ή στη μνήμη της Έλλης Λαδά»


«…Τι πιο ωραίο συναίσθημα από το να ξεχνάς τα μηδενικά του λογαριασμού σου στην τράπεζα ή τα χρέη σου και να τα βρίσκεις με τον διπλανό σου, ανεξαρτήτως των διαφορών που σας χωρίζουν»



Εντυπωσιάστηκα όταν διαβάζοντας μία συνέντευξή σας, στην ερώτηση: «Τί ονειρεύεστε για το μέλλον», απαντήσατε: «Υγεία σε όλο τον κόσμο και μια σταλιά λιγότερη κακία. Μια σταλιά. Ίσως και να μην είναι τόσο ακατόρθωτο…». Αυτό σημαίνει ότι στη ζωή σας συναντήσατε ανθρώπους κακούς, μικρόψυχους, μοχθηρούς και αγνώμονες. Πώς τους αντιμετωπίσατε;

Έχω συναντήσει, όπως όλοι μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω πέσει στην παγίδα της μικροψυχίας και το βράδυ που ηρεμώ το μετανιώνω, γιατί συνειδητοποιώ ότι όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, είμαστε παροδικοί σε αυτόν τον τόπο. Συνεπώς, ποιος ο λόγος να επιτρέπουμε στον ιό της κακίας να επιβιώνει και να μην αναπτύσσουμε αντισώματα; Δύσκολη υπόθεση, θέλει δουλειά πολλή, που λέει και ο ποιητής.

Την ώρα αυτή που μιλάμε κορυφώνεται η αγωνία μήπως μας ξανακλείσουν στα σπίτια μας για να κερδίσουμε έτσι τον πόλεμο με έναν αόρατο εχθρό, έναν ιό. Υπάρχει κάτι να κερδηθεί από αυτό το «συλλογικό τραύμα»;

Αν διώξετε το τραύμα, θα μείνει το συλλογικό, η συλλογικότητα, το ότι απέναντι σε όλη αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση είμαστε όλοι μαζί και όλοι ίσοι. Ο ιός ήρθε να μας θυμίσει ότι κανείς δεν έχει προτεραιότητα στη ζωή και στο τέλος της. Ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε για να αγαπά. Ο ιός, όπως και κάθε ιός, δεν κάνει διακρίσεις. Τι πιο ωραίο συναίσθημα από το να ξεχνάς τα μηδενικά του λογαριασμού σου στην τράπεζα ή τα χρέη σου και να τα βρίσκεις με τον διπλανό σου, ανεξαρτήτως των διαφορών που σας χωρίζουν, για να βγούμε νικητές από όλο αυτό; Ο ιός αυτός, πέρα από τα πολλά αδιαμφισβήτητα κακά που μας έφερε, μας υπενθύμισε ότι μπροστά στο άγνωστο είμαστε ένα τίποτα, εκτός αν ενωθούμε γίνουμε κάτι.

Πότε να περιμένουμε την πρεμιέρα του νέου θεατρικού σας έργου και ποιο θα είναι;

Δεν μπορώ να σας απαντήσω, αν και η καρδιά μου θα το ήθελε απελπιστικά πολύ. Σίγουρα, λόγω συνθηκών, από τον νέο χρόνο θα ξεκινήσουν οι όποιες συζητήσεις. Ας είμαστε όλοι καλά στα σώματα, στις ψυχές και στα λογικά μας και όλα θα γίνουν.

Καλή σεζόν να ευχηθώ και με όσο γίνεται γρηγορότερα ανοιχτά θέατρα!

Ο συγγραφέας και ηθοποιός Κωνσταντίνος Κωνσταντόπο...
Ο συγγραφέας Χρήστος Δασκαλάκης σε α’ πρόσωπο στην...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares