27
Τρι, Οκτ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

Ο συγγραφέας και ηθοποιός Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος συζητάει με την Τίνα Πανώριου

10000099825


«…είδα πώς είναι αυτή η Πίστη. Είδα το φως αυτό που φέρουν μέσω του έρωτά τους για τον Μέγα Άλλον, είδα πώς λάμπει μέσα τους το ιερό, «είδα» αυτό που πιστεύουν, είδα τι σημαίνει χάρις και φωτισμός!»



Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης με σπουδές Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας και απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου. Από το 1981 πρωταγωνιστεί στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο.

Την τελευταία δεκαετία, συν τοις άλλοις, σκηνοθετεί και μεταφράζει Είναι ιδρυτικό μέλος του θεατρικού σχήματος «Θέατρο Συν Κάτι - σύνολο τέχνης», ενώ διδάσκει υποκριτική από το 1996.

Έχει γράψει τα θεατρικά έργα: «εις το όνομα της Μητρός και του Υιού», «του Υιού και του Αγίου», «τα του Πνεύματος τω Πνεύματι» και «Μάντυ Μήδεια». Σπουδάζει Κοινωνική Θεολογία και Θρησκειολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το μυθιστόρημα του «Ο Εμός Έρως» (διαβάστε εδώ), από τις εκδόσεις Αγγελάκη είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.

Ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος


Κύριε Κωνσταντόπουλε, τι πραγματεύεται το δικό σας μυθιστόρημα και γιατί αποφασίσατε να καταπιαστείτε με ένα τέτοιο περιεχόμενο;

Παρακολουθούμε την ιστορία ενός ανθρώπου, του Κοσμά, και συγκεκριμένα την διαδρομή του προς τον μοναχισμό. Αν και στην αρχή, ξέρετε, με ξάφνιασε κι εμένα τον ίδιο αυτή η ιδέα (απορούσα μάλιστα – αν κανείς διαβάζοντάς το θα μπορεί, άραγε, θα τον ενδιαφέρει να παρακολουθήσει τις ανησυχίες του ήρωα;), εντούτοις το αποτόλμησα.Δεν ξέρω γιατί, ακριβώς, «αποφάσισα» να καταπιαστώ με αυτό. Τουλάχιστον, δεν ξέρω ακόμα, θα φανεί. Πάντως, δεν έχω την αίσθηση, ότι το «αποφάσισα» εγώ, μόνος μου.

Τι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;

Αφενός μεν το γεγονός ότι, περιέργως πώς, πριν κάποια χρόνια, σε ανύποπτο χρόνο, συμβούλευσα κάποιον δόκιμο μοναχό να γράψει την εμπειρία του προς τον μοναχισμό, αφετέρου δε το γεγονός, ότι το τελευταίο διάστημα «φλέρταρα» κι εγώ κάπως, αμυδρά, με αυτήν την ιδέα.

Υπάρχουν προσωπικές σας στιγμές και βιώματα στο βιβλίο σας;

Ναι, κάποια πράγματα, μοιραία έχουνε περάσει από τον χρωστήρα και των δικών μου βιωμάτων. Η ιστορία, όμως, είναι κατασκευασμένη. «Δάνεισα», απλώς, στον ήρωα (και δεν θα τις πάρω πίσω!) κάποιες σκέψεις μου, και κάποιες ανησυχίες μου. Και, για να αποτρέψω τον αναγνώστη ακριβώς από ένα τέτοιο χάσιμο χρόνου, από το να αναζητάει, δηλαδή, αν υπάρχουν προσωπικές μου στιγμές και βιώματα στο βιβλίο και την όποια αντιστοιχία με την πραγματικότητα, αναφέρω στην αρχή του βιβλίου, ότι η ιστορία δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, ακόμα και αν πολλά πράγματα σε πολλούς μπορούν φανούν οικεία, και να νομίζουν ότι αναγνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα. Όπου «δάνεισα» στον ήρωα κάτι ακριβώς «δικό μου», αυτό το κάτι, κατά κάποιον τρόπο το «φανέρωσα».

Είστε ηθοποιός και συγγραφέας. Τι είναι για σας η ηθοποιία και τι η συγγραφή;

Και η ηθοποιία αλλά και η συγγραφή «είναι… καταφύγιο», όπως έλεγε και ο Ν. Ντιντερό, «κι όχι επιλογή»! Στην Τέχνη, στις τέχνες γενικότερα, καταφεύγουν, μάλλον, απ' ό,τι φαίνεται, οι απαρηγόρητες φύσεις. Καταφύγιο, λοιπόν, το Θέατρο! Όταν είσαι νέος (στα χρόνια δηλαδή της «ανάλυσης»), καταφεύγεις ως ηθοποιός σε μια ψευδή, απατηλή πραγματικότητα, δραπετεύοντας από την πραγματικότητα με την οποία δεν μπορείς να συντονιστείς. Κι έτσι «ζεις». Μετά, όταν και εάν αναγνωρίσεις και την δική σου αλλά και την περιρρέουσα πραγματικότητα (και όντας πια στην ηλικία της «σύνθεσης»), πιθανόν να διατηρείς μεν συνειδητά πια το χάσμα ανάμεσα σε σένα και την πραγματικότητα και να συνεχίσεις πάλι να «ζεις», καταφεύγοντας, όμως, τώρα πια στην γραφή. Αρχίζεις να «ζεις» ως συγγραφέας και να διηγείσαι αυτά που «έζησες». Καταφύγιο, λοιπόν, και η γραφή! Έτσι, αυτές οι πολλές «ζωές» αθροίζονται και αρθρώνουν τον βίος σου. Σαν να μου φαίνεται, όμως, πως δεν γίνονται και τα δύο ταυτόχρονα. Ή θα ζεις, ή θα διηγείσαι.

Ποια συναισθήματα θέλετε να βιώσει ο αναγνώστης με το βιβλίο σας;

Δεν «απευθύνομαι», συνειδητά τουλάχιστον, στο συναίσθημά του. Οπότε, δεν θα έλεγα πως αναμένω να βιώσει κατ' αρχάς κάτι συναισθηματικά. Θα με ευχαριστούσε όμως, αφενός εάν η γλώσσα τού βιβλίου τού έδινε χαρά (τόση τουλάχιστον όση μου έδωσε εμένα γράφοντάς το), αφετέρου εάν το βιβλίο τον έκανε να σκεφτεί. Να σκεφτεί και να αναλογιστεί την κοινή μοίρα των ανθρώπων, τον κοινό τόπο όλων μας, τον τόπον εκείνον όπου συναντιόμαστε όλοι μας και ξεδιπλώνουμε τις αντιφάσεις μας, τον τόπο όπου αναλωνόμεθα συγκρουόμενοι.

Ο τίτλος του βιβλίου σας, τι συμβολίζει για τον άνθρωπο πίσω από την συγγραφή; Για εσάς;

Μου έκαναν πάντα εντύπωση οι άνθρωποι εκείνοι, οι πιστοί χριστιανοί,που διακατέχονται από τον Θείον Έρωτα! Ευτυχώς γνώρισα στην ζωή μου μερικούς, κι είδα πώς είναι αυτή η Πίστη. Είδα το φως αυτό που φέρουν μέσω του έρωτά τους για τον Μέγα Άλλον, είδα πώς λάμπει μέσα τους το ιερό, «είδα» αυτό που πιστεύουν, είδα τι σημαίνει χάρις και φωτισμός! «Ο εμός έρως» είναι για μένα ο τελευταίος σταθμός, ηάφιξη, το τέρμα και η αφετηρία, η πρώτη και τελευταία μεγάλη «συνάντηση», το νεύμα εκείνο που μου δείχνει τον δρόμο, τον προορισμό, το Ποιος και τι με περιμένει! Μέχρι τότε θα «προσπαθώ», που λέει και ο Σάτωφ, του Ντοστογιέφσκυ. Θα προσπαθώ για μια «λογική πίστη»!

Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος


«…Οσονούπω θα γίνει επανεκκίνηση και η ζωή, ο άνθρωπος θα είναι πλήρως υποταγμένος στις «δαιμονικές δυνάμεις», όπως έγραψε και ο Μπρεχτ!»


Πότε είστε πιο κοντά στον εαυτό σας, όταν γράφετε ή όταν παίζετε ένα ρόλο;

Δεν είμαι ο εαυτός μου, ή «κοντά στον εαυτόν μου» όπως λέτε, ούτε όταν παίζω ούτε όταν γράφω!

Όταν παίζω προσφέρω τον εαυτόν μου για να φανερωθεί στην σκηνή ένας άλλος, ο ρόλος του συγγραφέα. Όταν γράφω προσφέρω τον εαυτόν μου για να φανερωθεί στην κοινωνία ένας ακόμα ρόλος, όμως, δικός μου αυτός, ο εαυτός μου, ως ένας ρόλος, ως ένας άλλος, εντέλει ένας άλλος!

Όταν παίζουμε, ξέρετε, είμαστε πιο κοντά σε αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε, σε αυτό που νομίζουμε πως είναι ο εαυτός μας. Όταν παίζω δεν είμαι ο εαυτός μου, αν και αυτό που παίζω μέσα από εμένα θα παρασταθεί. Όμως, δεν είμαι μόνος μου, αυτό που είναι να παίξω κάποιος άλλος το έχει γράψει. Παίζοντας μαρτυρώ την (όποια) επίγνωση του προσώπου μου. Αλλά και όταν γράφω, δεν είμαι ο εαυτός μου. Όμως, είμαι πιο κοντά σε αυτό που θέλω να είμαι. Γράφω για έναν άλλον, έναν ήρωα, κι εκείνος θα αποκαλυφθεί μέσα από εμένα. Αλλά και πάλι δεν είμαι μόνος μου γιατί συν-γράφω. Γράφοντας ιχνηλατώ την προοπτική του προσώπου μου κι όταν λέω «πρόσωπο» το κατανοώ με τον τρόπο που το ορίζει η χριστιανική παράδοση.

Σας μπέρδεψα – συγγνώμη! Πώς να γίνει λόγια αυτό το μυστήριο;

Το έναυσμα για να δημιουργήσετε μια ιστορία είναι οι αναμνήσεις ή τα συναισθήματα- βιώματα σας;

Ακολουθώ μια συγκεκριμένη πειθαρχία. Είναι κάπως σαν μια δέσμευση ή μάλλον μια υπόσχεση στον εαυτόν μου και μια τελετή. Υπάρχει μια συγκεκριμένη μέρα του χρόνου που βάζω τα χέρια μου στα πλήκτρα, κάνω τον σταυρό μου, και λέω στον εαυτόν μου «ξεκινάμε». Καμία από τις πέντε φορές που ξεκίνησα να γράφω, αυτάτα πέντε μέχρι τώρα βιβλία, δεν ήξερα τι να γράψω. Απλώς έβαλα τα χέρια μου στα πλήκτρα και ξεκίνησα. Νιώθεις ότι είναι «κάτι» που πρέπει να ειπωθεί και θέτεις τον εαυτόν σου στην υπηρεσία αυτού του «κάτι», ανοίγοντας τις αποσκευές σου και προσφέροντας τα υλικά σου: τις αναμνήσεις και τα βιώματά σου. Δεν μπορείς υποθέτω να μιλήσεις, να γράψεις για κάτι που δεν ξέρεις. Γράφεις για αυτά που ξέρεις, ή που νομίζεις ότι ξέρεις. Έρχεται μετά και Αυτός –Ο «Συν»!– και αρχίζει η γραφή, συν-γράφετε. Και μετά οι άλλοι σε λένε «συγγραφέα». (Πού να 'ξεραν). Αργότερα συνειδητοποιείς και εσύ τι ήταν αυτό το «κάτι» που έπρεπε να ειπωθεί. Και το οποίο συνήθως δεν γίνεται λέξεις. Εσύ βάζεις τις λέξεις και αυτό κολυμπάει ανάμεσά τους.

Πιστεύεται πως το ίντερνετ έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο που γράφεται και διαβάζεται η λογοτεχνία;

Ναι, στον βαθμό που όλες οι τεχνολογικές εξελίξεις επηρεάζουν τον άνθρωπο, μοιραία και το ιντερνέτ έχει συμβάλλει σε αυτό, τα μέγιστα! Αλλά δεν έχει απλώς αλλάξει ριζικά τον τρόπο που γράφεται και διαβάζεται η Λογοτεχνία, έχει αλλάξει τον ίδιο τον άνθρωπο στο σύνολό του, ως είδος. Οι παλιοί θα φύγουμε και πια θα κυκλοφορεί ,τι λέω; κυκλοφορεί ήδη(!) ένα νέο είδος ανθρώπου που «κατασκευάστηκε» και περπατά πάνω στην γη. Ένα ον που θυμίζει τον άνθρωπο, αλλά έχει ελάχιστα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Σε λίγα χρόνια αυτό το νέο είδος, δεν θα χρειάζεται ούτε την λογοτεχνία, ούτε την ιστορία, ούτε την γεωγραφία, ούτε τίποτα από αυτά που εμάς μας ήτανε γνωστά έως τώρα. Η ανθρωπότητα το «τερμάτισε», συγγνώμη για την έκφραση. Οσονούπω θα γίνει επανεκκίνηση και η ζωή, ο άνθρωπος θα είναι πλήρως υποταγμένος στις «δαιμονικές δυνάμεις», όπως έγραψε και ο Μπρεχτ!

Τι είναι εκείνο που συναντάτε στο θέατρο πού δεν υπάρχει στη μυθιστοριογραφία;

Στο Θέατρο υπάρχει η σχέση, η σχέση προσώπων, υπάρχουν οι άλλοι, τα «πρόσωπα» τόσων συντελεστών και τόσο θεατών, η παρουσία τους και μόνο είναι καθοριστική. Στο Θέατρο η τελετή της συνεύρεσης θεατών και καλλιτεχνών αποτελεί ένα μοναδικό γεγονός. Η σχέση και η κοινή συνάντηση δημιουργούν έναν κόσμο ολόκληρο. Και λέγοντας «Θέατρο» δεν εννοώ το σημερινό, του καιρού μας. Στην μυθιστοριογραφία η διαδρομή είναι μοναχική, είτε είσαι ο συγγραφέας, είτε είσαι ο αναγνώστης. Και για να δημιουργηθεί η σχέση, το «γεγονός», κι ένας κόσμος ολόκληρος, χρειάζεται «η φαντασία» του προσώπου «να έχει ορατότητα».

Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος (αριστερά) και ο Γιώργος Μοσχίδης (δεξιά) στην θεατρική παράσταση «Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» το 2003 (Φωτό αρχείο Εθνικού Θεάτρου)


«Με λίγα λόγια [το βιβλίο], ως αυτό που είναι: το «πρώτο» μου μυθιστόρημα! Με περισσότερα λόγια, ως: ένα «αμαρτωλό» βιβλίο το οποίο επιθυμεί διακαώς, όπως, άλλωστε και ο συγγραφέας του, να σωθεί»


Το βιβλίο σας μοιάζει με μια υπαρξιακή αναζήτηση στην δίνη της θρησκείας. Είναι η συγγραφή μια διέξοδος ή ένα καταφύγιο για την πίστη σας;

Ναι, είναι μια υπαρξιακή αναζήτηση, για τον ήρωα. Εν μέρει και δική μου, ίσως. Αλλά, άλλο πράγμα ο ήρωας και άλλο ο συγγραφέας. Αν δημιουργείται κάποια σύγχυση είναι απολύτως θεμιτή και αναμενόμενη, μιας και προτίμησα την φόρμα ενός ημερολογίου, και το περιεχόμενο μιας εξομολόγησης. Όσο για την πίστη μου, η πίστη, η δική μου, είναι δεδομένη. Δεν χρειάζεται διέξοδο, πόσω μάλλον καταφύγιο. Η συγγραφή, εκ μέρους μου, είναι ένας αγωνιστικός χαιρετισμός προς τον συνάνθρωπο και προς τον συμπολίτη.

Είναι ίδιοι οι θεματικοί άξονές σας στο θεατρικό έργο και στο μυθιστόρημα;

Όχι, είναι διαφορετικά θέματα, διαφορετικές ιστορίες. Όμως, με κοινούς τόπους: το θέατρο, τα κοινά, την θρησκεία, την κοινωνία, την οικογένεια, όπου, δηλαδή, ζει και βασιλεύει η σύγκρουση, όπου σμιλεύεται ο άνθρωπος.

Κατά την δική σας άποψη: Τι είναι λογοτεχνία;

Συμβολικώς μεν, θα έλεγα ότι η Λογοτεχνία είναι: η κόρη της Φιλοσοφίας. Η σχέση τους: σχέση Δήμητρας και Περσεφόνης. Υποψιάζεστε την σχέση και το όνομα του συγγραφέα. Κυριολεκτικώς δε, θα αποπειραθώ μιαν άλλη διατύπωση. Η Λογοτεχνία είναι: η τέχνη του λόγου εκεί όπου και όταν το άρρητο γίνεται ρητό, και στο «σημείο» ειδικά εκείνο όπου οι μεγάλοι συγγραφείς μέσω της γλώσσας υπερβαίνουν ευφυώς την γοητεία των λέξεων.

Η ενασχόληση με τη γραφή τι αντιπροσωπεύει για τη ζωή σας;

Μιαν άλλη, καινούργια «ζωή». Την προσθέτω κι αυτήν στον βίο μου.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια ως ηθοποιός και συγγραφέας;

Σχεδιάζαμε, το «θέατρο Συν Κάτι», να ανεβάζαμε και πάλι,τον «Μέγα Ιεροεξεταστή» του Φ. Ντοστογιέβσκυ, αλλά μας πρόλαβαν τα γεγονότα. Αυτός είναι ο μόνος ρόλος που θα ήθελα να παίξω ξανά, ακόμα και στο μέλλον, όποτε προκύψει. Γιατί, κατά τα άλλα, έχω συνειδητά επιλέξει να πάρω τις αποστάσεις μου από το θέατρο ως ηθοποιός για λόγους ιδεολογικούς. Ως σκηνοθέτης, θα συνεχίσω, ίσως, αλλά μόνον με νέους ηθοποιούς για λόγους ιδεολογικούς. Και, βέβαια, όχι διεκδικώντας το. Άλλωστε δεν έχω διεκδικήσει και ποτέ τίποτα μέχρι τώρα στο θέατρο, έρχομαι από άλλα χρόνια, είχαμε μάθει αλλιώς. Παραμένω, όμως, στις Δραματικές Σχολές ως καθηγητής Υποκριτικής για λόγους (πάλι) ιδεολογικούς.

Μία συμβουλή για την ζωή μέσα από τις εμπειρίες σας;

Μια φράση του Επίκουρου : «γίνε ευτυχισμένος, κάνοντας τους άλλους ευτυχισμένους».

Με το βιβλίο σας αυτό θέλετε να περάσετε κάποιο μήνυμα στους αναγνώστες που θα το διαβάσουν;

Μήνυμα όχι, προς Θεού! Ευκαιρίες για αναστοχασμό, ίσως.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας;

Με λίγα λόγια, ως αυτό που είναι: το «πρώτο» μου μυθιστόρημα! Με περισσότερα λόγια, ως: ένα «αμαρτωλό» βιβλίο το οποίο επιθυμεί διακαώς, όπως, άλλωστε και ο συγγραφέας του, να σωθεί.

Κύριε Κωνσταντόπουλε, ποια η σχέση σας με τα βιβλία;

Διαβάζω πολύ. Όσο μπορώ, και όσο προλαβαίνω. Δεν ξέρω πώς θα ήταν η ζωή μου χωρίς τα βιβλία, χωρίς όλους αυτούς τους σπουδαίους συγγραφείς που τίμησαν το ανθρώπινο με το πέρασμά τους, χωρίς όλες αυτές τις συναντήσεις, διότι περί «συναντήσεων» πρόκειται. Και είμαστε τυχεροί, γιατί αυτοί είναι πάντοτε εκεί, καιμας περιμένουν.

Ποιο βιβλίο που διαβάσατε και σας άρεσε πολύ το θυμάστε με θαυμασμό;

Α, είναι πολλά, που θυμάμαι με θαυμασμό. Ας πω, όμως, τους «Αδελφούς Καραμάζοφ» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, μιας και έτυχε να το διαβάσω πάλι τελευταίως.

Σας ευχαριστούμε θερμά για αυτή τηνσυζήτηση

Σας ευχαριστώ κι εγώ με την σειρά μου! Κάθε καλό σας εύχομαι. Υγεία και Αγάπη! Σας ευχαριστώ από καρδιάς!

Το μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου «Ο Εμός Έρως» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αγγελάκη (διαβάστε εδώ)
Ο σολίστας και συνθέτης Μιχάλης Παούρης συζητάει μ...
Ο συγγραφέας Κώστας Λεϊμονής συζητά με την Σμαράγδ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares