26
Πεμ, Νοε

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

Ο σολίστας και συνθέτης Μιχάλης Παούρης συζητάει με τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

MIC220PAOU-330EXON


«…Όταν το μπουζούκι είναι εθνικό όργανο, τότε και τα παγκόσμια βραβεία μου είναι εθνικά. Υπάρχουν φωτεινοί άνθρωποι σε αυτή την φωτεινή χώρα και εκτός αθλητισμού. Εύχομαι κάποτε να δουν κι εμάς. Θα χαρούν το ίδιο»


Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ προσεκτικά την αξιοθαύμαστη καλλιτεχνική πορεία ενός Έλληνα «μύστη» των χορδών, που η παρουσία του σε απίστευτα δύσκολες σκηνές του εξωτερικού σαρώνει αβλεπί θριάμβους, επαίνους και τα πρώτα βραβεία. Αναφέρομαι, φυσικά στον Μιχάλη Παούρη, που τα δάχτυλα του στα τάστα τού μπουζουκιού διαθέτουν την σιγουριά, την δύναμη και την ταχύτητα του ανέμου. Η δε γραφή του στο πεντάγραμμο μεγαλειώδης, πέρα κάθε γνώριμου στοιχείου από την λαλιά του μπουζουκιού.

Η σκέψη μου να βρεθούμε και να συζητήσουμε για τον ίδιο και την μουσική κυοφορούσε δυο χρόνια στο κεφάλι μου. Βρισκόμουν σε μια αμήχανη αναμονή, θεωρώντας, πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος, που δεν προβάλλεται από την ίδια την χώρα του όπως αξίζει, θα εγκαταλείψει τις προσπάθειες και, εύλογα, θα παραιτηθεί από τον αγώνα της καταξίωσης στην πατρίδα του. Διαψεύστηκα πανηγυρικά, γιατί ο διεθνής, μουσικός χώρος, ήδη, τον έχει κατατάξει ψηλά και η απόφαση για να συζητήσουμε πάρθηκε, τελικά, όταν παρουσιάσαμε την τελευταία, καταπληκτική εργασία του «Birdland: Concerto for Solo Bouzouki and Small Bouzouki Ensemble» (διαβάστε εδώ) , όπου μείναμε με το στόμα ανοιχτό να χάσκει από δέος.

Παιδιόθεν τον αποκαλούσαν «παιδί θαύμα», καθώς από την ηλικία των επτά ετών, πιάνοντας στα χέρια του το εθνικό μας, λαϊκό όργανο, εκτός του ότι κυριολεκτικώς «αναστέναξε» φιλοξενώντας στις χορδές του έναν πραγματικό βιρτουόζο, ο Μιχάλης Παούρης με την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του σήκωσε σταθερά στα χέρια του την Ελλάδα, ως ένας ακόμα εκπρόσωπος της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. Καταχειροκροτούμενος, βέβαια, παίζοντας δικές του συνθέσεις σόλο από κλασική, τζαζ έως έργα γνωστών Ελλήνων και ξένων συνθετών ή με την συντροφιά σπουδαίων μουσικών της παγκόσμιας σκηνής στις κατάμεστες αίθουσες της Ελλάδος και του εξωτερικού.

Ο Μιχάλης Παούρης γεννημένος στον Ταύρο Αττικής, αβίαστα λες ότι γεννήθηκε για την μουσική και μόνο για την μουσική. Κατάφερε να απελευθερώσει από το μπουζούκι ένα άγνωστο, κρυμμένο πνεύμα, πέρα από τον λαϊκόμορφο ρυθμό τού «ντέλι ντέλι» και μέσα από την προσωπική του, εσωτερική μαγεία και την πολύ εργασία οδήγησε τον ήχο τού οργάνου σε άλλες δημιουργικές διστάσεις και μουσικά βασίλεια γεμάτα έμπνευση και πρωτοτυπία, καθιερώνοντας τον διεθνώς όχι ως έναν καλό μουσικό που χειρίζεται περίτεχνα το μπουζούκι, αλλά ως έναν άριστο Έλληνα συνθέτη και σολίστα, έναν βιρτουόζο, ένα φαινόμενο.

Όσοι έχουν ακούσει τον Μιχάλη Παούρη να παίζει, ακόμα δυσκολεύονται να προσδώσουν μονολεκτικώς τον κατάλληλο χαρακτηρισμό στον Έλληνα σολίστα, που σε καθηλώνει. Προσωπικά θα κρατήσω αυτό το «παιδί θαύμα» και θα αποσπάσω το «παιδί», διότι σήμερα είναι ενήλικας με οικογένεια, διατηρώντας ακέραια και ατόφια το «Θαύμα»!

Εάν πριν εξήντα χρόνια ο Μανώλης Χιώτης έβαλε το μπουζούκι στα σαλόνια, τώρα ο Μιχάλης Παούρης το πέρασε θριαμβευτικά στις παγκόσμιες συναυλιακές αίθουσες. Απολαύστε την συζήτηση μας.
Ο σολίστας και συνθέτης Μιχάλης Παούρης


Εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή, όταν οι γονείς σας άκουσαν από τον πεντάχρονο γιό τους, ότι θέλει δώρο ένα μπουζούκι, αλήθεια, πως αντέδρασαν; Πως προέκυψε ένα νήπιο αντί για παιχνίδια να επιθυμεί επιμόνως το μουσικό όργανο με την «μεγάλη κοιλιά»;

Η αλήθεια είναι, πως στην αρχή γέλασαν. Δεν πίστευαν ότι το εννοούσα και το ζητούσα σοβαρά. Γι' αυτό και μου το αγόρασαν μετά από επιμονή, όταν έγινα 7 ετών. Υπάρχει μεταξύ μας ένα αστείο που τους λέω: «Αν μου το είχατε πάρει στα 5 σήμερα θα είχα άλλους 2 δίσκους!» και φυσικά γελάμε πολύ. Θυμάμαι να αφήνω τα παιχνίδια με τους φίλους μου και να παίζω μπουζούκι. Τι να σας πω, γεννήθηκα για αυτό. Είναι μια αποστολή. Έτσι δείχνει η όλη πορεία. Κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα αναλύσεις, γιατί έρχονται από αλλού.

Οι χαρακτηρισμοί, όπως: «παιδί θαύμα», «το φαινόμενο», «ο μικρός Μανώλης Χιώτης», «ο Μότσαρτ του μπουζουκιού», που λαμβάνατε σε μικρότερες ηλικίες, τόνωναν την προσπάθεια σας, δίνοντας δύναμη για το καλύτερο στην μουσική πορεία σας ή κατέληγαν ως βάρος με ακανόνιστη διαχείριση στο παιδικό σας «εγώ»; Ποιά ήταν τα προσωπικά σας κρατήματα, υπήρχε στήριξη για να μην πάρουν τα «μυαλά σας αέρα», όπως λένε ή το πηδάλιο της αυτοσυγκράτησης ήταν αποκλειστικά στα χέρια σας;

Θα σας πω τι βλέπω σήμερα κάνοντας μια γρήγορη ανάκληση των τότε χρόνων. Τότε, όταν μου τα έλεγαν δε στεκόμουν σε αυτά, γιατί δε στέκονταν ούτε οι γονείς μου. Οι γονείς μου ήταν τρομερά υποστηρικτικοί και πάντα δίπλα μου. Όμως ποτέ δεν αναπαρήγαγαν αυτές τις λέξεις. Ούτε όμως με έριχναν ψυχολογικά για να έρθει κάποιου είδους ισορροπία. Το λέω έτσι γιατί έχω δει ως δάσκαλος να συμβαίνει αρκετά από τους γονείς στα παιδιά. Οι δικοί μου γονείς ανήκουν στην απόλυτη έννοια στήριξης των παιδιών τους. Ανήκουν σε αυτή την ομάδα γονέων. 

Προχωρώντας την απάντηση μου στο ερώτημά σας, θα σας πω, ότι σήμερα που εξακολουθώ να ακούω αυτούς τους χαρακτηρισμούς και ακόμη πιο βαρύγδουπους, νιώθω γεμάτος και με μεγάλη ψυχική πληρότητα. Ξέρετε, λόγω της Πίστης μου, που έχω δηλώσει αρκετές φορές, δεν μπορώ να δεχτώ αυτά τα κλισέ του τύπου «Δεν ξαναβγαίνει Μπαχ ή Μότσαρτ!», «Δεν ξαναβγαίνει Χιώτης!». Δεν θα σταθώ ποτέ δίπλα σε αυτές τις φράσεις διότι προσβάλλει τα Πιστεύω μου σε βαθμό μεγάλο. 

Το λέω έτσι, διότι η δική μου οπτική είναι διαμορφωμένη μέσω της Πίστεως και αυτές οι φράσεις παρουσιάζουν τον Θεό ως κάτι που ήρθε, πέταξε 100 σημαντικούς ανθρώπους στη Γη και έφυγε. Ο Θεός είναι παρών, πάντα θα μπορεί και πάντα θα δίνει στον κόσμο απαραίτητες προσωπικότητες που θα πάνε μπροστά κάποιον τομέα. Ο Θεός, δεν έχει όρια. Δεν επιλέγει να σταματήσει τη ροή των ανθρώπων που έρχονται στη Γη για να δοξάσουν το όνομά Του. Αυτή είναι μια ανάγκη του ανθρώπου να θέλει να βάλει μια θεώρηση στη ζωή του έτσι ώστε να νιώθει ασφαλής σε σχέση με αυτά που δεν έκανε εκείνος αλλά κατάφερε να τα κάνει κάποιος άλλος που βρίσκεται δίπλα του. Οπότε ναι μεν δέχομαι τους χαρακτηρισμούς όλους και είμαι ευγνώμων, αλλά και σήμερα δεν στέκομαι εκεί επειδή για μένα δεν υπάρχει τίποτα πιο ψηλά από τον Θεό. Γράφω πάντα με τη σκέψη μου μόνο σε Εκείνον. Πάντα οι προσευχές μου θα κλείνουν «…στο το όνομα του Ιησού Χριστού. Αμήν!»

Παίδας πια, προς τα χρόνια της εφηβείας, σε ηλικία μόλις 15 χρόνων, ορμήσατε στο νυχτοκάματο των λαϊκών κέντρων και στον «πυρετό» της μεγάλης πίστας, δίπλα σε μεγάλα ονόματα. Την εμπειρία αυτών των χρόνων στην τρυφερή ηλικία του παιχνιδιού και της ξεγνοιασιάς, πως την αξιοποιήσατε στην συνέχεια;

Απέκτησα πολλές εμπειρίες. Καλές και πολλές κακές. Ανδρώθηκα από αυτό. Είδα τον κόσμο γρήγορα. Ήταν επιλογή μου να βρεθώ εκεί και ξεκίνησα 10 χρονών. Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν κατάφερα μέχρι και σήμερα να διδαχθώ από αυτές τις εμπειρίες. Ναι, έφτασα στο σημείο να διαβάζω τον άλλον με τη μία όμως πάντα με οδηγούσε η σκέψη, ότι αυτός δε θα είναι σαν τους άλλους και πάντα έπεφτα έξω. Πάντα βοηθάω και πάντα στο τέλος έρχεται το χαστούκι. Ζω και έχω ζήσει πάρα πολλά πράγματα που θα μπορούσαν να με είχαν κάνει να σταματήσω. Όμως κι εκεί αν δεν ήταν ο Θεός η οπτική μου δε θα τα είχα καταφέρει. Στο τέλος πάντα έλεγα «Ο Θεός βλέπει. Οπότε προσπάθησε να προχωρήσεις! Σήκω και περπάτα!» κι έτσι γίνεται μέχρι και σήμερα.

Η απόφαση να εγκαταλείψετε το πάλκο και να επιλέξετε έναν διαφορετικό δρόμο, αυτόν του σολίστα, στα μονοπάτια της τζαζ και της κλασσικής μουσικής, φυσικά μη παραμελώντας τις καταβολές του μπουζουκιού, που είναι η απόλυτη λαϊκή, μουσική «φωνή», πως τελικά παρουσιάστηκε στην διαδρομή σας και γιατί; Η σύγχρονη Ελλάδα ως η χώρα του εύπεπτου και του εφήμερου, αγκάλιασε καλλιτεχνικά την συγκεκριμένη αλλαγή σας; Ποιες οριοθετημένες μουσικές σταθερές προσπαθείτε να αλλάξετε με αυτήν την επιλογή σας, έχοντας ως όχημα το μπουζούκι;

Θυμάμαι ότι τα ακούσματα ήταν η αφορμή. Άκουγα τον Χιώτη που έδωσε κάτι καινούργιο και από την άλλη μεριά έβλεπα τα χέρια μου, όταν ήμουν μικρός, ότι μπορούσαν να παίξουν κι άλλα πράγματα. Το ζητούσε ο εσωτερικός μου κόσμος. Ήμουν πολύ ανήσυχος. Ήθελα να μπει η Γνώση σε αυτό το όργανο. Όταν λέω «Γνώση» εννοώ την πραγματική γνώση. Να μιλάει ο μπουζουξής την ίδια γλώσσα με όλους. Ήταν πολύ πολύ πίσω τότε οι παίχτες. Όχι ότι σήμερα έχουν γίνει άλματα, αλλά βλέπω μια μικρή αλλαγή. 

Θυμάμαι όταν ήμουν 15 χρονών σε ένα πασίγνωστο νυχτερινό μαγαζί όπου έπαιζα κι εγώ στο σχήμα, έρχεται ο μαέστρος και μοιράζει σε όλους παρτιτούρες και σε εμάς (τους μπουζουξήδες) μας έδωσε CD. Έβαλα τα γέλια. Τον ρώτησα: «γιατί σε εμάς CD και μετά έβαλε κι εκείνος τα γέλια και μου είπε «μα εσείς δεν ξέρετε να διαβάζετε…» και τότε ήρθε η τεράστια αλλαγή. Άλλαξαν μέσα μου όλα. Έδωσα ότι είχα και δεν είχα στο να φτάσει στο σημείο να μπορώ να κάνω τα πάντα στη μουσική. Κι έτσι έγινε. Η φιλοσοφία μου λοιπόν είναι «Μουσικός, με όχημα το Μπουζούκι ή οποιοδήποτε άλλο όργανο.» Αλλά πρώτα Μουσικός.

Όταν άρχισα τη σόλο καριέρα μου 20 χρονών με την πρόταση του μπουζουκιού στην Τζαζ, το κοινό μου ήταν οι γονείς μου. Μετά από 13 χρόνια το κοινό μου είναι 200.000 το λιγότερο αλλά εκτός χώρας. Με θαυμάζουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Στην Ελλάδα όμως δε συμβαίνει αυτό διότι για να συμβεί πρέπει ο κόσμος να με δει πρώτα. Να με μάθει. Αλλά δεν υπάρχει βήμα για μένα. Έχω δεκάδες παγκόσμια πρώτα βραβεία και εδώ δεν τους λέει τίποτα αυτό. Δε μιλάω φυσικά για τον κόσμο αλλά για το σύστημά μας. Ξεκίνησα με πρόταση από το 0 και έφτασα εδώ μόνος μου χωρίς προσπάθειες αποπροσανατολισμού του κόσμου. 

Δεν παρουσιάστηκα σαν κάποιος άλλος και μετά, αφού τους απέκτησα, τους παρουσιάστηκα σαν κάτι εντελώς διαφορετικό. Είμαι τίμιος απέναντι σε όλους που στέκονται δίπλα μου και τους ευχαριστώ διότι χωρίς εκείνους είμαστε μόνο αξίες. Με εκείνους μαζί γινόμαστε κάτι με ουσιαστική ύπαρξη. Θέλω να πω με αυτό ότι το ελληνικό κοινό σήμερα και για εμένα υπάρχει σε μεγαλύτερο ποσοστό από τότε. Δεν είναι όμως αρκετό το ποσοστό σε σχέση με τα επιτεύγματά μου που με τόσο κόπο κατάφερα να έχω. Όταν το μπουζούκι είναι εθνικό όργανο, τότε και τα παγκόσμια βραβεία μου είναι εθνικά. Υπάρχουν φωτεινοί άνθρωποι σε αυτή την φωτεινή χώρα και εκτός αθλητισμού. Εύχομαι κάποτε να δουν κι εμάς. Θα χαρούν το ίδιο.


«…όταν με κάλεσε ο Διονύσης Σαββόπουλος στο σπίτι του για να με γνωρίσει μου λέει: «Μιχάλη μου όλοι βλέπουν και θαυμάζουν μόνο τον βιρτουόζο αλλά εγώ θαυμάζω την ολότητά σου»»



Πρόσφατα, στον μεγαλύτερο, παγκόσμιο διαγωνισμό κλασικής μουσικής του πανεπιστημίου Μότσαρτ του Σάλτσμπουργκ και στην «αυστηρή» αίθουσα Wiener Saal, κατακτήσατε το πρώτο βραβείο, παίζοντας, όπως λένε, Μότσαρτ στο μπουζούκι. Ο διεθνούς φήμης και καταξιωμένος σολίστας κιθάρας, ο γνωστός Al Di Meola, που συνεργαστήκατε αρκετές φορές μαζί του, σας αποκάλεσε: «το πιο γρήγορο μπουζούκι του κόσμου». Η πραγματικά μεγαλειώδης αναγνώριση σας σήμερα στους μουσικόφιλους του πλανήτη, ως σπουδαίου σολίστα, να σκεφτώ, ότι την οφείλετε στην αποδοχή του κοινού της αλλοδαπής, που μιλούν για εσάς με τα καλύτερα λόγια;

Εδώ θα ήθελα να σταθώ στο ότι δεν έπαιξα Μότσαρτ αλλά δικά μου κλασσικά έργα τη στιγμή που όλοι έπαιξαν έργα των Μότσαρτ, Μπετόβεν, Βιβάλντι. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι όταν κατέβηκα από τη σκηνή εκείνη τη μέρα το κοινό με ρωτούσε πως λέγεται αυτό το όργανο και ποιος είναι ο συνθέτης των έργων που έπαιξα. Τους έλεγα, ότι «το όργανο λέγεται «Μπουζούκι και είναι από την Ελλάδα και ο συνθέτης όσων ακούσατε είμαι εγώ.»

Στο πρώτο σκέλος της απάντησης γελούσαν και σχολίαζαν πόσο πολύ τους άρεσε το μπουζούκι και στο δεύτερο σκέλος της απάντησης έλεγαν «No Way δηλαδή «Με τίποτα! Αποκλείεται!» κι εγώ γελούσα φυσικά. Εδώ θα μοιραστώ κάτι μαζί σας που δεν το έκανα μέχρι σήμερα με κανέναν και σε καμιά δημοσίευση ή συνέντευξη. Στην πίσω σειρά θέσεων μια ομάδα Κινέζων φώναξαν: «Ο Μότσαρτ γύρισε σπίτι του!» επειδή ήμασταν στο Salzburg της Αυστρίας κα εγώ τους είπα «Όχι παιδιά, είμαι ο Μιχάλης Παούρης από την Ελλάδα και ήρθα απλά να επισκεφθώ το σπίτι του.»

Ο Al Di Meola, είναι θρύλος. Ο σύγχρονος διαμορφωτής της κιθάρας των τελευταίων χρόνων. Ευλογία και μόνο που βρέθηκα μαζί του τόσες φορές. Ένας άνθρωπος που με βοήθησε πολύ. Σήμερα είμαστε φίλοι, μα πάντα τον βλέπω με δέος και ο θαυμασμός μου στο πρόσωπό του δε θα σβήσει ποτέ. Έχει πει για μένα όλα αυτά τα πράγματα και σε κάθε καινούργια μου δουλειά είναι «εκεί» για να μου εκδηλώσει τον θαυμασμό του και τον σεβασμό του. Με αγαπάει πολύ και τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Είναι ο πιο σημαντικός σταθμός στην καριέρα μου. Ναι έχετε δίκιο απόλυτο κι έτσι είναι. Η αναγνώρισή μου αφορά (δυστυχώς) κατά 90% το ξένο κοινό. Λέω δυστυχώς γιατί αγαπώ πολύ την πατρίδα μου και τον κόσμο της.

Προφανώς, υπήρξαν οι λεγόμενοι «οδηγοί» σας, οι μουσικοί πρότυπα για εσάς, που φώτισαν την διαδρομή σας στο πεντάγραμμο. Ποιοι είναι αυτοί και με ποιο τρόπο συναντηθήκατε μαζί τους, ξεκινώντας από την παιδική ηλικία έως σήμερα;

Πρότυπο για εμένα ήταν ο Μανώλης Χιώτης.

Μια τεράστια προσωπικότητα είναι ο Μίκης Θεοδωράκης με τον οποίο συναντήθηκα σε ηλικία 15-16 ετών. Στην παράσταση «Μια Ζωή Ελλάδα - Μίκης Θεοδωράκης» είχε έρθει και μας έκανε πρόβα. Όταν με άκουσε είπε: «Πιτσιρίκο μου θυμίζεις τον Χιώτη!», ήταν ενθουσιασμένος μαζί μου και το έδειξε αμέσως. Μετά από ακριβώς 15 χρόνια ήμουν καλεσμένος του Στέφανου Κορκολή στο Ηρώδειο και ήταν εκεί ο Μίκης. Πήγα στο σπίτι του και όταν μπήκα μέσα μου είπε πολλά πράγματα για εκείνη την πρόβα και του λέω «Μαέστρο μου πως είναι δυνατόν να θυμάστε τα πάντα από εκείνη την ημέρα;» και μου είπε «Μα δε λέω κάθε μέρα και σε όλους ότι μου θυμίζουν τον Χιώτη». Αυτή την φράση την κράτησα σαν φυλαχτό για τα επόμενα βήματά μου από τότε μέχρι και τώρα.

Μια άλλη στιγμή ήταν όταν με κάλεσε ο Διονύσης Σαββόπουλος στο σπίτι του για να με γνωρίσει και να μου προτείνει κάτι. Όταν κάθισα κοντά του μου λέει «Μιχάλη μου όλοι βλέπουν και θαυμάζουν μόνο τον βιρτουόζο αλλά εγώ θαυμάζω την ολότητά σου». Η χαρά μου δεν περιγραφόταν διότι η στιγμή αυτή ήταν πρόσφατα μέσα σε ένα πλαίσιο μόνιμων δυσκολιών και εμποδίων.

Τον Al Di Meola τον ανέφερα στην προηγούμενη απάντησή μου ως τον απόλυτο σταθμό της καριέρας μου.

Ο Μιχάλης Παούρης

«…Οι σολίστες κάνουν πρωταθλητισμό, επιλέγουν που, αν και πότε θα υπάρξουν, σχεδιάζουν τα επόμενα βήματα, ποθούν να εξελιχθούν, δεν συγχωρούν λάθη και αν κάνουν τους στιγματίζει και το πιο βασικό είναι πως «ό,τι και αν συμβεί δεν χάνουν μελέτη!». Δύσκολο και βαρύ. Απόλυτη πειθαρχία και αφοσίωση. Αυτή είναι η αλήθεια.»


Τον Ιούλιο 2020 κυκλοφορήσατε μια ακόμα σημαντική δισκογραφική εργασία, ένα κονσέρτο Bouzouki Ensemble με τον τίτλο: «Birdland», που την παρουσιάσαμε στο InTownPost.com (διαβάστε εδώ το άρθρο), και όπως εύστοχα έγραψε ο δημοσιογράφος και μουσικός του site μας, Νάσος Καββαθάς: «Σ' ό,τι θ' ακούσετε, η δεξιοτεχνία ισοφαρίζεται από συνθετική δεινότητα. Με το «Birdland» ο Παούρης επιχειρεί άλλη μια διάσωση της χαμένης τιμής ενός instrument. Σαν κάποιο κεφάλαιο που έλειπε και τώρα ανακτήθηκε». Το ερέθισμα για την δημιουργία ενός τέτοιου ακούσματος, από που πηγάζει, κύριε Παούρη;

Αρχικά να σας πω ότι το «Birdland» είναι η ιστορία ενός πουλιού από την στιγμή της τρυφερής του γέννησης μέχρι και τη στιγμή που μεγαλώνει και πλέον κάνει τη δική του οικογένεια. Αν δείτε και τον τίτλο κάθε μέρους εκ των 4ων συνθέσεων θα καταλάβετε απόλυτα την πορεία του ακούγοντας συγχρόνως το κονσέρτο. Δοκιμάστε το.
Αυτό το κονσέρτο έχει μια πολύ όμορφη ιστορία διότι ήταν να γίνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Ήταν να ηχογραφηθεί το κονσέρτο σε Ρε μινόρε για μπουζούκι και ορχήστρα εγχόρδων που όμως άκρως τελευταία στιγμή το πρότζεκτ ξαφνικά σταμάτησε. Δεν ήταν δική μου ευθύνη η υλοποίησή του αλλά άλλων ανθρώπων. Εγώ ήμουν έτοιμος. Το γιατί σταμάτησε, ακόμα δεν το γνωρίζω αλλά αυτά είναι συνηθισμένα στο χώρο μας. Έτσι λοιπόν έγραψα σε 5 μέρες αυτό το κονσέρτο. Όλοι νομίζουν ότι ήταν δουλειά χρόνων. Όμως όχι! Ήταν σε 5 μέρες. Μόνο 5 μέρες! Μάρτυρας σε όλο αυτό, εκτός από την οικογένειά μου και την γυναίκα μου, ήταν ο Boris Milan ο σπουδαίος παραγωγός ήχου που έχει 8 Latin Grammy και είναι ο άνθρωπος που δημιούργησε τον εκπληκτικό ήχο του άλμπουμ. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν το είχα αποτυπώσει στο χαρτί διότι το συνέθεσα μπροστά στο μικρόφωνο εκείνη τη στιγμή. Είπα «Θεέ μου δώσε μου αυτό που έχεις για μένα να το αποτυπώσω τώρα. Ευλόγησέ με και προστάτεψέ με από κάθε άλλη δυσκολία» και έτσι γεννιέται το «Birdland».

Η γραφή της παρτιτούρας αυτού του τόσο δύσκολου έργου έπρεπε να παραδοθεί σε τρεις μέρες. Καταλαβαίνετε πως εκείνη τη στιγμή παρουσιάζεται μπροστά μου ένας τεράστιος άθλος. Ένας αγώνας τριών ημερών που ένιωθα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να καταφέρω. Μέσα στην απελπισία μου, μου λέει η γυναίκα μου, η Αγγελική «Μιχάλη μόνο εσύ μπορείς! Βάλε το κεφάλι κάτω και απλά κάνε το!» κι έτσι έγινε. Σε τρεις ημέρες κοιμήθηκα 7 ώρες το πολύ.

Έφτασα στο σημείο να βλέπω παραισθήσεις από την κόπωση και στο τέλος της Κυριακής ξημερώματα Δευτέρας παρέδωσα τελικά το έργο των 148(!) σελίδων. 148 σελίδες μιας τέτοιας μουσικής υπέρ-πληροφορίας μέσα σε τρεις ημέρες! Βλέπετε γιατί αναφέρω τον Θεό; Πόσο πιο τρανό παράδειγμα; Αν δεν είχα τη γυναίκα μου να μου δώσει δύναμη δε θα είχα την ψυχραιμία και την καθαρότητα του μυαλού που απαιτεί η εκ του μηδενός γραφή των όσων ακούς. Ναι, ξέρεις πως πάει το έργο. Όμως η αποτύπωση του είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Φημίζομαι για το πόσο γρήγορα γράφω παρτιτούρες αλλά αυτό ήταν κάτι άλλο που χωρίς τη θεϊκή παρουσία δεν γίνεται. Τώρα όσον αφορά το πού έπρεπε να παραδοθεί το έργο, δυστυχώς δεν μπορώ προς το παρόν να δώσω πληροφορίες γιατί η όλη υπόθεση και η τροπή αυτού το κονσέρτου αποτυπώνεται αυτή την περίοδο σε ένα ντοκιμαντέρ που θα είναι έτοιμο τέλος Νοεμβρίου. Το οποίο και θα λέγεται «5 & 3 ημέρες!»

Ποια είναι η στιγμή στην μέχρι τώρα μουσική πορεία σας που σας σημάδεψε, θετικά ή αρνητικά;

Αυτός ο άθλος του «Birdland». Ήταν η απόλυτη στιγμή γιατί είδα δυνάμεις που δεν ήξερα ότι έχω.

Πως ερμηνεύονται για εσάς οι λέξεις: «μουσική», «μπουζούκι», «έμπνευση», «Ελλάς»;

Όλες έχουν μέσα τη μέγιστη αγάπη. Όμως θα σας απαντήσω μονολεκτικά για κάθε λέξη που με ρωτήσατε.

Η μουσική, είναι η ύπαρξή μου.
Το μπουζούκι, είναι το μέσον έκφρασης και ο πραγματικός μου φίλος.
Η έμπνευση, είναι μια ατέρμονη ευλογία.
Η Ελλάς, είναι η πατρίδα μου, η ρίζα μου, ο τόπος μου και κληρονομιά όλου του πλανήτη.

Διδάσκετε μπουζούκι κύριε Παούρη. Το ενδιαφέρον των μαθητών σας σε τι επίπεδο βρίσκεται; Υπάρχει, αυτό που λένε, «καλή μαγιά» για την συνέχεια των πραγμάτων; Έχετε ξεχωρίσει νέους βιρτουόζους;

Ναι υπάρχει καλή μαγιά και γίνονται προσπάθειες για να βγουν σολίστες και βιρτουόζοι. Αυτές οι λέξεις είναι αρκετά βαριές και απαιτούν θυσίες πολλές και προσφορά. Δεν είναι όλοι διατεθειμένοι να κάνουν αυτές τις θυσίες και το κατανοώ. Εκεί ακριβώς ξεχωρίζει ένας κάλος, πολύ καλός, πάρα πολύ καλός παίχτης από έναν σολίστα ή έναν βιρτουόζο. Θέλω να δω περισσότερο έργο και μεγαλύτερη ποσότητα παραγωγής. Όταν γίνει αυτό τότε θα αρχίσει σιγά σιγά να ανοίγει πραγματικά ο χώρος και η ευρύτητά του. Προς το παρόν έχουμε πολύ καλούς παίχτες και μουσικούς. Η κατηγορία σολίστας όμως πονάει προς το παρόν γενικά στον πλανήτη. Υπάρχει η μόδα της κατασκευής μουσικής για τις προβολές στο youtube και για το πώς θα αρέσουνε στο κοινό. Όταν φύγει αυτό τότε θα έρθει πυρήνας ουσίας.

Για να το κάνω λίγο πιο ξεκάθαρο και μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, υπάρχουν παίχτες τρομεροί σε κάθε είδος. Οι σολίστες κάνουν πρωταθλητισμό, επιλέγουν που, αν και πότε θα υπάρξουν, σχεδιάζουν τα επόμενα βήματα, ποθούν να εξελιχθούν, δεν συγχωρούν λάθη και αν κάνουν τους στιγματίζει και το πιο βασικό είναι πως «ό,τι και αν συμβεί δεν χάνουν μελέτη!». Δύσκολο και βαρύ. Απόλυτη πειθαρχία και αφοσίωση. Αυτή είναι η αλήθεια.


«…ζούμε στον «φωτεινό σκοταδισμό». Φώτα γύρω μας παντού και νομίζουμε πως τα βλέπουμε όλα. Όμως δεν βλέπουμε τίποτα. Τα φώτα έκρυψαν καλά τις σκιές. Ακόμα και τις δικές μας»


Οι Τέχνες σε τοπικό και διεθνές επίπεδο διάγουν την πιο κρίσιμη στιγμή τους, με τους αποκλεισμούς τής δια ζώσης επικοινωνίας κοινού και καλλιτεχνών, λόγω της πανδημίας. Η διαδικτυακή συμμετοχή, προσωπικά αναφέρομαι, είναι απλά μια εικόνα, μια φωνή δίχως ψυχή, που σε κρατάει μακριά από την ουσία, την ατμόσφαιρα του καλλιτέχνη όταν αυτός βρίσκεται εκτεθειμένος στην σκηνή απέναντι από εκατοντάδες ή χιλιάδες θεατές. Τι ακριβώς διαβλέπετε εσείς, κύριε Παούρη, για το πως θα διαμορφωθεί η συνέχεια, όταν η μουσική, όπως και το θέατρο άλλωστε, αναπνέουν και υπάρχουν από την ζωντανή συναναστροφή;

Οι τέχνες πάντα θα πονάνε. Δε θα σταματήσει ποτέ αυτό. Δυστυχώς. Απλώς τώρα πονάνε πιο πολύ. Όταν πάλι όλα θα γίνουν όπως πριν, όλοι θα επιστρέψουν στις θέσεις τους αλλά πάλι θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα έχουν πάρει και πάλι καμιά θέση. Οπότε πάντα οι τέχνες και οι άνθρωποι της θα πονούν. Δε θα αλλάξει αυτό και το έχω αποδεχθεί. Μιλάω πάντα για την Ελλάδα. Πριν λίγους μήνες πήρα το 1ο παγκόσμιο βραβείο κλασσικής μουσικής και με κάλεσαν στο Albert Hall για να το παραλάβω. Όμως ήρθε ο Covid-19 και δυστυχώς αναβλήθηκε. Περιμένω τη στιγμή που θα περάσει όλο αυτό για να πάω να φέρω και αυτό βραβείο.

Καταξιωμένος πια, με εμφανίσεις τρανές στο εξωτερικό και την Ελλάδα, αναζητώ την άποψη σας για το ποια είναι η μορφή της σύγχρονης, λαϊκής μουσικής στην χώρα μας.

Ως χαρακτήρας, είμαι θετικός άνθρωπος και δύσκολα θα βρω κάτι κακό σε μελωδίες. Δεν έχει τύχει να ακούσω μελωδία και να βρω κενό μέσα της διότι αγαπώ τις νότες. Τις αγαπώ βαθιά. Στο στίχο όμως ναι υπάρχουν πολλά που δεν πρέπει να προβάλλονται. Αλλά δυστυχώς, όπως έχω ξανά πει, ζούμε στον «φωτεινό σκοταδισμό». Φώτα γύρω μας παντού και νομίζουμε πως τα βλέπουμε όλα. Όμως δεν βλέπουμε τίποτα. Τα φώτα έκρυψαν καλά τις σκιές. Ακόμα και τις δικές μας. Έτσι χάθηκε το πράγμα και έχει ακόμα πολύ δρόμο.

Τα κοντινά σας μελλοντικά σχέδια;

Γράφω καθημερινά. Νέα έργα, νέες μουσικές, νέα βιβλία και άλλα πολλά που αφορούν τη νέα μου εταιρεία «Virtuoso by Michael Paouris».
www.thevirtuosocompany.com
Μια εταιρεία που ως σκοπό έχει να μεταδώσει γνώση σε κάθε μουσικό. Ο κόσμος από τις πρώτες της μέρες την έχει αγαπήσει και είμαι βαθιά ευγνώμων.

Ευχαριστώ τα μέγιστα κύριε Παούρη για την συνομιλία μας.

Εγώ σας ευχαριστώ που μου δώσατε το βήμα αυτό! Σας ευχαριστώ από καρδιάς.


Βιογραφικά στοιχεία: 

Ο Μιχάλης Παούρης γεννήθηκε στον Ταύρο, σε μια περιοχή της Αθήνας στην Ελλάδα. Ξεκίνησε να παίζει Μπουζούκι σε ηλικία 8 ετών. Επαγγελματικά ξεκίνησε μόλις πήγε 10 ετών. Σε ηλικία 12 ετών τον προτείνει στον Γιώργο Κατσαρό ο δάσκαλός του Μανώλης Μιχαλάκης κι έτσι συμμετέχει σε λίγες εμφανίσεις. Λίγο μετά συμμετέχει στην ορχήστρα του Νίκου Δανίκα στην παράσταση "Κόκκινη κλωστή δεμένη" σε δύο από τους πιο γνωστούς χώρους της Αθήνας τις μουσικές σκηνές "Χαμάμ" και "Σταυρός Του Νότου". Συμμετέχει σε πανελλήνιους σχολικούς διαγωνισμούς κερδίζοντας πρώτα βραβεία ως σολίστας αλλά και ως μέρος μουσικών συνόλων. Ο ίδιος έλαβε ειδικές διακρίσεις ακόμα και όταν ο διαγωνισμός ήταν συνόλου.

Στα 15 τον επιλέγει ο Θανάσης Πολυκανδριώτης και τον παίρνει μαζί του για πολλές συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Μια συνεργασία που κράτησε 8 χρόνια. Στα 16 συμμετέχει στην παράσταση "Μίκης Θεοδωράκης - Μία Ζωή Ελλάδα" για δύο σεζόν σε δύο από τα μεγαλύτερα θέατρα της χώρας όπως το θέατρο Παρκ και Βέμπο. Μια παράσταση με έναν τεράστιο θίασο από επαγγελματίες ηθοποιούς και τραγουδιστές όπως ο Αλέξανδρος Χατζής, η Μαρία Σουλτάτου, η Λένα Αλκαίου, η Καλλιόπη Βέττα και η Αναστασία Μουτσάτσου. Στην παράσταση αυτή όταν ο Μίκης Θεοδωράκης άκουσε τον Μιχάλη Παούρη είπε: "Πιτσιρίκο μου θυμίζεις τον Χιώτη!!" μια ιστορική φράση που έδωσε ώθηση για όλα τα επόμενα βήματα του καλλιτέχνη. Σε ηλικία 17 ετών συμμετέχει στην έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας 2004 με το σύνολο του Θανάση Πολυκανδριώτη "Οι Επόμενοι" με κομμάτι του Σταύρου Ξαρχάκου. 

Στα 18 εμφανίζεται για πρώτη φορά ως σολίστας στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών παίζοντας έργα του Μίκη Θεοδωράκη. Συγχρόνως διδάσκει έχοντας μαθητές αρχάριους αλλά επαγγελματίες με σκοπό να αναδείξει και να βοηθήσει τη σωστή μάθηση του Μπουζουκιού μέσω της έρευνας που ξεκίνησε από το 2005. Ανέπτυξε μεθόδους που έφεραν τον κάθε μαθητή πιο κοντά στους στόχους του. Εργάστηκε ως καθηγητής στη σχολή του Γιώργου Φακανά το 2010. 

Από το 2011 ξεκινά η καριέρα του ως βιρτουόζος σολίστ παίζοντας με την μπάντα του σε όλο τον κόσμο. Τον Ιούλιο του 2011 βρίσκεται στην ίδια σκηνή με τον διεθνούς φήμης κιθαρίστα Al Di Meola στη Γαλλία σε κοινό 20.000 ανθρώπων. Al Di Meola και Μιχάλης Παούρης βρέθηκαν ξανά στις 4 και 5 Νοεμβρίου του 2011 στο θέατρο Ακροπόλ. Την ίδια μέρα κυκλοφορεί το 1ο Jazz Άλμπουμ του με τίτλο Enarxis με τη συμμετοχή του Μανώλη Μητσιά αλλά και το βιβλίο του "Οι Σημειώσεις μου…". 

Στις 16 Δεκεμβρίου του 2012 στο Fuzz Club στον Ταύρο έρχεται ο Al Di Meola με τον Gonzalo Rubalcaba με τη συμμετοχή του Μιχάλη Παούρη. Ο Al Di Meola χαρακτήρισε τον Μιχάλη Παούρη ως τον πιο γρήγορο παίχτη Μπουζουκιού στον πλανήτη Γη. Το 2012 βρίσκεται στη σκηνή με το διεθνούς φήμης Gypsy Jazz Trio, Rosenberg Trio στο Passport στον Πειραιά. Την ίδια μέρα κυκλοφορεί το διπλό Jazz Fusion Άλμπουμ του με τίτλο "DISHARMONY" με τις συμμετοχές του Πάνου Μουζουράκη αλλά και του θρυλικού συνθέτη και πιανίστα Μίμη Πλέσσα. Εκείνη την περίοδο σπουδαίες και ιδιαίτερες συνεργασίες ήταν με την Ελένη Δήμου και τη Fide Koksal όπου συμμετείχαν σε συναυλίες του ως special Guests. Η Ειρήνη Νικολοπούλου παρουσίασε τον Μιχάλη Παούρη ως το μέλλον της Ελλάδας στο ντοκιμαντέρ "Ελλάδα, Μια οικονομική οδύσσεια" που παρουσιάστηκε στο CNBC Αφρικής. Το 2013 κυκλοφορεί το 3ο του Άλμπουμ με τίτλο "The Guitar Project: Virtuoso". 

Το 2014 κυκλοφορεί το 4ο Άλμπουμ του με τίτλο Σαν το Μπουζούκι μου" Το 2015 δημιουργεί το "Ρεμπέτικο Πάνθεον", ένα διαδικτυακό Άλμπουμ δωρεάν προς όλους όπου θα περιέχει κομμάτια για σόλο Μπουζούκι με λαϊκες και ρεμπέτικες ρίζες. Τα πρώτα κομμάτια ήταν "Ρεμπέτικο Πάνθεον" και "Κάτω Πάνω Πένα". Από τότε μέχρι σήμερα έχουν ανέβει πολλά κομμάτια στο προσωπικό του κανάλι στο YouTube. Το 2017 δημιουργεί την ιδέα "FREE MUSIC" και κυκλοφορεί δωρεάν τον Jazz δίσκο με κιθάρα Sharp Flowers με τις συμμετοχές των διεθνούς φήμης Gumbi Ortiz στα κρουστά και Franck Wolf στο σαξόφωνο. Σημαντική ήταν και η συμμετοχή του μουσικού Βαγγέλη Κατσαρέλη στην τρομπέτα. Μια παραγωγή του inspir@l studio και του Νίκου Κριτσέλη. Κιθάρα έπαιξε ο Νικόλας Σπάτουλας και Κοντραμπάσο ο Νίκος Τσαχτσίρης. Έτσι λοιπόν ξεκινάει να δίνει δωρεάν στο κοινό όλα τα υπόλοιπα Άλμπουμ που ήρθαν στο μέλλον. 

Όπως τον δίσκο "Κατά Τρόπον Λαϊκόν" αφιερωμένος στο Μίκη Θεοδωράκη, τον δίσκο "Ο χορός των τριών ανέμων", τον δίσκο "Ήχων Βήμα" με συμμετοχές μαθητών του, τον δίσκο "Ωδή", τον δίσκο "Blue Rose" σε παραγωγή του κορυφαίου μουσικού παραγωγού Άκη Γκολφίδη στο στούντιο Sierra, τον δίσκο "The Rage of the Nations", τον δίσκο "Τα Λαϊκά Μου", τον δίσκο "Λαϊκά Νέας Γενιάς", επίσης τα κλασσικά έργα Message for Mozart No. 1 & 2, Classical Etudes for the Bouzouki No. 1,2,3,4, κ. ά. που βραβεύτηκαν με πρώτο παγκόσμιο βραβείο στο Πανεπιστήμιο Μότσαρτ στην Αυστρία, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στο θρυλικό Carnegie Hall. Επίσης και όλα τα υπόλοιπα 100+ κομμάτια που ανέβαιναν καθημερινά στο YouTube. Μια ιδέα που είναι ενεργή ακόμα και τώρα. Είναι δωρεάν για όλους όλα τα Pre-production των δίσκων στο προσωπικό κανάλι του Μιχάλη Παούρη στο YouTube, Michael Paouris Official. 

Το 2018 έρχεται σε κυκλοφορία ο δίσκος του "Bandability" μια σπουδαία παραγωγή της BLB Records του Γιώργου Αβραμίδη και του Νίκου Παπαδάκη με τις συμμετοχές ξένων αλλά και Ελλήνων μουσικών όπως ο David Lynch, ο James McCoy, ο Πέτρος Κούρτης, η Ζωή Τιγανούρια, ο Θανάσης Βασιλόπουλος, ο Δημήτρης Κεραμειδάκης, ο Νίκος Παπαδάκης, ο Γιώργος Πολίτης, ο Νίκος Τσαχτσίρης, ο Μιχάλης Καταχανάς, ο Μιχάλης Πορφύρης, ο Γιάννης Ανδρακάκος, η μπάντα Προβαδούροι και ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος. Το 2017 βραβεύεται για την πορεία του στη μουσική μεταξύ των Πετρολούκα Χαλκιά και Στεφάνου Κορκολή από τον Άκη Γκολφίδη. 

Την ίδια περίοδο βραβεύεται με Ειδική Διάκριση το κομμάτι του "Django's Rainy Heart" ανάμεσα σε 16.000 συμμετοχές και 137 χώρες σε διαγωνισμό της Αμερικής. Έχει πάρει επίσης πρώτα Jazz βραβεία για τα κομμάτια του "Manos", "Yemen" και "For Piazzolla". Το 2018 παίρνει το 1ο Παγκόσμιο Βραβείο Κλασσικής Μουσικής στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για τον διεθνή διαγωνισμό eMuse με την μεγαλύτερη βαθμολογία που πήρε ποτέ κάποιος σε αυτό το διεθνή διαγωνισμό. Την ίδια περίοδο παίρνει το 1ο Παγκόσμιο Βραβείο Κλασσικής Μουσικής στο Πανεπιστήμιο Μότσαρτ στο Salzburg της Αυστρίας και στη Wiener saal. 

Μεγίστη και μοναδική στιγμή στην καριέρα του είναι όταν παραλαμβάνει το 1ο Παγκόσμιο Βραβείο Κλασσικής Μουσικής στο θρυλικό Carnegie Hall στις 4 Νοεμβρίου του 2018 στη Νέα Υόρκη. Παίζοντας τα κλασσικά του έργα στη σκηνή του Carnegie Hall. Το 2019 παίρνει το 1ο Παγκόσμιο Βραβείο Κλασσικής Μουσικής. Η απονομή και το κονσέρτο είναι στο Albert Hall του Λονδίνου όπου τέθηκε προς το παρόν σε παύση λόγω του COVID-19.

Η συγγραφέας Μαίρη Κόντζογλου, συνέντευξη στην Τίν...
Ο συγγραφέας και ηθοποιός Κωνσταντίνος Κωνσταντόπο...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares