26
Πεμ, Νοε

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αθανίτης, συζητάει με την Τίνα Πανώριου

ATHAN-EXON1


«..Το να ζω την σχέση πάθους που δημιουργεί με το κοινό [ η ταινία ], είναι το πιο υπέροχο βραβείο»


Ο Δημήτρης Αθανίτης είναι σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε σινεμά και αρχιτεκτονική και είναι μέλος της Ευρωπαϊκής και της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Η τελευταία ταινία του «Invisible» (2016) κέρδισε 15 διεθνή βραβεία κι έχει παρουσιαστεί σε πάνω από 40 φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο. Η ταινία του «2000+1 Στιγμές» (2001) επιλέχτηκε από τον Αυστραλό κριτικό Bill Mousoulis ανάμεσα στις 10 καλύτερες στον κόσμο για το 2001 στο Senses of Cinema.

Η πρώτη ταινία του «Αντίο Βερολίνο» (1994) κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ενώ η δεύτερη «Καμιά Συμπάθεια Για Τον Διάβολο» (1997) ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Αλέξανδρο και κέρδισε το Βραβείο Ερμηνείας με τη Λένα Κιτσοπούλου. Άλλες ταινίες του: «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» (1999), «Η Πόλη των Θαυμάτων» (2005), «Τρεις Μέρες Ευτυχίας» (2012). Η εγκατάσταση του «Πόλη Κρυμμένη» (Athens Underground -2011), ανακατασκευή της εικόνας της πόλης μέσα από 6+1 ταινίες του, παρουσιάζεται συνεχώς σε μια σειρά από χώρους τέχνης, ενώ το πρώτο του ντοκιμαντέρ «Λαβύρινθος» (2019) έχει ήδη 4 βραβεία.

Οι «Μυστικές Συναντήσεις» (2017), το πρώτο βιβλίο του Δημήτρη Αθανίτη, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αγγελάκη.Ο συγγραφέας ταξιδεύει στις απροσδόκητες κινηματογραφικές συναντήσεις του με μια σειρά από πρόσωπα, που σίγουρα ανήκουν σε μια ανθολογία τού άκρως ιδιαίτερου: Γκαζάρα, Σαμπρόλ, Βέγγος, Κακογιάννης, Nico, Σίμος Υπαρξιστής, Καραπάνου, Ripley. Σ' αυτή την εκπληκτική πινακοθήκη προσώπων που η γκάμα τους ξαφνιάζει, παρελαύνουν σταρ, διάσημοι συγγραφείς και σκηνοθέτες μαζί με πρόσωπα σχεδόν περιθωριακά ή τελείως άγνωστα, όλοι τους αναπόσπαστα κομμάτια μιας προσωπικής μυθολογίας. Μια σειρά από ξεχωριστές προσωπικές συναντήσεις που ο Αθανίτης συνθέτει σε μια ενιαία μυστική ιστορία, ένα ιδιότυπο προσωπικό μυθιστόρημα, με τη δύναμη της μαρτυρίας αλλά και τη γοητεία του απροσδόκητου.

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αθανίτης


Κύριε Αθανίτη πώς προέκυψε η μεταφορά σε βιβλίο των βραβευμένων και αγαπημένων από τους σινεφίλ ταινιών σας: «Αντίο Βερολίνο» και «Καμιά συμπάθεια για τον διάβολο» (διαβάστε εδώ), και μάλιστα την συγκεκριμένη δύσκολη αυτή εποχή;

Ήθελα να δώσω στους σινεφίλ την δυνατότητα να δουν τα κείμενα από όπου βγήκαν αυτές οι ταινίες, να δουν τα λόγια από όπου ξεπηδούν οι εικόνες. Βέβαια όταν γράφω ένα σενάριο, ταυτόγχρονα νοερά το σκηνοθετώ και οι εικόνες είναι σχεδόν από την αρχή αναπόσπαστο κομμάτι του. Ωστόσο τα κείμενα γυμνά, χωρίς την εικόνα, την μουσική, τον ήχο, τους ηθοποιούς, μεταφέρουν μια ιδιαίτερη αίσθηση και φυσικά πέρα από ντοκουμέντα, είναι και εξαιρετικό υλικό για κάποιον που θέλει να μελετήσει το σενάριο ή να γνωρίσει την βάση του πολύπλοκου οικοδομήματος που είναι μια ταινία.

Οι ιστορίες σας πάνω στις οποίες γυρίστηκαν τα έργα σας, γραμμένες την δεκαετία του '90, πόσο επίκαιρες μπορεί να είναι στις ταραγμένες , αλλοπρόσαλλες μέρες και νύχτες μας;

Μα και οι δύο ταινίες είναι απόλυτα επίκαιρες, ο «Διάβολος» μάλιστα είναι εξαιρετικά προφητικός, αφού περιγράφει μια μελλοντική δυστοπική Αθήνα ακριβώς σαν αυτή που ζούμε. Η δύναμη που κρύβουν και τα δύο σενάρια είναι ότι μιλούν για ιστορίες που ξεπερνούν την προσωπική περίπτωση ή την απλή καταγραφή της εποχής τους. Και οι δύο ταινίες σκάβουν βαθιά κάτω από την επιφάνεια, μιλούν για αυθεντικές καταστάσεις, παραπέμπουν σε ισχυρές πρωτογενείς εμπειρίες. Και οι δύο ταινίες δημιουργούν τον δικό τους χώρο, τον δικό τους κόσμο τους, το δικό τους σύμπαν. Γιατί δεν είναι απλά δύο ταινίες. Είναι κάτι πολύ πιο σπάνιο. Είναι σινεμά. Και τα δύο σενάρια θα μπορούσαν να είναι δύο πολύ δυνατά μυθιστορήματα. Αλλά δεν είναι αυτό που με ενδιέφερε.

Μιλήστε μας όμως και για τον απόηχο που είχε το «Καμιά συμπάθεια για τον διάβολο» στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το '97.

Είναι γεγονός ότι ο «Διάβολος» προκάλεσε σκάνδαλο στο Φεστιβάλ, όπου μάλιστα εκπροσωπούσε την Ελλάδα στο Διεθνές Διαγωνιστικό. Ήταν προκλητικός ως ιδέα, προκλητικά στυλιζαρισμένος ως εικόνα, έξω από τα τρέχοντα είδη, έβγαζε τη γλώσσα στη σεμνοτυφία και φυσικά είχε στο κέντρο δύο απολύτως αντισυμβατικά πρόσωπα. Σόκαρε ακόμη το γυμνό που είχε αλλά και το γεγονός ότι συνέχιζα μετά το «Αντίο Βερολίνο» και πάλι με ασπρόμαυρο φιλμ.

Βραβευμένες οι περισσότερες ταινίες σας. Τι σημαίνουν για σας τα βραβεία; Ώθηση, ίσως για να ξαναμπείτε στο τριπ, παρά τις αντιξοότητες;

Τα βραβεία είναι μια αναγνώριση, μια βοήθεια για την συνέχεια. Όμως τα πραγματικά βραβεία είναι η ερωτική σχέση που μπορούν να αναπτύξουν οι ταινίες με τον θεατή μέσα στον χρόνο. Ο Διάβολος έκανε μια δεύτερη πρεμιέρα στην επέτειο για τα είκοσι χρόνια του, ταξίδεψε σε είκοσι ελληνικές πόλεις, παίχτηκε για ένα μήνα στο Βερολίνο και μόλις πριν λίγες μέρες συμμετείχε στο 11ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου. Η ταινία είναι απίστευτα ζωντανή, κερδίζει με τον χρόνο και κυριολεκτικά μαγεύει στις ζωντανές προβολές της. Το να ζω την σχέση πάθους που δημιουργεί με το κοινό, είναι το πιο υπέροχο βραβείο.

Ο Δημήτρης Αθανίτης


 «…Όλες οι ταινίες μου είναι όχι μόνο σχόλια, αλλά και ισχυρές παρεμβάσεις, άμεσες ή έμμεσες σε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας»


Όμως αυτό δεν είναι το πρώτο σας βιβλίο. Προηγήθηκαν πριν τρία χρόνια και οι «Μυστικές Συναντήσεις», που καταπιάνονταν με τις δικές σας πραγματικές κινηματογραφικές επαφές;

Στις «Μυστικές Συναντήσεις» θέλησα να κρατήσω και να μεταφέρω το άρωμα από μια σειρά συναντήσεων μου, απροσδόκητες, τυχαίες ή σχεδιασμένες με πρόσωπα κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά, του κινηματογραφικού κόσμου εντός και εκτός Ελλάδας. Είναι μια τοιχογραφία προσώπων, αισθημάτων και καταστάσεων με διασημότητες ή και αγνώστους,πρόσωπα μυθικά ή ακόμη πρόσωπα, που το να βρεθούν σε μια τέτοια ανθολογία, μοιάζει βλάσφημο. Και όλα αυτά ζώντας ξανά το κινηματογραφικό μου ταξίδι, όπου όλοι αυτοί υπήρξαν μικρές ή μεγαλύτερες ψηφίδες του. Είναι ένα βιβλίο έξω από κατηγορίες, γιατί αν και μιλά για προσωπικές εμπειρίες, τελικά μαζί με την ισχυρή αίσθηση του βιώματος, δίνει την αίσθηση ενός μυθιστορήματος. Ενός μυθιστορήματος άκρως κινηματογραφικού.

Κλείνοντας, αναρωτιέμαι σπουδάσατε Αρχιτεκτονική και σινεμά. Ποια στιγμή αποφασίσατε, τί θα αφήνατε πίσω οριστικά ίσως; Γιατί και η αρχιτεκτονική γοητευτικό επάγγελμα δεν είναι και αυτό;

Σπούδασα Αρχιτεκτονική, που μου ασκούσε μια γοητεία, αφού είχα ήδη αποφασίσει ότι θα κάνω σινεμά. Αυτό δεν με εμπόδισε να κερδίσω τρία αρχιτεκτονικά βραβεία, αλλά ούτε σήμαινε ότι υπήρξα ποτέ βαθιά ερωτευμένος με την αρχιτεκτονική. Είναι μια τέχνη που η πολυπλοκότητα της αγγίζει αυτήν του κινηματογράφου αλλά η αισθητική της είναι όλο και πιο υποταγμένη σε ένα ωφελιμισμό χωρίς ορίζοντα και κυρίως χωρίς ανάταση. Βέβαια στις ταινίες μου διακρίνεται η αίσθηση της ανακατασκευής του χώρου, κάτι που κάνω αβίαστα, παρά μέσα από μια αρχιτεκτονική ματιά.

Και ακόμα, εν όψει ενός απρόβλεπτου κλειστοφοβικού χειμώνα καταφέρνετε να αισιοδοξείτε έστω και για λίγο;

Είμαι απόλυτα αισιόδοξος γιατί η δημιουργία, όπως και ο έρωτας είναι αυτά που οδηγούν και συνεχίζουν την ζωή. Είμαι μπροστά στα γυρίσματα της νέας ταινίας μου «Μηδεια» από το αριστούργημα του Ευριπίδη, ενώ η τελευταία ταινία μου «Λαβύρινθος», ένα ντοκ-φίξιον για τις στοές της Αθήνας ταξιδεύει σε μια σειρά από φεστιβάλ με τελευταίο σταθμό το Λος Άντζελες και ετοιμάζω μια σειρά από σχέδια. Αυτό δεν σημαίνει ότι ζω σε κάποιο παράλληλο σύμπαν. Όλες οι ταινίες μου είναι όχι μόνο σχόλια, αλλά και ισχυρές παρεμβάσεις, άμεσες ή έμμεσες σε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Είναι άλλος ένας λόγος που τόσο το «Αντίο Βερολίνο» όσο και ο «Διάβολος», παραμένουν τόσο ζωντανά σαν ταινίες αλλά και σαν σενάρια.

Το βιβλίο: «Σενάρια: «Αντίο Βερολίνο» & «Καμιά Συμπάθεια Για Τον Διάβολο»», του Δημήτρη Αθανίτη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αγγελάκη (διαβάστε εδώ)

Η σκηνοθέτις Κωστούλα Τωμαδάκη συνομιλεί με την Σμ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares