fbpx

«Ο Ρώσος συγγραφέας Σεργκέι Ντοβλάτοφ, η υποψηφιότητα της Γκλεν Κλόουζ και ο φαροφύλακας Τζέραλντ Μπάτλερ», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Άρτον και θέαμα» θα απολαύσουν και φέτος οι προσκεκλημένοι των βραβείων Όσκαρ στις 24 Φεβρουαρίου 2019. Το πρόγραμμα θέλει πρωτίστως το «θέαμα», η πνευματική βρώση δηλαδή, που θα ικανοποιηθεί δια μέσω των σινε-επιτευγμάτων της 7ης Τέχνης και των βραβεύσεων τους, κι έπειτα θα ακολουθήσει, ο καθιερωμένος «άρτος» – κάτι παραπάνω από παντεσπάνι φέρνει η εν λόγω τερψιλαρύγγιος κραιπάλη – για να μην μείνει ανικανοποίητο, εδώ που τα λέμε, και το ανθρώπινο, υλικό στοιχείο.

Κάθε εκλεκτός καλεσμένος σταρ, αφού ξεμπερδέψει στα γρήγορα με το άνευ παρουσιαστή γκραντ γκαλά της απονομής των χρυσών αγαλματιδών της 91ης τελετής της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, θα σπεύσει ταχύτητα, σε μορφή βέλους προς την σάλα, για να σταθεί όρθιος στον ευφάνταστο μπουφέ των εδεσμάτων, απολαμβάνοντας τις μοναδικές σνακ δημιουργίες του Βόλφγκανγκ Πακ, οι οποίες αρκετές από αυτές θα τηρούν τις αυστηρές προδιαγραφές για τους φανατικούς βίγκαν, συντροφιά, πάντα, με εκλεκτή σαμπάνια. Τα καθιστά δείπνα, όπως καλώς αντιλαμβάνεστε, ανήκουν πλέον στο ένδοξο παρελθόν του θεσμού.  

Ο Βόλφγκανγκ Πακ είναι ο πιο πλούσιος σεφ του πλανήτη, που, εκτός από ιδιοκτήτης του γνωστού εστιατορίου «Spago» στο Νίαρ Γουέστ Χόλιγουντ του Μπέβερλι Χιλς, για 25 συνεχή χρόνια έχει την απόλυτη ευθύνη του διάσημου μενού της βραδιάς των βραβείων Όσκαρ. Έτσι, ως ένας ακόμα σταρ στο είδος του, επιμελήθηκε πειθαρχημένα και αυτή την χρονιά τον μυθικό μπουφέ στο Ντόλμπι Θιάτερ, που περιμένουν άπαντες οι προσκεκλημένοι, είτε είναι οι νικητές, είτε είναι οι ηττημένοι της βραδιάς.

Ο διάσημος, 70χρονος Αυστριακός σεφ στο χαλιφικών διαστάσεων δείπνο των 30 πιάτων, που έχει προγραμματίσει, επί χάρτου εξ΄ αρχής, ευελπιστεί και φέτος να «ερεθίσει» γευστικά τους ουρανίσκους όλων των φανατικών του θαυμαστών.

Χλιδή, φώτα, ευωχία, πλούτος, διασημότητες, γεύσεις και φυσικά Τέχνη, καθότι και οι «μύθοι» θέλουν την καλοπέραση τους.   

«Εξόριστος Συγγραφέας»

(Dovlatov)

 

  • Είδος: Βιογραφία, δράμα
  • Παραγωγή: Ρωσία, Σερβία, Πολωνία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Αλεξέι Γκερμάν Τζούνιορ
  • Με τους: Μίλαν Μάριτς, Ντανίλα Κοζλόφσκι, Έλενα Σουτζέκα, Άρθουρ Μπεσάστνι
  • Διάρκεια: 126’
  • Διανομή: Ama Films
  • Διακρίσεις: Αργυρή Άρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2018

Σοβιετική ένωση, είκοσι χρόνια μετά τον θάνατο του Στάλιν, κοινοβιακή συμβίωση, ο Λεονίτ Μπρέζνιεφ στα πράγματα, σκληρή προπαγάνδα, αγεφύρωτο το χάσμα μεταξύ της παλιάς Ρωσίας και της Σοβιετικής Ένωσης, Λένινγκραντ 1971 και έξι σεναριακές ημέρες μαζί με τον αντιφρονούντα, αρμενο-ιουδαϊκής καταγωγής δημοσιογράφο και συγγραφέα Σεργκέι Ντοβλάτοφ (3 Σεπτεμβρίου 1941 – 24 Αυγούστου 1990), που έβλεπε πέρα από τα σιδεροπλεγμένα όρια της σοβιετίας, τότε, στην δεκαετία του εβδομήντα.

Η τέταρτη κατά σειρά μεγάλου μήκους ταινία για τον Ρώσο μικρομηκά και ντοκιμαντερίστα Αλεξέι Γκερμάν Τζούνιορ, που συστήνεται όμως για πρώτη φορά στο ελληνικό σινεφίλ κοινό, αφού οι προηγούμενες ταινίες του δεν πέρασαν στο δίκτυο της εγχώριας διανομής μας. Κι αυτή ήρθε με το στολίδι της Αργυρής Άρκτου στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 2018.

Σπεσιαλίστας της εικόνας ο 43χρονος, μοσχοβίτης σκηνοθέτης Αλεξέι Γκερμάν Τζ., γεννημένος στην τότε Σοβιετική Ένωση, όντας παίδας όταν η τέως σιδηρά χώρα του έζησε την κατάρρευση και το πέρασμα της στην ένδεια και τον διασυρμό.

Χρωματική και ατμοσφαιρική φωτογραφία πραγματικά υπέροχα, επιμελημένη και η αποτύπωση μιας εποχής, άκρως νοικοκυρεμένη, θα έλεγα, όπου οι «διανοούμενοι», οπότε και αντικαθεστωτικοί, άρχισαν να κοινωνικοποιούνται και να δραστηριοποιούνται έντονα, ακυρώνοντας το υπάρχον καθεστώς και… «αλληθωρίζοντας» δυτικά.

Στο «παρεάκι» του Ντοβλάτοφ και σε αυτή την διανοουμενίστικη κοινότητα των σέβεντις υπήρχαν οι γνωστοί, βραβευμένοι συγγραφείς και ποιητές, όπως ο Γιεβγένικ Βέβινγκ , ο Ανατόλι Ναϊμάν , ο νομπελίστας, ποιητής Τζόζεφ Μπρόντσκι, ο Σεργκέι Λόλφ και ο Αλέξανδρο Νεά. Κατάργηση του διαφορετικού, καταπίεση, κυνήγι των αντιφρονούντων, συλλήψεις, βία, ισοπέδωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, εξορίες.

Το συγκεκριμένο κλίμα, των ανθρώπων της «διανόησης», και με τίποτα παραπέρα δεν ασχολείται, ο  Αλεξέι Γκερμάν Τζ., το οποίο κινηματογραφικά το σετάρει καλά, ιδωμένο από το βλέμμα του συγγραφέα Ντοβλάτοφ, που δεν συμβιβάστηκε ουδέποτε με τις φόρμες της νομενκλατούρας και τις απαγορεύσεις δημοσιεύσεων από συγγραφείς που δεν ανήκαν στην εν λόγω ένωση.

Η ηρεμία του συγγραφέα, το χιούμορ, ο σαρκασμός μεταφέρεται σε όλη την κίνηση του σεναρίου με  λεπτομερείς, άκρως σινεφίλ περιγραφές (θα μπορούσε να είναι πιο μαζεμένες στην αφήγηση τους) και πραγματικά ο  Σέρβος ηθοποιός Μίλαν Μάριτς, που υποδύεται τον Ρώσο συγγραφέα, αποδίδει μεταξένια την εσωτερική απαλότητα, αλλά και το αδέσμευτο του χαρακτήρα του ήρωα.

Χαμηλών τόνων ταινία με τζαζ μουσική υπόκρουση, άπαιχτη η αισθητική της φωτογραφίας του Πολωνού μαστοράκου της «Ίντα» και του «Ψυχρού Πολέμου», Λούκατς Ζάλ (ανοιχτές οι αναφορές του σοβιετικού ρεαλισμού), ταινία φιλμασρισμένη εξ’ ολοκλήρου στην κρύα Αγία Πετρούπολη (τέως Λένινγκραντ), ενώ δεν διαθέτει τις μεγάλες εκρήξεις και τις κοινωνιολογικές προεκτάσεις που μετασχηματίζουν χαρακτήρες, καταφέρνει να σε φέρει κοντά της με την ατμόσφαιρα.

Φθινόπωρο του 1971 στο Λένινγκραντ και η επέτειος της οκτωβριανής επανάστασης γιορτάζεται με δόξα και τιμές. Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Σεργκέι Ντοβλάτοφ, που ακόμα δεν έχει καταφέρει να δημοσιεύσει γραπτά του, γιατί δεν θέλει να ενταχθεί στο αναξιοπρεπές, κρατικό σύστημα της ένωσης συγγραφέων, που ελέγχει και λογοκρίνει τους συγγραφείς, πάραυτα βλέπει συνεχώς στον ύπνο του τον Μπρέζνιεφ. Ζει στο γεμάτο φασαρία κοινοβιακό διαμέρισμα, μαζί με άλλους ετερόκλητους ανθρώπους, όπου δεν του επιτρέπει να απομονωθεί και να γράψει. Καυστικό χιούμορ, αιχμηρό πολλές φορές είναι το μοναδικό όπλο άμυνας σε μια κατάσταση που απεχθάνεται.

Με αφορμή μια αφελή ταινία προσφέρει την δυνατότητα στον Ντοβλάτοφ να γράψει και να εκδώσει κείμενο του, αλλά το θέμα, όπως το χειρίζεται, χειροτερεύει την επαγγελματική και την οικογενειακή του κατάσταση.    

«Σοφία»

(Sofia)

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Γαλλία, Κατάρ (2018)
  • Σκηνοθεσία : Μυριάμ Μπεν’ Μπαρέκ
  • Με τους: Μαχά Αλεμί, Λούμπνα Αζαμπάλ, Σάρα Πέρλες
  • Διάρκεια: 86’
  • Διανομή: One From the Heart
  • Διακρίσεις: Βραβείο Σεναρίου «Ένα Κάποιο Βλέμμα» φεστιβάλ Κανών – Βραβείο Fipresci (Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου) φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Ντεμπούτο σε μεγάλου μήκους ταινία για την Μαροκινή σεναριογράφο και σκηνοθέτιδα Μυριάμ Μπεν’ Μπαρέκ, η οποία διαμένει στο Βέλγιο και έπειτα από πέντε μικρού μήκους ταινίες, εφορμά αρτίστικα και γοητευτικά, πρώτα στην καταγραφή κι έπειτα στην γεφύρωση των κοινωνικών αντιθέσεων που επικρατούν στην αραβική γενέτειρά της. Οι σκληροί και απάνθρωποι νόμοι του Μαρόκου, που αφορούν τις γυναίκες, τις σεξουαλικές σχέσεις εκτός γάμου με την απόκτηση τέκνων και την οικογενειακή υπόληψη, στοιχίζονται καλοβαλμένα στον φακό της Μπεν’ Μπαρέκ σε σενάριο της ίδιας.

Ο νόμος 409 του μαροκινού, ποινικού κώδικα είναι αυτός που επιβάλλει βαριά ποινή φυλάκισης σε γυναίκες που συμμετέχουν σε σεξουαλικές περιπτύξεις εκτός γάμου. Ακόμα πιο σκληρά γίνονται τα πράγματα, για τα θήλεα, όταν οι «παράνομες», ερωτικές «συναντήσεις» φέρουν και καρπούς αγνώστου πατρός ή πατρός που αποποιείται την πατρότητα του τέκνου.

Σε πρώτη ανάγνωση αυτή είναι η ιστορία της ευκατάστατης, νεαρής Σοφία, που ναι μεν κατέστη έγκυος – κάτι που δεν το ήθελε -, αλλά ο ερωτικός σύντροφος της, που τον αποκαλύπτει έπειτα από την γέννα, είναι ένας νεαρός από την αντιπέρα κοινωνική όχθη της Καζαμπλάνκα, αυτή της φτωχολογιάς και των κατώτερων ανθρώπων.

Η δεύτερη ανάγνωση είναι η αντιμετώπιση της εύπορης οικογένειας στο «ατύχημα» της Σοφία, όπου εδώ να πούμε, ότι η εννεάμηνη κυοφορία της ήταν σχεδόν «αόρατη» λόγω μη αποδοχής της εγκυμοσύνης από την ίδια την Σοφία. Η δε τρίτη και τελευταία αναφορά που προσφέρει στον θεατή η Μυριάμ Μπεν’ Μπαρέκ είναι η ίδια η Σοφία στο πως ξεδιπλώνει στις γυναίκες της οικογένειας (μάνα, θεία και ξαδέλφη), το χρονικό αυτής της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης.

Το καταπληκτικό της ταινίας, ενώ εντάσσεται στο οικογενειακό δράμα – αποφεύγει τα μελό και τα δακρύβρεχτα του είδους – είναι ότι ναι μεν ως θεατής είσαι αφοσιωμένος στο άνευ ανάσας ράλι για να προλάβουν εντός εικοσιτετραώρου να δηλώσουν στο νοσοκομείο τον πατέρα του νεογέννητου (αυστηρός μαροκινός νόμος), ξαφνικά αναπτύσσεται μια τρομερή σε μέγεθος συμμαχία γυναικών, που στρατηγικά προσπαθούν να κρατήσουν στην επιφάνεια αλώβητη την νεαρή Σοφία, μακριά από το ανδροκρατούμενο μένος των αυστηρών ηθο-θρησκευτικών νόμων, αλλά και να προστατεύσουν την τιμή της οικογένειας από ένα γεγονός-ανατροπή, βαρύτερο και απροσπέλαστο από θεόρατη, άβατη οροσειρά.

Εξαιρετική η σκηνοθετική ακολουθία και για πρώτη «μεγάλη» ταινία της Μπεν’ Μπαρέκ… μπράβο της!             

Η εικοσάχρονη Σοφία ζει με τους γονείς της στην «πολιτισμένη» κοινωνία της Καζαμπλάνκα. Ανακαλύπτει μαζί με την ξαδέρφη της και φοιτήτρια της ιατρικής, ότι βρίσκεται σε άρνηση εγκυμοσύνης και γεννάει εκτός γάμου. Στο Μαρόκο η εγκυμοσύνη εκτός γάμου είναι παράνομη και τιμωρείται με φυλάκιση.

Το νοσοκομείο της δίνει ακριβώς 24 ώρες για να δηλώσει την ταυτότητα του πατέρα πριν την καταγγείλουν στις αρχές. Η Σοφία δηλώνει τον νεαρό και φτωχό Ομάρ, ο οποίος πέφτει από τα σύννεφα όταν πληροφορείται το νέο. Οι δυο οικογένειες έρχονται σε συνάντηση για να πείσουν το νέο να αναλάβει τις ευθύνες του και να προχωρήσουν γρήγορα στον γάμο, πριν εκπνεύσει η προθεσμία.

Ο συναισθηματικά εύθραυστος Ομάρ που αισθάνεται σαν αρνί για σφαγή, δεν μπορεί να αντιδράσει στην καταιγίδα που έπεσε στο κεφάλι του, καθότι σε τέτοια σημαντικά θέματα τον λόγο έχει η μάνα του, που καταλαβαίνει γρήγορα τι συμβαίνει και πώς μπορεί να κερδίσει από την κατάσταση. Βλέπει τον γάμο σαν έναν τρόπο να ξεφύγει από τη φτώχεια ο γιός της και να μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειας του, χάρις στη δουλειά που θα του προσφέρει η ευκατάστατη οικογένεια της Σοφίας.

«Ο Σεισμός»

(Skjelvet / The Quake)

 

  • Είδος: Δραματική ταινία καταστροφής
  • Παραγωγή: Νορβηγία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Τζον Αντρέας Άντερσεν
  • Με τους: Κρίστοφερ Τζόνερ, Άνε Νταλ Τορπ, Κάθριν Θόρμποργκ Γιόχανσεν, Χανγκ Τραν
  • Διάρκεια: 106’
  • Διανομή: Neo Films

Ταινία καταστροφής νούμερο 2 σε συνέχεια του πετυχημένου «Κύματος» του 2015, αυτή τη φορά στο Όσλο με σεισμό που φέρνει τα πάνω κάτω. Και εδώ η ταινία ενισχύεται από το οικογενειακό στόρι της διάσωσης των αγαπημένων ανθρώπων του γεωλόγου Κρίστιαν, ο οποίος είναι ακόμα ταραγμένος από το μεγάλο τσουνάμι, που δεν το έχει ξεπεράσει.

Πειστικά τα εφέ, καλή κινηματογράφηση να κυκλώνει την αγωνία στην σκηνοθετική δουλειά του Νορβηγού Τζον Αντρέας Άντερσεν.

Από το νερό στη γη και οι καταστροφές ξανά στο επίκεντρο της παραγωγής να επαναλαμβάνονται και συνάμα να αποδυναμώνει εκείνη η  ωραία αίσθηση που προκάλεσε το «Κύμα», ότι μπορούν να φτιαχτούν καλά disaster films και εκτός Χόλιγουντ.

Το 1904, ένας σεισμός μεγέθους 5,4 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ συγκλόνισε το Όσλο. Το επίκεντρο του σεισμού ήταν στο ρήγμα του Όσλο το οποίο εκτείνεται κάτω από την πρωτεύουσα της Νορβηγίας. Σεισμοί μικρότερου μεγέθους εξακολουθούν να συμβαίνουν στην περιοχή ακόμα και σήμερα.

Οι γεωλόγοι δεν είναι απολύτως σίγουροι, αλλά υπάρχουν ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι ένας εξαιρετικά ισχυρός σεισμός είναι πολύ πιθανό να συμβεί στο κοντινό μέλλον στο Όσλο. Το πότε θα συμβεί αυτό, κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει με σιγουριά. Ίσως σε 100 χρόνια, ίσως σε 10 χρόνια, ίσως σήμερα, που τελικά συμβαίνει, ισοπεδώνοντας τα πάντα.

«Η Σύζυγος»

(The Wife)     

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: ΗΠΑ, Σουηδία, Αγγλία (2017)
  • Σκηνοθεσία : Μπιορν Ρούνγκε
  • Με τους: Γκλεν Κλόουζ, Τζόναθαν Πράις, Κρίστιαν Σλέιτερ, Μαξ Αϊρόνς
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Seven Films –  Spentzos Film

Ήμουν περίεργος να διαπιστώσω την βαρύτητα της υποψηφιότητας της Γκλεν Γκλόουζ για το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου, παρακολουθώντας την ταινία «Η Σύζυγος». Τελικά, τα παιχνίδια που παίζονται σε τέτοιου είδους βραβεύσεις είναι πολύπλοκα όχι όμως δυσανάγνωστα, όπως γράψαμε σε προηγούμενο άρθρο μας.

Αντικειμενικά να αναφέρουμε πως η Ολίβια Κόλμαν στην «Ευνοούμενη» του Γιώργου Λάνθιμου δεν κινδυνεύει, μόνο που για την υπέροχη Κλόουζ είναι η έβδομη υποψηφιότητα της, οπότε μην παραξενευτείτε εάν δείτε το αγαλματάκι να απιθώνεται στα χέρια της Γκλεν και όχι της καταπληκτικής Ολίβια.

Η σπουδαία Αμερικανίδα ηθοποιός, ως γνωστόν, έχει διεκπεραιώσει δύσκολους και πρωτότυπους ρόλους μπροστά από τις κάμερες και «Η Σύζυγος» στο υποκριτικό παρελθόν της μοιάζει με ρολάκι της σειράς και ως ρολάκι ουδεμία απογείωση από μεριάς της δεν υφίσταται. Στο εγκλωβιστικό κλισέ μιας μικροαστής ηρωίδας που θα μπορούσε να την παίξει η πάσα μια ηθοποιός μέτριων έως καλών προδιαγραφών και να τονώσει το βιογραφικό της, η Γκλεν Κλόουζ μπαίνει στην γραμμή σαν πρωτάρα και με τα χέρια απλωμένα «ζητιανεύει» τον χρυσόδερμο Όσκαρ. Και για αυτό πιθανώς να το «τσιμπήσει» το βραβείο, επειδή από την Ακαδημία είναι η εξάκις παραμελημένη, αδικημένη ηθοποιάρα και όχι γιατί αξίζει Όσκαρ η ερμηνεία της.

Το σενάριο βασίζεται στο ομότιτλο, πετυχημένο βιβλίο της Μεγκ Γούλιτζερ, το οποίο η σεναριογράφος Τζέιν Άντερσον το έφερε στα «ροζ» όρια γυναικείου αναγνώσματος του συρμού με επίκεντρο την καταπιεσμένη προσωπικότητα της γυναίκας που επαναστατεί εν μέσω νομπελικής βράβευσης του εγωιστή, νάρκισσου, λογοτέχνη, ατάλαντου συζύγου της, ενώ όλη η δόξα και η επιτυχία του οφείλεται αποκλειστικά στο εμπνευσμένο, συγγραφικό ταλέντο της συζύγου. Ώπα, περίμενε λίγο να σταθώ καλά…

Σαράντα χρόνια «Η Σύζυγος» υπομένει τον άθλιο, εγωπαθή, γκομενάκια, φιγουρατζή συγγραφέα της φακής, είναι η δουλάρα, ghost writer που γράφει τα βιβλία του και αυτός τα υπογράφει για δικά του, γίνονται επιτυχίες, προτείνεται, τελικά, για το βραβείο των βραβείων, χαίρονται και χοροπηδούν σαν τα ερίφια στο κρεβάτι και βρίσκει την στιγμή στη Σουηδία να στήσει σκηνή αποχαιρετισμού, βγάζοντας τα απωθημένα της γιατί τα πήρε ξανά στο κεφάλι με ακόμα δυο τρεις μαλακίες του; Απλά χαρακτηρισμένο εκ μέρους της, ως η ύψιστη «κατινιά» του αιώνα απούσας προσωπικότητας και όλο το comme il faut, το διανοουμενίστικο, στιβαρό της εξήντα φεύγα συνειδητοποιημένη συζύγου, της μητέρας πυλώνας και υποδειγματικής γιαγιάς, που ορθώνει χαρακτήρα από την αρχή της ταινίας, γίνεται κουρέλι απλωμένο στο μανταλάκι. Τόσο αφάνταστο τόσο πρόχειρο, τόσο εύκολο.

Κι αυτό το φινάλε, ακόμα μια ζητιανιά για δάκρυ. Αστειότητες και οι πραγματικά σκεπτόμενες γυναίκες, που τρέφουν σεβασμό, πολιτισμό, διακρίνονται από εσωτερικό κάλλος και σοφία στις υπάρξεις τους θα πρέπει να γελούν με την καρδιά τους. Ως εδώ. Εάν βραβευτεί αυτός ο ρόλος με Όσκαρ, η Γκλεν Κλόουζ θα μείνει στην ιστορία ως η ηθοποιός με το βραβείο «Άρλεκιν» ή «βίπερ Νόρα». Νισάφι!      

Η Τζόαν είναι η τέλεια σύζυγος. Επί σαράντα χρόνια έχει θυσιάσει το ταλέντο, τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της για να στηρίξει το σύζυγο της και τη λογοτεχνική του καριέρα.

Ο γάμος τους έχει χτιστεί με άνισους όρους κι εκείνη έχει ξεπεράσει τα όρια της. Την παραμονή της βράβευσης του Τζο με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, η Τζόαν ετοιμάζεται να αποκαλύψει το μεγαλύτερο μυστικό της καριέρας του.

«Ο Φαροφύλακας»

(The Vanishing)

 

  • Είδος: Περιπέτεια, θρίλερ μυστηρίου
  • Παραγωγή: Αγγλία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Κρίστοφερ Νάιχολμ
  • Με τους: Τζέραρντ Μπάτλερ, Πίτερ Μούλαν, Κόνορ Σουίντελς
  • Διάρκεια: 101’
  • Διανομή: Tanweer

Ψυχολογικό θρίλερ εμπνευσμένο από έναν αληθινό και αινιγματικό θρύλο, το μυστήριο των νησιών Φλάναν. Με φόντο ένα ομιχλώδες απομονωμένο νησί, ο ταλαντούχος Δανός Κρίστοφερ Νάιχολμ (The Killing, Taboo) σκηνοθετεί ένα κλειστοφοβικό και συγκινητικό θρίλερ εποχής με τις εξαιρετικές ερμηνείες των βετεράνων Πίτερ Μούλαν (Tyrannosaur) και Τζέραρντ Μπάτλερ (300) καθώς και του ανερχόμενου Κόνορ Σουίντελς (Sex Education).

Μία προσεγμένη ταινία για την απληστία και την εύθραυστη ανθρώπινη φύση που ξετυλίγει αργά και αποτελεσματικά την ιστορία, αιχμαλωτίζοντας το κοινό με τις ανατροπές και τη μυστηριώδη ατμόσφαιρα της.

Η ιστορία της ταινίας ξεκινά πριν από 100 χρόνια με το μυστήριο των νησιών Φλάναν. Τον Δεκέμβριο του 1900, τρεις φαροφύλακες βρέθηκαν σε αυτό το  απόκρημνο νησιωτικό σύμπλεγμα της δυτικής Σκωτίας και εξαφανίστηκαν χωρίς ίχνη. Η μοίρα αυτών των αντρών, που ζούσαν στην απομόνωση στην άκρη του κόσμου, παραμένει μέχρι σήμερα ένα αίνιγμα.

Όταν οι αρχές κατάλαβαν ότι ο φάρος δεν λειτουργεί, έστειλαν μία ομάδα για να ερευνήσει την υπόθεση. Δεν υπήρχε κανένα ίχνος των αντρών. Η περίπτωση να έχουν εγκαταλείψει και οι τρεις τον φάρο ήταν παράξενη. Μέσα στον φάρο, όμως, όλα φαίνονταν κανονικά. Τα ρολόγια ήταν σταματημένα και κάποιος είπε ότι μία καρέκλα ήταν αναποδογυρισμένη στην κουζίνα, κάτι που μπορεί και να ειπώθηκε για να εμπλουτιστεί η ιστορία.

Το σημαντικότερο ήταν ότι έλειπαν δύο αδιάβροχα, γεγονός που υπονοεί ότι ο τρίτος άντρας βγήκε χωρίς νιτσεράδα, κίνηση ανεξήγητη.

Τρεις φαροφύλακες πηγαίνουν για έξι εβδομάδες σε ένα ακατοίκητο νησί, 20 μίλια μακριά από τις δύσβατες ακτές της Σκωτίας. Καθώς ο αυστηρός και λιγομίλητος Τόμας (Πίτερ Μούλαν), o οικογενειάρχης Τζέιμς (Τζέραρντ Μπάτλερ) και ο νεαρός Ντόναλντ (Κόνορ Σουίντελς) τακτοποιούνται στη συνηθισμένη, μοναχική τους ρουτίνα, κάτι απρόσμενο και πιθανώς καταλυτικό συμβαίνει, όταν πέφτουν πάνω σε κάτι που δεν είναι δικό τους για να το κρατήσουν.

Ένα μπαούλο με ράβδους χρυσού, που βρίσκεται δίπλα σε έναν άνδρα που μοιάζει νεκρός, αλλά δεν είναι.  Έπειτα από μια μάχη σώμα με σώμα με τον Ντόναλντ, ο άγνωστος σκοτώνεται και το μπαούλο με το χρυσάφι μένει στους τρεις φαροφύλακες  

Ένα πλοίο εμφανίζεται από μακριά, που ψάχνει τον άγνωστο, νεκρό άνδρα και φυσικά το μπαούλο. Μία σκληρή μάχη για επιβίωση ξεκινά, ενώ η απληστία αντικαθιστά την πίστη και η απομόνωση τροφοδοτεί την παράνοια. Τρεις τίμιοι άντρες οδηγούνται στην καταστροφή.

 

Την κριτική της ταινίας:

«Θα μπορούσες ποτέ να με συγχωρέσεις;» (Can You Ever Forgive Me?), που παρουσιάστηκε την περασμένη εβδομάδα στο InTownPost θα την βρείτε (εδώ)

Προβάλλονται επίσης:

Η δραματική ταινία «Αν η Οδός Μπιλ Μπορούσε να Μιλήσει» του Μπάρι Τζένκινς (Feelgood Entertainment)

Το βελγικής παραγωγής animation «Το Σκυλάκι της Βασίλισσας» του Μπεν Στάσεν (Odeon)