fbpx

Ο μουσικός Τρύφων Λάζος μιλάει με την Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

 

 

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

«…Δήλωνε αλχημιστής από ένα χωριό της ερήμου, περνούσε να πουλήσει αυτά που φτιάχνουν οι γυναίκες του χωριού. Περάσαμε ώρες κουβεντιάζοντας και κρατήσαμε μια κάποια επαφή. Μου έδωσε μία πέτρα που έπεσε από το φεγγάρι. Μου είπε στην έρημο βρίσκουν πολλές πέτρες που πέφτουν από τον ουρανό. Δεν χρειάζεται να το ψάξω αν είναι αλήθεια ή όχι, κρατάω αυτό που μου δόθηκε»

Νέος μήνας.

Και για μια ακόμα φορά, όλα μοιάζουν όπως θα έπρεπε να είναι.

Οι μέρες που θα χαλαρώσουμε και θα «αδειάσουμε» από σκέψεις είναι πλέον πολύ κοντά, έτσι, είναι μια καλή ευκαιρία να αποφορτιστούμε επιτέλους και από όλα όσα μας βαραίνουν.

Όχι, δεν μιλάω απαραίτητα για κάποιο ταξίδι. Το Πάσχα άλλωστε είναι πολύ κοντά και οι εξορμήσεις όλων, λίγο ή πολύ, θα πληθύνουν. Εγώ μιλάω για τα άλλα, τα μουσικά ταξίδια. Εκείνα που συνεπαίρνουν το μυαλό και «μιλούν» στην ψυχή.

Κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα, για να σας συστήσουμε έναν από τους καλλιτέχνες που έβαλαν το δικό τους ερμηνευτικό λιθαράκι στα δικά μας απολαυστικά, απογευματινά μουσικά ταξίδια.

Ζώντας 18 χρόνια στη Νάουσα, 8 στην Αθήνα και 9 στο Μάντσεστερ, ο Τρύφων Λάζος κατέχει δικαίως το προσωνύμιο του «ταξιδευτή». Η μουσική του είναι εκείνη που μας ταξίδεψε στα πέριξ του χάρτη και τώρα πάλι πίσω στην Αθήνα.

Ο Τρύφων, βέβαια, δεν είναι από τους νεοφερμένους του χώρου.

Ο ίδιος έχει υπάρξει ιδρυτικό μέλος των Old House Playground και κυκλοφόρησαν μαζί τρία άλμπουμ, με πολλές εμφανίσεις σε blues bars του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά και σε Γαλλία, Ελλάδα και Ισπανία. Έχει συμμετάσχει σε μπάντες και projects μουσικών, με ανάμεσά τους ονόματα όπως Vini Reilly (The Durutti Column), Νατάσσα Μποφίλιου, Charlie T, κ.α., ενώ έχει γράψει μαζί με τον Αντρέα Βενετάντες τη μουσική για το ντοκιμαντέρ “The Road to Sparta”.

Το συγκρότημα ολοκλήρωσε τον πολυετή κύκλο του, διέλυσε φιλικά και ο καθένας πήρε τον δικό του δρόμο, με τον Τρύφωνα να επιστρέφει πίσω στη γενέτειρά του, έχοντας ήδη συνθέσει την πρώτη του προσωπική δουλειά στην Αγγλία, σε ένα νεραϊδόσπιτο πίσω από την λίμνη του Chorlton Waterpark στο Μάντσεστερ. Κάνοντας την εμφάνισή του για πρώτη φορά με ελληνικό στίχο, με τραγούδια όπως «Άγκυρα», «Η Αγέλη», «Κάτι σαν να τρέμει», «Πλάση», ο Τρύφωνας κυκλοφορεί το ολοκαίνουργιο, προσωπικό του άλμπουμ με την Puzzlemusik και ταράζει τα ήσυχα νερά της ελληνικής πραγματικότητας.

Όντας εναρμονισμένος με το πνεύμα και τις αναζητήσεις της εποχής, συνδυάζει στοιχεία από το παρελθόν (δυτική folk, ρεμπέτικο, blues, παραδοσιακά ακούσματα της Μεσογείου) για να καταλήξει σε ένα σύγχρονο, ιδιαίτερο και προσωπικό τρόπο έκφρασης, προκειμένου να επικοινωνήσει τις ανησυχίες του και τις σκέψεις του, οι οποίες μόνο δικές του δεν παραμένουν τελικά.

Με αφορμή την κυκλοφορία του καινοτόμου δίσκου του «Αναφορά» από την Puzzlemusik, ο τραγουδοποιός Τρύφων Λάζος φιλοξενείται στο InTownPost για μια συζήτηση που θα συζητηθεί.

«Αναφορά» λοιπόν, ο τίτλος του νέου σου προσωπικού δίσκου με αμιγώς ελληνικό στίχο. «Αναφορά στον εαυτό μας, στο σύμπαν, στη φύση, σε αυτούς που έμειναν στην καρδιά μας», όπως έχεις αναφέρει χαρακτηριστικά. Τι στάθηκε για εσένα σημείο «αναφοράς» και έγραψες τον συγκεκριμένο δίσκο;

Το ταξίδι που μας έτυχε εδώ στη γη. Οι άνθρωποι που έχω συναντήσει, οι παγίδες που στήνει ο «μικρούλης εαυτός» και αυτοί οι ελεύθεροι, που καταφέρνουν και του ξεφεύγουν.

Μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να γράψω στη γλώσσα μου. Ζώντας στην Αγγλία, δόθηκε η ευκαιρία να κοιτάω προς Ελλάδα από την… απέξω, πιο καθαρά, πιο ρομαντικά. Αγάπησα «ελεύθερα» αυτήν την φορά το μουσικό και γλωσσικό μας πλούτο. Τον είδα σαν δώρο ανεκμετάλλευτο, ένιωσα κάπως αχάριστος να μην μετέχω σε αυτό. Μια τέτοια τάση ήταν παρούσα, να πεταχτούν οι μάσκες που κατά λάθος φορέσαμε και εάν βρούμε κάποια αλήθεια ας την μοιραστούμε.

 Τα τραγούδια του δίσκου σου περιπλέκουν, με μεγάλη επιτυχία, συνδυαστικές εικόνες από το αστικό τοπίο με την φύση, τον «έξω» εαυτό μας με τον «μέσα» και τελικά συνιστούν μία νέα οπτική για το ελληνικό τραγούδι. Από την πλευρά σου, ποιο από τα 9 κομμάτια του άλμπουμ είναι αυτό που ξεχωρίζεις και γιατί;

Πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω ένα. Ίσως την «Άγκυρα». Η συνεχής προσπάθεια να κατανοήσεις το ον που κουβαλάς, να βρεις γη να σου κάνει, μα και αν βρεις πάλι φεύγεις. Μουσικά ίσως είναι το πιο «ιδιαίτερο» με τις αλλαγές στο τέμπο. Αρχίζει και τελειώνει χωρίς πολλά πολλά. Θα ξεχώριζα όμως και την «Πλάση». Ο Έρως που τα έλκει όλα κοντά να δημιουργηθούν. Τελικά παίρνουν μορφές και προσωπικότητες και πλέον επιλέγουν να βαδίσουν μαζί. Απλό με μία κιθάρα, θα έλεγα τίποτα περιττό. «Ο μέθεξος» είναι επίσης αγαπημένο, «Η αγέλη», το «Άφραγκος κι αν Έμεινε…».

Έχοντας περάσει μεγάλα διαστήματα της ζωής σου σε πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους μέρη, ποιο ήταν αυτό που σε «μάγεψε» περισσότερο;

Θα βγάλω την Ελλάδα που είναι το σπίτι μου, καθώς και το Μάντσεστερ που υπήρξε το δεύτερο. Θα έλεγα το Μαρόκο, αν και η Ταϊλάνδη είναι εξίσου ιδιαίτερη. Στο Μαρόκο η μαγεία μοιάζει να είναι ακόμη ζωντανή. Οι παλιές αγορές τους είναι πλημμυρισμένες με χρώματα και στην έρημο είδα τον πιο λαμπερό βραδινό ουρανό. Στο Μαρακές γνώρισα έναν πολύ ενδιαφέροντα άνθρωπο. Δήλωνε αλχημιστής από ένα χωριό της ερήμου, περνούσε να πουλήσει αυτά που φτιάχνουν οι γυναίκες του χωριού. Περάσαμε ώρες κουβεντιάζοντας και κρατήσαμε μια κάποια επαφή. Μου έδωσε μία πέτρα που έπεσε από το φεγγάρι. Μου είπε στην έρημο βρίσκουν πολλές πέτρες που πέφτουν από τον ουρανό. Δεν χρειάζεται να το ψάξω αν είναι αλήθεια ή όχι, κρατάω αυτό που μου δόθηκε.

Θα άφηνες για πάντα την Ελλάδα με αντάλλαγμα την παγκόσμια καταξίωση;

Σίγουρα όχι. Αλλά με πετυχαίνεις και άρτι αφιχθείς, μου έλειψε πολύ. Νομίζω θα γυρίσουν πολλοί σιγά σιγά… Η παγκόσμια καταξίωση, όσο όμορφη και αν φαντάζει, το να την κυνηγάς είναι κάπως μάταιο, άστοχο. Η ανάγκη για δημιουργία μπορεί να φέρει μια κάποια καταξίωση. Δεν αξίζει να αφήσεις για πάντα την Ελλάδα. Βέβαια, αν έχεις μια παγκόσμια καταξίωση μπορείς να ζεις Ελλάδα. Βρίσκω πολύ ουσιαστική την αναζήτηση που υπάρχει στον τόπο μας πλέον. Από όσα μέρη μου έτυχε να βρεθώ, μόνο εδώ έχω πετύχει κοπέλες να παίζουν περσικά φλάουτα σε καφενέδες, παρέα με βιολιά, κιθάρες και λαούτα, απλώς για να κάνουν κέφι.

«…Καλό θα έκανε σε όλους να ζήσουν κάποια χρόνια εκτός της χώρας τους, όποια και αν είναι αυτή. Μαθαίνεις πολλά για τον εαυτό σου όντας «εκτός έδρας»»

Την Πέμπτη  11 Απριλίου 2019 στο An Club, οι Ψύλλοι στ’ Άχυρα στην πρώτη τους εμφάνιση σε Αθηναϊκό έδαφος.

Opening act: Τρύφων Λάζος

Απ’ όσα έχω διαβάσει για σένα, συμπεραίνω ότι είσαι πολυπράγμων: Τραγουδάς, γράφεις μουσική, στίχους, παίζεις ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, μπάσο, τζουρά, μπαγλαμά. Όλα όσα κάνεις συναντώνται γύρω από τη μουσική και τη δημιουργία, ωστόσο, δεν μπορώ να μη σε ρωτήσω αυτό που πάντα με «τρώει»… Αν δεν ήσουν μουσικός, τι θα ήθελες να είσαι;

Είχα ξεκινήσει να σπουδάζω οινολογία, οπότε ίσως οινολόγος. Τελευταία με ιντριγκάρει πολύ το να είσαι κάποιου είδους θεραπευτής. Να γιατρεύεις τον πόνο του άλλου, να κοιμάσαι χαρούμενος τα βράδια.

Τι θα πρότεινες σ’ έναν νέο άνθρωπο που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα στον χώρο της μουσικής; Υπάρχει κάποιου είδους «μυστική συνταγή» για κάποιον που θέλει να πετύχει σπουδαία πράγματα στο καλλιτεχνικό στερέωμα;

Η συνταγή τελικά είναι να μην μπορείς να κάνεις αλλιώς. Η ανάγκη του να θέλεις “να τα πεις” μέσω αυτής της οδού. Έχει να κάνει και με τις συγκυρίες βέβαια, αλλά αν αυτό που βγάζεις είναι προσεγμένο και αληθινό, θα βρει τον δρόμο του.

Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχεις αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα στη μουσική σου πορεία;

Ως μουσικός έχεις συνήθως οικονομικές δυσκολίες. Ειδικά αν προσπαθείς να ζήσεις από την μουσική που γράφεις. Πέρα από αυτό η μεγαλύτερη δυσκολία που συνάντησα είναι αυτό που λέει και ο Σιδηρόπουλος: «συνέχεια μπερδευόμουνα μ’ αυτούς που εμπιστευόμουνα». Είναι δύσκολο να βρεις συνεργάτες να έχουν το ίδιο όραμα, την ίδια όρεξη με την δική σου. Αλλά τελικά τους βρίσκεις.

Θα συμβούλευες έναν νέο καλλιτέχνη να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο εξωτερικό; Πιστεύεις ότι, εκτός ελληνικών συνόρων, μπορεί κανείς να συναντήσει μια καλύτερη τύχη στη μουσική του πορεία (και όχι μόνο);

Θα έλεγα σίγουρα να τις δοκιμάσει. Καλύτερη τύχη μπορεί να μην βρει, ποτέ δεν ξέρεις βέβαια, αλλά θα κερδίσει πολλά από το ταξίδι. Καλό θα έκανε σε όλους να ζήσουν κάποια χρόνια εκτός της χώρας τους, όποια και αν είναι αυτή. Μαθαίνεις πολλά για τον εαυτό σου όντας «εκτός έδρας». Σίγουρα κάνει καλό σε έναν καλλιτέχνη. Αφού στο παιχνίδι που διάλεξε να παίξει η σκακιέρα είναι η ίδια η ζωή…

Μετά την «Αναφορά», τι διαγράφεται στον ορίζοντα μουσικά;

11 Απριλίου ανοίγω για τους «Ψύλλους στ’ άχυρα» στο ΑΝ Club. Θα παίξω ορισμένα από τα τραγούδια του δίσκου παρέα με μία κιθάρα. Το ψάχνουμε και για άλλες εμφανίσεις, θα δούμε τι θα προκύψει. Θέλω να γυρίσω όλη την Ελλάδα, να την γνωρίσω από κοντά. Από εκεί και πέρα γράφω συνέχεια τραγούδια, θα προκύψει και επόμενο άλμπουμ κάποια στιγμή, αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμη.

Τι είναι αυτό που εύχεσαι για το μέλλον, σε προσωπικό αλλά και συλλογικό επίπεδο;

Υγεία, αγάπη, φως, όμορφες ανακαλύψεις και τις Μούσες στα κοντά μας.

Χαιρετίζω τον Τρύφωνα και παίρνω το δρόμο της επιστροφής, με συντροφιά μου τους καλύτερους οιωνούς. Κι ας έχει κιόλας βραδιάσει στην πόλη, το φως του ίδιου με πλημμυρίζει με σιγουριά: Κάτι καλό θα συμβεί, από τη μια μέρα στην άλλη, αρκεί να είσαι σε θέση να το δεις.

Φιλιά,

Μαρκέλλα