fbpx

banner αεροδρομίου

«Ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ, να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή…», της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

 

 

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Καλό μήνα να έχουμε !

Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Σοσιαλιστικής Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας. Τον Φεβρουάριο του 1936 εξεγέρθηκαν οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης.

Αυτά για την ιστορία, γιατί το θέμα είναι, ότι μπήκε επιτέλους η Άνοιξη, αφού ο καιρός που τόσο μας ταλαιπώρησε έδειξε επιτέλους το καλό του πρόσωπο.

Βέβαια «Την Άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις»,  γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης, γιατί όπως  εξηγεί ο ποιητής του Αιγαίου: «Κείνο που σου προσάπτουνε τα χελιδόνια είναι η Άνοιξη που δεν έφερες».

Η Άνοιξη που ενέπνευσε τους ποιητές και τους ζωγράφους είναι η εποχή της ζωντάνιας και της ανανέωσης. Η φύση οργιάζει και μας προσφέρει υπέροχα χρώματα, κι εμείς πλημμυρίζουμε από θετικά συναισθήματα γεμάτα αισιοδοξία, που έχουμε τόση ανάγκη, ενώ μας λούζει το άπλετο φως .

 «Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας ο πετροπαιχνιδιάτορας λίγο το στόμα του άνοιξε κι ευθύς εμύρισε Άνοιξη»,  γράφει ο Ελύτης και ο ομότεχνός του, ο Πάμπλο Νερούντα συμπληρώνει: «Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Ανοιξη να ‘ρθει»

Η ποίηση σχετίζεται τόσο με αυτή την εποχή για να  κορφολογήσουμε  ανθούς,  που θα ομορφύνουν την προσωπική μας άνοιξη

 «Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί.

Τ’ άνθη μιλούν. Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες. Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος»,  ζωγραφίζει εικόνες με την πένα του ο Ανδρέας Εμπειρίκος και ο Γιάννης Ρίτσος παρατηρεί,  ότι μπροστά στις αποφάσεις των ανθρώπων «απροετοίμαστη κι η άνοιξη. Σε κάθε της βήμα κοντοστέκεται, σαστίζει και σωπαίνει».

«Άνοιξη η γειτονιά, κι η μέρα ζωγραφιά! Πολύ ήταν να αξιωθώ παρόμοιαν ομορφιά, τριαντάφυλλο το στόμα μου τριανταφυλλί.  Τα άνθια τα αμαρτωλά στο στόμα να φιλή» αναφέρει ο Τέλλος Άγρας και ο Λέων Τολστόι μας συγκλονίζει στην ΄Αννα Καρένινα:  «Όταν ερχόταν η άνοιξη, ακόμα και αν δεν ήταν ακόμα πραγματική, το μόνο ζήτημα που είχε σημασία ήταν που θα είναι κανείς πιο χαρούμενος. Η μοναδική καταστροφή ήταν οι άνθρωποι και, αν μπορούσες να τους αποφύγεις, οι δυνατότητες ήταν απεριόριστες. Οι άνθρωποι ήταν πάντα αυτοί που έθεταν τα όρια στη χαρά με την εξαίρεση λίγων που ήταν τόσο ευχάριστοι όσο και η άνοιξη».

Ο Λορέντζος Μαβίλης καλωσορίζει την Άνοιξη γράφοντας:

«Πάλε ξυπνάει της άνοιξης τ᾿ αγέρι

στην πλάση μυστικής αγάπης γλύκα,

σαν νύφ᾿ η γη, πόχει άμετρα άνθη προίκα,

λάμπει ενώ σβηέται της αυγής τ᾿ αστέρι»

Αλλιώτικη είναι η Άνοιξη του Κώστα Καρυωτάκη:

«Έφτασ’ η ώρια Άνοιξη -το λεν τα χελιδόνια-

κι ο σκυθρωπός Χειμώνας εκίνησε να φύγει·

του στέλνει κείνη λούλουδα, αυτός της ρίχνει χιόνια,

και με τ’ αθώο γέλιο της τα δάκρυά του σμίγει

Στο γαλανό παλάτι του ο Φοίβος τριγυρίζει και,

χύνοντας, αφόβιστα ολόχρυσες αχτίδες,

σ’ ό,τι στο δρόμο του βρεθεί το χρώμα του χαρίζει

κι αφήνει πίσω του χαρά και άσβεστες ελπίδες»

 Ο Γιώργος Σαραντάρης αφιερώνει ένα ποίημά του στον άνεμο και στην άνοιξη:

«Ο άνεμος ρέει μέσα στὴν καρδιά μας

Σαν ουρανὸς που έχασε το δρόμο

Δέντρα προσπαθούν να του δέσουν τα χέρια

Αλλὰ μάταια κοπιάζουν

Ο άνεμος αναπνέει μέσα στην καρδιά μας

Σαν στρατὸς που ορμάει στον αγώνα

Τον καλωσορίζει ἡ Άνοιξη στην κοιλάδα, τον χαιρετάνε τ᾿  αρώματα της γης»

Και ο Τάσος Λειβαδίτης στρέφεται στο θείο αναζητώντας τη δική του Άνοιξη: «Κύριε, όλα από σένα ξεκινούν. Κι όλα σε σένα θα ‘ρθουν να τελειώσουν. Κι η άνοιξη δεν είναι παρά η νοσταλγία σου για κείνες τις λίγες ώρες που έζησες στη γη»

 

Ο Χρίστος Λάσκαρης έγραψε:

«Διάβαζα ένα ποίημα για την άνοιξη όταν την είδα να έρχεται από μακριά:

μισή γυναίκα, μισή όνειρο.

Κατέβαινε το μονοπάτι κάτω στεφανωμένη με άνθη κερασιάς.

Τότε κατάλαβα τι δύναμη έχουν τα ποιήματα»

Και ο Νικηφόρος Βρεττάκος στο έργο του  «Ο Αγρός των λέξεων» αναφέρει:

«Όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο

λουλούδι, όμοια κ’ εγώ. Τριγυρίζω διαρκώς γύρω απ’ τη λέξη.

Ευχαριστώ τις μακριές σειρές των προγόνων, που δούλεψαν τη φωνή,

την τεμαχίσαν σε κρίκους, την κάμαν νοήματα, τη σφυρηλάτησαν όπως

το χρυσάφι οι μεταλλουργοί κ’ έγινε Όμηροι, Αισχύλοι, Ευαγγέλια

κι άλλα κοσμήματα.

Με το νήμα των λέξεων, αυτόν το χρυσό του χρυσού, που βγαίνει απ’ τα βάθη

της καρδιάς μου, συνδέομαι συμμετέχω στον κόσμο.

Σκεφτείτε: Είπα και έγραψα «Αγαπώ».

Και ο πρίγκιπας της ελληνικής ποίησης, ο Τάσος Λειβαδίτης πάλι στο ποίημά του

 «Καντάτα – αυτός με την Παλόμα» αναρωτιέται:

«Πες μου, α, πες μου, λοιπόν, πού πήγε όλη εκείνη η άνοιξη,

τα χωρατά των σπουργιτιών, σγουρά γέλια των θάμνων,

οι παπαρούνες σα γλυκά κόκκινα στόματα, ρυάκια μου ασυλλόγιστα, πού πάτε;

Σαν ένας γρύλλος που ξεχάστηκε στη μέρα το ξύλινο μαγγανοπήγαδο μακριά,

πλάι στο πηγάδι ο παππούς παίζοντας την κιθάρα του,

μακριά, σα θα φύγω, μάνα, στην ξενιτιά,

ένα κλωνί βασιλικός μες στα χοντρά ρουθούνια του

να ευωδιάζουν τα πλεμόνια του απ’ τις στερνές ομορφιές της γης,

πουλιά πετούσαν στα κλαδιά, σα να πηγαίνανε χαρούμενα μηνύματα

από κόσμο σε κόσμο. Απρόοπτα, ξαφνιασμένα πρωινά και μεγάλα, μακρόσυρτα σούρουπα

με τ’ άστρα να τρέμουν μακριά σαν ανοιξιάτικα μουσκεμένα βλέφαρα,

έκθαμβες ώρες, βαρειές απ’ όλο το γιγάντιο Αόριστο

που έφτανε ως τον πόνο. Αίσθηση αβέβαιη όλων των μυστικών της ζωής

που διαπερνούσαν σα ρίγη, πέρα, κει κάτου, κει κάτου, μακριά,

τους βραδινούς ορίζοντες»

Η Κική Δημουλά στα «Ασυμβίβαστα» παραδέχεται:

« Όλα τα ποιήματά μου για την άνοιξη ατέλειωτα μένουν.

Φταίει που πάντα βιάζεται η άνοιξη,

φταίει που πάντα αργεί η διάθεσή μου.

Γι’ αυτό αναγκάζομαι

κάθε σχεδόν ποίημά μου για την άνοιξη

με μια εποχή φθινοπώρου ν’ αποτελειώνω.

λουλούδια του ανέμου»

Και κάποιες σκέψεις ξένων  ποιητών και φιλοσόφων που υμνούν την Άνοιξη:

«Ήρθε πάλι η Άνοιξη. Η γη μοιάζει με παιδί που έχει αποστηθίσει ποιηματάκια» ( Ράινερ Μαρία Ρίλκε, τσεχο-αυστριακός ποιητής)

 «Η μέρα που ο Θεός δημιούργησε την ελπίδα ήταν, πιθανότατα, η ίδια μέρα που δημιούργησε την Ανοιξη» ( Μπέρναρντ Ουίλιαμς, βρετανός φιλόσοφος)

 «Η Άνοιξη μια ακουαρέλα…» (Στάνλεϊ Χόροβιτς, αμερικανός συγγραφέας)

«Αν το δέντρο δεν είχε ανθοφορία την Άνοιξη, μάταια θα ψάχνεις για καρπούς το Φθινόπωρο» (Γουόλτερ Σκοτ, σκωτσέζος συγγραφέας)

 «Η αγάπη και τα λουλούδια δεν διαρκούν παρά μόνο μια Άνοιξη» (Πιερ ντε Ρονσάρ, γάλλος ποιητής)