12
Δευ, Απρ
Tο διάβασαν 860 άτομα (860 Views)

Ο ζωγράφος Κώστας Ευαγγελάτος συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

COSTAS-EVANGELATOS-PARIS-2012


 «Σήμερα με την επιβαλλόμενη απομόνωση και την ατομικιστική προσπάθεια σωτηρίας οι τέχνες και τα γράμματα συγκινούν ελάχιστους.

Μόνο τα τηλεοπτικά ανάλαφρα θεάματα και όλα τα μαζικά συναφή είδη έχουν εμβέλεια στους πολλούς περισσότερο τώρα από ποτέ»


Εικόνες που γέμισαν τους φιλότεχνους με ευφροσύνη σε μαγικές ώρες, προσφορά της φύσης και όχι μόνο, μας αφήνουν στη διάθεση του χρωστήρα και του ποιητικού οίστρου του Κώστα Ευαγγελάτου. Ο διεθνής καλλιτέχνης, που στην καρδιά έχει πάντα κορυφαία θέση η ζωγραφική, «η οποία σαν αρχική αισθητική γλώσσα είναι αναγκαία για την ύπαρξή του στον κόσμο», όπως έχει παραδεχτεί, σε αυτή τη τραγική καθημερινότητα πασχίζει να αντισταθεί μέσα από το έργο του στην αδικία του κόσμου και να θριαμβεύσει σε μία ζούγκλα θηρίων που παραφρόνησαν.

Καλύτερα όμως να μιλήσουν για τον Κώστα Ευαγγελάτο σπουδαίοι ιστορικοί, θεωρητικοί τέχνης και επιστήμονες με κύρος στην Ελλάδα και στο εξωτερικό που έχουν τόσα να καταθέσουν για την εικαστική δημιουργία του.

Μεταξύ άλλων ο Ιστορικός τέχνης Λογοτέχνης Λεόντιος Πετμεζάςπου επισημαίνει: «Η αύρα της εκλεπτυσμένης τεχνικής ενυπάρχει ευπρόσδεκτα στην τέχνη του. Το μεγαλείο της στιγμής σε κάθε έργο με διαστάσεις διείσδυσης έντεχνα χαρακτηρίζει μια ύψιστη απόκλιση που βασίζεται πάλι σε εννοιακά ιδεογράμματα.Στις ιδιοφυείς ικανότητες του δημιουργού συνυπάρχουν η αγνότητα της πρόθεσης, η δύναμη της θέλησης, η οξύτητα της σκέψης και η πληρότητα της αμεσότητας που έχουν προνόμιο την αδιάλειπτη χρησιμοποίηση των πρωτοποριακών μέσων, που εντείνουν την υπερβατική αξία και την ιδιότητα να μορφοποιεί δυναμικά ιδέες ,τις οποίες καταγράφει άμεσα και ευθύτατα μετά τη γέννηση τους μέσα στα συμπλέγματα.…».

H Δρ. Ιστορικός της τέχνης-τεχνοκριτικός Officier des Arts et Lettres, Ντόρα Ηλιοπούλου-Ρογκάν σημειώνει: «Παρακολουθώντας από χρόνια τις ζωγραφικές δημιουργίες του Κώστα Ευαγγελάτου, θαυμάζω τη συνεχή εξέλιξη του οράματός του, που ο ταλαντούχος διττός δημιουργός – αυτόνομα ζωγράφος και ποιητής- κατορθώνει να ανανεώνει εκ των ένδον! Δίχως, ο άξιος και εμπνευσμένος καλλιτέχνης να «δανείζεται» λύσεις και ενώ πεισματικά κωφεύει στις σύγχρονες, απατηλές σειρήνες των επάλληλων συρμών φέρνει πάντοτε σε πέρας την ουσιαστική, εγγενή ανανέωση των ερεθισμάτων του έτσι ώστε να μην απειθεί ποτέ στις αρχές και στα ιδανικά που έταξε εαυτόν απ' αρχής. Κατορθώνει, ο Ευαγγελάτος πάντοτε, να είναι δημιουργικά διαφορετικός και συγχρόνως, ο εαυτός του σε μια συνεχώς ανελισσόμενη τροχιά…»

Η Πολιτισμολόγος-Εικαστικός Μαριλένα Φωκά στο νέο βιβλίο της: «Δοκίμια Περί Τέχνης και Πολιτισμού» (εκδ. Όστρια 2020) φωτίζει μια ακόμη διάσταση, την ψυχοθεραπευτική των επιτευγμάτων του: «Οι πίνακες του διεθνή performer, εικαστικού, και θεωρητικού της Τέχνης, Κώστα Ευαγγελάτου από την σειρά «Νεφελομορφίες» μπορούν να θεωρηθούν ως εξαιρετικές θεραπευτικές αποτυπώσεις και να χαρακτηρισθούν ως «χρωμαισθητικότροποι» λειτουργώντας ικανοποιητικά στα πλαίσια μουσικοθεραπευτικών συνεδριών με απώτερο σκοπό την ψυχοσωματική ενδυνάμωση του ανθρώπινου οργανισμού…»

O Ομότιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής, Δρ. Φιλοσοφίας, ΕΚΠΑ Κώστας. Ε. Μπέης έχει γράψει: «Ο Πλάτων , στο διάλογο του Φαίδωνα (61.a.3), εμφανίζει το Σωκράτη, μέσα στο κελί του δεσμωτηρίου του, να βεβαιώνει πως η φιλοσοφία είναι το μέγιστο είδος της μουσικής: «ως φιλοσοφίας μεν ούσης μεγίστης μουσικής». Οι ζωγραφικές Νεφελογραφίες του Κώστα Ευαγγελάτου μας παρακινούν στην απορία, αν η φιλοσοφία μπορεί να είναι ίσως ένας ισχυρός οδοδείκτης των εικαστικών τεχνών ή, αντιστρόφως, αν η ζωγραφική μπορεί να είναι μια ψηλή κορφή για τη φιλοσοφική έξαρση. Έρχονται στιγμές που πιστεύω ότι ο Κώστας έγινε δέκτης αυτού του θείου χρίσματος. Και ταξίδεψε ο ανήσυχος νους του σ' άγνωστα μονοπάτια φιλοσοφικής απορίας. ..»

Το InTownPost.com φιλοξενεί τον ζωγράφο Κώστα Ευαγγελάτο που γέμισε χρώματα τις σελίδες μας, χαρίζοντας ένα καταφύγιο επιβίωσης, έναν αλτήρα ελπίδας, ένα καγχασμό για την ανθρώπινη υποκρισία ,ίσως και καημό, για τη ζωή που ξοδεύεται μέσα στον κοινωνικό ανταγωνισμό και πολύ περισσότερο σκέψη για την αγάπη που όσο πάει νοθεύεται.

Ο ζωγράφος Κώστας Ευαγγελάτος σε 'έργο του: "Καβαφικές Μορφές" (Αφιέρωμα στον Κώστα Καβάφη)


Μέσα στην πανδημία βρήκατε καταφύγιο στη Σύγχρονη Πινακοθήκη Villa Ροδόπη που ιδρύσατε στην Κεφαλονιά - η οποία φέρει το όνομα της αξέχαστης μητέρας σας- , με τα ανθόσπαρτα μονοπάτια, εκεί που άρχισαν να διαμορφώνονται οι αισθητικές τέχνης και οι αρχές του πολιτισμού σας να πλάθονται σε άξονες ζωής για εσάς κ. Ευαγγελάτε, όπως εύστοχα σχολιάσατε. Έχετε διάθεση μέσα σε αυτή την κατάσταση να ασχοληθείτε με την τέχνη και το λόγο που αρμονικά συνδυάζετε στα έργα σας;

Η περίπλοκη κατάσταση που όλοι βιώνουμε πολλές φορές στρέφει τις σκέψεις μου στις υπαρξιακές καταστάσεις που αναλύει στα έργα του ο μεγάλος στοχαστής Ζαν Πολ Σάρτρ, που είχα την τύχη να ακούσω ομιλία του, πρωτοετής στη Νομική Αθηνών. Επέλεξα να παραμείνω στο Αργοστόλι, που η κατάσταση με τα μεγάλα προβλήματα της απειλητικής πανδημίας είναι ηπιότερη από την Αθήνα. Νοσταλγώ βέβαια τον χώρο του Art Studio EST και το ατελιέ μου, αλλά στη Villa Ροδόπη είμαι μεν εσώκλειστος, αλλά έχω τη μεγάλη χαρά της βόλτας στις πανέμορφες κοντινές μ παραλίες της Λάσσης και βέβαια να ασχολούμαι με τον κήπο, που φέτος παρά τις θεομηνίες ήταν ολάνθιστος και τώρα καταπράσινος από τις συνεχείς βροχές. Η ενασχόληση μου με την τέχνη και τον λόγο είναι εκ των πραγμάτων αναγκαία και εμψυχωτική για τη βεβαρημένη ψυχολογία μου. Ήδη έχω ολοκληρώσει νέα ζωγραφικά έργα και βελτιώνω κείμενα μου τόσο ποιητικά όσο και θεωρητικά. Η διάθεση δεν είναι πάντα πηγαία και άμεση, όπως σε συνθήκες κανονικότητας, αλλά ως επαγγελματίας έχω μάθει χρόνια τώρα να εργάζομαι συστηματικά όπου και να είμαι.

Έφθασε ο καιρός που οι άνθρωποι κυκλοφορούν με μάσκες ή φορούσαν ανέκαθεν μάσκες;

Οι άνθρωποι ανέκαθεν έλκονται από τις μεταμφιέσεις. Συνήθως κύριο στοιχείο της μεταμφίεσης είναι το προσωπείο, η μάσκα, που κρύβει την ταυτότητα και που στις μέρες μας, όπως και σε προηγούμενες μεγάλες επιδημίες, θεωρήθηκε γενικά ένα κύριο προστατευτικό μέσο στην επέλαση του κορωνοϊού. Τα δεδομένα ακόμη εξιχνιάζονται και οι μέθοδοι θα κριθούν ανάλογα με τις εξελίξεις και τα αποτελέσματα. Οι άνθρωποι ίσως απεχθάνονται τα εξαρτήματα, ομολογουμένως κάποιοι όμως ήταν έτοιμοι από καιρό να τις φορέσουν, αφού ένεκα χαρακτήρα και ψυχοσύστασης πρότειναν προς τους γύρω τους ένα ανειλικρινές πρόσωπο, που πιθανόν να εξυπηρετούσε τους υστερόβουλους σκοπούς τους.

Πόσο δύσκολο είναι αυτή την εποχή να οδηγηθούμε σε δρόμους φωτεινής περισυλλογής;

Η περισυλλογή εμπεριέχει φωτεινά αλλά και σκοτεινά στοιχεία, παύσεις και στιγμές. Η αρνητική και τελματική ατμόσφαιρα του παρόντος μπορεί να εξωθήσει τα πάντα στα άκρα. Η φωτεινή περισυλλογή μπορεί να είναι θεραπευτική για λίγο, αλλά μόνο οι πράξεις και τα φωτεινά παραδείγματα βοηθούν ουσιαστικά.

Η τωρινή πανδημία του «covid19», άλλαξε πολλά που θεωρούσαμε σταθερά και δεδομένα. Αυτή η κατάσταση- ταρακούνημα έχει πάντα και θετικές πλευρές, όπως έχετε δηλώσει. Μπορείτε να μας βοηθήσετε να τις πλησιάσουμε;

Ζούμε σε μια μεγάλη και αιχμηρή καμπή που άλλαξαν πολλά εκ θεμελίων, κύρια από την απειλή του κορωναιού και την φοβία που αποδείχτηκε περίτρανα ότι είναι παγκόσμια και καθηλωτική. Καθοριστικό ρόλο για τα συγκεχυμένα και αστάθμητα πλέον δεδομένα έχει η αποτυχία πρόληψης, προφύλαξης, θεραπείας και πρόνοιας από την πλειοψηφία των ισχυρών κρατών και των συστημάτων υγείας που υποστήριζαν.

Διανύοντας τη δυσκολότερη κοινωνική και πολιτισμική κρίση των τελευταίων δεκαετιών, με την απειλή της ασθένειας να πλανάται στην ατμόσφαιρα, πιστεύετε ότι ένα μεγάλο βήμα εναντίον της απομόνωσης και του ατομικισμού, που προωθείται ως μέσο πρόληψης, είναι η στροφή μας στις τέχνες και στα γράμματα;

Η στροφή της κοινωνίας ή τουλάχιστον μιας μεγάλης μερίδας της στις τέχνες και τα γράμματα προϋποθέτει, όπως έχω πολλές φορές αναφέρει, ουσιαστικό παιδαγωγικό σύστημα που να ενισχύει και να καλλιεργεί άφοβα την ελεύθερη σκέψη σε συνδυασμό με την ανθρωπιστική ολιστική ύπαρξη και προοπτική του κόσμου. Σήμερα με την επιβαλλόμενη απομόνωση και την ατομικιστική προσπάθεια σωτηρίας, οι τέχνες και τα γράμματα συγκινούν ελάχιστους. Μόνο τα τηλεοπτικά ανάλαφρα θεάματα και όλα τα μαζικά συναφή είδη έχουν εμβέλεια στους πολλούς περισσότερο τώρα από ποτέ. Φοβάμαι, πως ό,τι με πολύ κόπο και ιδιωτικές πρωτοβουλίες είχε δώσει ποιοτική φορά στο κοινό τα προηγούμενα χρόνια, δύσκολα θα αντιμετωπίσει και θα αντέξει τις καταστάσεις που έπονται.

Ο ζωγράφος Κώστας Ευαγγελάτος ζωγραφίζει πανώ στην αυλή της Villa Ροδόπη



«…Τα διεθνή καλλιτεχνικά κέντρα για να σε προωθήσουν εμπορικά έχουν τις απαιτήσεις τους που βασίζονται σε εξωκαλλιτεχνικές προϋποθέσεις.

Η προσωπική απόφαση προσχώρησης σε αυτές καθορίζει πολλά για την καθιέρωση του καθενός και τα διλήμματα είναι σκληρά και ενοχλητικά»



Για λόγους πρόληψης, τα μουσεία παραμένουν κλειστά και πολλά από αυτά στράφηκαν στη ψηφιακή έκθεση των συλλογών τους. Πιστεύετε πως μπορεί να αντικατασταθεί η «ζωντανή» επαφή με την ψηφιοποιημένη μορφή του έργου;

Πολλά μεγάλα Μουσεία και άλλοι πολιτιστικοί χώροι είχαν πριν χρόνια εφαρμόσει αυτές τις μεθόδους, που τώρα φαίνονται να είναι η μόνη διέξοδος στην επικοινωνία με τους φιλότεχνους ανά την υφήλιο. Ουδέποτε η ζωντανή επαφή μπροστά σε ένα έργο τέχνης θα μπορέσει να αντικατασταθεί με την εικονική επαφή. Η βιωματική σχέση θα αλλάξει αναπόφευκτα. Το μέλλον βέβαια θα φέρει επί πλέον νέες μεθόδους προσέγγισης που δεν με ενδιαφέρουν. Ακόμη θυμάμαι τα δάκρυα μου στο Λούβρο, όταν για πρώτη φορά αντίκρισα νεαρός τα έργα του Λεονάρντο, του Τισιανού, του Πουσσέν που είχα δει σε εκδόσεις και την μεγάλη συγκίνηση που αισθάνομαι μπροστά στα διαχρονικά αριστουργήματα της τέχνης όσες φορές και να τα δω από κοντά.

Ο Ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκογκέλεγε: «Ονειρεύομαι ότι ζωγραφίζω και μετά ζωγραφίζω αυτό που ονειρεύομαι». Από όσο σας γνωρίζω, έχω την αίσθηση κ. Ευαγγελάτε, ότι έτσι λειτουργείτε. Κάνω λάθος;

Θα άλλαξα το ρήμα «ονειρεύομαι» με το ρήμα «ποθώ». Ο πόθος, πνευματικός, γήινος, ψυχικός, σωματικός, ονειρικός, τελικά απλά ανθρώπινος, με ωθούσε από την εφηβική ηλικία μου να εκφράζομαι αισθητικά.

Τι έχετε να πείτε για τον αφορισμό του Πικάσο: «Ο ζωγράφος ζωγραφίζει ό,τι πουλάει. Ο καλλιτέχνης πουλάει ό, τι ζωγραφίζει»;

Ο Πικάσο, που με είχε συναρπάσει από παιδί, ως διάσημη προσωπικότητα και εφευρετική δημιουργικότητα, πολλές φορές έχει διατυπώσει με αυτοσαρκασμό τις απόψεις του. Λογικό από την στιγμή που ο γνήσιος καλλιτέχνης αποφάσισε ιστορικά να είναι ανεξάρτητος από την εκκλησία, τους μαικήνες, τους ηγεμόνες, τα κράτη και τις παραγγελίες τους, ώστε να δημιουργεί ό,τι τον έκφραζε αισθητικά και ιδεολογικά ζωγράφιζε εκ των πραγμάτων, ό,τι η ιδιοφυΐα του έκανε θαυμάσιο και περιζήτητο αγοραστικά. Βέβαια στο εμπορικό, χρηματιστηριακό κύκλωμα που κατισχύει πολλών κανόνων και κύρια ηθικών, δύσκολα κάποιος που δεν είναι μεγάλο όνομα μπορεί να πουλάει με ευκολία.

Οι καλλιτέχνες από την φύση τους βλέπουν πιο γρήγορα τις αλλαγές που συμβαίνουν γύρω τους, τις κατανοούν, τις οικειοποιούνται, τις μεταλλάσσουν και τις παρουσιάζουν μέσα από τα έργα τους. Εσείς πως μεταφέρετε πάνω στον καμβά τη φρίκη που βιώνουμε;

Οι διαπιστώσεις σας είναι όντως αληθινές και επίκαιρες. Ήδη στην παγκοσμιοποιημένη πλέον κατάσταση, με τα θετικά και τα αρνητικά της, πολλοί καλλιτέχνες έχουν στραφεί σε μορφές κοινωνικής, στρατευμένης τέχνης, με συμμετοχικούς τρόπους και προοδευτικές επιδιώξεις. Η φρίκη και τα προσωπεία της σε διάλογο με την επιβεβαίωση της ματαιότητας θα μπορούσε να οδηγήσει μόνο σε απαισιόδοξα έργα.Όμως το έμφυτο προστατευτικό ένστικτο, η εμπειρική αγωγή και η ιδεολογική ουτοπική μου αισιοδοξία με ενδυναμώνουν και στα έργα μου υπάρχει πάντα ένα σημείο εννοιακής διαφυγής από το έρεβος και την ιδεολογική έρημο που κορυφώθηκε από τα τέλη του 20ου αιώνα. Φέτος το ετήσιο εικαστικό Ημερολόγιο περιλαμβάνει έργα που φιλοτέχνησα τις μέρες της πρώτης και της τωρινής καραντίνας.

Είσθε ένας διεθνώς αναγνωρισμένος δημιουργός, που εκφράζεται μέσα από διαφορετικές μορφές τέχνης, διατηρώντας πάντα σε πρώτο επίπεδο την ιδιότητα τού ζωγράφου. Τι είναι εκείνο που συνδέει αυτή την πολυμέρεια της έκφρασής σας;

Η διεθνής παρουσία με πολλές εκθέσεις, εκδόσεις και performance σε μεγάλα εικαστικά κέντρα του εξωτερικού από το 1984 που εξέθεσα στη Νέα Υόρκη μέχρι και το 2019 που συμμετείχα σε έκθεση στο Παρίσι, στο οποίο έχουν παρουσιαστεί 7 ατομικές εκθέσεις μου, ήταν μια τεράστια εμπειρία αλλά και διαδικασία επίγνωσης. Τα διεθνή καλλιτεχνικά κέντρα για να σε προωθήσουν εμπορικά έχουν τις απαιτήσεις τους που βασίζονται σε εξωκαλλιτεχνικές προϋποθέσεις. Η προσωπική απόφαση προσχώρησης σε αυτές καθορίζει πολλά για την καθιέρωση του καθενός και τα διλήμματα είναι σκληρά και ενοχλητικά. Αισθάνομαι ειλικρινά ικανοποιημένος στο μέτρο, που ότι πέτυχα και εδώ και στο εξωτερικό έγινε χάρις στην εργατικότητα, την έμπνευση, αρκετές φορές πρωθύστερη των γεγονότων, την μαχητικότητα αλλά και αυτό που λέμε καλή τύχη. Αναλογίζομαι πόσοι συνάδελφοι και συνοδοιπόροι χάθηκαν από τις συγκυρίες και αναριγώ από πίκρα. Σας υπενθυμίζω ότι έχοντας επίγνωση των συνεπειών που ορισμένες εξακολουθούν ακόμη, έχω στιγματίσει σε θεωρητικά μου κείμενα τους ρόλους των μεσαζόντων της τέχνης και έχω ζητήσει μέχρι και παραιτήσεις υπευθύνων από μεγάλα εικαστικά ιδρύματα και πόστα.

Ο Κώστας Ευαγγελάτος με την Αρλέττα στις «Σωματογραφίες» του καλλιτέχνη


«…Το άγνωστο είναι μέσα μου και η μεγάλη γοητεία και χαρά έρχεται οπτικά όταν οικειοποιούμαι τις αναιρέσεις και τις πηγές των εσωτερικών μου πληγών και των αδάμαστων ενστίκτων μου»


Η ανταπόκριση του ελληνικού κοινού στα εικαστικά πριν μπει αυτός ο ιός στη ζωή μας, μπορούμε να πούμε, ότι ήταν απροσδόκητα θετική;

Πράγματι, από το 1985 περίπου και μετά, θα 'λεγα μέχρι και το 2008 σε διεθνές πεδίο επίσης, υπήρξε μια θεαματική ανάπτυξη πολλών παραμέτρων της ανταπόκρισης σε εικαστικά και γενικά καλλιτεχνικά θέματα. Η ανοδική πορεία ανακόπηκε πρώτα από την σφοδρή οικονομική κρίση και τα μνημόνια. Βέβαια τώρα ήρθε η «χαριστική βολή» από τον κορωνοϊό. Οι χλιαρές τονωτικές χρηματικές παροχές σε κάποιους ασθενέστερους από το κράτος δεν σώζουν την κατάσταση, ειδικά με τα εξευτελιστικά απαιτούμενα δικαιολογητικά.

Πώς βλέπετε να διαμορφώνεται το εικαστικό τοπίο της Ελλάδας του σήμερα;

Το εικαστικό τοπίο στην Ελλάδα σήμερα είναι οριοθετημένο κατά κύριο άξονα στο αστικό, εμπορικό, αντιγραφικό πλαίσιο ενός καθυστερημένου μεταμοντερνισμού, όλα στο καλάθι! Αρκεί η οποιαδήποτε κατανοητή αναπαράσταση-εικόνα και παράλληλα με ένα ψηφιακό ακατέργαστο ακόμη σύμπαν πληροφορικής, που αφορά κύρια νέους καλλιτέχνες, εικαστικούς με την ευρεία έννοια του όρου.

Ο Μποντλέρ (στo Ταξίδι – 1859) είχε πει: «Tί σημασία έχει να βυθιστούμε στην άβυσσο, στην κόλαση ή στον ουρανό; Να βυθιστούμε πρέπει στο άγνωστο, για να βρούμε κάτι καινούριο!». Εσείς, πού αναζητάτε αυτό το καινούργιο για να εκφράσετε την εικαστική σας ειλικρίνεια;

Το καινούργιο, που για μένα από τότε που άρχισα να δημιουργώ έπρεπε νάναι αληθινό και ειλικρινές είναι κάτι που μόνο μικρές αναλαμπές του αποκρυσταλλώνω όλα αυτά τα χρόνια, ικανές όμως να με διακρίνουν. Το άγνωστο είναι μέσα μου και η μεγάλη γοητεία και χαρά έρχεται οπτικά όταν οικειοποιούμαι τις αναιρέσεις και τις πηγές των εσωτερικών μου πληγών και των αδάμαστων ενστίκτων μου.

Τι πήρατε από τον διάσημο Ελληνιστή και μεταφραστή Κίμωνα Φράιερ, που δήλωσε θαυμαστής του έργου σας, εικαστικού και λογοτεχνικού;

Το 1980, ως φοιτητής κυκλοφόρησα σε έκδοση τέχνης με 2 σχέδια του Δημήτρη Γέρου, το τολμηρό ποίημα μου «Το Δωμάτιο». Ο Κίμων Φράιερ μου έγραψε, όταν του το έστειλα τιμητικά, την επιθυμία του να το μεταφράσει στην αγγλική. Η γνωριμία και η συνεργασία μας ήταν για μένα πολύτιμη πολλαπλά. Το ποίημα μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε σε περιοδικά του εξωτερικού. Τα ζωγραφικά μου έργα, που απέκτησε με τα χρόνια, τα άφησε μαζί με όλη τη συλλογή του που εγώ φωτογράφησα αρχικά, στο Αμερικανικό Κολλέγιο, σε κληροδότημα που φέρει το όνομα του. Ήταν επίσης καθοριστική η συμβολή του για να λάβω υποτροφία για εικαστικές και λογοτεχνικές σπουδές στο Μανχάταν, όπως και η αμέριστη φιλία και ο θαυμασμός του όταν επέστρεψα στην Αθήνα και ανέλαβα την καλλιτεχνική διεύθυνση της Gallery DADA. Παρακολουθώντας τη λαμπρή διεθνώς μεταφραστική του ικανότητα γνώρισα σημαντικούς ποιητές και συγγραφείς.

O ποιητής Γιάννης Ρίτσος (αριστερά), ο βραβευμένος λογοτέχνης Νίκος Κάσδαγλης (δεύτερος από αριστερά), ο Αμερικάνος, ελληνικής καταγωγής, καθηγητής και βραβευμένος μεταφραστής Κίμων Φράιερ (στη μέση) και ο ζωγράφος Κώστας Ευαγγελάτος (δεξιά) στην Αθήνα το 1981


 «…Τίποτα δεν είναι ικανό να σταματήσει, ούτε την αφέλεια που ανοίγει την πόρτα ελπίζοντας, ούτε την θλίψη που μας κατοικεί. Μας προσκαλούν όμως οι λέξεις και τα χρώματα, οι ιδέες και οι ήχοι σε μια συμμετοχική αντίσταση, έστω και μάταιη, με τεράστια όμως ανεξόφλητη αξία»



Πώς η τέχνη, ως φυσική πράξη δημιουργίας εικόνων, λειτουργεί μέσα σε ένα κόσμο που όλο και περισσότερο βυθίζεται στην εικονική πραγματικότητα;

Αυτή η μεγάλη διαμάχη που υποκινείται, όπως και οι πόλεμοι από οικονομικές τεράστιες δυνάμεις και συμφέροντα, το μέλλον θα δείξει την έκβαση και τους καρπούς της. Ελπίζοντας ότι η ιστορική έρευνα θα συνεχίζεται και σε πεδία που κάποιοι κρατούν στα σκοτεινά, θα δουν οι επόμενοι τα σημαντικά ή ευτελή αποτελέσματα αυτής της βύθισης. Σε αυτό το κλίμα που είναι πρακτικά αναπόφευκτο, το μόνο που μπορώ είναι να εκφράζομαι με τους τρόπους και τα εκφραστικά μέσα που κατέχω ικανοποιητικά.

Έχετε μπει σε σκέψεις για την επόμενη εικαστική σας αναζήτηση; Θα αγγίξει τα φλέγοντα ζητήματα του καιρού μας;

Τα έργα μου ανέκαθεν αγγίζουν θέματα που υπάρχουν στην ρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής. Χαρακτηριστικές οι πρώιμες αντιμιλιταριστικές συνθέσεις μου, οι αντιπολεμικές performance, το ζωντανό εικαστικό έργο «Μνημείο για τους νέους που πέθαναν», με αφορμή την μάστιγα του Aids που βίωσα σπουδαστής στην Αμερική το 1984, οι αντιρατσιστικές εκδηλώσεις και εκθέσεις που έχω λάβει μέρος και πολλά άλλα κοινωνικοπολιτικά συμβάντα μέχρι σήμερα. Άρα και τα επόμενα έργα και δρώμενα μου θα έχουν ανάλογες διατυπώσεις.

Ποια πράγματα θα λέγατε ότι σας αφορούν και εν τέλει σας «ενεργοποιούν» περισσότερο ως καλλιτέχνη;

Όλες οι εφικτές προσλήψεις, συνειδητές και ασυνείδητες, με ενεργοποιούν ως ένα βαθμό. Όμως τα θέματα κοινωνικής καταπίεσης, πολιτικής και νομικής ανισότητας, ιδεολογικού φανατισμού και θρησκοληψίας, σεξουαλικής προτίμησης, οικολογικών καταστροφών με καταθλίβουν αρχικά, αναλογιζόμενος ότι σαν ανθρωπότητα είμαστε ακόμη προς το μηδέν, αλλά μετά εξάπτουν την εκφραστική δημιουργικότητα μου και εξορμώ ακάθεκτος.

«Τότε χτύπησαν την πόρτα. Εγώ, αφελής όπως πάντα, πήγα κι άνοιξα. Κι έτσι μια καινούρια θλίψη μπήκε στον κόσμο». Τί άποψη θα διατυπώνατε για τους παραπάνω στίχους του Τάσου Λειβαδίτη;

Ο αγνός ποιητής βλέπει και θα βλέπει για πάντα. Τίποτα δεν είναι ικανό να σταματήσει, ούτε την αφέλεια που ανοίγει την πόρτα ελπίζοντας, ούτε την θλίψη που μας κατοικεί. Μας προσκαλούν όμως οι λέξεις και τα χρώματα, οι ιδέες και οι ήχοι σε μια συμμετοχική αντίσταση, έστω και μάταιη, με τεράστια όμως ανεξόφλητη αξία.


Photo gallery έργων του ζωγράφου Κώστα Ευαγγελάτου

Ο Πρόεδρος των Αρχαιοφυλάκων, Γιάννης Μαυρικόπουλο...
Η συγγραφέας Ράνια Μπουμπουρή, συνομιλεί με την Τί...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/