fbpx

banner αεροδρομίου

 

Ο Δώρος Δημοσθένους συζητάει με την Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

«…Η σύγκριση έχει μέσα τον φόβο, κι εγώ προσεγγίζω πολύ τους φόβους μου. Όταν μιλάμε όμως για μουσική, μιλάμε για απόλαυση»

Ο τελευταίος μήνας του Φθινοπώρου είναι παρών και, δεδομένης της αλλαγής του καιρού, της θερμοκρασίας, αλλά και της διάθεσής μας, δράττομαι της ευκαιρίας να σου αναφέρω μια ιστορία, βγαλμένη από ένα όμορφο πρωινό του περασμένου Σεπτεμβρίου που με βρήκε να ξεκαθαρίζω τα YouTube playlists μου.

Γιατί αν δεν ξεκινήσεις μουσικά και το φθινόπωρό σου, τότε τι ψυχή θα παραδώσεις;

Έτσι, λοιπόν, έπεσα, ξανά, πάνω στον αγαπημένο μου μουσικό από την Κύπρο, εκείνον με μια δυναμική και εύπλαστη χροιά, που μένει ανεξίτηλη στα αυτιά σου κάθε φορά που την ακούς. Ο λόγος, φυσικά, για το Δώρο Δημοσθένους, έναν ερμηνευτή που η κάθε του διασκευή είναι ικανή να μεταμορφώσει ένα κλασικό και αγαπημένο τραγούδι σε ένα εντελώς καινούργιο μουσικό αριστούργημα.

Ο Δώρος Δημοσθένους γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου και σπούδασε Θεωρητικά, όμως η μουσική τον κέρδισε από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του. Πρωτοεμφανίστηκε ως σολίστ και απέσπασε το Πρώτο Βραβείο «Βύρωνα Κολάση», καθώς και Αριστείο Εξαιρετικής Επίδοσης.

Η μουσική τον κέρδισε και τα υπέροχα ακολούθησαν.

Εμφανίσεις, συνεργασίες, περιοδείες και πληθώρα διασκευών, άλλοτε παλαιότερων, κλασικών ασμάτων, κι άλλοτε νεότερων, αγαπημένων τραγουδιών του ελληνικού ρεπερτορίου.

Ο ίδιος μετρά στο ενεργητικό του συνεργασίες με κάποια από τα πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου, όπως Μαρία Φαραντούρη, Γιάννη Σπανό, Νανά Μούσχουρη, Λένα Πλάτωνος, Λουκιανό Κελαηδόνη, Νίκο Κυπουργό, Μίλτο Λογιάδη, Χρήστο Λεοντή, Δημήτρη Παπαϊωάννου, αλλά και πολλούς ακόμη.

Εν μέσω δημιουργικών στιγμών, ο Δώρος έχει εμφανιστεί σε μεγάλες σκηνές και θέατρα τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο Λονδίνο. Μια σημαντική στιγμή της καριέρας του ήταν και εκείνη της συμμετοχής του στη μεγάλη συναυλία στο Θέατρο του Κρεμλίνου το 2011, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα και παρουσία του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Τον Δεκέμβριο του 2008 εκδόθηκε ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Δώρου Δημοσθένους με τίτλο «One for the Road», από την εταιρεία Μικρή Άρκτος και το 2016 ακολούθησε ο δεύτερος δίσκος του καλλιτέχνη, γεμάτος από χορταστικές διασκευές, με τίτλο «Compere».

Το 2018, ο Δώρος κυκλοφορεί μαζί με τη Λένα Κιτσοπούλου το single «Το Τραύμα», ένα ξεχωριστό, λαϊκό τραγούδι που θυμίζει κατά πολύ το γνήσιο χαρακτήρα εκείνων των παλιών και αυθεντικών κομματιών του είδους του.

Φτάνοντας στο σήμερα;

Το 2019… «φεύγουν τα σύννεφα» και αφήνουν το Δώρο να μεγαλουργεί στη δική του λιακάδα, με το ομώνυμο single του, σε μουσική γραμμένη από τον ίδιο και μια μοναδική ερμηνεία γεμάτη συναίσθημα που έρχεται να «κουμπώσει» στις νότες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Έπειτα από ένα δραστήριο καλοκαίρι, εν μέσω ζωντανών εμφανίσεων της «μεταμόρφωσής» του στον αείμνηστο Elvis Priesley, αλλά και των προετοιμασιών του για την συναυλία με το Εργαστήρι Ελληνικής Μουσικής Δήμου Αθηναίων στο θέατρο Ολύμπια, ο Δώρος Δημοσθένους «ξέκλεψε» λίγο από τον χρόνο του και βρέθηκε στην παρέα του InTownPost για μια συζήτηση που αξίζει να διαβάσετε.

Δώρο, είμαι εξαιρετικά χαρούμενη για αυτή μας την κουβέντα και ήταν κάτι που άργησε να έρθει, όμως, όπως λένε και οι πολλοί, «κάλλιο αργά, παρά ποτέ». Το καλοκαίρι που μας πέρασε σε βρήκε μέσα σε μία σειρά από δημιουργικές εμφανίσεις και πολλή τρέλα, δεδομένης και της «μεταφοράς» σου στο… “Elvis Universe”. Αλήθεια, πώς προέκυψε η ιδέα για κάτι τέτοιο; Ήταν «εύκολο» να υλοποιηθεί;

Μια εφηβική αγάπη δεν περνάει αν δεν την προσεγγίσεις, θα μείνει πάντα απωθημένο. Η ιδέα αυτή υπήρχε πολλά χρόνια πριν, αλλά τα τελευταία δύο χρόνια ξεκίνησε να υλοποιείται. Η ιδέα εφαρμόστηκε αρχικά στο φεστιβάλ θρησκευτικής μουσικής στην Πάτμο, όπου με είχε καλέσει ο Καλλιτεχνικός διευθυντής και μαέστρος Άλκης Μπαλτάς για να τραγουδήσω τα gospel που είχε τραγουδήσει ο Elvis. Μετά στο Gazzarte, όπου κάναμε την παράσταση τα Χριστούγεννα του Elvis, με κάποια χριστουγεννιάτικα που είχε πει σε δίσκους αλλά και πολλά ακόμη. Είχαν μείνει όμως και αρκετά τραγούδια που δεν ειπώθηκαν στις προηγούμενες δύο παραστάσεις κι έτσι, είχα την ανάγκη να ολοκληρώσω το συγκεκριμένο εγχείρημα. Έτσι, το παρουσίασα στον Κήπο του Μεγάρου, το καλοκαίρι που μας πέρασε. Η υλοποίηση δεν είναι δύσκολη, όταν έχεις καλούς συνεργάτες, αλλά το τρέξιμο για να φτιάξεις ένα ιδανικό περιβάλλον γύρω από αυτό, υπήρξε αρκετά απαιτητικό. Το αποτέλεσμα ήταν ωραίο, αλλά δυστυχώς, λόγω των εκλογών, αντί για δύο παραστάσεις κάναμε μόνο τη μία. Παρόλα αυτά, θα ακολουθήσουν κι άλλες αντίστοιχες παραστάσεις με αυτό το συγκεκριμένο project.

Είσαι ο καλλιτέχνης που δεν φοβάται να τσαλακωθεί και η πραγματικότητα είναι ότι μέχρι σήμερα έχεις καταπιαστεί με πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα. Από που αντλείς την έμπνευσή σου; Ποιο είναι το βασικό σου κριτήριο επιλογής για το τι θα τραγουδήσεις κάθε φορά;

Η μουσική πάντα είναι το κριτήριο που ασκεί την έλξη και προκαλεί την επιθυμία αυτή καθ’ αυτή. Νομίζω πως σε πρώτο επίπεδο είναι πρόκληση να δοκιμάζω καινούργια πράγματα. Κατά δεύτερον, συνήθως επιλέγω αυτά που θεωρώ ότι είναι πιο κοντά στην φωνή μου και φυσικά, το παιχνίδι αυτό που με κάνει να νιώθω ωραία και αισθαντικά με ό,τι καταπιάνομαι.

Ανέκαθεν ήμουν της άποψης ότι η «υπόθεση» διασκευή, remake ή όπως αλλιώς μπορεί να ειπωθεί αποτελεί την πλέον δυσκολότερη για έναν καλλιτέχνη. Θέλω να πω ότι, όσο καλή ή «δουλεμένη» κι αν είναι η φωνή του, πάντα ένα remake θα συνοδεύεται από μία ευθύνη προς την αρχική εκτέλεση του κομματιού και συνήθως αντιμετωπίζεται με τεράστιο δέος από τον εκάστοτε καλλιτέχνη που την πραγματοποιεί. Προσωπικά, κατά πόσο σε επηρέασε κάτι τέτοιο; Ένιωσες ποτέ ότι κινδυνεύεις να «πέσεις» στην παγίδα σύγκρισης;

Το να κανείς κάτι εντελώς το ίδιο είναι μια βαρετή αναπαραγωγή και δεν χρειάζεται η ανακύκλωσή του. Η επιθυμία να πεις κάτι που σ’ αρέσει είναι μια ανάγκη που σε οδηγεί να προχωράς στο συγκεκριμένο βήμα. Ο καθένας που θα κάνει μια διασκευή έχει τον δικό του τρόπο, κάνει το δικό του φιλτράρισμα και δίνει εν μέρει είτε μια άλλη προσέγγιση, είτε ένα διαφορετικό χρώμα και ήχο, ώστε να είναι «στο σήμερα». Η σύγκριση έχει μέσα τον φόβο κι εγώ προσεγγίζω πολύ τους φόβους μου. Όταν μιλάμε όμως για μουσική, μιλάμε για απόλαυση, άρα δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου καν αυτό.

Το μόνο που ήθελα να κρατήσω περισσότερο στα πιο πολλά τραγούδια ήταν κάπως η ατμόσφαιρα και η συγκίνηση που μεταφέρουν. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι κάποια τα προσέγγισα με μια ευγένεια και έναν σεβασμό και σε κάποια άλλα ήθελα να δώσω και μια άλλη οπτική, τηρουμένων κάποιων ισορροπιών.

«…υπομονή, περισσότερη ευγένεια με αλληλεγγύη στον διπλανό μας κι όχι να θεωρούμε ότι είναι όλοι μαλάκες, γιατί έτσι θα θεωρούν οι άλλοι και εμάς. Δεν είναι τυχαία αυτή η έκφραση γι’ αυτό και πάμε συνέχεια πίσω»

Γνωρίζω πως θα ακουστεί κοινότυπο, όμως δεν μπορώ να μην το θέσω στο τραπέζι. Ποιο από τα κομμάτια που έχεις ερμηνεύσει μέχρι σήμερα έχει την πιο ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου και γιατί;

Δεν ξέρω ποιο απ’ όλα θα κράταγα και δεν ξέρω κι αν θα ήταν και κάποιο που να έλεγα ότι το έχω πει καλά. Νομίζω θα διάλεγα το «Ενός λεπτού σιγή» των Χατζιδάκι- Χριστιανόπουλου, λόγω του ότι ήταν η πρώτη φορά που τραγουδούσα Χατζιδάκι σε μια ιστορική παράσταση που είχε φτιάξει ο Δημήτρης Παπαϊωάννου με την Ομάδα Εδάφους. Αυτό το τραγούδι έχει ένα φοβερό στίχο για μένα, είναι ποίημα και μαζί με την υπέροχη μελοποίηση του Χατζιδάκι μου έφερνε και μου φέρνει ακόμα πάντα μία συγκίνηση.

Αν δεν ήσουν αυτό που είσαι σήμερα, τι θα ήθελες να είσαι; Μην μου απαντήσεις αστροναύτης, σε παρακαλώ!

Αστροφυσικός! (γέλια) Θα ήθελα να ήμουν εκείνος που θα ανακάλυπτε το φάρμακο κατά του καρκίνου. Ή ψαράς, για να είμαι μέσα στην θάλασσα. Αν και όταν ήμουν μικρός με φόβιζε η θάλασσα, πάντα ένιωθα κάτι για εκείνους που έβλεπα μακριά μέσα στην θάλασσα. Είχα ένα θαυμασμό και τους έβλεπα σαν ήρωες. Περίεργο αλλά αληθινό συναίσθημα, καθώς κάποια χρόνια έκανα μπάνια από Μάρτιο μέχρι Νοέμβριο στο Σούνιο. Τα τελευταία χρόνια όμως, δεν ξέρω γιατί, έχω απομακρυνθεί

Δώρο, βάσει των επαγγελματικών σου βιωμάτων, ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχεις αντιμετωπίσει, μέχρι σήμερα, στη μουσική σου πορεία;

Όταν επέμενε ο θεατρικός επιχειρηματίας Βαγγέλης Λειβαδάς, να είμαι πρωταγωνιστής στο musical «Grease» το 1998, όπου έπρεπε να τραγουδάω να χορεύω και να παίζω, all in one. Εγώ ήξερα μόνο να τραγουδάω και είχα και κάποια κάπως καλή κίνηση.

Τι θα συμβούλευες έναν νεότερο άνθρωπο, ο οποίος ξεκινάει σήμερα τα πρώτα του βήματα στον χώρο; Πόσο δύσκολα πιστεύεις ότι είναι τα πράγματα για έναν νέο άνθρωπο στην Ελλάδα, ο οποίος θέλει να βιοπορίζεται αποκλειστικά από τη μουσική του;

Θα έλεγα, να πάει όπου τον πάει η καρδιά του. Να αγαπά πολύ αυτό που κάνει και να δοκιμάζει πράγματα, αλλά να ξέρει από πριν και τις δυσκολίες, όταν κάτι θέλει να το κάνει επάγγελμά του. Δυσκολίες θα βρεις παντού και το κυριότερο που θα συμβούλευα κάποιον είναι το να μην εξαρτάται από αυτό που αγαπά, αν μιλάμε για την μουσική.

Τι είναι αυτό που εύχεσαι για το μέλλον, σε προσωπικό αλλά και συλλογικό επίπεδο;

Περισσότερη ουσιαστική επικοινωνία, κατανόηση περισσότερη του εαυτού μας, θετική σκέψη, γιατί είναι δύσκολο πράγμα κι αυτό στην εποχή μας, υπομονή, περισσότερη ευγένεια με αλληλεγγύη στον διπλανό μας κι όχι να θεωρούμε ότι είναι όλοι μαλάκες, γιατί έτσι θα θεωρούν οι άλλοι και εμάς. Δεν είναι τυχαία αυτή η έκφραση γι’ αυτό και πάμε συνέχεια πίσω. Να αγαπάμε ότι πάμε να κάνουμε ή ό,τι δουλειά κάνει ο καθένας να θέλει τουλάχιστον να την κάνει καλά με συνέπεια και επαγγελματισμό. Να μην έχουμε μόνο απαιτήσεις, αλλά και υποχρεώσεις ως πολίτες και να προσφέρουμε όσο μπορούμε, γιατί η προσφορά είναι αυτή που μας γεμίζει πραγματικά και αυτό γυρίζει πίσω, είτε ως συναίσθημα ευχάριστο είτε ως ανταμοιβή από το σύμπαν.

Που μπορούμε να σε «πετύχουμε» αυτή την περίοδο και τι διαγράφεται στον ορίζοντα μουσικά;

Στις 19 Νοεμβρίου 2019 θα βρεθώ στο θέατρο Ολύμπια, όπου θα ερμηνεύσω τραγούδια απ’ όλο το φάσμα της ελληνικής μουσικής. Μια μικρή ανθολογία τραγουδιών που αγάπησα από διάφορες εποχές. Μαζί μου θα είναι μια εκπληκτική τραγουδίστρια από την Θεσσαλονίκη η Έλσα Μουρατίδου, την οποία θέλω πολύ να γνωρίσει το αθηναϊκό κοινό. Ακόμη, 13, 20 και 27 Νοεμβρίου 2019 θα βρίσκομαι στην Πειραιώς 131, σε ένα πρόγραμμα που ετοιμάζω και «κινείται» στην εποχή των 70s’ και όχι μόνο, με ένα όμορφο σκηνικό και διάχυτη όλη την καλή ενέργεια αυτής της εποχής. Τέλος, στις 2 Δεκεμβρίου 2019 θα βρίσκομαι στο Xmas theater, μαζί με την Γιοβάννα, τον Κώστα Μακεδόνα, την Ευτυχία Μητρίτσα, την Ελένη Βουδουράκη και την Άννα Ματσούκα σε τραγούδια του Αττίκ, του Γιαννίδη, του Σουγιούλ, αλλά και του Χαιρόπουλου.

Ο Δώρος Δημοσθένους είναι ένας εξαιρετικός ερμηνευτής και κατά τη γνώμη μας δεν υπάρχει είδος μουσικής με το οποίο θα καταπιαστεί και δεν θα το απογειώσει. Με τις εμφανίσεις του ξέρει να κερδίζει το κοινό, αφήνοντας πάντα τις καλύτερες εντυπώσεις.

Τον ευχαριστούμε θερμά που φιλοξενήθηκε στο InTownPost και του ευχόμαστε ό,τι πιο δημιουργικό για το μέλλον!

Αυτή δεν είναι άλλωστε και η ύψιστη επιτυχία ενός καλλιτέχνη; Να μπορεί να κάνει κάθε τραγούδι δικό του;