fbpx

banner αεροδρομίου

«Ο Δικός της Πόλεμος»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(A Private War)

 

  • Είδος: Βιογραφία
  • Παραγωγή: Αγγλία, ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Μάθιου Χάινεμαν
  • Με τους: Ρόζαμουντ Πάικ, Τζέιμι Ντόρναν, Στάνλεϊ Τούτσι, Ζερεμί Λαέρτ, Τομ Χολάντερ
  • Διάρκεια: 110’
  • Διανομή: Odeon

Η ταινία είναι βασισμένη στο άρθρο της δημοσιογράφου του Vanity Fair Magazine, Μαρία Μπρένερ και αφορά την δράση της γνωστής βετεράνου δημοσιογράφου και ανταποκρίτριας των πολεμικών θεάτρων της Γης, της Μαρί Κόλβιν, που σκοτώθηκε σε ηλικία 56 χρόνων, στις 22 Φεβρουαρίου 2011 στην πόλη Χομς της Συρίας, εν ώρα καθήκοντος, μαζί με τον βραβευμένο, Γάλλο φωτογράφο Ρεμί Οσλίκ.

Η Αγγλίδα Ρόζαμουντ Πάικ είναι εξαιρετική στον ρόλο της δημοσιογράφου με το προσοφθάλμιο, κρατώντας προς το παρών μια υποψηφιότητα Χρυσής Σφαίρας για την ερμηνεία της, που  πραγματικά αξίζει. Ακόμα όμως μια υποψηφιότητα Χρυσής Σφαίρας στην κατηγορία του τραγουδιού χρεώνεται η ταινία για την αισθαντική  Άνι Λένοξ, που ερμηνεύει σπαραξικάρδια το «Requiem for A Private War» στο φινάλε. Σκηνοθετικό ντεμπούτο στις ταινίες μεγάλου μήκους για τον βραβευμένο, 35χρονο, Αμερικανό, ντοκιμαντερίστα  Μάθιου Χάινεμαν, που πραγματικά ξέρει τι σημαίνει κινηματογραφικό πλάνο σε εμπόλεμη ζώνη.

Φυσικά και δεν χρήζει ερωτήματος και απορίας. Αν και εστιάζει στην προσωπικότητα της Κόλβιν ο σκηνοθέτης, όλη η ατμόσφαιρα και το περιβάλλον της ταινίας είναι φιλοδυτικό -φιλοαμερικανικό, επιπόλαια επιδερμικό, βαθιά υποκριτικό στο θέμα ανθρωπισμού, απουσία αντικειμενικότητας, όπου κάθε «τριτοκοσμικός ηγέτης με πετρέλαια στην γη του είναι εν δυνάμει απειλή και κίνδυνος της «παγκόσμιας ειρήνης». Βλέπε: Σαντάμ, Καντάφι, Άσαντ. Ο τελευταίος την γλύτωσε κάπως από τα νύχια των αρπακτικών λόγω επέμβασης της άρκτου, αλλιώς θα πήγαινε κι αυτός καλλιά του, όπως και οι προηγούμενοι, κάποια κελαϊδιστή «Άνοιξη» σαν κι αυτές που στήσανε στα επιχειρησιακά θέατρα του αραβικού κόσμου, αλλάζοντας σε μία νύχτα τα στησίματα και τους πατρώνους στην διεθνή σκακιέρα.

Η άμοιρη δημοσιογράφος, όπως τόσοι άλλοι πολεμικοί ανταποκριτές, έχασε την ζωή της καταγράφοντας τις θηριωδίες όχι των Δυτικών, αλλά των «άγριων», «βάρβαρων» και «άξεστων» μαυριδερών, γενειοφόρων μακελάρηδων. Όσο για την Συρία και την δημοσιογραφική της κάλυψη στην πολύπαθη συριακή πόλη Χομς που στοίχισε την ζωή της, ε, με το μέρος των υποτιθέμενων «ανταρτών», πάντα, κάλυπτε τα ρεπορτάζ της.              

Η Μαρί Κόλβιν (Ρόζαμουντ Πάικ – πολύ καλή) είναι μία από τις πιο αναγνωρισμένες πολεμικές ανταποκρίτριες της εποχής μας, εργάζεται στην Αγγλική εφημερίδα  Sunday Times. Το επαναστατικό και ατρόμητο πνεύμα της την τοποθετεί πάντα στην πρώτη γραμμή της μάχης αφού στόχος της είναι να δίνει φωνή στους αδύναμους, θυσιάζοντας ακόμα και την προσωπική της ζωή.

Χάνει το αριστερό της μάτι το 2001, παρούσα στα αιματηρά γεγονότα των Ταμίλ στην Σρι Λάνκα. Πέφτει στο αλκοόλ, γεμίζει εφιάλτες, παντρεύεται χωρίζει, ξαναπαντρεύεται, εισάγεται σε κέντρο αποκατάστασης, αλλά ως εθισμένη με τον κίνδυνο συνεχίζει τις επικίνδυνες αποστολές –ανταποκρίσεις πέρα από εκεί που υπάρχουν τα όρια ασφαλείας.

Η αποστολή της είναι να αναδεικνύει με κάθε κόστος την πραγματική φρίκη του πολέμου (μονόπαντα, βέβαια) μαζί με τον διάσημο φωτογράφο Πολ Κονρόι (Τζέιμι Ντόρναν – καλός), ο οποίος σκοτώνεται στην Συρία. Τέλος, στην πιο καυτή ζώνη του σύγχρονου πολέμου, στην πολιορκούμενη πόλη Χομς επί συριακού εδάφους και στο πλευρό των αντικαθεστωτικών ενημερώνει την παγκόσμια κοινή γνώμη, ότι ο Άσαντ δολοφονεί στυγερά άμαχο, αστικό πληθυσμό.

Η ζωντανή μετάδοση μέσω δορυφορικού τηλεφώνου σε τέσσερα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα της Δύσης: στο BBC , στο Channel 4, στο CNN και το ITN News έμελε να είναι και η τελευταίας της, καθώς αμέσως μετά σκοτώθηκε από βόμβα, που είχε στόχο την ίδια και το συνεργείο. Μαζί με την Κόλβιν σκοτώνεται και ο Γάλλος φωτογράφος Ρεμί Οσλίκ (Ζερεμί Λαέρτ – καλός).