26
Πεμ, Νοε

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

Ο Γιώργος Φρατζεσκάκης, συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

FRA2222-09



«…Ήρθαν άνθρωποι στη ζωή μου σε σημαντικές στιγμές, στάθηκαν δίπλα μου, έγιναν φίλοι μου, έγιναν συνεργάτες μου, έγιναν σχέσεις μου και γέμισαν τη ζωή μου»


Ταγμένος από νεαρό παιδί ο Γιώργος Φρατζεσκάκης στην περιπέτεια της θεατρικής τέχνης, μας καλεί στο θέατρο Eliart για να μας παρασύρει σε ενενήντα λεπτά απόδρασης και αληθινής ψυχαγωγίας, που σίγουρα θα βοηθήσει να ξεφύγουμε από αυτό που ζούμε. Για δεύτερη χρονιά, σε σκηνοθεσία δική του παίρνει σάρκα και οστά στην αστυνομική σκηνή της πόλης το συναρπαστικό έργο της Αγκάθα Κρίστι «Ο Απρόσκλητος επισκέπτης» (διαβάστε για την παράσταση εδώ), ένα κλασικό αστυνομικό έργο με πολλές ανατροπές που την περσινή σαιζόν έσπασε ταμεία. Το έργο αποτυπώνει μια εποχή για τους λάτρεις του είδους, ενώ το απόφθεγμα της πιο διάσημης συγγραφέως έργων μυστηρίου αντανακλά ένα θέμα: «το βέβαιο είναι ότι για ό, τι αγαπάς, πρέπει να πληρώσεις ένα τίμημα», που αν και πολυσυζητημένο μας αφορά.

Ούτε μια μέρα χωρίς τέχνη λοιπόν, για τον Γιώργο Φρατζεσκάκη , που έχει κάνει θαύματα και στο Παιδικό Θέατρο και δεν σταματά να προσπαθεί για μια ωραία ζωή, που γι΄ αυτήν αγωνίζεται. Σήμερα είναι κοντά μας για να μας δώσει ελπίδα. Και μην φοβηθείτε αυτόν που στήριξε στην πίστη επάνω την ελπίδα, γιατί όσες μπόρες και να ξεσπάσουν, θα αφήσουν πίσω τους μιας αλλιώτικη γαλήνη, σαν αυτή που αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπο του Γιώργου Φρατζεσκάκη.

Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Γιώργος Φρατζεσκάκης


Έπειτα από την επιτυχία των «Δέκα Μικρών Νέγρων» συνεχίζετε και πάλι με τον «Απρόσκλητο επισκέπτη» της Αγκάθα Κρίστι στο θέατρο Eliart κατ' απαίτηση του θεατρόφιλου κοινού. Σας γεμίζει η επιτυχία κ. Φρατζεσκάκη;

Ποιον δεν γεμίζει; και όχι μόνο στην θεατρική σκηνή αλλά και στην προσωπική μας ζωή. Πόσο μάλλον όταν ένας άνθρωπος του θεάτρου ονειρεύεται μία παράσταση και βγαίνει ένα αποτέλεσμα το οποίο αρέσει και στον κόσμο.

Σκηνοθετείτε την παράσταση και παράλληλα παίζετε και τον ρόλο του επιθεωρητή. Είναι δύσκολο να παρακολουθείτε τον εαυτό σας και τους άλλους και τελικά πού ενώνεται και πού διαχωρίζεται ο σκηνοθέτης από τον ηθοποιό;

Κανονικά δεν πρέπει να διαχωρίζεται πουθενά, πραγματικά είναι όμως πολύ δύσκολο και ένας από τους δύο, είναι πιο ριγμένος. Προσωπικά προτιμώ να περάσει σε δεύτερο ρόλο ο ηθοποιός από του σκηνοθέτη και φέτος που έπαιξα στην παράσταση, είναι η δεύτερη φορά που το κάνω, έφτασα λίγο πιο αργοπορημένα από τους άλλους στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Η ευτυχής στιγμή όμως είναι όταν νιώσεις και στη διάρκεια της πρόβας αλλά πιο πολύ στην παράσταση, ότι είσαι ένα μέρος του συνόλου που δεν ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους ηθοποιούς.

Τι μπορεί να προσφέρει ένα θρίλερ δράσης κ. Φρατζεσκάκη αυτές τις δύσκολες εποχές στο σύγχρονο θεατή;

Διανύουμε μία δύσκολη περίοδο και δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τη ψυχαγωγία που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη. Με τα έργα μυστηρίου και δράσης όπως είναι αυτό της Αγκάθα Κρίστι, ο θεατής ακονίζει το μυαλό του, βλέπει την παράσταση με μεγάλο ενδιαφέρον και όχι μόνο απολαμβάνει, αλλά ζει την αγωνία μέχρι τελευταία στιγμή. Το να μεταφέρεις τον θεατή για δυο ώρες στην πυκνή ομίχλη της Ν. Ουαλίας και να ξεχάσει για λίγο τα προβλήματά του, για μένα είναι σημαντικό.

Ο δολοφόνος του έργου είναι δυνατόν να έχει μία δικαιολογία; Εν τέλει ένας φόνος μπορεί να δικαιολογηθεί κατά τη γνώμη σας;

Έχουμε πάρα πολλά παραδείγματα που αφορούν τις αποφάσεις της δικαιοσύνης που νομίζω πως ναι μπορεί να δικαιολογηθεί ένας φόνος. Δεν συμφωνώ βεβαίως - αλίμονο αν πάρουμε τα όπλα στα χέρια μας! - αλλά φτάνουμε πάρα πολύ συχνά να ξεπεράσουμε και εμείς οι ίδιοι τα όρια μας και αυτό το βλέπουμε καθημερινά και το ακούμε στις ειδήσεις. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου ο δολοφόνος μπορεί να είχε δίκιο και εδώ, στο δικό μας έργο, υπάρχει μία τέτοια περίπτωση.

Είχατε απρόσκλητους επισκέπτες στη ζωής σας;

Και βέβαια είχα. Και αλίμονο αν δεν είχα! Ήρθαν άνθρωποι στη ζωή μου σε σημαντικές στιγμές, στάθηκαν δίπλα μου, έγιναν φίλοι μου, έγιναν συνεργάτες μου, έγιναν σχέσεις μου και γέμισαν τη ζωή μου.

O Γιώργος Φρατζεσκάκης, η Άννα Συνοδινού, ο Αντώνης Θεοδωρακόπουλος και η Κίτυ Αρσένη στο θεατρικό έργο «Το Μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας» το 1992 (Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου)



«Αυτό που με φοβίζει είναι ότι αλλάζουν οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Γινόμαστε επιφυλακτικοί, φοβισμένοι απέναντι στον άλλον, καχύποπτοι και τον κοιτάμε με μισό μάτι. Είναι κάτι που δεν μου αρέσει καθόλου. Θέλω να αφήνομαι στην καθαρή ματιά των ανθρώπων και να τους εμπιστεύομαι»



Διαβάζοντας κάποια αποφθέγματα της Αγκάθα Κρίστι στάθηκα στο παρακάτω: «Είναι περίεργο, αλλά μόνο όταν βλέπεις ανθρώπους να φαίνονται γελοίοι, μόνο τότε συνειδητοποιείς, πόσο πολύ τους αγαπάς». Σας λέει κάτι αυτό;

Έχω μία παράξενη σχέση με τη γελοιότητα, ένα πράγμα που προσέχω πολύ είναι να μην γελοιοποιηθώ. Οπότε δεν ξέρω πόσο μπορώ να ενστερνιστώ την άποψη αυτή της Αγκάθα Κρίστι. Εκτιμώ βέβαια τους ανθρώπους που μπορούν να γελοιοποιηθούν στα μάτια των άλλων, αλλά πρέπει να είναι πάρα πολύ αληθινό από μέρους τους για να μπορώ να το μετατρέψω σε αγάπη.

Σε ένα άλλο αναφέρει η μεγάλη συγγραφέας έργων μυστηρίου : «Το ένστικτο είναι ένα υπέροχο πράγμα. Δεν μπορεί ούτε να ερμηνευθεί ούτε να αγνοηθεί». Εσείς εμπιστεύεστε το ένστικτό σας;

Καταρχάς το ένστικτό μου! Σε όλα μου τα βήματα. Και στα επαγγελματικά και στα φιλικά και στα προσωπικά. Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στο ένστικτό μου και συνήθως το ακολουθώ πάντα, όσες φορές δεν το έκανα, το έχω μετανιώσει.

Και σε ένα ακόμα υπογραμμίζει, ότι: «Ένα από τα πιο τυχερά πράγματα που μπορεί να συμβεί στη ζωή κάποιου, νομίζω, είναι να έχει μια ευτυχισμένη, παιδική ηλικία». Εσείς είχατε ευτυχισμένα παιδικά χρόνια κ. Φρατζεσκάκη;

Τα παιδικά μου χρόνια ήταν την εποχή των χωματόδρομων και των γιασεμιών. Οι παιδικές μου μνήμες είναι γεμάτες από ανοιχτά παράθυρα μιας γειτονιάς, που από μέσα ερχόντουσαν τραγούδια. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με πολλή αγάπη από τους γονείς μου, από τις θείες μου, ήμουν και μοναχοπαίδι και όσο μεγαλώνω εκεί που ανατρέχω για να μαλακώσει λίγο περισσότερο η καρδιά μου, είναι τα παιδικά μου χρόνια. Ναι, ήταν πολύ ευτυχισμένα.

Πώς ακριβώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με το θέατρο και τι ήταν αυτό που σας οδήγησε προς αυτή την κατεύθυνση; Ήταν μια συνειδητή απόφαση ή η ίδια η ζωή σας έσπρωξε προς τα εκεί;

Από πολύ νωρίς κατάλαβα ότι θα ασχοληθώ με αυτό που αγαπούσα. Ήμουν 15 χρονών όταν έδωσα εξετάσεις σε μία επιτροπή εξαιρετικών ταλέντων που αποτελούνταν από την Ελένη Χατζηαργύρη, τον Αλέξη Σολωμό, τον Ντίνο Ηλιόπουλο, την Βέρα Ζαβιτσιάνου και πολλούς άλλους, για να μου δώσουν την άδεια να μπω σε δραματική σχολή. Ευτυχώς τα κατάφερα! Νωρίτερα, η πρώτη θεατρίνα που είχα δει στη ζωή μου ήταν η Σπεράντζα Βρανά, που έτυχε αργότερα να δουλέψω μαζί της και να γίνω φίλος της και ο Θανάσης Βέγγος που έτρωγε στη ταβέρνα του θείου μου.

Κερδίζετε τη ζωή σας από το θέατρο αυτά τα πέτρινα χρόνια;

Από το θέατρο και μόνο. Και αυτό είναι που με κρατάει ζωντανό με φρέσκο μυαλό, κάτι που θέλω να διατηρήσω για πολλά χρόνια ακόμη και με ψυχική υγεία. Τις ισορροπίες μου, τις έχω βρει, μόνο μέσα από το θέατρο. Χωρίς να δηλώνω ότι το θέατρο είναι η ζωή μου - γιατί, η ζωή μου είναι και μία βόλτα στην παραλία, ένας καφές με τους φίλους μου, ένα ωραίο βιβλίο - η ζωή μου όμως, ακόμη και σε αυτά τα πέτρινα χρόνια, είναι καλύτερη μέσα στο θέατρο.

Ο κορονοϊός ένας απρόσκλητος επισκέπτης που εισέβαλε στη ζωή μας και την άλλαξε σας φοβίζει;

Αυτό που με φοβίζει είναι ότι αλλάζουν οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Γινόμαστε επιφυλακτικοί, φοβισμένοι απέναντι στον άλλον, καχύποπτοι και τον κοιτάμε με μισό μάτι. Είναι κάτι που δεν μου αρέσει καθόλου. Θέλω να αφήνομαι στην καθαρή ματιά των ανθρώπων και να τους εμπιστεύομαι.

Φωτό από την παράσταση του έργου «Ο Απρόσκλητος επισκέπτης» της Αγκάθα Κρίστι στο θέατρο Eliart σε σκηνοθεσία του Γιώργου Φρατζεσκάκη



«…να βγούμε σύντομα από αυτό το σκοτεινό τούνελ και να σταθούμε όρθιοι με την ελπίδα και κοιτώντας προς το φως»



Ποιες ήταν οι πρώτες σας συνεργασίες και γενικότερα οι πιο σημαντικές σας στιγμές στο θεατρικό χώρο και γενικά καλλιτεχνικό χώρο;

Ο Δημήτρης Ποταμίτης, ο Θανάσης Παπαγεωργίου, η Λήδα Πρωτοψάλτη, η Άννα Συνοδινού, η Μαρία Σκούντζου ήταν σημαντικοί άνθρωποι, που βρέθηκα δίπλα τους και ήταν μεγάλη ευτυχία για μένα. Όμως, δεν μπορώ να μην αναφέρω, τη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, τη Σπεράντζα Βρανά γιατί παρακολουθώντας τους να παίζουν, έκανα επιπλέον τρία έτη δραματικής σχολής.

Ποιο μήνυμα επιθυμείτε να περάσετε στο κοινό σας ;

Την Ελπίδα νομίζω. Είναι αυτή που μας λείπει, είναι αυτή που μπορεί να μας κρατήσει όρθιους, είναι αυτή που πεθαίνει τελευταία.

Ως καλλιτέχνης, τι άλλο είδους τέχνης θα μπορούσατε να πείτε ότι σας συγκινεί και για ποιο λόγο;

Αισθάνομαι πολλές φορές, ότι όλη μου η ζωή, όλες μου οι προσωπικές στιγμές, οι ερωτικές, οι φιλικές, οι μοναχικές, έχουν από κάτω ένα μουσικό χαλί. Την μουσική αγαπώ πιο πολύ απ' όλα.

Ποια ευχή θα δίνατε στους αναγνώστες μας;

Να είναι ψυχικά υγιείς και να απολαμβάνουν την κάθε στιγμή της ημέρας βλέποντας μόνο το φως.

Ποια είναι τα όνειρά σας για το μέλλον και ποια τα σχέδιά σας όσον αφορά τα επαγγελματικά σας βήματα;

Δύσκολη η εποχή για όνειρα και σχέδια. Παρ' όλα αυτά, διαβάζω πολλά θεατρικά έργα και έχω διαλέξει κάποια από αυτά, που έχω σκοπό να τα ανεβάσω, ελπίζοντας να βγούμε σύντομα από αυτό το σκοτεινό τούνελ και να σταθούμε όρθιοι με την ελπίδα και κοιτώντας προς το φως.

Η συγγραφέας Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη, συνέντε...
Η συγγραφέας Μαίρη Κόντζογλου, συνέντευξη στην Τίν...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares