fbpx

Ο βετεράνος χορευτής και χορογράφος Τάκης Σαγιώρ συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…δεν καταλαβαίνω αυτό που λένε σεξουαλική παρενόχληση. Δεν βλέπουμε την κοινωνία από μέσα. Θα  πρέπει να το αντιμετωπίζει ο καθένας. Το: «τι να κάνω, μου ρίχτηκε και κάθισα», δεν είναι στάση αυτή»

Ποιος μπορούσε να φανταστεί, τι κρύβει μέσα του  ο δημοφιλής χορευτής του μουσικού θεάτρου,ο Τάκης Σαγιώρ. Έμεινε άστεγος από τα 15 έως και τα 18 χρόνια του και χόρταινε την πείνα του από τα εδέσματα που έβλεπε στις βιτρίνες των εστιατορίων και των ζαχαροπλαστείων. Τον τιμώρησε σκληρά ο πατέρας του, γιατί δεν ήθελε με τίποτα να γίνει χορευτής. Ο Τάκης όμως κυνήγησε το όνειρό του και τα κατάφερε κι όχι μόνο κατάφερε να γίνει ένα μεγάλο όνομα, αλλά στις δύσκολες στιγμές των δικών του στάθηκε με το παραπάνω κοντά τους γιατί ποτέ δεν ξέχασε, πώς είναι να μην έχεις χρήματα να αγοράσεις ούτε ένα κουλούρι.

Αγωνίστηκε πολύ, αλλά τα κατάφερε.

Ανακάλυψε τα προτερήματα μιας ζωής στα οποία συγκαταλέγονται η ψυχική ηρεμία, η σταθερότητα και η ακεραιότητα, κάνοντας μια φιλοσοφική αλλαγή στον τρόπο σκέψης καθώς προχωρούσε.

Κι έφτασε σε έναν άλλο σημείο προσέγγισης του κόσμου.

Η ζωή είναι αγχώδης, περίεργη αλλά και όμορφη, κι αυτά τα ένιωσε σε όλο τους το μεγαλείο. Έπαψε να είναι ευάλωτος και σε αυτό βοήθησαν η δασκάλα του η Έλλη Ζουρούδη και η Τζένη Καρέζη, που ήταν οι καλοί του άγγελοι και στάθηκαν δίπλα του στις δύσκολες στιγμές που πέρασε.

‘Έτσι ατσαλώθηκε και κατάλαβε, ότι όλα τα προβλήματα δεν έχουν λύση, αλλά μπορεί να βρεθεί ο σωστός τρόπος χειρισμού, ώστε να μπορέσει ο καθένας να συνεχίσει τη ζωή του.

Κοφτερό μυαλό και η σωματική δραστηριότητα σε συνδυασμό με σωστή διατροφή διατήρησε στο πέρασμα  του χρόνου το σώμα υγιές και δυνατό.

Ίσως κάποιοι σοκαριστούν από τις αλήθειες που καταθέτει σε αυτή την πολύωρη κουβέντα από καρδιάς ο κ. Σαγιώρ, όπως για την αποκάλυψη της σεξουαλικής του ταυτότητας ή την απομυθοποίηση κάποιων προσώπων που λατρέψατε και δεν το επιχειρεί για λόγους εντυπώσεων, απλά το έφερε η κουβέντα και η επιμονή μου, αλλά και να δυναμώσουν βλέποντας τη ζωή με θετική ενέργεια για να της δώσουν μάκρος.

Οι παλιές ιστορίες κάθε φορά που τις ακούω φαίνονται σε μένα όλο και πιο όμορφες: υπάρχουν ιστορίες που, όπως και πολλοί άνθρωποι, που ομορφαίνουν συνέχεια καθώς περνάει ο καιρός.

Μελαγχόλησα  κ. Σαγιώρ με την  τελευταία εξομολογητική ανάρτησή σας στο Fb. Μεταξύ άλλων αναφέρατε, ότι αυτό που σας έμεινε από τις γεμάτες 10ετίες που ζήσατε είναι, ότι η ζωή είναι ένας περίπατος που σχεδόν ολοκληρώθηκε για σας. Γιατί στείλατε στους φίλους σας αυτό το απαισιόδοξο μήνυμα; Τι θέλατε να τους πείτε;

Δεν νομίζω, ότι ήταν απαισιόδοξο το μήνυμα. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Αυτή είναι η ζωή. Είτε το θέλουμε, είτε δεν το θέλουμε. Σημασία έχει να ζεις όπως εσύ επιθυμείς. Όπως σου αρέσει. Εγώ έζησα όπως ακριβώς ήθελα. Προσπάθησα όσο μπορούσα να μην στενοχωρώ, να μην πικραίνω τους συνανθρώπους μου, εκτός κι αν κάποιον ενόχλησα ερήμην μου.

Το μότο της ζωής σας ήταν: «Άμα έχεις ταλέντο, όσες πόρτες και να σου κλείσουν, κάποια θα ανοίξει στο τέλος, θα φανεί στον κόσμο». Αυτή ήταν και η συμβουλή που σας είχε δώσει η αξέχαστη Τζένη Καρέζη, όταν στα πρώτα σας βήματα είχατε διαπληκτιστεί με πρωταγωνιστή, ο οποίος σας είχε απειλήσει, ότι θα σας κλείσει όλες τις πόρτες. Θα μας διηγηθείτε, τι ακριβώς συνέβη τότε;

Στο ξεκίνημά μας πάντα εμείς οι καλλιτέχνες βρίσκουμε δυσκολίες και εμπόδια. Για κάποιο λόγο, εγώ δεν ξέρω γιατί βρήκα τόσες δυσχέρειες. Μου έρχεται στο μυαλό μια τέτοια περίπτωση.

Ήταν το 1963, όταν η Τζένη Καρέζη και ο Νίκος Κούρκουλος παρουσίαζαν στο «Ρεξ» το έργο «Η γειτονιά των αγγέλων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Ήταν μεγάλος θίασος. Εγώ είχα βγει στο θέατρο τον προηγούμενο χρόνο. Με είχε επιλέξει ο μέγιστος Μιχάλης Κακογιάννης και εμφανίστηκα ως σολίστ χορευτής  στην «Όμορφη Πόλη» του Μίκη Θεοδωράκη. Όταν έκανε θίασο η Καρέζη το χειμώνα ο Μίκης Θεοδωράκης με πρότεινε στη Τζένη και συνέχισα εκεί την πορεία μου ως σολίστ. Μέσα σε όλους στο θίασο ήταν και ο Κώστας Καρράς. Κάτι συνέβη τότε, που τον ενόχλησε και εγώ υπερασπίστηκα τον εαυτό μου σε αυτή την παρεξήγηση. Τότε ο Καρράς μου είπε: «Κρίμα που εδώ τελειώνει η καριέρα σου. Μόλις την άρχισες. Στο θέατρο βάζουμε την ουρά κάτω από τα σκέλια μας δεν μιλάμε, αν θέλουμε να προχωρήσουμε. Εγώ τουλάχιστον θα σου κλείσω όλες τις πόρτες». Ήμουν παιδί εγώ και στενοχωρήθηκα πολύ και απομονώθηκα σε μια γωνιά στα καμαρίνια.

Η Τζένη Καρέζη περνώντας για να βγει στη σκηνή με είδε και καθώς ήταν πολύ προστατευτική με πλησίασε και μου είπε: «Τάκη τι έγινε; Πέσαν έξω τα καράβια σου…» Λέω, «όχι, είναι κάτι προσωπικό».

 Όταν τελείωσε η παράσταση με φώναξε στο καμαρίνι της και προσπάθησε να με ηρεμίσει. Επειδή την εμπιστευόμουν και την αγαπούσα πάρα πολύ ανέφερα το συμβάν. Αυτή χαμογέλασε, με χάιδεψε και μου είπε: «Τακούλη μου διάλεξες ένα επάγγελμα δύσκολο. Ο δρόμος θα είναι ακανθώδης. Να ξέρεις, ότι θα σου κλείσουν πολλές πόρτες. Αν όμως έχεις ταλέντο, που αυτό είναι το ζητούμενο σε αυτό το χώρο, θα βρεις μια χαραμάδα να περάσεις». Από τότε κι εγώ το πήρα επάνω μου είπα θα παλέψω με νύχια και με δόντια και δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να με αμφισβητήσει ή να με προσβάλει.

Έχετε παραδεχτεί δημόσια, ότι δεν μπορούσατε να διαχειριστείτε την αναγνωσιμότητά σας, με την έννοια ότι είχατε καβαλήσει το καλάμι. Σήμερα βλέποντας τα πράγματα διαφορετικά έχετε μετανιώσει που υπήρξατε «ψώνιο» όπως χαρακτηρίσατε εαυτόν;

Όχι – όχι γιατί είναι κάτι δεδομένο. Θα το περάσεις. Δεν  γίνεται θα με στενοχωρούσε πολύ, αν συνέχιζα να αισθάνομαι πως είμαι «εγώ» και κανένας άλλος στην πορεία.

Ήμουν ένα παιδί ολομόναχο που παιδεύτηκα πάρα πολύ να σταθώ στα πόδια μου. Και σε παιδιά σαν κι εμένα, που ήρθε πολύ γρήγορα η επιτυχία, αυτό ήταν πολύ κακό. Όταν από το υπόγειο που μένεις, από το κρύο, την ταλαιπωρία ανέβεις σε μια νύχτα στο ρετιρέ καταλαβαίνεις ότι είναι δύσκολο να το διαχειριστείς. Αισθάνεσαι ότι είσαι κάτι διαφορετικό. Κι όσοι το αρνούνται, λένε ψέματα.

Έχουν δει πολλά τα μάτια σας, έχουν ακούσει πολλά τα αυτιά σας στο χώρο που υπηρετήσατε. Έχετε δει  ταλέντα να «μαραίνονται» πριν καν «ανθίσουν», όνειρα να πετιούνται στα σκουπίδια, ανθρώπους να πληγώνονται βαθιά από άθλιες συμπεριφορές, άλλους να καταστρέφονται. Ποιο περιστατικό έμεινε ανεξίτηλα γραμμένο στη μνήμη σας;

Είχα τη μεγάλη τύχη, τύχη βουνό που λένε, να βρεθούν στο δρόμο άνθρωποι σημαντικοί. Ένας από αυτούς που του χρωστάω τα πάντα είναι η δασκάλα μου στο κλασικό μπαλέτο η Έλλη Ζουρούδη, η οποία με αγκάλιασε, όταν ήμουν μικρός με πολύ στοργή, σαν μάνα. Και στη σχολή που σπούδασα χορό ήταν εκεί τότε και επώνυμοι στο χώρο μας. Ένα περίεργο πράγμα με εμένα. Κι εκεί πάλι είχα περίεργες αντιδράσεις από χορευτές ήδη γνωστούς.

Είχαν μια υπεροψία απέναντί μου και κάποιοι από αυτούς μου έλεγαν: «Τι θες εσύ τώρα στο χώρο μας αλητόπαιδο;». Δεν απαντούσα γιατί είχα το φόβο. Όμως το αντιλήφτηκε η δασκάλα μου, όποτε με φώναξε στο γραφείο της και αυτή ως δεύτερη Καρέζη και μου είπε: «Δεν θα σε ρωτήσω τίποτα, αλλά  θα σου δώσω μια συμβουλή και να τη βάλεις βαθιά στο μυαλό σου. Να ξέρεις κάτι το επάγγελμά σου θέλει 20 τοις εκατό ταλέντο και 80 τοις εκατό μυαλό. Για να  σε έχω εδώ θα πει, ότι έχεις ταλέντο. Έξυπνο παιδί είσαι, ζύγισε τα πράγματα. Αν βλέπεις πολλές φορές να χάνονται μεγάλα ταλέντα είναι, γιατί τους έλειπε αυτό το ποσοστό εξυπνάδας».

Κράτησα τις συμβουλές της δασκάλας μου, αλλά ως νέος δεν τις κατάλαβα. Στον δρόμο όμως, που έβλεπα να καταστρέφονται καριέρες, γιατί οι καλλιτέχνες δεν ήξεραν να το χειριστούν καλά, να κρατήσουν το τιμόνι κι έτσι τους έβαζαν τρικλοπεδιές.

Έχετε συγκεκριμένα περιστατικά να καταθέσετε;

Ένα παράδειγμα. Όταν πήγαινες για οντισιόν οι  συνετέλεσες της δουλειάς αυτής και ο υπεύθυνος της ακρόασης δεν κοίταζαν το ταλέντο σου πρωταρχικά, αλλά το κρεβάτι του. Έτσι, αν δεν περνούσες από την κρεβατοκάμαρά του δεν έπαιρνες το ρόλο. Επομένως καθόσουν και σκεφτόσουν ή πρέπει  να περνάω από κρεβατοκάμαρες ή να αφήσω το επάγγελμα. Αν εσύ ήσουν έξυπνος και λειτουργούσε το ρημάδι το μυαλό δεν το έβαζες κάτω προχωρούσες. Έβρισκες τρόπους να το ξεπερνάς, φτάνοντας έως και την απειλή, παρότι είμαι εναντίον της βίας.

Τι θα πει δεν σου κάθισα. Στο περιοδικό Θησαυρός ήταν ένα δημοσιογράφος που έπαιρνε συνεντεύξεις και είχε το πάνω χέρι . Μια φορά, ο εν λόγω δημοσιογράφος, κάλεσε το Γιώργο Μαρίνο, τον Βαγγέλη Σειληνό κι εμένα ως νέο στη δουλειά να μας πάρει συνέντευξη. Κατεβαίνοντας ο Μαρίνος μου λέει με χιούμορ: «Πού πας Τακούλη; Για συνέντευξη; Συνέντευξη το λένε τώρα; Γιατί αυτό που συνέβη σε εμένα δίνοντας συνέντευξη λέγεται διαφορετικά. Δεν είναι συνέντευξη».

Δεν το κατάλαβα. Ανέβηκα επάνω και ο δημοσιογράφος  μου ρίχτηκε κανονικά. Κι εγώ το άγνωστο, το άσχετο παιδί που εκλιπαρούσε να γίνει μια μικρή είδηση τον απείλησα. Χτύπησα το χέρι μου στο γραφείο του και του είπα: «Στη δουλειά μου δεν θα χρησιμοποιήσω κανένα μέσο πρόστυχο για να πάω μπροστά. Δεν σου κάνω τον straight. Θα κάνω τα πάντα στη ζωή μου, γιατί το θέλω εγώ και με όποιον θέλω εγώ». Κλώτσησα την πόρτα και είπα εν κατακλείδι: «Αν δεν βγει η συνέντευξη, πάω στο διευθυντή τον Παπαχριστοφιλου και από εκεί και μετά ξεμπέρδεψε». Αυτός μαλάκωσε πάρα πολύ και σχολίασε: «Είσαι όμορφο παιδάκι γι΄ αυτό και σε χάιδεψα. Θα μπορούσες να είσαι παιδί μου». Θέλετε να μάθετε τι έγινε; Τα περισσότερα εξώφυλλά στην πορεία μου τα έκανα στο Θησαυρό και μάλιστα με αυτό το δημοσιογράφο.

Δεν καταλαβαίνω αυτό που λένε σεξουαλική παρενόχληση. Δεν βλέπουμε την κοινωνία από μέσα. Θα  πρέπει να το αντιμετωπίζει ο καθένας. Το: «τι να κάνω, μου ρίχτηκε και κάθισα», δεν είναι στάση αυτή. Εσύ έχεις  μυαλό και μπορείς να αντιμετωπίζεις την κατάσταση, αν, φυσικά, δεν σε ενδιαφέρει.

Ο Γιώργος Φούντας, ο Τάκης Σαγιώρ και η Χρυσούλα Ζώκα
Ο Τάκης Σαγιώρ, ο συνθέτης Γιώργος Μουζάκης και ο Χρόνης Εξαρχάκος

«κι ούτε έκανα παιδί με την ελπίδα, ότι όταν θα γεράσω θα το έχω για να μου φέρει ένα ποτήρι νερό. Αυτά εγώ τα μισώ. Έγινε συμπτωματικά και τυχαία»

Ραφαέλα Καρά και Τάκης Σαγιώρ
Μαίρη Λίντα και Τάκης Σαγιώρ

Πολλά φέρνει η ζωή στους νέους αλλά και στους καταξιωμένους καλλιτέχνες.

Τα πάντα  υπάρχουν στη ζωή. Μεγάλες προσωπικότητες πήγαιναν σε γραφεία παραγωγών κι έφευγαν, κι άλλοι το επεδίωκαν. Όταν τα κάνεις όλα μη μιλάς, δεν είναι σεξουαλική παρενόχληση. Μια άλλη φορά πάλι ήμουν στο θέατρο Σούπερ Σταρ, νυν Δανδουλάκη, με ένα μεγάλο θίασο πρωταγωνιστών. Η Στέλλα Χρυσικοπούλου μου έφερε την κόρη της τη Πέγκυ Ζήνα στο μπαλέτο, που είχα και την κόρη του Ντίνου Ηλιόπουλου την Εβίτα και την Ζώζα Μεταξά που μου συνέστησε ο Λευτέρης Πανταζής. Η Πέγκυ ξεχώριζε και της έδωσα κάποιες ατάκες σε ένα νούμερο. Ο μουσικοσυνθέτης Ζακ Ιακωβίδης κάποια στιγμή μου είπε: «Ξέρεις Τάκη αυτό το κοριτσάκι έχει μια περίεργη φωνή στο πλέι –μπακ, να της δώσουμε να πει το τραγούδι στο φινάλε, ενώ εσείς θα αλλάζετε κοστούμια  για την αποθέωση». Ήρθε και με ευχαρίστησε το κοριτσάκι, αλλά πρόβαλε βέτο η Ζωζώ Σαπουντζάκη, που πήγε στη διεύθυνση και απαίτησε να μην πει το τραγούδι η Πέγκυ. Η μικρή ήρθε κλαίγοντας στο καμαρίνι μου και έγινα έξαλλος. Ενώπιον όλων είπα: «Τι πράγματα είναι αυτά. Να κατεβάσουμε την παράσταση. Πώς φέρεστε έτσι σε ένα κοριτσάκι που τα λέει», όπως λέμε στη γλώσσα του θεάτρου.

Ίσως η Ζωζώ φοβήθηκε να μην κάνει κοιλιά η παράσταση. Ο επιχειρηματίας  πήρε το μέρος της μικρής, η Ζωζώ υποχώρησε και η Πέγκυ βγήκε και τραγούδησε. Τότε την είδε η Νατάσσα Γερασιμίδου και της πρότεινε δουλειά στην επαρχία. Πάντα πρέπει να δίνεις χώρο σε ένα νέο να προχωρήσει στο ξεκίνημα. Να του προσφέρεις το κλειδί να ανοίγει μια πόρτα. Αλλά πρέπει κι αυτός να μην γονατίζει και να το παλεύει.

Από τα χέρια σας πέρασαν πολλά χρήματα αλλά μόλις και μετά βίας καταφέρατε να έχετε ένα κεραμίδι κι ένα πιάτο φαί, όπως έχετε δηλώσει χαρακτηριστικά. Επρόκειτο για κακοδιαχείριση; Η σύνταξη που παίρνετε σήμερα επαρκεί για να ζήσετε αξιοπρεπώς;

Υποτίθεται, ότι θα έπρεπε να παίρνω 1.800 ευρώ και μου τα έκαναν 900. Δηλαδή μου φάγανε την μια σύνταξη, την τιμητική. Ζω το ίδιο τώρα, όπως ζούσα, όπως όταν έπαιρνα 20.000 δρχ. το μήνα. Δεν έχω κανένα παράπονο. Δεν με ενδιέφεραν τα χρήματα, δεν ήμουν παραδόπιστος. Μου έλειψαν σαν παιδί τα χρήματα, λόγω του ότι δεν είχα,  κι όταν απέκτησα χρήματα έμπαινα στη θέση αυτών που δεν είχα. Ξέρω καλά, τι θα πει να είσαι έξω από μια βιτρίνα εστιατορίου ή  ζαχαροπλαστείου και να απολαμβάνεις τα εδέσματα με τα το βλέμμα. Εγώ έτρωγα και χόρταινα με το βλέμμα. Τα χρήματά μου τα επένδυσα σε ανθρώπινες ψυχές, βοηθούσα την οικογένειά μου γιατί είμαστε φτωχοί, ξόδεψα για τον εαυτό μου και τους φίλους μου. Δεν νοείται να πηγαίναμε κάπου και να τους άφηνα να πληρώσουν. Κατόπιν έκανα πολύ κακές επιχειρήσεις και πάπαλα τα λεφτά.

Είσθε από τους λίγους που μιλήσατε ανοιχτά για την σεξουαλική σας ταυτότητα. Παραδεχτήκατε ότι είσαστε γκέι.

Τι θα πει γκέι, τι θα πει στρέιτ; Απλά σε κάποιους αρέσει να κάνουν έρωτα με κάποιο διαφορετικό τρόπο. Γιατί πρέπει αυτούς να τους στιγματίζουμε;

Έχετε κάνει τρεις γάμους και δύο αρραβώνες; Οι γυναίκες της ζωής σας ήξεραν την ιδιαιτερότητά σας;

Τους το αποκάλυπτα από το πρώτο ραντεβού.

Και πώς αντιδρούσαν;

Είναι τόσο περίεργος ο κόσμος που κανένας δεν κοιτάει τα του οίκου του και κοιτάζει των άλλων. Επομένως, οπωσδήποτε οι καλοθελητές υπάρχουν πάντα. Αν κάποια στιγμή το «σφύριζαν» στις κυρίες με τις οποίες είχα δεσμό θα χαλούσαν τη σχέση μου. Έτσι, προκειμένου να το πουν αυτοί το έλεγα εγώ για να συνεχίσουμε να περνάμε καλά. Όταν πήγαινα για γάμο όπως με τη Λουίζα Μελίντα, που ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου ή  την Παπαπολίτη τους εκμυστηρευόμουν: « θα μάθεις αυτό για μένα….».

Η μόνη που το δέχτηκε μεν αλλά δεν το πίστευε δε, ήταν η Μαίρη Λίντα.

Φαντάζομαι ότι πληροφορηθήκατε, ότι η Μαίρη Λίντα πήγε στο Δημόσιο Γηροκομείο. Έχετε σχέσεις σήμερα;

Μπήκε στο γηροκομείο για να την περιθάλψουν, επειδή είχε χτυπήσει και δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα στο σπίτι με τη κόρη της. Μη μασάμε τα λόγια μας. Η  Μαίρη Λίντα έβγαλε τόσα εκατομμύρια, που νομίζω ότι είναι η μοναδική βεντέτα τραγουδίστρια με τόση μεγάλη διάρκεια καριέρας και τόσο ακριβοπληρωμένη. Σήμερα θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον πλούσια. Κι όμως έφθασε στο σημείο, που δεν είχε χρήματα να την περιθάλψουν ιδιωτικώς και μπήκε στο γηροκομείο. Καθόλου κακό δεν είναι. Αλλά για μια γυναίκα, που έβγαζε τόσα εκατομμύρια είναι λίγο περίεργο.

Από τον πρώτο σας γάμο με την Ελένη Ελευθεριάδου αποκτήσατε μια κόρη που ζει στην Αμερική, δεν σας λείπει; ‘

Εφυγε στα πέντε της χρόνια και συνήθισα την απόσταση. ‘Άλλωστε διατηρούμε επαφές μαζί καθώς και με τα εγγόνια μου. Κι έρχονται κι εδώ. Τους αγαπώ και με αγαπάνε, αλλά δεν είμαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που τα παιδιά του ζουν στην ξενιτιά.

Δεν μου λείπει.  Δεν ζήσαμε μαζί για να φύγει μεγάλη και να αδειάσει το σπίτι, κι ούτε έκανα παιδί με την ελπίδα, ότι όταν θα γεράσω θα το έχω για να μου φέρει ένα ποτήρι νερό. Αυτά εγώ τα μισώ. Έγινε συμπτωματικά και τυχαία. Έκανε τη ζωή της και χαίρομαι που είναι καλά. Είναι δική της η ζωή, Έχουμε διαφορετικές ζωές. Επουδενί το συμφέρον πάνω από όλα. Θεωρώ κουτό να το σκεφτώ έτσι.

«…προτίμησα να ζω σε μια σουίτα τη ζωή μου όλη κι ας πεθάνω και σε ένα ράντζο. Ο χάρος δεν κάνει εξαιρέσεις. Αρκεί να ζεις αξιοπρεπώς να μην κλαίγεσαι. Να μην ξευτελίζεις την αξιοπρέπεια σου»

Η ζωή σας γενικά ήταν περιπετειώδης κ. Σαγιώρ.

Εμπιστευόμουν εύκολα τους ανθρώπους όχι επαγγελματικά αλλά συναισθηματικά, κι όταν ερωτευόμουν δεν το έψαχνα και μπήκα σε κάποιες περιπέτειες. Όχι ότι το έχω μετανιώσει, απλά γελάω όταν τις σκέφτομαι.

Όταν ήμουν με την Τέτα Παπαπολίτη, γόνο πολιτικής οικογένειας, που καμία σχέση δεν είχα με την οικογένειά της από οικονομικής πλευράς, είχαν έρθει στο σπίτι μας στο Ψυχικό οι γονείς της να μας δώσουν την συγκατάθεσή τους για να προχωρήσουμε σε γάμο. Η μητέρα της, μια αριστοκράτισσα περίεργη γυναίκα με κοίταζε αφ΄ υψηλού και με προσέβαλε, αλλά δεν ξέρω αν το έκανε εσκεμμένα: «Απορώ πως εσείς οι καλλιτέχνες εισχωρείτε στα ψηλά στρώματα, στην αριστοκρατία . Τι δουλειά ‘έχετε με εμάς;» μου είπε και αμέσως της απάντησα: «Κυρία μου έχετε κάτι με τους καλλιτέχνες. Η κα. Κυβέλη που είναι ηθοποιός είναι φίλη σας στενή».

«Μην βάζετε την Κυβέλη είναι κυρία Πρωθυπουργού» ανταπάντησε. Η συνάντηση εξελίχθηκε κακήν κακώς και μάνα και γιος αποχώρησαν. Έμεινε πίσω ο πατέρας, ένας εξαιρετικός άνθρωπος, ο οποίος μου είπε: «Αν η  αγάπη είναι διμερής τότε προχωράτε .Τι  ρωτάτε παραπέρα . Αν η αγάπη υπάρχει μόνο από τη μία πλευρά τότε μπαίνει στη μέση το συμφέρον».

Ποια ήταν η μεγαλύτερη περιπέτεια που  βιώσατε ως άνθρωπος;

Ήταν από τα δεκαπέντε μου μέχρι τα δεκαοκτώ μου, που ζούσα στους δρόμους. Ήμουν άστεγος. Η οικογένειά μου με είχε αποκηρύξει, γιατί ήθελα να γίνω χορευτής. Ο πατέρας ήταν ιχθυέμπορος στην Κέρκυρα, άνθρωπος αυστηρός παλαιών αρχών. Καλός οικογενειάρχης, κακός πατέρας. Δεν συμπαραστάθηκε στο παιδί του να κάνει αυτό που επιθυμούσε. Ήταν αρνητικός στην απόφασή μου γιατί ήθελε να γίνω δικηγόρος ή γιατρός. Όταν μιλούσα για θέατρο έτρωγα ξύλο, πόσο μάλλον όταν του είπαν, ότι φιλήθηκα με ένα αγόρι γιατί το λαμπάκι μέσα μου φαίνεται ότι είχε ανάψει από μικρό παιδί. Εγώ γεννήθηκα και μου άρεσαν όλα τα φύλλα. Μου άρεσε να κάνω έρωτα ξεχωρίζοντας τους ανώμαλους, τους παιδόφιλους, τους κτηνοβάτες. Αυτοί είναι άρρωστοι. Χρήζουν ψυχολογικής υποστήριξης. Είναι εγκληματίες.

Ένας  διάσημος χορευτής κλασικού μπαλέτου είχε δηλώσει, ότι: «από μικρός παίρνεις μικρές δόσεις πόνου καθημερινά. Δοκιμάζεις συνεχώς τα όρια του κορμιού σου, από τις αρθρώσεις σου μέχρι την πίεση του αίματος». Εσείς το νιώσατε αυτό;

Ποτέ και να ξεχωρίσουμε τα πράγματα. Κλασικό τραγούδι ή χορός καμία σχέση δεν έχει με εμάς του ελαφρού μουσικού θεάτρου. Και τι εννοώ: όταν είσαι κλασικός χορευτής φτάνεις στα όρια του ασκητισμού, δεν μπορείς να κουμαντάρεις τίποτα στη ζωή σου, σε κουμαντάρει η ίδια η τέχνη. Δεν μπορείς να φας ό, τι θέλεις, να κοιμηθείς ότι ώρα θέλεις. Μπαίνεις σε ένα πρόγραμμα σαν να είσαι αθλητής ολυμπιακών διαστάσεων. Επομένως δεν μπορούμε να συγκριθούμε, αλλά χρειάζεται πολύ και σκληρή δουλειά και στις δυο περιπτώσεις. Δεν μπορείς να πεις, ότι η Μαρία Κάλλας είναι καλύτερη από την Μαρινέλλα. Υπάρχει στην Ελλάδα μια άγνοια και πουθενά υποδομή.

Ποιός μεγάλος χορευτής ήταν το πρότυπό σας;

Από Έλληνες, ήταν ο  Μανόλης Καστρινός με τον οποίο και είχα και πολλά προβλήματα, αλλά το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Από ξένους ο Φρεντ Ασταίρ.

Έχετε ασχοληθεί με πολλά είδη χορού. Ποιο είναι αυτό που σας εμπνέει περισσότερο;

Ο χορός που βγάζει συναίσθημα. Όταν  ένα ζευγάρι χορεύει στην πίστα ένα ερωτικό χορό πρέπει να πείσουν  τον κόσμο ότι είναι πραγματικά ερωτευμένοι. Δεν χορεύουμε για να χορεύουμε. Γι΄ αυτό και είναι δύσκολη η καριέρα του χορευτή και γίναμε φίρμες αυτά τα πέντε- έξι ζευγάρια από καταβολής χορού στην Ελλάδα, γιατί χρειάζονται τρία υλικά : η ομορφιά, το συναίσθημα και η προσωπικότητα.

Η τεχνική εξυπακούεται και στη μία και στην άλλη περίπτωση και για να γίνεις χορογράφος, πρέπει να κατεβάζεις ιδέες και απομιμήσεις. Ο καλύτερος χορογράφος όλων μας ήταν ο Γιάννης Φλερύ. Ήταν  αστείρευτο το μυαλό του!

Τί σημαίνει για εσάς ο χορός; Ποια συναισθήματα και σκέψεις θέλατε να εκφράσετε μέσω της  τέχνης σας;

Η αλήθεια είναι ότι όταν χόρευα ήταν τα πάντα για  μένα ο χορός. Η ζωή μου ήταν ο χορός. Μέσα από το χορό εκφραζόμουν και  ζούσα. Με τον καιρό αυτό έγινε λίγο ρουτίνα, λίγο επάγγελμα αναγκαστικά και σιγά -σιγά κατάλαβα ότι ζούσα σε ένα παραμύθι πολύ όμορφο, αλλά παραμύθι.

Πότε βγήκατε από το παραμύθι;

Τότε κοίταξα μέσα μου και είπα, η ζωή είναι αγάπη, αλήθεια, ειλικρίνεια είναι σεβασμός, με την έννοια να σέβεσαι  και τον εαυτό σου και τους άλλους. Είναι όμως και πόλεμος. Κι έτσι βγήκα από το παραμύθι με δυσκολίες με ευκολίες, με εμπόδια και ανακάλυψα την αλήθεια. Είμαι πολύ τυχερός και ευχαριστημένος που τα κατάφερα και δεν συνέχισα να ζω με το παρελθόν.

Η τέχνη σίγουρα αλληλεπιδρά με την πραγματικότητα. Πόσο έχει επηρεάσει η κρίση τον χώρο σας;

Πάντα είχα ένα φύλακα άγγελο στη ζωή μου και δεν μου λείπει τίποτα. Ήταν όλα καλά. Και τα κακά που μου έτυχαν έπρεπε να γίνουν. Σημασία στη ζωή δεν έχει αυτό που λένε πως θα πεθάνω. Μα μέχρι να έρθει αυτή η ώρα  να ζεις όλη τη ζωή σου μαρτυρικά για να πεθάνεις.

Η Ρένα Βλαχόπουλου έδινε πολύ βάση στα γηρατειά. Αγόραζε ακίνητα, δούλευε ασταμάτητα για να μαζεύει χρήματα και κουράστηκε πάρα πολύ. Δεν  διέθεσε χρόνο για τη ζωή της. Σκοπός της ήταν να χει καλά γεράματα και  μπαίνοντας στα γεράματα δεν πρόφθασε να ζήσει και πήγε χαμένος τόσος κόπος.

Ούτε το «όσα φάμε όσα πιούμε» είναι καλό, ούτε να στερείσαι και να μαζεύεις για τα γεράματά σου. Ωραία είναι η ισορροπία. Να περνάς καλά στη ζωή σου. Επομένως ελάχιστα πράγματα χρειάζεσαι στα γηρατειά σου και μια καλή ιατρική περίθαλψη. Εγώ προτίμησα να ζω σε μια σουίτα τη ζωή μου όλη κι ας πεθάνω και σε ένα ράντζο. Ο χάρος δεν κάνει εξαιρέσεις. Αρκεί να ζεις αξιοπρεπώς να μην κλαίγεσαι. Να μην ξευτελίζεις την αξιοπρέπεια σου.

Ο νεαρός Τάκης Σαγιώρ με την Σοφία Βέμπο και τις φίλες της
Ο Τάκης Σαγιώρ με την Χαρούλα Αλεξίου και την Μαίρη Λίντα

Υπήρξε κάποιο όνειρο που πάψατε να κυνηγάτε γιατί ήταν άπιαστο;

Όσα όνειρα είχα και τα κυνήγησα πραγματοποιήθηκαν. Το όνειρό μου ήταν να κάνω καριέρα και την έκανα. Η ματαιοδοξία μου να αποκτήσω βίλες, ακριβά αυτοκίνητα γιατί είχε η Βουγιουκλάκη, η Βλαχοπούλου τα απέκτησα και δεν με γέμιζαν καθόλου, τα πέταξα κυριολεκτικά. Μετά το όνειρό μου να έχω έναν άνθρωπο κοντά που πραγματικά να νοιάζεται για μένα και να συμπέσει το ενδιαφέρον τού ενός προς τον άλλον, να έχουμε πολλά κοινά και ειλικρίνεια, το πέτυχα τέσσερις φορές στη ζωή όταν άλλοι δεν το καταφέρνουν ούτε μια φορά. Θα ήμουν άδικος να είμαι αγνώμων με τη ζωή.

Έχετε συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα του θεάτρου και του κινηματογράφου της εποχής του σταρ συστεμ. Με λίγα λόγια, τι θα λέγατε για έναν- έναν χωριστά σκιαγραφώντας την καλλιτεχνική του οντότητα;

Μίκης Θεοδωράκης

Μαζί με το Χατζιδάκι ό, τι καλύτερο έβγαλε η Ελλάδα στη μουσική.

Χριστόφορος Νέζερ

Ο θεατρίνος

 ‘Ελλη Λαμπέτη

Μαγεία

Δημήτρης Χορν

Ο ηθοποιός

Νίκος Σταυρίδης

Φαινόμενο

Βασίλης Αυλωνίτης

Ανεπανάληπτος

Νίκος Ρίζος

Πανέξυπνος

Σπεράντζα Βρανά

Θεά

Τζένη Καρέζη

Αξιοπρέπεια

Αλίκη Βουγιουκλάκη

Μυθικό πλάσμα

Δημήτρης Παπαμιχαήλ

Υπερταλαντούχος.

Νίκος Κουρκουλος

Τολμηρός

Αλέκος Αλεξανδράκης

Τέλειο πλάσμα

Μιχάλης Κακογιάννης

Διεθνής

Γιάννης Δαλιανίδης

Δημιουργικός

Μάρθα Καραγιάννη

Βασίλισσα των κινηματογραφικών μιουζικαλ .

Ζωή Λάσκαρη

Αγνό πλάσμα

Ζωζώ Σαπουντζακη

Μοναδική

Άννα Φόνσου

Ουδέν σχόλιο

Ντίνος Ηλιόπουλος

Άνθρωπος

Κώστας Βουτσάς

Καλόκαρδο πλάσμα

Ρένα Βλαχοπούλου

Είχε τρία ταλέντα: μεγάλη τραγουδίστρια, μεγάλη πρωταγωνίστρια στην κωμωδία επί σκηνής αλλά και στη μεγάλη οθόνη. Είχε όμως, και τρεις προσωπικότητες.

Μαρίκα Νέζερ

Πρώτη

Σοφία Βέμπο

Μεγάλη προσωπικότητα, αλλά διχασμένη.