fbpx

«Ο Βασίλης Ράλλης συνομιλεί με την Μαρκέλλα Χρυσοστόμου»

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

«…Θεωρώ τον Ψαραντώνη από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες-ερμηνευτές, τόσο για τη φωνή του και το έργο που έχει αφήσει έως τώρα, όσο και για το χαρακτήρα του, καθώς είναι από τους πιο απλούς και ταπεινούς καλλιτέχνες που έχω γνωρίσει»

Ένα από τα «κεφάλαια» που ανέκαθεν με γοήτευαν στη μουσική, είναι εκείνο των νέων αφίξεων.

Τα φρέσκα, τα άφθαρτα, τα ατσαλάκωτα πρόσωπα που ξεπετιούνται καθημερινά στις «όχθες» της μουσικής βιομηχανίας, με μόνο ορισμένα από αυτά, ωστόσο, να έχουν στ’ αλήθεια κάτι να μας πουν.

Τα πλάσματα που περιγράψαμε κατ’ αυτόν τον τρόπο, ευτυχώς, είναι αρκετά. Σίγουρα ένα από αυτά είναι και ο σημερινός φιλοξενούμενός μας.

Ο Βασίλης Ράλλης μάς έρχεται από την Πάτρα και ανήκει στην ομάδα των μουσικών της γενιάς του που απλά «το έχουν».

Ξεκίνησε τη μουσική του πορεία παίζοντας σε διάφορους χώρους μαζί με την τότε μπάντα του «Monostyle». Έκτοτε συμμετείχε σε αρκετά live σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, αλλά και Καλαμάτα. Γράφει στίχους, παράγει και προάγει τη δική του μουσική, δημιουργώντας κομμάτια που μπλέκουν πολλά και διαφορετικά είδη μεταξύ τους.

Το 2016, ο 25χρονος τότε Βασίλης, κυκλοφορεί την πρώτη του ανεξάρτητη δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Ανησυχία, Αταξία και Ανασφάλεια».

Εν μέσω live εμφανίσεων, guest συμμετοχών, της δεύτερης, διαδικτυακής του δουλειάς, αλλά και μίας ατέρμονα δημιουργικής περιόδου που ο ίδιος διένυσε, το καλοκαίρι του 2018 ο Βασίλης Ράλλης συμμετέχει στον κήπο του Ραδιομέγαρου της ΕΡΤ, μαζί με τον Ψαραντώνη και τον Θοδωρή Κοτονιά, σε μία από τις πιο λαμπερές βραδιές των «Summertimes» της Ελληνικής Ραδιοτηλεόρασης.

Με αφορμή όλα αυτά και ακόμη περισσότερα, το InTownPost φιλοξενεί τον τραγουδοποιό, για μία συζήτηση εφ’ όλης της ύλης.

Κατ’ αρχήν να σε καλωσορίσω στην παρέα μας και να σου πω ότι εκτιμώ βαθιά το music philosophy που έχεις καλλιεργήσει so far. Δεν ξέρω αν πρέπει να ξεκινήσω από αυτό, όμως για μένα σίγουρα είναι βασικό: Από ποιους καλλιτέχνες συνήθως αντλείς τις επιρροές σου; Υπάρχει κάποιο μουσικό είδος που ξεχωρίζεις και πιστεύεις ότι έχει «καθοδηγήσει» τις επιλογές σου μέχρι τώρα;

Καλησπέρα σε όλους! Προσωπικά, εκτιμώ πολλούς καλλιτέχνες και πολλά είδη μουσικής. Στην πορεία της ζωής μου έχω περάσει από διάφορα στάδια, ωστόσο, αν έπρεπε να βάλουμε μια ταμπέλα, σίγουρα θα ήταν εκείνη που γράφει «ροκ».

Γνωρίζω ότι ο πρώτος σου δίσκος «Ανησυχία, Αταξία και Ανασφάλεια» υπήρξε καθαρά ανεξάρτητη παραγωγή. Θα πρότεινες σε έναν νέο καλλιτέχνη, που ξεκινάει τώρα τα πρώτα του βήματα, να ακολουθήσει τον ίδιο «δρόμο»; Είναι κάτι που θα τολμούσες ξανά, στο πλαίσιο της προώθησης νέων συνθέσεων;

Έχω κυκλοφορήσει ήδη δύο δίσκους, τον πρώτο που ανέφερες, «Ανησυχία αταξία και ανασφάλεια», ο οποίος ήταν ανεξάρτητη παραγωγή, αλλά κυκλοφόρησε με το Music Corner ως label και τον δεύτερο, «Πρώτη μέρα του χρόνου», που κυκλοφόρησε πέρσι πάλι διαδικτυακά. Σιγά σιγά ολοκληρώνω και την τρίτη μου δισκογραφική δουλειά, ενώ ήδη μέσα στο μήνα κυκλοφόρησαν διαδικτυακά και δύο κομμάτια της, «Μαράζι» και «Σιγαλιά».  Δεν θεωρώ ότι είμαι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος για να δώσει κάποια συμβουλή, καθώς ο κάθε καλλιτέχνης κινείται με βάση τις δικές του ανάγκες, «τραβώντας» το δικό του δρόμο. Ο δικός μου δρόμος πάντως είναι να δημιουργώ συνεχώς και να εξελίσσομαι, αυτό είναι το προσωπικό μου μότο και αυτό προσπαθώ να πράττω συνεχώς.

Οι σπουδές σου στην Πάτρα αφορούσαν το θέατρο, όπως έχεις δηλώσει στο παρελθόν, ωστόσο, φαίνεται ότι η μουσική σε κέρδισε για τα καλά. Αν δεν ήσουν μουσικός, τραγουδοποιός, συνθέτης και όλα τα υπέροχα συναφή, τι θα ήθελες να είσαι;

Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο και δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς τη μουσική. Ίσως να ήθελα να γίνω αστροναύτης.

Ίσως ακουστεί κοινότυπο, όμως δεν μπορώ να μη το θέσω στο τραπέζι: Ποια απ’ όλες τις δουλειές που έχεις κάνει μέχρι τώρα ξεχωρίζεις και γιατί;

Όλα μου τα τραγούδια τα θεωρώ κομμάτι του εαυτού μου και γι’ αυτό έχω προχωρήσει στη γραφή ή τη δημοσίευσή τους. Κάθε τραγούδι έχει μια ιστορία από πίσω και μια προσωπική στιγμή, οπότε δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο.

Μεταξύ άλλων, έχεις παρακολουθήσει το κομμάτι σου «Αγρίμι» να ενσαρκώνεται μέσα από τη φωνή του σπουδαίου Ψαραντώνη. Περιέγραψε μας με λόγια αυτή την εμπειρία. Τι συναισθήματα σου προκαλεί αυτή η τόσο γόνιμη, όπως όλα έδειξαν, συνεργασία;

Αυτή νομίζω είναι μια από τις σημαντικότερες εμπειρίες μου στη μουσική, τόσο όταν ηχογραφήσαμε το κομμάτι, όσο και όταν το ερμηνεύσαμε παρέα, στην ίδια σκηνή, με τον Ψαραντώνη στο Ραδιομέγαρο, το καλοκαίρι που πέρασε. Θεωρώ τον Ψαραντώνη από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες-ερμηνευτές, τόσο για τη φωνή του και το έργο που έχει αφήσει έως τώρα, όσο και για το χαρακτήρα του, καθώς είναι από τους πιο απλούς και ταπεινούς καλλιτέχνες που έχω γνωρίσει.

Ο Βασίλης Ράλλης και ο Ψαραντώνης

«…εύχομαι υγεία και προσωπικούς αγώνες, με επιμονή και υπομονή για τα όνειρα που έχει ο κάθε άνθρωπος, πάντα με το κεφάλι ψηλά, με χαμόγελο και αλληλεγγύη»

Βασίλη, θα άφηνες την Ελλάδα για να κυνηγήσεις μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό;

Με μεγάλη μου χαρά, αν και το θεωρώ δύσκολο καθώς ο στίχος μου είναι ελληνόφωνος. Προς το παρόν, προσπαθώ να εδραιωθώ στο εσωτερικό και να ταξιδέψω με τη μουσική μου όπου μπορώ και όσο πιο μακριά γίνεται.

Τι θα συμβούλευες έναν νεότερο άνθρωπο που ονειρεύεται να «τρυπώσει» στον «πλανήτη» της μουσικής; Υπάρχει κάποια μυστική «συνταγή» επιτυχίας, κατά τη γνώμη σου;

Να γράφει συνεχώς και αυτό που κάνει να είναι αληθινό και μέσα από τη ψυχή του. Στη μουσική και ιδιαίτερα στο στίχο θέλει συνεχώς τριβή, καθώς έχεις λόγο και απευθύνεσαι σε κόσμο, όπου πολλοί θα επηρεάζονται από αυτά που λες. Επομένως, άμα στην οποιαδήποτε μορφή τέχνης είσαι ο εαυτός σου και δημιουργείς, «παίζεις» και συνεχώς βρίσκεσαι σε μια ψυχική, αλλά και πνευματική αναζήτηση, που θα σου ανοίξει διάφορες πόρτες. Σε αυτόν το χώρο μπορείς να βρεις το δρόμο σου, αρκεί να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά και το μυαλό όχι πάνω από το κεφάλι.

Κανένας χώρος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, το γνωρίζω καλά. Πόσο μάλλον ο χώρος που αγαπάμε να υπηρετούμε. Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισες, μέχρι σήμερα που μιλάμε, στο χώρο της μουσικής;

Πολλές δυσκολίες, τόσο ψυχολογικές όσο και οικονομικές, καθώς δεν ανήκω σε κάποια δισκογραφική, ούτε έχω manager και τα σχετικά, επομένως όλες μου οι δουλειές παραμένουν… αυτοσυντήρητες! Πάντα στην προσωπική μου ζωή είμαι «ταπί», ώστε να μπορέσω να ανταπεξέλθω σε αυτά που ονειρεύομαι. (γέλια)

Ζούμε σε περίεργες εποχές, που είναι δύσκολο να επιβιώσεις μόνο από τη μουσική σου. Παρόλα αυτά, μου αρέσει πάντα να βρίσκω τη λύση και όταν ολοκληρώνω έναν δίσκο ή ένα καινούργιο κομμάτι, αισθάνομαι ευτυχία και μεγάλη ικανοποίηση.

Που μπορούμε να σε βρούμε αυτή την περίοδο; Τι διαγράφεται στον ορίζοντα μουσικά;

Στις 27/1 θα βρίσκομαι παρέα με τον Αλέξανδρο Δάικο στο Σταυρό του Νότου και στις 22/2 μαζί με τους Small Chanter στο Κρεμίνο στον Πειραιά, ενώ ακολουθούν εμφανίσεις και στις 8/3 και στις 15/3 στο Ίλιον plus, μαζί με το Λεωνίδα Μπαλάφα. Παράλληλα, ετοιμάζονται πολλές εμφανίσεις σε διάφορα μέρη στην Ελλάδα και κάποιες συναυλίες για το καλοκαίρι.

Τι εύχεσαι για το μέλλον σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο;

Εύχομαι υγεία και προσωπικούς αγώνες, με επιμονή και υπομονή για τα όνειρα που έχει ο κάθε άνθρωπος, πάντα με το κεφάλι ψηλά, με χαμόγελο και αλληλεγγύη. Να είστε καλά, σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη συνέντευξη!

Αποχαιρετώντας τον Βασίλη, μετά την όμορφη κουβέντα μας, η αισιοδοξία επέστρεψε στα σωθικά μου.

Μου αρέσει να βλέπω άτομα να κυνηγάνε με πάθος, σεμνότητα και ταπεινότητα όλα όσα αγαπούν και εκείνος, χωρίς αμφισβήτηση, ανήκει στα άτομα αυτά.

Τον ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα και του εύχομαι ό,τι καλύτερο για το μέλλον!

Όσο για εμάς; Ραντεβού από βδομάδα 

Φιλιά,

Μαρκέλλα