fbpx

«Ο Έκπτωτος»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(El Reino)   

 

 

  • Είδος: Πολιτικό θρίλερ
  • Παραγωγή: Ισπανία, Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ροντρίγκο Σορογκόγιεν
  • Με τους: Αντόνιο ντε λα Τόρε, Μόνικα Λόπεζ, Νάτσο Φρεσνέτα, Γιοσέπ Μαρία Που
  • Διάρκεια: 132’
  • Διανομή: Rosebud .21 – Seven Films
  • Διακρίσεις: Επτά βραβεία Goya: Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Α’ και Β’ Ανδρικής Ερμηνείας, Σεναρίου, Μουσικής, Μοντάζ και Ήχου

Σε μία παραθαλάσσια πόλη της Ισπανίας, μια ομάδα, μέλη ενός πολιτικού κόμματος της χώρας, περνούν τον χρόνο τους σε εντυπωσιακά γιοτ και ακριβά εστιατόρια. Πίσω από την επιφανειακή βιτρίνα, όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα: η καθημερινότητά τους περιλαμβάνει ξέπλυμα χρήματος, ύποπτες συναλλαγές, περίεργα πάρε-δώσε και ειδικές «χάρες» προς επιχειρηματίες.

Ο Μανουέλ (Αντόνιο ντε λα Τόρε – πολύ καλός), ο τοπικός γραμματέας του κόμματος, ένας φαινομενικά φιλικός άνδρας και αξιοπρεπής πολίτης που φροντίζει τους φίλους και την οικογένειά του, αγαπάει την γυναίκα του Ινές (Μόνικα Λόπεζ) και ο οποίος έχει αρκετή επιρροή, ακθώς είναι ένα από τα φαβορί για να αναλάβει την θέση του Προέδρου, βλέπει την τέλεια ζωή του να απειλείται μετά από την αποκάλυψη ενός μεγάλου σκανδάλου, που εμπλέκει τον ίδιο και τον φίλο του, Πάκο (Νάτσο Φρεσνέτα).

Ο Μανουέλ προσπαθεί να κρατήσει την ψυχραιμία του, καθώς τα μίντια αρχίζουν να αποκαλύπτουν το σκάνδαλο σε όλη του την κλίμακα. Είναι, όμως, πεπεισμένος ότι η καταιγίδα θα περάσει και ότι το κόμμα θα φέρει τα πράγματα στην θέση του, όπως έκανε πάντα όταν είχε μπλεξίματα κάποιο από τα μέλη του.

Όμως, αυτή τη φορά το κόμμα του γυρνά την πλάτη και μόνο ο Πάκο βγαίνει αλώβητος. Μέσα σε μια νύχτα, ο Μανουέλ αποβάλλεται από το «βασίλειο», στιγματισμένος στα μάτια της δημόσιας γνώμης και προδομένος από εκείνους, οι οποίοι, λίγες ώρες νωρίτερα, πίστευε ότι ήταν φίλοι του. Όμως, παρόλο που το κόμμα σκοπεύει να ρίξει όλο το φταίξιμο πάνω του, ο Μανουέλ δεν δέχεται να πέσει μόνος του.

Ζοφερή και απέλπιδη είναι η εικόνα που δίνει στο πολιτικό συμπάν στην νέα ταινία του ο βραβευμένος, Ισπανός  Ροντρίγκο Σορογκόγιεν («Κανείς δεν Μπορεί να μας Σώσει» – 2016), παρά ταύτα είναι πέρα ως πέρα αληθινή.

Ο σκηνοθέτης, βέβαια, αφηγείται γεγονότα που συμβαίνουν στην Ισπανία, δίχως να κατονομάζει πολιτικές παρατάξεις, πρόσωπα και συγκεκριμένες καταστάσεις (μοιάζει κάπως με το σκάνδαλο που έριξε την κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι), αλλά ως γνωστόν όλο αυτό το νοσηρό, πολιτικό περιβάλλον είναι απόλυτα ταυτοποιημένο με τις απανταχού κυβερνήσεις στα τέσσερα σημεία του πλανήτη, ανεξαιρέτως. Κάτι, δηλαδή, που το γνωρίζει και ο πιο αφελής γήινος, ασχέτως αν κάνει την πάπια και συνεχώς ψηφίζει ως εθελόδουλος.

Η προσπάθεια του Σορογκόγιεν στον «Έκπτωτο» είναι να καταδείξει ωμά και σταράτα τα αντανακλαστικά στο μυϊκό και νευρικό σύστημα της πολιτικής όταν αυτή απειλείται συθέμελα από βαρβάτα σκάνδαλα, ψάχνοντας αποδιοπομπαίους τράγους, εξιλαστήρια θύματα και αδύναμους κρίκους για να σηκώσουν το βάρος της σήψης και το σύστημα να συνεχίσει αλώβητο το σκοτεινό του έργο. Επίκαιρο θέμα, θα έλεγα, που εκτυλίσσεται σε ήρεμο ρυθμό αφήγησης και ως συμπαθής διαχειριστής του σασπένς, ο Σορογκόγιεν καταλήγει με ανατροπή, ειδικά προς το τέλος.

Σκηνοθετικά δεν υφίσταται το απογειωτικό, μηδέ μετασχηματίζεται το ευκόλως εννοούμενο σε κάτι ζόρικο ή σημαντικό. Απλά, συν-τρέχεις μαζί του γιατί δεν μπορείς να σταματήσεις στην ερημιά και στο τέλος της διαδρομής σε περιμένει το πάρτι. Η ταινία θεωρήθηκε, μάλιστα, από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της χρονιάς στην Ισπανία και τιμήθηκε με επτά βραβεία Γκόγια.