fbpx

banner αεροδρομίου

«Οι Χήρες »

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Widows)

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια
  • Παραγωγή: Αγγλία, ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Στιβ ΜακΚουίν
  • Με τους: Βαϊόλα Ντέιβις, Μισέλ Ροντρίγκεζ, Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι, Σίνθια Ερίβο, Κόλιν Φάρελ, Τζάκι Γουίβερ, Ντάνιελ Καλούγια, Ρόμπερτ Ντιβάλ, Λίαμ Νίσον, Τζέιμς Βίνσεντ Μέρεντιθ
  • Διάρκεια: 129’
  • Διανομή: Odeon

Τα γενναία θηλυκά, προερχόμενα εκ του βαθέως τόπου της Εσπερίας είναι πάντα έτοιμα, πάνοπλα για να ριχτούν στην μάχη, εξαργυρώνοντας με πονηριά, σβελτάδα, καπατσοσύνη και καυτό μολύβι, τις απειλές, τους εκβιασμούς και τις πάσης φύσεως εξαπατήσεις. Διαφορετικά κινηματογραφημένη ταινία ληστείας με φουλ καστ αστέρων η καινούργια δημιουργία του Αφροαμερικανού, βραβευμένου με το Όσκαρ σκηνοθεσίας για το «12 Χρόνια Σκλάβος», Στιβ ΜακΚουίν. Ταινία που εγγυάται καλές ερμηνείες, έντονη δράση, πλούσια περιπέτεια, έντεχνη πλοκή με καρέ του άσου σε κοινωνικά και πολιτικά σχόλια (δεν απουσιάζουν τα ρατσιστικά), ενώ σε πρώτο πλάνο παίζει το καυτό Σικάγο και οξυγόνο την απόλυτη πτώση των ανθρώπινων αξιών και των κρατικών θεσμών. Δελεαστικό;  

Στο σύγχρονο Σικάγο, μέσα σε μια περίοδο αναταραχής, μια ομάδα ληστών με αρχηγό τον διάσημο κακοποιό Χάρι Ρόουλινγκς (Λίαμ Νίσον – καλός στον μικρό του ρόλο), έπειτα από μια γερή μπάζα η συμμορία εξοντώνεται ολοκληρωτικά από τις αστυνομικές δυνάμεις. Άπαντες οι κακοποιοί είναι νεκροί, διαμελισμένοι.  Η σύζυγος του Χάρι, η sic, good looking δασκάλα Βερόνικα (η βραβευμένη με Όσκαρ Βαϊόλα Ντέιβις – πολύ καλή), ερωτευμένη χρόνια με τον σύζυγο της αρχιληστή, αλλά και πονεμένη από την πρόσφατη δολοφονία  του γιού τους  – από μια λάθος εκτίμηση ενός αστυνομικού πριν χρόνια τον πυροβόλησε– προσπαθεί τώρα να σταθεί στα πόδια της ως χαροκαμένη μάνα και σύζυγος.

Ο τοπικός μαύρος μαφιόζος Τζαμάλ Μάνινγκ (Μπράιαν Ταϊρί Χένρι – καλός) κατεβαίνει ως υποψήφιος δήμαρχος της περιφέρειας, έχοντας ως πολιτικό αντίπαλο τον Τζακ Μάλιγκαν (Κόλιν Φάρελ – καλός), που κατάγεται από πολιτική οικογένεια του τόπου και με σημαία τον γερόλυκο, λαδιάρη, πολιτικό πατέρα του Τομ Μάλιγκαν (Ρόμπερτ Ντιβάλ – άριστος!!!). Ο μαύρος υποψήφιος έχει και ένα αδελφό φονιά, ημίτρελο, εκτελεστή, τον Ζετέμ (Ντάνιελ Καλούγια – εξαιρετικός και εντελώς διαφορετικός από τον ρόλο του στο περσινό, βραβευμένο με Όσκαρ σεναρίου «Get Out»), ο οποίος «καθαρίζει» τα εμπόδια στις βρωμοδουλειές του Τζαμάλ.

Οι ληστές που σκοτώθηκαν από τις αστυνομικές δυνάμεις είχαν κλέψει το ποσό των 2 εκατομμυρίων δολαρίων από τον μαύρο μαφιόζο, που τώρα απειλεί την Βερόνικα, πως εάν δεν του το επιστρέψει σε ένα μήνα θα της φάει το χλιδάτο σπίτι, αλλά και την ίδια. Η άμοιρη σύζυγος, που ποτέ δεν εμπλεκόταν στην εγκληματική δράση του άνδρα της, το παίρνει μανιάτικα, ανακαλύπτει το ημερολόγιο του νεκρού Χάρι, όπου στις σελίδες του είναι γραμμένη λεπτομερώς η επόμενη δουλειά – ληστεία του. Η Βερόνικα προσκαλεί για καφέ τις χήρες των δυο συνεργατών ληστών του άνδρα της για να τις γνωρίσει πρώτη φορά και να μοιραστεί μαζί τους το σχέδιο για την ληστεία που βρήκε στο ημερολόγιο του Χάρι. Καταφθάνει η δυναμική Πορτορικάνα, μητέρα Λίντα (Μισέλ Ροντρίγκεζ – πάντα υπέροχη), η άβουλη και αδύναμη πολωνικής καταγωγής, ξανθιά Άλις (Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι – πολύ καλή) και στην ομάδα μπαίνει και η τσαμπουκαλού κομμώτρια Μπελ (Σίνθια Ερίβο – για δεύτερη φορά τζάμι ερμηνεία). Με σκοπό την διάσωση των ζωών τους, την επιτυχία της ληστείας, αλλά και την εκδίκηση οι «Χήρες» αναλαμβάνουν δράση.      

 

 

Το σενάριο της ταινίας είναι γραμμένο από τον ίδιο τον σκηνοθέτη και την συγγραφέα Τζίλιαν Φλιν (Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε). Η δουλειά τους είναι στιβαρή και η σκηνοθεσία του ΜακΚουίν προσεκτική και κατατοπιστική. Με την δυνατότητα των ρομαντικών και πονεσιάρικων φλας μπακ, το παρελθόν της Βερόνικα έρχεται σε επαφή με το θεατή, ενώ ο σκηνοθέτης δεν εστιάζει μόνο στην δράση, αλλά μοιράζει εύστοχα πολιτικά και ρατσιστικά σχόλια προς κάθε κατεύθυνση (βλέπε λευκούς προέδρους).

Η ταινία απλώνει τα κανιά της στην περιφέρεια του εγκλήματος και σε αυτή της πολιτικής, ενώ έξυπνα τα βάζει σταυροπόδι ακριβώς στην γραμμή της ταύτισης, εκεί που ανοίγει το χάσμα και τα ηθικά στολίδια του πολιτικού συστήματος βυθίζονται στην άβυσσο σε πλήρη εναγκαλισμό με το οργανωμένο έγκλημα. Τα είχε δώσει, βέβαια, τόσο όμορφα ο συγχωρεμένος Μάριο Πούτζο στο «Νονό» του Κόπολα το 1972.

Ο ΜακΚουίν φτιάχνει ατμόσφαιρα, δίνει ρυθμό στην ταινία του, τονίζει τις ερμηνείες των εκπληκτικών κυριών και αλατοπιπερίζει, εκεί που πρέπει, με την απαραίτητη δράση. Τα μεγάλα ονόματα, όπως του Νίσον, του Φάρελ και του Ντιβάλ είναι δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα διακοσμητικά έπιπλα στον όμορφο γυναικείο κήπο.