fbpx

banner αεροδρομίου

«Οι Σκιές του Μπρούκλιν»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Motherless Brooklyn)     

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Αγγλία (2019)
  • Σκηνοθεσία : Μάικλ Ένγκλερ
  • Με τους: Χιου Μπόνβιλ, Τζιμ Κάρτερ, Μισέλ Ντόκερι, Ελίζαμπεθ ΜακΓκάβερν, Ιμέλντα Στόντον, Μάγκι Σμιθ
  • Διάρκεια: 122’
  • Διανομή: Tulip Entertainmen

Στη Νέα Υόρκη του 1957, ο Λάιονελ Έσρογκ (Έντουαρντ Νόρτον – καλός), είναι ένας μοναχικός ιδιωτικός ντετέκτιβ με σύνδρομο Τουρέτ, αναλαμβάνει να διαλευκάνει τον φόνο του μέντορα και μοναδικού φίλου του, Φρανκ Μίνα (Μπρους Γουίλις – καλός αν και η συμμετοχή του είναι ολιγόχρονη). Έχοντας ελάχιστα στοιχεία και ένα ψυχαναγκαστικό μυαλό στη διάθεση του, ο Λάιονελ ανακαλύπτει τα καλά φυλαγμένα μυστικά που κρατούν σε ισορροπία τη μοίρα ολόκληρης της πόλης.

Σε μία μυστηριώδη διαδρομή από τα ποτισμένα με αλκοόλ τζαζ κλαμπς του Χάρλεμ ως τις σκληρές φτωχογειτονιές του Μπρούκλιν και τα πολυτελή σαλόνια των εμπόρων εξουσίας, ο Λάιονελ έρχεται αντιμέτωπος με κακοποιούς, διαφθορά και τον πιο επικίνδυνο άνδρα της πόλης για να τιμήσει τη μνήμη του φίλου του και να σώσει τη γυναίκα που μπορεί να αποδειχτεί σωτήρας του.

Σενάριο βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Λέθεμ (Motherless Brooklyn) το οποίο το μεταφέρει στην μεγάλη ο Έντουαρντ Νόρτον. Ο Νόρτον, επίσης, σκηνοθετεί την ταινία και με περίτεχνο σάλτο από τον βατήρα των αξιώσεων, βουτάει στην απαιτητική, πισίνα του ατμοσφαιρικού noir police story και τα καταφέρνει.

Ο Έντουαρντ Νόρτον πρωταγωνιστεί κιόλας, ερμηνεύοντας τον κεντρικό, ντεντέκτιβ ήρωα του Τζόναθαν Λέθεμ με το σύνδρομο Τουρέτ (κληρονομική νευροψυχιατρική διαταραχή που ξεκινά από την παιδική ηλικία και χαρακτηρίζεται από πολλαπλά κινητικά και τουλάχιστον ένα φωνητικό τικ). Και εδώ τα καταφέρνει υπέροχα, καθότι τον «προβληματικό» και τον «σπαστικό» με τα διάφορα τικ, ο Νόρτον τον έχει αποδώσει δις στο παρελθόν άκρως επιτυχημένα. Η πρώτη είναι στο ερμηνευτικό του ντεμπούτο στην μεγάλη οθόνη το 1996 με τον «Φόβο Ενστίκτου» δίπλα στον Ρίτσαρντ Γκιρ και η δεύτερη το 2001 με το «Score», πλάι στον Μάρλον Μπράντο και τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο.

Άριστη απόδοση της ατμόσφαιρας των 50’s, ευθυγραμμισμένη στην εντέλεια η παραγωγή, γοητευτικό καστ, υπέροχα τα πρωινά και νυχτερινά κάδρα του Άγγλου, διευθυντή φωτογραφίας Ντικ Πόουπ, που ο Νόρτον έχει δουλέψει ξανά μαζί του στον «Μάγο Αϊζενχάιμ». Το μεγάλο ατού, τώρα είναι η μουσική της ταινίας, η αδάμαστη τζαζ που θρυμματίζει τα φυλλοκάρδια, αναφερόμενη σε δυναμικές Μάιλς Ντέιβις, Τσάρλι Πάρκερ και Τσετ Μπέκερ, αλλά και η μελωδική παρουσία του μοναδικού  Τομ Γιόρκ των Raidiohead, που γράφει και παίζει το κεντρικό θέμα της ταινίας, κατόπιν παράκλησης στον καλλιτέχνη από τον ίδιο τον Έντουαρντ Νόρτον.

Εκεί που «λυγίζει» το θέμα στην δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του εξαιρετικού ηθοποιού (πρώτη σκηνοθετική δουλειά είναι το «Πιστά Ερωτευμένοι» του 2000) είναι στην ανελέητη τελειομανία του Νόρτον με αποτέλεσμα να μην είναι συμμαζεμένη σωστά η ταινία. Με φανερό το άγχος να είναι όλα φτιαγμένα στην πένα, από ένα σημείο και έπειτα ο ρυθμός χαμηλώνει την ένταση του και τα 144 λεπτά προβολής κάπου αρχίζουν να φαίνονται ατελείωτα.            

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη