fbpx

banner αεροδρομίου

«Οι Μυθολογίες και οι Θρησκείες», γράφει ο Μιχάλης Μπατής (Μέρος Α΄)

Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

mixalis.mpatis@gmail.com

«Ο δράκοντας, ο όφις ο μεγάλος, ο αρχαίος,  ο καλούμενος Διάβολος και Σατανάς…» (Αποκάλυψις Ιωάννου, κεφάλαιον 12, στίχος 9)

Οι αρχαίες μυθολογίες είναι οι αρχαίες θρησκείες και οι σημερινές θρησκείες δεν είναι παρά οι σημερινές μυθολογίες. Μία προσεκτική ματιά σ’ αυτές δείχνει όχι μόνο ότι όλες τους κρύβουν σημαντικές αλήθειες αλλά και ότι συνδέονται μεταξύ τους. Και ότι τελικά όλες μαζί αποτελούν την απόκρυφη ιστορία του ουρανού και της γης, ενώ η κάθε μία από αυτές δεν είναι παρά ένα μέρος της ιστορίας αυτής.

Η μόνη αναλήθεια, όσον αφορά αυτές, η οποία όμως οφείλεται στη λανθασμένη ερμηνεία των κειμένων που τις αποτελούν, είναι ότι οι θεοί στους οποίους αναφέρονται δεν είναι η ύψιστη οντότητα που ονομάζεται Θεός αλλά οι άγγελοί του.

Αναφορές για Ερπετοειδή Όντα

Στις παραδόσεις όλων των λαών υπάρχουν αναφορές για ερπετοειδή όντα. Ξεκινώντας από την ελληνική μυθολογία, υπάρχει η αναφορά του Απολλώνιου του Ρόδιου (Αργοναυτικά, βιβλίον 1, στίχοι 503-506) στον Οφίωνα, ο οποίος είχε μορφολογικά χαρακτηριστικά ανθρώπου και ερπετού, όπως δηλώνει και το όνομά του. Στον Ησίοδο (Θεογονία, στίχοι 820-825) και τον Απολλόδωρο (Μυθολογική Βιβλιοθήκη, βιβλίον 1, παράγραφος 39-40) υπάρχει η αναφορά στον ερπετοειδή Τυφώνα, ενώ ο Nόννος κάνει λόγο και για έθνος ερπετοειδών που άφησε ο Τυφώνας πάνω στη Γη (Διονυσιακά, 1, 176): «Ο Τυφώνας με τα δυνατά πόδια είχε ισορροπήσει πλησίον των νεφών. Αφού άπλωσε το πολύσπορο έθνος των μιαρών όφεων, σκέπασε τη λαμπερή εικόνα του ανέφελου αιθέρα για να φωτίσει τον άτακτο στρατό των όφεων».

Επίσης ο Απολλόδωρος αναφέρεται στη δράκαινα Δελφύνη (Μυθολογική Βιβλιοθήκη, βιβλίον 1, παράγραφος 42) και ο Ησίοδος στην `Εχιδνα, για την οποία λέει (Θεογονία, στίχοι 295-300): «Η Κητώ γέννησε κι άλλο τέρας ακατανίκητο, το οποίο δεν είναι σε τίποτα όμοιο με τους θνητούς ανθρώπους αλλά ούτε και με τους αθάνατους θεούς, μέσα σε βαθύ σπήλαιο, την `Εχιδνα τη θεϊκή, που είναι μισή νύμφη, με όμορφα μάτια και όμορφα μάγουλα και μισή ερπετό φοβερό και τεράστιο, επιθετικό και ωμοφάγο».

Άλλη αναφορά από την ελληνική μυθολογία σε ερπετοειδείς είναι αυτή του Απολλόδωρου στους Γίγαντες (Μυθολογική Βιβλιοθήκη, βιβλίον 1, παράγραφος 34): «Η Γη γέννησε από τον Ουρανό τους Γίγαντες, οι οποίοι είχαν ανυπέρβλητη σωματική διάσταση, ήταν ασυναγώνιστοι στη δύναμη και τρομεροί στην όψη, με πολλά και ανάκατα μαλλιά και γένια. Στα πόδια τους είχαν φολίδες ερπετών». Ο Απολλόδωρος γράφει και για τον πρώτο βασιλιά της Αθήνας, τον Κέκροπα (Μυθολογική Βιβλιοθήκη, βιβλίον 3, παράγραφος 177): «Ο Κέκροπας, ο γηγενής, είχε σώμα από άνθρωπο και ερπετό και ήταν ο πρώτος που βασίλεψε στην Αττική».

Η Άσταρωθ ή Ιναννα, ή Ιστάρ ή Αστάρτη

Συνεχίζοντας τις αναφορές για ερπετοειδή όντα, υπάρχουν στην τραγωδία Ικέτιδες του Αισχύλου οι στίχοι (895-896): «Το δίποδο φίδι με δαγκώνει, η έχιδνα με αγκαλιάζει».

Ο πρώτος αυτοκράτορας της Κίνας, Χουάνγκ Τι, περιγράφεται ως μισός άνθρωπος και μισός ερπετό και αναφέρεται ότι η μητέρα του έμεινε έγκυος σ’ αυτόν, όταν την διαπέρασε μία δέσμη φωτός που προερχόταν από τον αστερισμό του Δράκοντα.

Στην ινδική παράδοση υπάρχει η αναφορά στους Νάγκα, οι οποίοι είναι μισοί άνθρωποι και μισοί ερπετά που κατοικούν στην υπόγεια πολιτεία Πατάλα. «Νάγκα» σημαίνει φίδι. Μία είσοδος για την υπόγεια πολιτεία Πατάλα βρίσκεται στο ιερό πηγάδι της Σέσνα στη Μπενάρες, όπου εκεί υπάρχουν σαράντα σκαλοπάτια που οδηγούν σε έναν κατωφερή διάδρομο βαθιά μέσα στη γη, που σταματάει μπροστά σε μία πέτρινη σφραγισμένη πύλη, η οποία είναι διακοσμημένη με ανάγλυφα που αναπαραστούν κόμπρες.

Οι Ανουννάκι, οι θεοί των Σουμερίων, των Βαβυλωνίων, των Ασσυρίων και των Φοινίκων, περιγράφονται ως μισοί άνθρωποι και μισοί ερπετά. Σύμφωνα με την παράδοση των Σουμερίων, ο ιδρυτής του πολιτισμού τους ήταν ο Ωάννες ή `Εα ή `Ενκι, μία αμφίβια ερπετοειδής οντότητα.

Οι Μάγια περιέγραφαν τον μεγάλο τους θεό Ιτζάμνα με μορφολογικά χαρακτηριστικά ανθρώπου και ερπετού. Επίσης, μιλούσαν για έναν υπόγειο κόσμο στον οποίο κατοικούσαν όντα με μορφολογικά χαρακτηριστικά ανθρώπου και ερπετού, οι δώδεκα άρχοντες του οποίου ήταν αυτοί που απαιτούσαν τις ανθρωποθυσίες.

Οι παραδόσεις των Aboriginals της Αυστραλίας μιλούν για μία φυλή ερπετοειδών που ζουν κάτω από την επιφάνεια της γης, η οποία από εκεί κυβερνάει τους ανθρώπους.

Οι παραδόσεις των Zulu της Αφρικής μιλούν για την ύπαρξη μίας φυλής ερπετοειδών, τους Chitahuri.

Οι παραδόσεις των Hopi μιλούν για μία φυλή ερπετοειδών, τους Sheti ή «Αδελφούς Φίδια» (Snake-Brothers).

Στη Βίβλο του Jasher περιγράφεται μία φυλή ερπετοειδών ανθρώπων.

Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη ο Διάβολος και Σατανάς περιγράφεται ως ερπετοειδής οντότητα (κεφάλαιον 12, στίχος 9): «Ο δράκοντας, ο όφις ο μεγάλος, ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος και Σατανάς». Από την περιγραφή του Διαβόλου και Σατανά και των αγγέλων του φαίνεται ότι οι δράκοι δεν είναι γιγάντιες σαύρες, αλλά νοήμονες οντότητες με μορφολογικά χαρακτηριστικά ανθρώπου και ερπετού.

Αυτό φαίνεται και από την Απόκρυφη Αποκάλυψη του Μωϋσέως, όταν λέει ο Γιαχβέ στην ερπετοειδή οντότητα που βρισκόταν στον κήπο της Εδέμ (παράγραφος 26): «Θα στερηθείς τα χέρια και τα πόδια σου. Δεν θα υπάρχει πάνω σου αυτί, ούτε φτερό».

Ως προς την περίπτωση ο Αιλιανός αναφέρει (Περί Φύσεως των Ζώων, 12, 39): «Στην Αλία από τη Σύβαρη, που βρισκόταν στο άλσος της Αρτέμιδος, παρουσιάστηκε θείος δράκος, φοβερός στην όψη και έγινε σύντροφός της. Και τότε ανέκυψαν από την πρώτη σπορά οι ονομαζόμενοι Οφιογενείς». Επίσης, ο θεός των Αζτέκων ήταν ο Κοετζαλκοάτλ, το όνομα του οποίου σημαίνει «φτερωτό φίδι».

Όσον αφορά τις αναφορές σε δράκους, αξιοσημείωτη είναι αυτή για τον Άγιο Γεώργιο που σκότωσε τον δράκο.

Ακόμα και ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει ερπετοειδή φύση. Ο άνθρωπος έχει τρεις ανατομικά ξεχωριστούς εγκεφάλους που ο καθένας έχει τις δικές του λειτουργίες και τη δική του ευφυΐα. Οι τρεις αυτοί εγκέφαλοι είναι από τον εξελικτικά παλαιότερο προς τον νεώτερο: ο ερπετικός, ο παλαιοθηλαστικός και ο νεοθηλαστικός. Ο ερπετικός εγκέφαλος, που είναι σχεδόν όμοιος με τον εγκέφαλο των ερπετών, έχει να κάνει με τις λειτουργίες που σχετίζονται με την επιβίωση και τις επιθυμίες, όπως η πείνα, ο φόβος και η γενετήσια πράξη.

Ο παλαιοθηλαστικός εγκέφαλος έχει να κάνει με τις λειτουργίες που σχετίζονται με τα συναισθήματα και τα ένστικτα. Και ο νεοθηλαστικός εγκέφαλος, που χωρίζεται σε δύο ημισφαίρια, το δεξί και το αριστερό, τα οποία αποτελούν περίπου τα 2/3 του συνολικού όγκου της κοιλότητας του κρανίου, έχει να κάνει με τις λειτουργίες που σχετίζονται με τη λογική. Όσον αφορά τη λειτουργία των τριών αυτών εγκεφάλων, το αίμα εισέρχεται στο κεφάλι από το κατώτερο μέρος, με αποτέλεσμα να αιματώνεται πρώτα ο ερπετικός εγκέφαλος, μετά ο παλαιοθηλαστικός και τελευταίος ο νεοθηλαστικός.

Ο νεοθηλαστικός εγκέφαλος αιματώνεται επαρκώς μόνο όταν ικανοποιηθούν οι ανάγκες του παλαιοθηλαστικού και ο παλαιοθηλαστικός μόνο όταν ικανοποιηθούν οι ανάγκες του ερπετικού. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος μπορεί να λειτουργήσει με βάσει τη λογική μόνο όταν έχουν ικανοποιηθεί οι συναισθηματικές του ανάγκες και οι συναισθηματικές του ανάγκες μπορούν να εκδηλωθούν μόνο όταν έχουν ικανοποιηθεί οι ανάγκες του που σχετίζονται με την επιβίωση. Γι’ αυτό και μόνο όσοι δεν έχουν προβλήματα επιβίωσης και είναι ικανοποιημένοι συναισθηματικά μπορούν να φιλοσοφήσουν.

Στο θέμα των τριών εγκεφάλων του ανθρώπου, αξιοσημείωτο είναι, ότι ο Πλάτωνας (Πολιτεία, βιβλίον 9) χώριζε τη φύση του ανθρώπου σε τρία μέρη: το επιθυμητικόν, το θυμοειδές και το λογιστικόν.

Το επιθυμητικόν μέρος του ανθρώπου, το οποίο αποκαλούσε ερπετώδες, έλεγε ότι είναι το αίτιο της επιθυμίας για φαγητό, το θυμοειδές, το οποίο αποκαλούσε λεοντώδες, έλεγε ότι είναι το αίτιο του θάρρους, της ηδονής, της λύπης και της οργής και το λογιστικόν, το οποίο αποκαλούσε ανθρώπινο, έλεγε ότι είναι το αίτιο των σκέψεων, των συλλογισμών και των διανοημάτων.

Ο Βάαλ, όπως και ο ανώτερος θεός των Αιγυπτίων, ο Ααμούν, είναι ένα από τα 72 δαιμονικά πνεύματα που έθεσε ο Σολομώντας υπό την εξουσία του για το χτίσιμο του ναού των Ισραηλιτών.

Όταν ο Σολομώντας ξεκίνησε το χτίσιμο του ναού, ένας από τους υπηρέτες του, ο Τζαΐρ, έχανε κάθε μέρα δυνάμεις γιατί ένας δαιμονικός βρυκόλακας ρουφούσε το αίμα του. Τότε ο Σολομώντας ανέβηκε σ’ έναν ψηλό βράχο του λόφου Μορία και αφού προσευχήθηκε στον Γιαχβέ, του παρουσιάστηκε ο αρχάγγελος Μιχαήλ που του έδωσε ένα δαχτυλίδι με το οποίο θα μπορούσε να ελέγχει τους δαίμονες.

Μόλις ο Σολομώντας φόρεσε το δαχτυλίδι, κατάφερε να υποτάξει όχι μόνο τον Ορνία, τον δαίμονα που ρουφούσε το αίμα του Τζαΐρ, αλλά και μία ολόκληρη στρατιά δαιμόνων μαζί με τον βασιλιά τους, τον Βάαλ Ζεβούβ.

Τους δαίμονες που κατάφερε να υποτάξει τους έβαλε να εργαστούν στην κατασκευή του ναού, ενώ τους πιο επικίνδυνους από αυτούς τους έκλεισε μέσα σε δοχεία που σφράγισε. Οι δαίμονες αυτοί στο Κοράνι ονομάζονται Τζίνι (Κεφάλαιον 55, Ο Ελεήμων): «Εσείς, άνθρωποι και Τζίνι, αν μπορείτε, διαπεράστε τα όρια που χωρίζουν τον ουρανό και τη γη. Δεν θα το κατορθώσετε παρά μόνο αν εμείς σας επιτρέψουμε».

Τη γνώση της επίκλησης των 72 αυτών δαιμονικών πνευμάτων την κατέγραψε ο Σολομώντας στο βιβλίο της Σολομωνικής. Τα ονόματα των 72 δαιμονικών πνευμάτων, τα οποία αναφέρονται στο Lemegeton, είναι: Βάαλ, Αγάρης, Βασσαγός, Μαρμπάς, Σαμιγκινά, Βαλεφόρ, Βαρβάτος, Ααμούν, Μπουέρος, Παίμων, Γουσίων, Μπέλεθ, Σίτρι, Λεράζ, Μπάλαμ, Καμίων, Ελιγών, Βότις, Ζεπάρ, Βαθήν, Σάλλος, Μάραξ, Πούρσων, Ίπος, Ναβήριος, Αίημ, Γκλάσια Λαμπολάς, Μπιούν, Μπερίθ, Ρονοβέ, Φορνέας, `Ασταρωθ, Φόρας, Ασμοδαίος, Γκεάπ, Φορφούρ, Μαρχωσιάς, Στόλας, Φοίνιξ, Χάλφας, Μάλφας, Ραούμ, Φωκαλόρ, Βεπάρ, Σαξ, Σαμπνόκ Ρα, Βινέ, Μπιφρόνς, Βουάλ, Χααγκεντί, Κροσσέλ, Φουρκάς, Μουρμούρ, Ορομπάς, Γκρεμορύ, Οσέ, Αλλόκες, Οριάς, Βαπουλά, Ζαγκάν, Βαλάκ, Αντράλ, Χαουρές, Ανδρέαλφος, Κιμεγές, Αμδουσιάς, Βελιάλ, Ντεκαράμπια, Αμύ, Σήρε, Δανταλίων και Ανδρομάλιος.

Η Άσταρωθ, η οποία είναι ένα από τα 72 δαιμονικά πνεύματα, ήταν θεότητα των Σουμερίων, των Βαβυλωνίων, των Ασσυρίων και των Φοινίκων. Ονομαζόταν από τους Σουμερίους Ινάννα, ενώ από τους Βαβυλωνίους, τους Ασσυρίους και τους Φοίνικες Ιστάρ ή Αστάρτη. Η `Ασταρωθ ήταν αδελφή του `Ενκι ή `Εα ή Ωάννες, του Ούτου ή Σάμας και της Νινλίλ. Ο `Ενκι με τη Νινχούρσαγκ έκανε τον Βάαλ, ενώ η Νινλίλ με τον Ενλίλ, τον αδελφό της Νινχούρσαγκ, έκανε τη Νίσαμπα, τον Νινούρτα, τον Νάννα ή Σιν και τον Νεργκάλ.

Ο Βάαλ, η Άσταρωθ και ο Ααμούν, λοιπόν, είναι τρεις από τους ισχυρότερους δαίμονες. Μάλιστα ο Πλούταρχος αναφέρει για τον Αμούν (Περί `Ισιδος και Οσίριδος, 381): «Λένε ακόμα ότι είναι το μόνο ζώο (ο κροκόδειλος) που ζει στο νερό και τα μάτια του καλύπτει υμένας λεπτός και διαφανής που κατεβαίνει από το μέτωπο, ώστε να βλέπει χωρίς να τον βλέπουν, όπως συμβαίνει με τον πρώτο θεό (τον Αμούν)».

Βαάλ
Ααμούν
Άσταρωθ: Έργο του Πατρίκ Μποκλέρ

Επικεφαλής των δαιμόνων είναι ο Σατανάς, ο οποίος ήταν αρχικά ένας από τους Ελοχίμ και ονομαζόταν Εωσφόρος. Ο Εωσφόρος θέλησε να γίνει ίσος με τον Γιαχβέ, με αποτέλεσμα να έρθει σε σύγκρουση με τις δυνάμεις του Γιαχβέ και να ηττηθεί (Ησαΐας, κεφάλαιον 14, στίχος 12): «Πώς έπεσες από τον ουρανό, Εωσφόρε, υιέ της αυγής! Πάνω στη γη συντρίφτηκες εσύ, που υπέταξες λαούς. Έλεγες μέσα σου, ‘‘Στον ουρανό θ’ ανέβω, τον θρόνο μου θα υψώσω πάνω απ’ τ’ άστρα του Θεού. Θα πάρω θέση πάνω στο βουνό, στον μακρινό βορρά που οι θεοί συνάζονται. Θ’ ανέβω πάνω από τα σύννεφα και με τον `Υψιστο θα είμαι ίσος’’».

Οι έκπτωτοι Ελοχίμ αν και είναι ενεργειακά όντα, μετά την αποστασία τους περιγράφονται ως ερπετοειδείς. Αυτό σημαίνει ότι όταν παίρνουν υλική μορφή χρησιμοποιούν σώματα ερπετοειδών.

Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη διαβάζουμε (κεφάλαιον 12, στίχος 4): «Η ουρά του δράκοντα σέρνει το ένα τρίτο των άστρων του ουρανού». Κυριολεκτικά το απόσπασμα αυτό δεν μπορεί να εννοεί ότι ο δράκοντας, ο καλούμενος Διάβολος και Σατανάς, σέρνει το ένα τρίτο των άστρων του ουρανού. Αυτό που εννοεί είναι, ότι παρασέρνει το ένα τρίτο των άστρων του ουρανού, δηλαδή ότι παρασέρνει τους κατοίκους αυτών των αστρικών συστημάτων.

Εφ’ όσον ο Σατανάς και οι άγγελοί του χρησιμοποιούν σώματα ερπετοειδών και εφ’ όσον κάποιοι από τους εξωγήινους περιγράφονται ως ερπετοειδείς, είναι λογικό να συμπεράνουμε ότι το ένα τρίτο των αστρικών συστημάτων του ουρανού που κατοικείται από ερπετοειδή όντα είναι υπό την κυριαρχία του Σατανά και των αγγέλων του. 

Στο δεύτερο μέρος του άρθρου θα αναφερθούμε στην «Κοίλη Γη» και τον κόσμο των 72 δαιμόνων βασιλέων.

Βιβλιογραφία

  • Νίλσον, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, Εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1999
  • Καρττοδίνη Ε.-Δημητριάδη, Πελοπόννησος, Εκδ. Αθηνών, Αθήνα 1993
  • Πασσά I., Η Αληθινή Προϊστορία, Εκδ. Εγκυκλ. Ηλίου.
  • Γεωργαλά Γ., Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίον;, Αθήνα 1996.
  • Ομήρου, Ιλιάς. Εκδ. Γεωργιάδη
  • Μητσοποΰλου Τερέζα, Ελλάδα-Κίνα, ένας πολιτισμός, Αθήνα 1998
  • Τσατσόμοιρος Ηλίας, Αιγαίο βουνό, Αθήνα 1991
  • Άρθρα Χριστοδουλάκη Σταΰρου «Ιστορικά λάθη των σχολικών βιβλίων της πρωτοβάθ¬μιας εκπαιδεύσεως» στο περιοδικό «Αέροπος», τ. 32, 33, 35
  • Μητσοπούλου Τερέζα, Η Κοινή καταγωγή της Ελληνικής και της Κινεζικής Γλώσσας, Αθήνα 2002.
  • Σίτου Σπυρ., Ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, γ’ έκδοσις, Ιωάννινα 1984
  • Mylonas G., Mycenae, A Guide to its ruins and its History, Athens, 1967
  • Hutchinson R., Prehistoric Crete, Peng. Books
  • Higgins R., Minoan and Mycenaean Art, London 1967
  • Ηροδότου Ιστορία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Μάριου Δημοπουλου: Oι Πελασγοί στην Μεσοποταμία
  • Ιωάννης Τζέτζης: Ιλιακά . Εκδ Ιχώρ
  • Πλίνιου Φυσική Ιστορία Χ, XXXIII, XXI, LXX 7.174
  • Μάξιμος ο Τύριος Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Αισχύλος : Προμηθέας Δεσμότης. Εκδόσεις Κάκτος
  • Στέφανου Βυζάντιου : Εθνικά Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Δαμάστης στο «Περί εθνών Εκδόσεις Κάκτος
  • Ξενοφών : Κύρου παιδία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Φιλόστρος περί Απολλωνιου του Τυαναία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Ο Κλαύδιος Αιλιανός «Περί Ζώων Εκδ. Γεωργιάδης
  • Κτησίας ο Κνίδιος: Ινδικά, Εκδ Ακάδημος
  • Νόννος : Διονυσιακά. Εκδ. Κάκτος
  • Παυσανίας Ἀττικά. Εκδ. Κάκτος
  • Ευστάθιος Θεσσαλονίκης: , Εὐσταθίου Παρεκβολαί . Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Όμηρος, Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια Εκδ Ηλιοτρόπειο.
  • Γεώργιος Α Πλάνας. Αρχαία Ελλάδα, Φιλοσοφικός Σύλλογος ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ : Ο ζωδιακός κύκλος στην παγκόσμια μυθολογία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Σουίδας, Λεξικόν.
  • Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Επιτομή. Εκδόσεις Κάκτος
  • Διόδωρος, ‘Ιστορική Βιβλιοθήκη 4.Εκδόσεις Δοδώνη
  • Φιλόστρατος, ‘Ηρωικός. Εκδόσεις Γεωργιάδη’
  • Ηρόδοτος, Ε’, Ζ’.
  • Παυσανίας, 2, 7.
  • Ευριπίδης, ‘Εκάβη, Τρωάδες.
  • Πάριο Χρονικό.
  • Codino F. Εισαγωγή στον Όμηρο, μετ. Γ. Βανδώρος, Δ Παπαδήμας, Αθήνα 2008
  • Griffin J 1999, Ο Όμηρος για τη ζωή και το θάνατο, μετ. Π. Ανδρικόπουλος. Εκδ. του Εικοστού Πρώτου , Αθηνα 2010
  • Groot J de 1996, Ομηρικό Λεξιλόγιο των Λεξημάτων που απαντούν από 10000 έως 10 φορές στα δύο ‘επη, εκδ. Ακκάδιμος
  • Holscher U. 1939 Utersuchungen zur Form der Odyssee, Hermes, Einzelshriften Κακρίδης Φ. Ι. 1981 ¨ Προβλήματα Ομηρικής θεολογίας
  • Κυρτάτας Δ. & Ράγκος Σ. 2013, Η Ελληνική Αρχαιότητα
  • Στράβων, Η. Εκδόσεις Άγρα
  • Διονύσιος Άλικαρνασσεύς. Εκδ. Κάκτος
  • Δίκτης ό Κρητικός, ‘Εφημερίδα τοϋ Τρωϊκού
  • πολέμου, έκδόσεις ΑΓΡΑ.
  • Φώτιος Κωνσταντινουπόλεως, Βιβλιοθήκη. Εκδ Άγρα
  • Ίωάνννης Μαλάλας, Χρονογραφία.Εκδ Λιβάνης
  • Ιωάννης Άντιοχεύς, Λόγος Δεύτερος.Εκδ Ιχώρ
  • Γεώργιος Κεδρηνός, Σύνοψις Ιστοριών.
  • Σοβιετική ‘Εγκυκλοπαίδεια, ‘Ομηρικό ζήτη¬μα, Συμπλήρωμα ‘Ελλ. «Εκδοσης.
  • Πρόκλος. Χρηστομάθεια ‘Ομηρικά. Επικός Κύκλος.
  • Περί ‘Ομή¬ρου καϊ Ησιόδου και τοϋ γένους και τοϋ άγώνος αύτών Όμηρος. Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια. Φώτιος Κών/λεως. Βιβλιοθήκη. Λεξικό Σουίδα.
  • Κλαύδιος Αιλιανός. Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Ακάδημος
  • Ιάκωβος Πολυλάς, Ομήρου Ιλιάς, 1923. Εκδ Ακάδημος
  • Αλέξανδρος Πάλλης. Ηλιάδα 1904
  • Νίκος Καζαντζάκης & Ι. Θ Κακρίδης, Ομήρου Ιλιάδα 1955. Εκδόσεις Πάλλη
  • Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Ομήρου Ιλιάδα, (εισαγωγικά στον Όμηρο, ευρεία περίληψη του έπους, μετάφραση, σχόλια, αναλύσεις και διδακτική επεργασία κατά ραψωδίες), Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN: 960-8437-26-1
  • Κόραβος, Ιωάννης και Δρόσου, Χρυσάνθη. Ομήρου Ιλιάδα (2008). Μετάφραση σε σύγχρονα νέα ελληνικά. Εκδόσεις Σοκόλη.
  • Μαρωνίτης Δ. ,Ομήρου Ιλιάς Μετάφραση σε νέα ελληνικά. Εκδόσεις ΑΓΡΑ
  • Κακριδής Φ. (2005), Αρχαία ελληνική γραμματολογία, Θεσσαλονίκη: Ίδρυμα νεοελληνικών σπουδών, σ. 106
  • Μπερενίς Ζοφρουά: Ο Όμηρος και το ελληνικό ιδεώδες, Οι φορείς της γνώσης
  • Αναστασία Πετράκη. ΙΛΙΑΔΑ «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ»
  • Τάκη Σινόπουλου . Ο ποιητικός μύθος της Ελένης
  • Ορφέως, Αργοναυτικά – Λιθικά, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Πρώτος Τόμος, Αργοναυτικά, Ύμνοι, τ. 616, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Δεύτερος Τόμος, Λιθικά, Λιθικά κηρύγματα, (Σωκράτους και Διονυσίου Περί λίθων), Όσοι των λίθων εις ανακωχήν ζάλης και τρικυμίας θαλάσσης, τ. 617, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Εξ αρχαιοτέρων έργων, Αρπαγή Περσεφόνης, Ιερωνύμου και Ελλανίκου Θεογονία, Ιεροί λόγοι εν Ραψωδίαις κδ’, τ. 1208, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Διαθήκαι ή Παλινωδία, Αστρολογικά (Δωδεκαετηρίδες, Εφημερίδες, Γεωργία, Περί δραπετών, Περί σεισμών, Περί επεμβάσεων, Περί καταρχών), [Αστρονομία], [Αμμοσκοπία], Δίκτυον, Επιγράμματα, Θρονισμοί Μητρώοι, Θυηπολικόν, Ιερός λόγος Αιγύπτιος, Ιεροστολικά, Καθαρμοί, Εις Άιδου κατάβασις, Καταζωστικόν, [Κλήσεις κοσμικαί], [Κορυβαντικόν], Κρατήρ, Μικρότερος Κρατήρ, [Νεωτευτικά], [Ονομαστικόν], Όρκοι, [Πέπλος], Σφαίρα, [Σωτήρια], Τελεταί, [Τριαγμοί], Ύμνοι, Εις τον Αριθμόν Ύμνος, Φυσικά, Περί φυτών, βοτάνων και ιατρικής, Χρησμοί, Ωιοθυτικά, Ωιοσκοπικά, τ. 1209, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003 Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες»,
  • Απολλώνιος Ρόδιος, Αργοναυτικά, τ. 618, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1999 Κωνσταντίνου Κουρτίδου,
  • Τα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια ήτοι τα Καβείρια – Διονύσια Ορφικά και Ελευσίνια, Εν Αθήναις 1934
  • Τα Καβείρια Μυστήρια, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα, 1993 Ευσταθίου Η. Λιακόπουλου,
  • Τα Ορφικά Μυστήρια και η Αρχαία Ελληνική Μεταφυσική (Εξωτερικά, Εσωτερικά και Μυστικά Τελέσματα), Εκδόσεις «Έλλην», Αθήνα, 1999
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Προσωκρατικοί, Ενδέκατος τόμος
  • Εμπεδοκλής, τ. 814, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2000
  • Στεφάνου Α. Παϊπέτη, Η Βασιλική Αψίδα και ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης
  • Νόννος Διονυσιακά Εκδόσεις Κάκτος