fbpx

banner αεροδρομίου

«Οι Μυθολογίες και οι Θρησκείες», γράφει ο Μιχάλης Μπατής (Μέρος Γ΄)

 

 

Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

mixalis.mpatis@gmail.com

Οι αρχαίες μυθολογίες είναι οι αρχαίες θρησκείες και οι σημερινές θρησκείες δεν είναι παρά οι σημερινές μυθολογίες. Μία προσεκτική ματιά σ’ αυτές δείχνει όχι μόνο ότι όλες τους κρύβουν σημαντικές αλήθειες αλλά και ότι συνδέονται μεταξύ τους. Και ότι τελικά όλες μαζί αποτελούν την απόκρυφη ιστορία του ουρανού και της γης, ενώ η κάθε μία από αυτές δεν είναι παρά ένα μέρος της ιστορίας αυτής.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της μελέτης-έρευνας ( Πρώτο Μέρος εδώ), (Δεύτερο Μέρος εδώ) θα ασχοληθούμε με τους «Βρυκόλακες» και την «Καταγωγή των Γαλαζοαίματων».

Οι Βρυκόλακες

Από την αναφορά του Οσίου Ανδρέα του δια Χριστόν σαλού στους 72 βασιλείς και στα βδελυρά έθνη που θα τρώνε ζωντανούς τους ανθρώπους και θα πίνουν το αίμα τους και από την ιστορία για τον δαιμονικό βρυκόλακα που ρουφούσε το αίμα του υπηρέτη του Σολομώντα, φαίνεται ότι ο θρύλος των βρυκολάκων που πίνουν ανθρώπινο αίμα προέρχεται από τους ερπετοειδείς δαίμονες.

Οι βρυκόλακες, λοιπόν, δεν είναι παρά τα ερπετοειδή υβρίδια, τα οποία αναλίσκουν ανθρώπινες ορμόνες, σάρκα και αίμα προς διατήρηση της ανθρώπινης μορφής όταν η γενετική τους δομή φορτίζεται προς την ερπετοειδή πλευρά.

Μία μαρτυρία για την ύπαρξη βρυκολάκων υπάρχει στο έργο του Φιλόστρατου που αναφέρεται στη ζωή του Απολλώνιου Τυανέα (Τα ες τον Τυανέα Απολλώνιον, βιβλίον 4, παράγραφος 25).

Η Άσταρωθ ή Ιναννα, ή Ιστάρ ή Αστάρτη

Στο έργο του αυτό ο Φιλόστρατος κάνει λόγο για μία λάμια, ή μορμολυκία όπως αλλιώς λέγεται, έναν θηλυκό βρυκόλακα με ερπετοειδή χαρακτηριστικά: «Έτυχε εκείνο τον καιρό στην Κόρινθο να ασχολείται με τη φιλοσοφία ο Δημήτριος, ένας άνδρας που είχε συμπεριλάβει στη φιλοσοφία του όλη τη δύναμη των Κυνικών. Σ’ αυτόν αργότερα αναφέρθηκε ο Φαβωρίνος σε πολλά έργα με πολύ καλά λόγια.

Όταν συνάντησε τον Απολλώνιο, έπαθε αυτό που είχε πάθει ο Αντισθένης όταν γνώρισε τη σοφία του Σωκράτη. Έτσι τον ακολούθησε και έγινε μαθητής του και υποστηρικτής των λόγων του. Τους πιο σημαντικούς από τους μαθητές του τους έκανε οπαδούς του Απολλώνιου. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Μένιππος ο Λύκιος, άνδρας είκοσι πέντε ετών, με ορθή κρίση και ωραίο σώμα, με εμφάνιση αθλητή όμορφου και ευγενούς. Οι περισσότεροι πίστευαν ότι τον Μένιππο τον είχε ερωτευτεί μία ξένη γυναίκα, γυναίκα όμορφη, κατά τα φαινόμενα, και αρκετά κομψή, λεγόταν μάλιστα πως ήταν και πλούσια. Ωστόσο τίποτα από αυτά δεν ήταν αλήθεια, παρά μόνο έτσι φαίνονταν. Διότι μία μέρα, καθώς προχωρούσε ο Μένιππος στον δρόμο προς τις Κεγχριές, συνάντησε ένα φάσμα που έγινε γυναίκα και τον έπιασε λέγοντάς του ότι τον αγαπάει από παλιά. Του είπε ακόμα ότι είναι Φοίνισσα και κατοικεί στο τάδε προάστιο της Κορίνθου. «Αν έρθεις εκεί», του είπε, «το βράδι, θα σου τραγουδήσω, θα σου δώσω κρασί που όμοιό του δεν έχεις πιεί, κανένας αντεραστής δεν θα σε ενοχλήσει και θα ζήσουμε μαζί, όμορφος εσύ μ’ εμένα την όμορφη». Ο νέος, που ήταν σθεναρός φιλόσοφος αλλά είχε μικρά όρια αντίστασης στον έρωτα, παρασύρθηκε από αυτά, πήγε εκείνο το βράδυ και συνέχισε να πηγαίνει, ως εραστής της, χωρίς να έχει αντιληφθεί ότι πρόκειται για φάσμα.

Ο Απολλώνιος κοίταξε τον νέο προσεκτικά σαν γλύπτης, τον παρατηρούσε και τον σκιαγραφούσε και, όταν κατανόησε τον χαρακτήρα του, του είπε, «Εσύ ο καλός, που σε λαχταρούν καλές γυναίκες, ζεσταίνεις φίδι και φίδι ζεσταίνει εσένα». Ο Μένιππος φάνηκε να απορεί και ο Απολλώνιος του εξήγησε, «Αυτή τη γυναίκα δεν μπορείς να την παντρευτείς. Τί; Νομίζεις πως είναι ερωτευμένη μαζί σου;»

 «Ναι, μα τον Δία», απάντησε, «τουλάχιστον έτσι μου φέρεται».

«Και θα την παντρευόσουνα;» Ρώτησε.

«Θα ήταν ωραίο να παντρευτώ κάποια που με αγαπάει».

«Πότε θα γίνουν οι γάμοι;» Ρώτησε.

«Σύντομα, μπορεί και αύριο», απάντησε.

Ο Απολλώνιος περίμενε ως την ώρα του γαμήλιου δείπνου και τότε στάθηκε μπροστά από τους καλεσμένους, που μόλις είχαν φτάσει, και είπε, «Πού είναι αυτή η χαριτωμένη, που για χάρη της ήρθατε;»

«Εδώ’», είπε ο Μένιππος και την ίδια στιγμή σηκώθηκε κατακόκκινος. Ο Απολλώνιος ρώτησε, «Τίνος από σας είναι ο χρυσός και το ασήμι και όλα τα υπόλοιπα με τα οποία στολίστηκε ο ανδρώνας;»

«Της γυναίκας», είπε ο Μένιππος, «τα δικά μου υπάρχοντα είναι μόνο αυτά». Λέγοντας αυτά, έδειξε το ευτελές πανωφόρι του. Ο Απολλώνιος είπε, «Γνωρίζετε για τους κήπους του Ταντάλου ότι, ενώ υπάρχουν, δεν υπάρχουν;»

«Από τον `Ομηρο», είπαν, «γιατί βέβαια δεν κατεβήκαμε στον `Αδη». «Αυτή την άποψη», είπε ο Απολλώνιος, «πρέπει να έχετε και για τούτον εδώ τον στολισμό, γιατί δεν είναι ύλη αλλά ιδέα της ύλης. Για να καταλάβετε τί λέω, αυτή η ενάρετη νύφη είναι μία από αυτά τα στοιχειά που οι περισσότεροι τα θεωρούν λάμιες και μορμολυκίες. Ερωτεύονται ανθρώπους και αφιερώνονται στις ερωτικές απολαύσεις, αλλά πιο πολύ αγαπούν την ανθρώπινη σάρκα και με τις ηδονές καταβάλλουν αυτούς που θέλουν να φάνε».

Τότε η νύφη είπε, «Σταμάτα τις άσχημες κουβέντες σου και φύγε», και φαινόταν αηδιασμένη με αυτά που άκουγε. Παράλληλα ήταν έτοιμη να κοροϊδέψει τους φιλόσοφους γιατί τάχα λένε πάντα ανοησίες. ‘Οταν όμως τα χρυσά ποτήρια και τα ψεύτικα ασήμια αποδείχτηκαν άνεμος και πέταξαν όλα από τα μάτια τους, εξαφανίστηκαν και οι οινοχόοι και οι μάγειροι κι όλοι γενικά οι δούλοι με τις κατηγορίες του Απολλώνιου, το φάσμα φαινόταν δακρυσμένο και τον παρακαλούσε να μην το βασανίσει ούτε να το αναγκάσει να ομολογήσει τί πραγματικά ήταν.

Κάτω όμως από την επιμονή του Απολλώνιου ομολόγησε ότι είναι στοιχειό και χορταίνει τον Μένιππο με ηδονές για να του φάει το σώμα. Θεωρούσε ωφέλιμο να τρέφεται με νέα και γερά κορμιά, επειδή το αίμα τους είναι άβλαβο και καθαρό.

Αναγκάστηκα να μακρηγορήσω γι’ αυτό το περιστατικό, γιατί τυχαίνει να είναι η πιο γνωστή ιστορία του Απολλώνιου. Οι περισσότεροι το γνωρίζουν, επειδή συνέβη στο κέντρο της Ελλάδας. Εν τούτοις το γνωρίζουν σε γενικές γραμμές, ότι δηλαδή ο Απολλώνιος έπιασε κάποτε μία λάμια στην Κόρινθο, ποτέ ως τώρα όμως δεν έχουν μάθει τί έκανε αυτή και πως ότι έγινε ήταν για χάρη του Μένιππου».

Η Καταγωγή των Γαλαζοαίματων

Η γενεαλογία των βασιλικών οικογενειών της Ευρώπης δείχνει ότι αυτές κατάγονται εκτός από τους βασιλείς της Σουμερίας, της Ασσυρίας, της Βαβυλώνας και της Περσίας και από τους Φαραώ της Αιγύπτου, οι οποίοι θεωρούνταν γαλαζοαίματοι. Αυτός, λοιπόν, είναι ο λόγος που τα μέλη των βασιλικών οικογενειών της Ευρώπης αποκαλούνται γαλαζοαίματοι.

Η λέξη γαλαζοαίματος προέρχεται από την αρχαία Αίγυπτο, γιατί οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι οι θεοί τους δεν είχαν κόκκινο αίμα στις φλέβες τους, αλλά γαλάζιο. Το γαλάζιο αίμα των θεών ονομαζόταν «Σα».

Οι θεοί των Αιγυπτίων, όπως η `Ισις και ο `Οσιρις, ήταν και οι πρώτοι Φαραώ της Αιγύπτου. Οι Φαραώ που ακολούθησαν ήταν γαλαζοαίματοι, γιατί ως απόγονοι των θεών είχαν γαλάζιο αίμα. Και για τον λόγο αυτό η βασιλική εξουσία που είχαν αναθέσει οι θεοί στους απογόνους τους για να κυβερνούν τους ανθρώπους, όπως και η καταγωγή τους, έπρεπε να εξασφαλιστεί κληρονομικά. Αργότερα, οι ευγενείς της Ευρώπης, έδωσαν την εξήγηση ότι οι γαλαζοαίματοι είναι οι ανώτερες τάξεις, οι οποίες δεν ήταν αναγκασμένες να δουλεύουν, δηλαδή να είναι δούλοι, επειδή ήταν πλούσιες και άρα δεν ήταν εκτεθειμένοι στον ήλιο όπως οι κατώτερες τάξεις, με αποτέλεσμα το δέρμα τους να είναι λευκότερο και να φαίνονται έντονα οι φλέβες τους, δίνοντας την εντύπωση ότι έχουν γαλάζιο αίμα.

Η βάση του ανθρώπινου οργανισμού είναι ο σίδηρος. Ο σίδηρος περιέχεται στην αιμοσφαιρίνη και είναι ο λόγος που οι άνθρωποι και τα περισσότερα ζώα έχουν κόκκινο αίμα. Μερικά μαλάκια και αρθρόποδα που δεν έχουν αιμοσφαιρίνη, αλλά αιμοκυανίνη, έχουν γαλάζιο αίμα. Το γαλάζιο χρώμα οφείλεται στον χαλκό που περιέχει η αιμοκυανίνη. Αυτό συμβαίνει γιατί το χρώμα κάθε χρωστικής καθορίζεται από το είδος των μεταλλικών ιόντων που περιέχει.

Οι Ολύμπιοι πειραματίστηκαν δημιουργώντας πέντε ανθρώπινα γένη πάνω στη Γη, τα οποία διέφεραν βιολογικά μεταξύ τους. Το πρώτο ήταν το χρυσό, το δεύτερο το ασημένιο, το τρίτο το χάλκινο, το τέταρτο των ημίθεων και των ηρώων και το πέμπτο το σιδερένιο. Το σημερινό γένος των ανθρώπων είναι το σιδερένιο. Το πρώτο γένος που δημιούργησαν ήταν το χρυσό, γιατί η βιολογία του βασιζόταν στον χρυσό. Το πρώτο πείραμα θεωρήθηκε πετυχημένο.

Το δεύτερο γένος που δημιούργησαν ήταν το ασημένιο, γιατί η βιολογία του βασιζόταν στο ασήμι. Το δεύτερο πείραμα θεωρήθηκε αποτυχημένο. Το τρίτο γένος που δημιούργησαν ήταν το χάλκινο, γιατί η βιολογία του βασιζόταν στον χαλκό. Το τρίτο πείραμα θεωρήθηκε αποτυχημένο, όπως και το δεύτερο. Ύστερα οι Ολύμπιοι πειραματίστηκαν με την ένωσή τους με θνητούς, αφού την εποχή αυτή οι Ολύμπιοι ενώνονται συνεχώς με θνητούς, με αποτέλεσμα να γεννηθούν ημίθεοι. Η βιολογική δομή των Ολυμπίων διέφερε από αυτή των ανθρώπων με αποτέλεσμα αυτό το ανθρώπινο γένος να διαφέρει πάρα πολύ από τα υπόλοιπα (`Ομηρος, Ιλιάς, ραψωδία Ε, στίχοι 339-342): «Και έρρεε το αθάνατο αίμα της θεάς, η ιχώρ, αφού αυτό ρέει από τους μακάριους θεούς. Γιατί δεν έχουν για φαγητό ψωμί ούτε πίνουν αστραφτερό οίνο κι εξαιτίας αυτού δεν έχουν αίμα και ονομάζονται αθάνατοι». Το πείραμα αυτό θεωρήθηκε πετυχημένο. Το πέμπτο γένος που δημιούργησαν ήταν το σιδερένιο, γιατί η βιολογία του βασιζόταν στον σίδηρο. Το πέμπτο πείραμα θεωρήθηκε το πιο αποτυχημένο.

Διπλό

Αυτά αναφέρονται από τον Ησίοδο (`Εργα και Ημέραι, στίχοι 109-201): «Το χρυσό πρώτα γένος των λαλούμενων ανθρώπων οι αθάνατοι έκαναν που έχουν στον `Ολυμπο δώματα. Αυτοί ήταν τον καιρό του Κρόνου, όταν μέσα στον ουρανό βασίλευε, σαν θεοί ζούσαν έχοντας ανέγνοιαστη ψυχή χωρίς ολότελα κόπους και πόνο κι ούτε τα φοβερά γεράματα ήταν πάνω τους και πάντα ίδιοι στα πόδια και στα χέρια χαίρονταν στα συμπόσια έξω απ’ όλα τα κακά. Και πέθαιναν σαν δαμασμένοι από τον ύπνο κι όλα τα καλά τα είχαν. Και καρπό έφερνε η ζωοδότρα γη μόνη της πολύ και άφθονο. Κι αυτοί θέλοντάς το ήσυχοι τα έργα τους μοιράζονταν μαζί με πολλά αγαθά. Αλλά όταν αυτό το γένος σκέπασε η γη που αγνά, πάνω στη γη, πνεύματα ονομάζονται καλά, προστάτες απ’ τα κακά, φύλακες των θνητών ανθρώπων. Αυτοί φυλάνε τις δίκες κι απ’ τα σκληρά έργα ντυμένοι ομίχλη και γυρίζοντας όλη τη γη, πλουτοδότες και πήραν αυτό το βασιλικό προνόμιο.

»Δεύτερο γένος ύστερα πολύ πιο λίγο ευγενικό ασημένιο έκαναν όσοι έχουν δώματα στον Όλυμπο, με το χρυσό ούτε στη φύση όμοιο ούτε στον νου. Αλλά εκατό χρόνια το παιδί κοντά στην τιμημένη μητέρα του ανατρεφόταν παίζοντας, ολότελα παλαβό, στο σπίτι του.

Αλλά όταν πια μεγάλωνε και παλικάρι γινόταν, λίγο καιρό ζούσαν, βάσανα τραβώντας με την αμυαλιά τους. Γιατί την ανόσια αλαζονεία δεν μπορούσαν να κρατούν ο ένας από τον άλλο μακριά, ούτε τους αθανάτους να λατρεύουν ήθελαν, ούτε να θυσιάζουν στων μακαρίων τους ιερούς βωμούς, όπως είναι το σωστό στους ανθρώπους, κατά τον τόπο τους. Αυτούς μετά ο Δίας, ο υιός του Κρόνου, τους εξαφάνισε χολωμένος, γιατί τιμές δεν έδιναν στους μακάριους θεούς, που έχουν τον Όλυμπο. Αλλά όταν κι αυτό το γένος σκέπασε η γη αυτοί μακάριοι, κάτω από τη γη, απ’ τους θνητούς ονομάζονται, δεύτεροι, όμως κι αυτούς ακολουθεί τιμή.

»Ο πατέρας Δίας άλλο τρίτο γένος λαλούμενων ανθρώπων χάλκινο έκανε, όχι όμοιο με το ασημένιο, από μελίες, φοβερό και βαρύ. Αυτούς του Άρη τους ένοιαζαν τα πονεμένα έργα κι οι αλαζονείες. Και ψωμί δεν έτρωγαν, αλλά αδαμάντινη είχαν ισχυρόφρονη ψυχή, αζύγωτοι. Και μεγάλη βία κι ανέγγιχτα χέρια απ’ τους ώμους τους φύτρωναν πάνω στα στιβαρά τους μέλη. Αυτών ήταν χάλκινα τα όπλα, χάλκινα τα σπίτια και το χαλκό δούλευαν. Και δεν ήταν το μαύρο σίδερο. Κι αυτοί από τα ίδια τους τα χέρια δαμασμένοι πήγαν στον μουχλιασμένο οίκο του παγερού `Αδη ανώνυμοι κι ο θάνατος κι ας ήταν τρομακτικοί, τους πήρε ο μαύρος κι άφησαν το λαμπρό φως του ήλιου.

»Αλλά όταν κι αυτό το γένος σκέπασε η γη κι άλλο πάλι ακόμα γένος τέταρτο στην πολύτροφη γη ο Δίας, ο υιός του Κρόνου, έκανε, πιο δίκαιο και πιο ευγενικό, των ανθρώπων ηρώων το θείο γένος, που ονομάζονται ημίθεοι, την προηγούμενή μας γενιά πάνω στην άπειρη γη. Κι αυτούς ο κακός πόλεμος κι οι σκληρές συγκρούσεις, άλλους κάτω απ’ την επτάπυλη Θήβα, τη γη του Κάδμου, αφάνισε να πολεμάνε για τα κοπάδια του Οιδίποδα κι άλλους στα πλοία πάνω απ’ τον μεγάλο κόλπο της θάλασσας στην Τροία πηγαίνοντάς τους για την ομορφόμαλλη Ελένη.

»Εκεί άλλους του θανάτου το τέλος σκέπασε και σ’ άλλους χωριστά απ’ τους ανθρώπους βιός και τόπους δίνοντας ο Δίας, ο υιός του Κρόνου, τους έβαλε ο πατέρας να κατοικούν στα πέρατα της γης. Κι αυτοί κατοικούν έχοντας ανέγνοιαστη ψυχή στα Νησιά των Μακάρων κοντά στον βαθύδινο Ωκεανό, ευτυχισμένοι ήρωες, που γι’ αυτούς γλυκό σαν το μέλι καρπό τρεις φορές τον χρόνο θαλερό φέρνει η ζωοδότρα γη.

»Μακάρι εγώ μαζί να μην ήμουνα με τους πέμπτους ανθρώπους, αλλά ή πριν να είχα πεθάνει ή μετά να γεννιόμουν, γιατί τώρα το γένος είναι σιδερένιο. Ώστε την ημέρα δεν θα πάψουν απ’ τον κόπο και τον πόνο, ούτε τη νύχτα να σβήνουν. Κι οι θεοί θα τους δίνουν βαριά βάσανα. Αλλά όμως και σ’ αυτούς θα είναι ενωμένα τα καλά στα κακά. Κι ο Δίας θ’ αφανίσει κι αυτό το γένος των λαλούμενων ανθρώπων, όταν φτάσουν να έχουν γκρίζους κροτάφους στη γέννησή τους. Ούτε ο πατέρας θα είναι σαν τα παιδιά του, ούτε τα παιδιά σαν τον πατέρα τους, ούτε ο ξένος σαν τον φιλοξενητή του, ούτε ο σύντροφος σαν τον σύντροφο, ούτε ο αδελφός θα είναι φίλος, όπως πριν. Και μόλις θα γερνάνε οι γονιοί, δεν θα τους τιμάνε. Και θα τους κατηγορούν βρίζοντάς τους με βαριά λόγια οι άθλιοι που δεν ξέρουν ούτε των θεών τον φόβο. Κι ούτε στους γέρους γονιούς τους όσα αυτοί τους ανάθρεψαν, θ’ ανταποδίδουν. Το δικό τους βιός στο χέρι τους. Κι ο ένας θα λεηλατεί την πόλη του άλλου. Και καμία χάρη δεν θα ’ναι για τον τηρητή του όρκου του και για το δίκαιο ούτε για το καλό και πιο πολύ όποιον κάνει το κακό και το άδικο θα τιμήσουν. Και το δίκιο θα ’ναι στα χέρια. Και σεβασμός δεν θα υπάρχει.

»Και θα βλάπτει ο κακός τον καλύτερο άνδρα ρίχνοντάς του στρεβλά λόγια και γι’ αυτά θα ορκίζεται. Κι ο φθόνος όλους τους άθλιους ανθρώπους παράφωνος, κακόχαρος θ’ ακολουθεί, κακόμορφος. Και τότε πια στον Όλυμπο απ’ την πλατύδρομη γη με τα λευκά τους πέπλα σκεπάζοντας την ωραία μορφή τους στο φύλο των αθανάτων θα πάνε εγκαταλείποντας τους ανθρώπους η Αιδώς και η Νέμεση. Και θα μείνουν τα πικρά βάσανα στους θνητούς ανθρώπους. Κι αμπόδισμα απ’ το κακό δεν θα υπάρχει».

Δεν είναι μόνο οι αρχαίοι Έλληνες που μιλούσαν για πέντε ανθρώπινα γένη, αλλά και οι Μάγια. Οι Μάγια υπολόγιζαν τον χρόνο με τρεις χρονικούς κύκλους. Οι τρεις αυτοί κύκλοι είναι ο μικρός κύκλος που διαρκεί 52 χρόνια, ο μεγάλος κύκλος που διαρκεί 5.125 χρόνια και ο γιγάντιος κύκλος που διαρκεί 25.625 χρόνια.

Ο κύκλος των 25.625 ετών είναι ο κύκλος των μεταπτώσεων των ισημεριών, ενώ ένας κύκλος των 5.125 ετών είναι το 1/5 του κύκλου των 25.625 ετών. Σύμφωνα με τους Μάγια το σημερινό ανθρώπινο γένος είναι το πέμπτο, το οποίο ξεκίνησε στις 14 Αυγούστου του 3114 π.Χ. και θα τελειώσει στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 μ.Χ..

Από τις 14 Αυγούστου του 3114 π.Χ. μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου του 2012 μ.Χ. είναι ένας κύκλος των 5.125 ετών. Αυτό σημαίνει ότι στο κάθε ανθρώπινο γένος αντιστοιχούν 5.125 χρόνια. Και στα πέντε ανθρώπινα γένη μαζί αντιστοιχούν 25.625 χρόνια, όσο δηλαδή είναι η περίοδος ενός κύκλου των μεταπτώσεων των ισημεριών. Αυτό σημαίνει ότι εάν το πέμπτο γένος ξεκίνησε στις 14 Αυγούστου του 3114 π.Χ. και θα τελειώσει στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 μ.Χ., το τέταρτο γένος ξεκίνησε το 8239 π.Χ. και τελείωσε το 3114 π.Χ., το τρίτο ξεκίνησε το 13.364 π.Χ. και τελείωσε το 8239 π.Χ., το δεύτερο ξεκίνησε το 18.489 π.Χ. και τελείωσε το 13.364 π.Χ. και το πρώτο ξεκίνησε το 23.614 π.Χ. και τελείωσε το 18.489 π.Χ..

Στο σημείο αυτό μπορούμε να χρονολογήσουμε τα γεγονότα που αναφέρονται στην ελληνική μυθολογία. Εφ’ όσον το πρώτο γένος ξεκίνησε το 23.614 π.Χ. και τελείωσε το 18.489 π.Χ., ο Κρόνος βασίλεψε από το 23.614 π.Χ. μέχρι το 18.489 π.Χ..

Όταν ζούσε στη γη το δεύτερο γένος βασίλευε ο Δίας. Αυτό σημαίνει ότι η Τιτανομαχία έγινε γύρω στο 18.489 π.Χ.. Γύρω στο 9.560 π.Χ., όταν ζούσε στη γη το τρίτο γένος, έγινε ο πόλεμος μεταξύ των Ελλήνων και των Ατλάντων και ο καταποντισμός της Ατλαντίδας. Γύρω στο 8.239 π.Χ. έγινε ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα, αφού σύμφωνα με τον Απολλόδωρο ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα έγινε για να αφανιστεί το χάλκινο γένος των ανθρώπων (Μυθολογική Βιβλιοθήκη, βιβλίον 1, παράγραφος 47): «Όταν οι θεοί θέλησαν να αφανίσουν το χάλκινο γένος των ανθρώπων, ο Προμηθέας συμβούλευσε τον Δευκαλίωνα να κατασκευάσει μία κιβωτό και αφού προμηθευτεί με τα απαραίτητα τρόφιμα, να μπει μέσα μαζί με την Πύρρα. Ο Δίας τότε προκάλεσε πολλή και δυνατή βροχή από τον ουρανό, η οποία κατέκλυσε τα περισσότερα μέρη της Ελλάδας. Έτσι χάθηκαν όλοι οι άνθρωποι, εκτός από λίγους που αναζήτησαν προστασία στα κοντινά ψηλά βουνά».

Την ίδια περίπου εποχή με τον Δευκαλίωνα έζησε ο Εριχθόνιος. Ο Τρωικός πόλεμος έγινε λίγο πριν το 3114 π.Χ., αφού το τέταρτο γένος ξεκίνησε το 8239 π.Χ. και τελείωσε το 3114 π.Χ. και ο Ησίοδος αναφέρει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι του τέταρτου γένους αφανίστηκαν εξαιτίας του Θηβαϊκού και του Τρωικού πολέμου. Μία γενιά πριν τον Τρωικό πόλεμο έζησε ο Ηρακλής, ο Θησέας και ο Ιάσονας. Εφ’ όσον ο Ηρακλής πήρε μέρος στην Γιγαντομαχία, ο πόλεμος μεταξύ των Ολυμπίων και των Γιγάντων έγινε την εποχή του Ηρακλή. `Όσο για την Τυφωνομαχία, αυτή έγινε μετά την Γιγαντομαχία, λίγο πριν δημιουργηθεί το πέμπτο γένος.

Δεν είναι περίεργο που από τον Εριχθόνιο, ο οποίος δημιουργήθηκε από την Αθηνά αμέσως μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα για να προέλθει από αυτόν το νέο ανθρώπινο γένος, μέχρι τον Οδυσσέα, ο οποίος πήρε μέρος στον Τρωικό πόλεμο, μεσολαβούν πέντε γενιές, διότι οι άνθρωποι παλαιότερα ζούσαν εκατοντάδες χρόνια.

Ο Ησίοδος αναφέρει για το δεύτερο ανθρώπινο γένος: «Εκατό χρόνια το παιδί κοντά στην τιμημένη μητέρα του ανατρεφόταν παίζοντας». Ο Απολλόδωρος γράφει για το τέταρτο ανθρώπινο γένος (Μυθολογική Βιβλιοθήκη, βιβλίον 3, παράγραφος 24): «Το έτος τότε αντιστοιχούσε σε οκτώ σημερινά». Το Βιβλίο της Γενέσεως αναφέρει ότι ο Αδάμ έζησε 930 χρόνια, ο Σηθ, ο υιός του Αδάμ, 912 χρόνια, ο Ενώς, ο υιός του Σηθ, 905 χρόνια, ο Καινάν, ο υιός του Ενώς, 910 χρόνια, ο Μαλαλεήλ, ο υιός του Καινάν, 895 χρόνια, ο Ιάρεδ, ο υιός του Μαλαλεήλ, 962 χρόνια, ο Ενώχ, ο υιός του Ιάρεδ, 365 χρόνια, ο Μαθουσάλας, ο υιός του Ενώχ, 969 χρόνια, ο Λάμεχ, ο υιός του Μαθουσάλα, 777 χρόνια και ο Νώε, ο υιός του Λάμεχ, 950 χρόνια.

Επίσης, στο Βιβλίο της Γενέσεως διαβάζουμε (κεφάλαιον 6, στίχος 3): «Τότε είπε ο Κύριος, «Δεν θα παραμείνει το ζωοποιό πνεύμα μου στους ανθρώπους για πάντα, γιατί είναι σαρκικοί. Η ζωή τους θα διαρκεί μόνο εκατόν είκοσι χρόνια»».

Από τον `Οσιρι μέχρι τον Φαραώ της Αιγύπτου Horus Aha, ο οποίος έζησε γύρω στο 3100 π.Χ., μεσολαβούν έντεκα γενιές. Όταν από τον Εριχθόνιο μέχρι τον Οδυσσέα μεσολαβούν πέντε γενιές και από τον `Οσιρι μέχρι τον Φαραώ της Αιγύπτου (Horus Aha) παραπάνω από πέντε, τότε ο `Οσιρις έζησε κατά τη διάρκεια του τρίτου ανθρώπινου γένους. Επομένως, οι θεοί των Αιγυπτίων είχαν γαλάζιο αίμα γιατί έζησαν κατά τη διάρκεια του τρίτου ανθρώπινου γένους και όπως φαίνεται οι πυραμίδες τις Αιγύπτου χτίστηκαν από αυτούς, όταν κυβερνούσαν ως Φαραώ την Αίγυπτο, καθώς οι θέσεις τους αντιστοιχούν ακριβώς με τις θέσεις των άστρων του αστερισμού του Ωρίωνα, όπως αυτές ήταν το 10.801 π.Χ..

Αξιοσημείωτο είναι ότι το 10.801 π.Χ. είναι το μισό της περιόδου του κύκλου των μεταπτώσεων των ισημεριών που ξεκινάει το 23.614 π.Χ. και τελειώνει το 2012 μ.Χ.. Αλλά και η Σφίγγα φτιάχτηκε την ίδια εποχή με τις πυραμίδες, καθώς το 10.801 π.Χ. στην εαρινή ισημερία, η Σφίγγα κοίταζε τον αστερισμό του Λέοντα, με τον οποίο βρισκόταν σε τέλεια ευθυγράμμιση πάνω από τη γραμμή του ορίζοντα. Άλλωστε, δεν τυχαίο που η Σφίγγα απεικονίζεται με γυναικείο κεφάλι και σώμα λιονταριού, αφού το 10.801 π.Χ. ο `Ηλιος έφευγε από τον αστερισμό της Παρθένου και εισερχόταν στον αστερισμό του Λέοντος. Το γυναικείο κεφάλι συμβολίζει τη Παρθένο, ενώ το σώμα του λιονταριού τον Λέοντα.

Βιβλιογραφία

  • Νίλσον, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, Εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1999
  • Καρττοδίνη Ε.-Δημητριάδη, Πελοπόννησος, Εκδ. Αθηνών, Αθήνα 1993
  • Πασσά I., Η Αληθινή Προϊστορία, Εκδ. Εγκυκλ. Ηλίου.
  • Γεωργαλά Γ., Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίον;, Αθήνα 1996.
  • Ομήρου, Ιλιάς. Εκδ. Γεωργιάδη
  • Μητσοποΰλου Τερέζα, Ελλάδα-Κίνα, ένας πολιτισμός, Αθήνα 1998
  • Τσατσόμοιρος Ηλίας, Αιγαίο βουνό, Αθήνα 1991
  • Άρθρα Χριστοδουλάκη Σταΰρου «Ιστορικά λάθη των σχολικών βιβλίων της πρωτοβάθ¬μιας εκπαιδεύσεως» στο περιοδικό «Αέροπος», τ. 32, 33, 35
  • Μητσοπούλου Τερέζα, Η Κοινή καταγωγή της Ελληνικής και της Κινεζικής Γλώσσας, Αθήνα 2002.
  • Σίτου Σπυρ., Ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, γ’ έκδοσις, Ιωάννινα 1984
  • Mylonas G., Mycenae, A Guide to its ruins and its History, Athens, 1967
  • Hutchinson R., Prehistoric Crete, Peng. Books
  • Higgins R., Minoan and Mycenaean Art, London 1967
  • Ηροδότου Ιστορία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Μάριου Δημοπουλου: Oι Πελασγοί στην Μεσοποταμία
  • Ιωάννης Τζέτζης: Ιλιακά . Εκδ Ιχώρ
  • Πλίνιου Φυσική Ιστορία Χ, XXXIII, XXI, LXX 7.174
  • Μάξιμος ο Τύριος Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Αισχύλος : Προμηθέας Δεσμότης. Εκδόσεις Κάκτος
  • Στέφανου Βυζάντιου : Εθνικά Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Δαμάστης στο «Περί εθνών Εκδόσεις Κάκτος
  • Ξενοφών : Κύρου παιδία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Φιλόστρος περί Απολλωνιου του Τυαναία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Ο Κλαύδιος Αιλιανός «Περί Ζώων Εκδ. Γεωργιάδης
  • Κτησίας ο Κνίδιος: Ινδικά, Εκδ Ακάδημος
  • Νόννος : Διονυσιακά. Εκδ. Κάκτος
  • Παυσανίας Ἀττικά. Εκδ. Κάκτος
  • Ευστάθιος Θεσσαλονίκης: , Εὐσταθίου Παρεκβολαί . Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Όμηρος, Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια Εκδ Ηλιοτρόπειο.
  • Γεώργιος Α Πλάνας. Αρχαία Ελλάδα, Φιλοσοφικός Σύλλογος ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ : Ο ζωδιακός κύκλος στην παγκόσμια μυθολογία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Σουίδας, Λεξικόν.
  • Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Επιτομή. Εκδόσεις Κάκτος
  • Διόδωρος, ‘Ιστορική Βιβλιοθήκη 4.Εκδόσεις Δοδώνη
  • Φιλόστρατος, ‘Ηρωικός. Εκδόσεις Γεωργιάδη’
  • Ηρόδοτος, Ε’, Ζ’.
  • Παυσανίας, 2, 7.
  • Ευριπίδης, ‘Εκάβη, Τρωάδες.
  • Πάριο Χρονικό.
  • Codino F. Εισαγωγή στον Όμηρο, μετ. Γ. Βανδώρος, Δ Παπαδήμας, Αθήνα 2008
  • Griffin J 1999, Ο Όμηρος για τη ζωή και το θάνατο, μετ. Π. Ανδρικόπουλος. Εκδ. του Εικοστού Πρώτου , Αθηνα 2010
  • Groot J de 1996, Ομηρικό Λεξιλόγιο των Λεξημάτων που απαντούν από 10000 έως 10 φορές στα δύο ‘επη, εκδ. Ακκάδιμος
  • Holscher U. 1939 Utersuchungen zur Form der Odyssee, Hermes, Einzelshriften Κακρίδης Φ. Ι. 1981 ¨ Προβλήματα Ομηρικής θεολογίας
  • Κυρτάτας Δ. & Ράγκος Σ. 2013, Η Ελληνική Αρχαιότητα
  • Στράβων, Η. Εκδόσεις Άγρα
  • Διονύσιος Άλικαρνασσεύς. Εκδ. Κάκτος
  • Δίκτης ό Κρητικός, ‘Εφημερίδα τοϋ Τρωϊκού
  • πολέμου, έκδόσεις ΑΓΡΑ.
  • Φώτιος Κωνσταντινουπόλεως, Βιβλιοθήκη. Εκδ Άγρα
  • Ίωάνννης Μαλάλας, Χρονογραφία.Εκδ Λιβάνης
  • Ιωάννης Άντιοχεύς, Λόγος Δεύτερος.Εκδ Ιχώρ
  • Γεώργιος Κεδρηνός, Σύνοψις Ιστοριών.
  • Σοβιετική ‘Εγκυκλοπαίδεια, ‘Ομηρικό ζήτη¬μα, Συμπλήρωμα ‘Ελλ. «Εκδοσης.
  • Πρόκλος. Χρηστομάθεια ‘Ομηρικά. Επικός Κύκλος.
  • Περί ‘Ομή¬ρου καϊ Ησιόδου και τοϋ γένους και τοϋ άγώνος αύτών Όμηρος. Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια. Φώτιος Κών/λεως. Βιβλιοθήκη. Λεξικό Σουίδα.
  • Κλαύδιος Αιλιανός. Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Ακάδημος
  • Ιάκωβος Πολυλάς, Ομήρου Ιλιάς, 1923. Εκδ Ακάδημος
  • Αλέξανδρος Πάλλης. Ηλιάδα 1904
  • Νίκος Καζαντζάκης & Ι. Θ Κακρίδης, Ομήρου Ιλιάδα 1955. Εκδόσεις Πάλλη
  • Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Ομήρου Ιλιάδα, (εισαγωγικά στον Όμηρο, ευρεία περίληψη του έπους, μετάφραση, σχόλια, αναλύσεις και διδακτική επεργασία κατά ραψωδίες), Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN: 960-8437-26-1
  • Κόραβος, Ιωάννης και Δρόσου, Χρυσάνθη. Ομήρου Ιλιάδα (2008). Μετάφραση σε σύγχρονα νέα ελληνικά. Εκδόσεις Σοκόλη.
  • Μαρωνίτης Δ. ,Ομήρου Ιλιάς Μετάφραση σε νέα ελληνικά. Εκδόσεις ΑΓΡΑ
  • Κακριδής Φ. (2005), Αρχαία ελληνική γραμματολογία, Θεσσαλονίκη: Ίδρυμα νεοελληνικών σπουδών, σ. 106
  • Μπερενίς Ζοφρουά: Ο Όμηρος και το ελληνικό ιδεώδες, Οι φορείς της γνώσης
  • Αναστασία Πετράκη. ΙΛΙΑΔΑ «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ»
  • Τάκη Σινόπουλου . Ο ποιητικός μύθος της Ελένης
  • Ορφέως, Αργοναυτικά – Λιθικά, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Πρώτος Τόμος, Αργοναυτικά, Ύμνοι, τ. 616, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Δεύτερος Τόμος, Λιθικά, Λιθικά κηρύγματα, (Σωκράτους και Διονυσίου Περί λίθων), Όσοι των λίθων εις ανακωχήν ζάλης και τρικυμίας θαλάσσης, τ. 617, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Εξ αρχαιοτέρων έργων, Αρπαγή Περσεφόνης, Ιερωνύμου και Ελλανίκου Θεογονία, Ιεροί λόγοι εν Ραψωδίαις κδ’, τ. 1208, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Διαθήκαι ή Παλινωδία, Αστρολογικά (Δωδεκαετηρίδες, Εφημερίδες, Γεωργία, Περί δραπετών, Περί σεισμών, Περί επεμβάσεων, Περί καταρχών), [Αστρονομία], [Αμμοσκοπία], Δίκτυον, Επιγράμματα, Θρονισμοί Μητρώοι, Θυηπολικόν, Ιερός λόγος Αιγύπτιος, Ιεροστολικά, Καθαρμοί, Εις Άιδου κατάβασις, Καταζωστικόν, [Κλήσεις κοσμικαί], [Κορυβαντικόν], Κρατήρ, Μικρότερος Κρατήρ, [Νεωτευτικά], [Ονομαστικόν], Όρκοι, [Πέπλος], Σφαίρα, [Σωτήρια], Τελεταί, [Τριαγμοί], Ύμνοι, Εις τον Αριθμόν Ύμνος, Φυσικά, Περί φυτών, βοτάνων και ιατρικής, Χρησμοί, Ωιοθυτικά, Ωιοσκοπικά, τ. 1209, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003 Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες»,
  • Απολλώνιος Ρόδιος, Αργοναυτικά, τ. 618, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1999 Κωνσταντίνου Κουρτίδου,
  • Τα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια ήτοι τα Καβείρια – Διονύσια Ορφικά και Ελευσίνια, Εν Αθήναις 1934
  • Τα Καβείρια Μυστήρια, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα, 1993 Ευσταθίου Η. Λιακόπουλου,
  • Τα Ορφικά Μυστήρια και η Αρχαία Ελληνική Μεταφυσική (Εξωτερικά, Εσωτερικά και Μυστικά Τελέσματα), Εκδόσεις «Έλλην», Αθήνα, 1999
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Προσωκρατικοί, Ενδέκατος τόμος
  • Εμπεδοκλής, τ. 814, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2000
  • Στεφάνου Α. Παϊπέτη, Η Βασιλική Αψίδα και ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης
  • Νόννος Διονυσιακά Εκδόσεις Κάκτος