fbpx

«Οι Μυθολογίες και οι Θρησκείες», γράφει ο Μιχάλης Μπατής (Μέρος Β΄)

 

 

Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

mixalis.mpatis@gmail.com

Οι αρχαίες μυθολογίες είναι οι αρχαίες θρησκείες και οι σημερινές θρησκείες δεν είναι παρά οι σημερινές μυθολογίες. Μία προσεκτική ματιά σ’ αυτές δείχνει όχι μόνο ότι όλες τους κρύβουν σημαντικές αλήθειες αλλά και ότι συνδέονται μεταξύ τους. Και ότι τελικά όλες μαζί αποτελούν την απόκρυφη ιστορία του ουρανού και της γης, ενώ η κάθε μία από αυτές δεν είναι παρά ένα μέρος της ιστορίας αυτής.

Στο δεύτερο μέρος της μελέτης-έρευνας (διαβάστε το Πρώτο Μέρος εδώ) θα ασχοληθούμε με την «Κοίλη Γη» και τον «Κάτω Κόσμο».

Κοίλη Γη

Ο `Οσιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν σαλός στις προφητείες του, αναφέρει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος έκλεισε τις πύλες των Ινδιών από τις οποίες μέλλει να βγουν 72 βασιλείς με τον λαό τους: «Κατά το έτος εκείνο θ’ ανοίξει ο Κύριος τις πύλες των Ινδιών που έκλεισε ο βασιλιάς των Μακεδόνων Αλέξανδρος. Θα βγούν τότε από εκεί οι εβδομήντα δύο βασιλείς με τον λαό τους, τα λεγόμενα βδελυρά έθνη, που είναι πιο σιχαμερά από κάθε αηδία και δυσωδία. Αυτά θα διασκορπισθούν σ’ όλο τον κόσμο. Θα τρώνε ζωντανούς τους ανθρώπους και θα πίνουν το αίμα τους».

Οι 72 αυτοί βασιλείς δεν είναι άλλοι από τα 72 δαιμονικά πνεύματα. Επίσης, οι 72 αυτοί βασιλείς είναι οι 72 συνωμότες που απέκτησε ο ερπετοειδής Τυφώνας (Πλούταρχος, Περί `Ισιδος και Οσίριδος, παράγραφος 356): «Ο Τυφώνας απέκτησε συνωμότες εβδομήντα δύο άνδρες». `Οσο για τα βδελυρά έθνη, αυτά είναι: Οι Γωγ, οι Μαγώγ, οι Ανώγ, οι Γαγ, οι Εβηλιάζ, οι Διφάρ, οι Φωτιναίοι, οι Λεβαίοι, οι Αννέοι, οι Χαριζαίοι, οι Δεκελμοί, οι Δερματιανοί, οι Ζελματιανοί, οι Χαναναίοι, οι Αμαζαχαρτοί, οι Γαρμηαδεοί, οι Κυνοκέφαλοι, οι Σερβιοί, οι Αλανοί, οι Φισολονικίοι, οι Αρσυναίοι και οι Ασαρταριοί.

Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη διαβάζουμε για τα έθνη Γωγ και Μαγώγ (κεφάλαιον 20, στίχοι 7-9): «Και όταν συμπληρωθούν τα χίλια χρόνια, θα λυθεί ο Σατανάς από τη φυλακή του και θα βγει για να εξαπατήσει τα έθνη που βρίσκονται στις τέσσερις γωνίες της γης, τον Γωγ και τον Μαγώγ. Αυτούς θα συγκεντρώσει στον πόλεμο και ο αριθμός τους θα είναι σαν την άμμο της θάλασσας. Ανέβηκαν στην επιφάνεια της γης και περικύκλωσαν το στράτευμα των αγίων και την πόλη την αγαπημένη. Κατέβηκε όμως φωτιά από τον ουρανό και τους κατέκαψε».

 Στο Βιβλίο του Ιεζεκιήλ αναφέρεται ότι ο Γιαχβέ θα βγάλει τα έθνη Γωγ και Μαγώγ στα τέλη των καιρών από τη φυλακή τους για να επιτεθούν στη χώρα του Ισραήλ (κεφάλαια 38-39): «Ο Κύριος μου είπε: «Άνθρωπε, κοίταξε προς τον Γωγ στη χώρα του Μαγώγ, στον μεγάλο άρχοντα της Μεσέχ και της Τουβάλ και προφήτεψε εναντίον του. Πες του ότι εγώ ο Κύριος, ο Θεός, λέω: Είμαι εναντίον σου, Γωγ, μεγάλε άρχοντα της Μεσέχ και της Τουβάλ! Θα σε θέσω κάτω από τον έλεγχό μου. Θα βάλω άγκιστρα στα σαγόνια σου και θα σε βγάλω για πόλεμο εσένα και όλο τον στρατό σου, τα άλογα και τους καβαλάρηδες, όλους ντυμένους μεγαλόπρεπα, μεγάλο πλήθος πεπειραμένων πολεμιστών με θυρεούς και με ασπίδες. Μαζί σου θα έρθουν οι στρατοί της Περσίας, της Αιθιοπίας και της Λιβύης, οπλισμένοι με ασπίδες και περικεφαλαίες, κι επίσης τα στρατεύματα της Γόμερ και της Βαιθ Τωγαρμά, από τις εσχατιές του βορρά, καθώς και πολλοί άλλοι λαοί. Ετοιμάσου εσύ ως επικεφαλής και να έχεις έτοιμο και όλο το στράτευμά σου υπό τις διαταγές σου. Έπειτα από πολλά χρόνια, στα τέλη των καιρών, θ’ αναλάβεις υπηρεσία και θα επιτεθείς εναντίον της χώρας του Ισραήλ. Οι κάτοικοί της, που θα έχουν γλιτώσει από τον πόλεμο, θα έχουν επιστρέψει από πολλές χώρες όπου ζούσαν και θα έχουν συγκεντρωθεί στα βουνά του Ισραήλ, τα οποία για πολύ καιρό ήταν έρημα. Κι ενώ όλοι θα κατοικούν εκεί με ασφάλεια, εσύ με τον στρατό σου και το πλήθος των συμμάχων σου θα προελάσεις σαν θύελλα και θα εισβάλεις στη χώρα τους σαν σύννεφο που έρχεται να καλύψει τη γη.

»Την ημέρα εκείνη πολλές σκέψεις θα έρθουν στο μυαλό σου και θα συλλάβεις ένα ύπουλο σχέδιο. Θα σκεφτείς να εκστρατεύσεις εναντίον αυτών των φιλήσυχων ανθρώπων, που κατοικούν με ασφάλεια σε μία χώρα με ατείχιστες πόλεις και σε περιοχές δίχως πύλες και αμπάρες. Θα έρθεις να λεηλατήσεις και ν’ αρπάξεις πολλά λάφυρα. Θα επιτεθείς εναντίον ανθρώπων που εγκαταστάθηκαν σ’ ερημωμένους τόπους κι έχτισαν εκεί τα σπίτια τους, εναντίον ενός λαού που συνάχθηκε μέσα από τα έθνη κι απέκτησε κτήνη και άλλα αγαθά, και τώρα ζει στο κέντρο της γης. Οι κάτοικοι της Σαβά και της Δεδάν και οι έμποροι της Θαρσείς και των γύρω περιοχών της θα σε ρωτούν: Μάζεψες στρατό για να λεηλατήσεις και ν’ αρπάξεις λάφυρα; `Ηρθες για να πάρεις ασήμι και χρυσάφι, ν’ αρπάξεις κτήνη και αγαθά και πλούσια λεία; Εγώ ο Κύριος ο Θεός το λέω.

» Γι’ αυτό, άνθρωπε, προφήτεψε εναντίον του Γωγ και πες του: `Ακου τι έχει να σου πει ο Κύριος, ο Θεός: Εκείνο τον καιρό, τότε που ο λαός μου ο Ισραήλ θα ζει με ασφάλεια, θα σηκωθείς και θα έρθεις από τον τόπο σου, από τις εσχατιές του βορρά, επικεφαλής ενός μεγάλου και δυνατού στρατού, ο οποίος θ’ αποτελείται από άνδρες πολλών εθνοτήτων και όλοι τους θα ιππεύουν άλογα. Θα επιτεθείς εναντίον του λαού μου, του Ισραήλ, σαν σύννεφο που έρχεται να καλύψει τη γη. Στα τέλη των καιρών θα γίνει αυτό. Θα σε στείλω, Γωγ, να κατακτήσεις τη χώρα μου, για να γνωρίσουν τα άλλα έθνη ότι εγώ είμαι Θεός άγιος. Αυτό θα τους το αποδείξω ενεργώντας μέσω εσού. Εγώ ο Κύριος, ο Θεός, δηλώνω ότι εσύ είσαι εκείνος για τον οποίο μίλησα στο παρελθόν με τους δούλους μου, τους προφήτες του Ισραήλ. Αυτοί για χρόνια προφήτευαν ότι θα σε έστελνα να πολεμήσεις τον Ισραήλ.

»Ο Κύριος, ο Θεός, λέει, «Την ημέρα που ο Γωγ θα εισβάλει στη χώρα των Ισραηλιτών, θ’ ανάψει ο φοβερός θυμός μου. Και δηλώνω ότι μέσα στην αγανάκτηση και στον θυμό μου θα γίνει στη χώρα του Ισραήλ μεγάλος σεισμός. Από την παρουσία μου θα τρέμουν τα ψάρια στη θάλασσα, τα πουλιά στον ουρανό, τα άγρια θηρία, όλα τα ερπετά που σέρνονται στη γη και όλοι οι άνθρωποι που ζουν πάνω σ’ αυτή. Τα βουνά θα ισοπεδωθούν, οι γκρεμοί θα κατολισθήσουν και κάθε τείχος θα καταρρεύσει. Θα τον κατατρομάξω με κάθε τρόπο. Οι στρατιώτες του Γωγ θ’ αλληλοεξοντωθούν. Θα τον τιμωρήσω με επιδημίες και αιματοχυσίες. Θα ρίξω πάνω στον ίδιο, στον στρατό του και στο πλήθος των συμμάχων του καταιγίδες και χαλάζι, φωτιά και θειάφι. `Έτσι θα φανερώσω τη μεγαλοσύνη και την αγιότητά μου και θα κάνω γνωστό τον εαυτό μου στα ξένα έθνη. Θα μάθουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος.

»Κι εσύ, άνθρωπε, προφήτεψε εναντίον του Γωγ και πες του: `Ακου τι λέει για σένα ο Κύριος, ο Θεός: Είμαι εναντίον σου, Γωγ, μεγάλε άρχοντα της Μεσέχ και της Τουβάλ. Θα σε βάλω κάτω από τον έλεγχό μου και θα σε κατευθύνω. Θα σε ανεβάσω από τις εσχατιές του βορρά και θα σε φέρω να επιτεθείς στα βουνά του Ισραήλ. Μετά θα χτυπήσω κι εσένα, έτσι που να πέσει το τόξο σου από το αριστερό σου χέρι και τα βέλη σου από το δεξί. Θα πέσετε νεκροί στα βουνά του Ισραήλ, εσύ, ο στρατός σου και το πλήθος των συμμάχων σου. Θα σας δώσω για τροφή στα όρνεα κάθε είδους και στ’ άγρια θηρία. Θα πέσεις νεκρός στο χώμα, κατά πώς το λέω εγώ, ο Κύριος ο Θεός.

»Φωτιά θα στείλω στη χώρα του Μαγώγ και εναντίον αυτών που κατοικούν με ασφάλεια στις ακτές. Θα μάθουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος. Θα κάνω να γνωρίσουν οι Ισραηλίτες, ο λαός μου, πόσο άγιος είμαι. Δεν θα τους αφήσω άλλο να με αγνοούν και τα έθνη θα μάθουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος, ο άγιος Θεός του Ισραήλ. Να, έρχεται η μέρα που αυτό θα πραγματοποιηθεί, κατά πώς εγώ, ο Κύριος ο Θεός, το έχω προαναγγείλει».

»Ο Κύριος λέει, «Οι κάτοικοι των πόλεων του Ισραήλ θα βγουν εκείνη την ημέρα έξω από τις πόλεις τους και θα κάψουν τα όπλα των εχθρών τους, τις ασπίδες, τους θυρεούς, τα τόξα, τα βέλη, τα ακόντια και τις λόγχες. Θα τα χρησιμοποιούν για καυσόξυλα επτά χρόνια. Δεν θα έχουν ανάγκη να φέρνουν ξύλα από τους αγρούς ούτε από τα δάση, γιατί θ’ ανάβουν φωτιά με τα όπλα. Έτσι θα λεηλατήσουν εκείνους που τους λεηλάτησαν και θα λαφυραγωγήσουν εκείνους που τους λαφυραγώγησαν.

 »`Οταν θα συμβούν αυτά, θα δώσω στον Γωγ τόπο ταφής εκεί, στη χώρα του Ισραήλ. Ο τόπος αυτός θα βρίσκεται ανατολικά της Νεκράς Θάλασσας και το νεκροταφείο θα κλείνει τον δρόμο στους ταξιδιώτες. Εκεί θα θάψουν τον Γωγ και όλο τον στρατό του και θα ονομάσουν τον τόπο εκείνο Κοιλάδα του Στρατού του Γωγ»».

Ο περιηγητής του 6ου αιώνα π.Χ. Σκύλαξ, ο οποίος περιόδευσε στην Ινδία έπειτα από εντολή του βασιλιά των Περσών Δαρείου για να καταγράψει τα έθνη και τις φυλές της, γράφει για τους Κυνοκέφαλους (Περί Ινδών): «Υπήρχαν στα βουνά του Ινδού ποταμού και της κεντρικής Ινδίας, όπου ζούσαν σε σπηλιές και υπόγειες στοές, άνθρωποι που είχαν κεφάλι σκύλου. Και όλοι τους, άνδρες και γυναίκες, είχαν μία μεγάλη ουρά».

Στους Κυνοκέφαλους αναφέρεται επίσης και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μέγας Φώτιος (810-893 μ.Χ.): «Στα βουνά του Ινδού ποταμού ζουν άνθρωποι που έχουν κεφάλι σκύλου. Τα ρούχα τους είναι από δέρμα άγριων ζώων. Δεν μιλούν καμία γλώσσα αλλά ωρύονται όπως τα σκυλιά και συνεννοούνται με τον τρόπο αυτό. Οι Ινδοί τους αποκαλούν Καύστριους που στα ελληνικά σημαίνει Κυνοκέφαλοι. Τα δόντια τους είναι ισχυρότερα από εκείνα των σκύλων. Τους βρίσκει κανείς μέχρι και στον Ινδό ποταμό.

Είναι μαύροι και έχουν βαθύ το αίσθημα της δικαιοσύνης, όπως οι άλλοι Ινδοί με τους οποίους άλλωστε είναι σε επαφή. Καταλαβαίνουν τη γλώσσα των άλλων, αλλά δεν μπορούν να μιλήσουν. Συνεννοούνται με νοήματα όπως οι κωφάλαλοι. Το έθνος τους αριθμεί εκατόν είκοσι χιλιάδες. Οι Κυνοκέφαλοι που κατοικούν στα βουνά δεν κάνουν καμία δουλειά. Ζουν από το κυνήγι, το κρέας του οποίου ξηραίνουν στον ήλιο. Δεν ζουν σε σπίτια. Ζουν σε σπήλαια και κυνηγούν τα θηρία με τόξα και ακόντια. Είναι τόσο γρήγοροι ώστε ξεπερνούν τα θηρία αυτά στο τρέξιμο.

Οι γυναίκες τους λούζονται μία φορά τον μήνα όταν έρθει η περίοδός τους, ποτέ άλλοτε. Οι άνδρες δεν λούζονται, αλλά τρίβουν κάποιο λάδι που βγάζουν από το γάλα και σκουπίζονται με δέρματα. Ντύνονται με λεπτά δέρματα άνδρες και γυναίκες. Οι πλουσιότεροι φορούν λινά, αλλά είναι λίγοι. Δεν έχουν κρεβάτια. Κοιμούνται σε στρώματα από φύλλα δέντρων. Όλοι τους, άνδρες και γυναίκες, έχουν ουρά, όπως τα σκυλιά. Οι άνδρες ενώνονται με τις γυναίκες τετραποδιστί, όπως και πάλι τα σκυλιά. Είναι δίκαιοι και ζουν μέχρι διακόσια χρόνια».

Άγιος Χριστόφορος ο Κυνοκέφαλος
Τζέφρυ του Μόνμαουθ

Ως προς την περίπτωση των 72 δαιμονικών πνευμάτων και των βδελυρών εθνών Γωγ και Μαγώγ, ενδιαφέρον παρουσιάζει το εξής απόσπασμα από την «Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας» του Τζέφρυ του Μόνμαουθ: «Στην Ελλάδα ζούσε ένας ισχυρός βασιλέας, ο οποίος ήταν τόσο γενναίος, ευγενής και περήφανος που ξεπέρασε όλους τους άλλους βασιλιάδες. Είχε μία όμορφη καλοαναθρεμμένη βασίλισσα με την οποία έκανε τριάντα θυγατέρες. Όλοι τις είχαν για πανέμορφες και όλες μεγαλώνανε μαζί. Ο πατέρας και η μητέρα ήταν ψηλοί και τα παιδιά τους αναπτύχθηκαν όπως και εκείνοι. Δεν μπορώ να σας πω τα ονόματά τους εκτός από εκείνο της μεγαλύτερης, μίας πανύψηλης και πανέμορφης κόρης που την έλεγαν Αλβίνα. Μόλις φτάσανε στην ηλικία της παντρειάς, ο βασιλιάς και η βασίλισσα τις πάντρεψαν με βασιλιάδες σπουδαίους και τρανούς. Αλλά αν και η κάθε μία τους πήρε έναν βασιλιά και ήταν βασίλισσα με κάθε δικαίωμα, από υπερηφάνεια αλλά και χαρακτήρα κατέστρωσαν ένα μεγάλο έγκλημα. Δεν πίστευαν ότι κάτι ήταν δυνατόν να φανερωθεί από τους σχεδιασμούς τους, έτσι μαζεύτηκαν όλες μαζί και έκαναν μυστικό συμβούλιο. Και συμφώνησαν μεταξύ τους ότι καμία από αυτές δεν θα υπαγόταν στην εξουσία άλλου, ακόμα κι αν αυτός ήταν ο κύριός τους ή γείτονας ή συγγενής ή κάθε άλλος αφέντης, «Αλλά να που οι άνδρες μας ολημερίς μας κρατάνε σε υποταγή και μας κυβερνούν όπως τους ευχαριστεί». Γιατί ήταν θυγατέρες ενός μεγάλου βασιλιά και δεν είχαν υποταχθεί ποτέ σε κάποιον, ούτε και επιθυμούσαν, ούτε και ήθελαν να έχουν κάποιον για αφέντη και δεν ήθελαν σε τίποτα κανείς να τις υποχρεώνει. Και μάλλον προτιμούσαν να κυβερνούν αυτές τους άνδρες τους και ό,τι εκείνοι κατείχαν.

Η ιδέα ότι κανείς ποτέ δεν θα μπορούσε πια να τις διατάξει έφερε χαρά σε όλες και καθώς δεν ήθελαν να κάνουν καθώς τις ορμηνεύανε οι άνδρες τους και να τους υπακούνε και να τους εκτελούν όλα τους τα βίτσια, έκαναν συμφωνία και ορκίστηκαν σε όρκο τρομερό, η κάθε μία της να δολοφονήσει τον ίδιο της τον άνδρα, την ίδια μέρα που αυτός θα ερχότανε σε αυτήν με ιδιωτικές προθέσεις και την αγκάλιαζε και αναζητούσε το ιδιαίτερο δωμάτιο. Βάλανε μία ημερομηνία για να κάνουν αυτό που σκέφτηκαν και όλες συμφώνησαν, εκτός από τη νεότερη. Αυτή δεν ήθελε να κάνει κακό στον κύριό της αφού τον αγαπούσε βαθιά από καρδιάς. Και μόλις το συμβούλιο ολοκληρώθηκε, όλες γυρίσανε στις διάφορες χώρες τους.

Η συνωμοσία, όμως, δεν ευχαριστούσε τη νεότερη από όλες γιατί αγάπησε τον κύριό της και εξαιτίας της συνελήφθησαν από τους άνδρες τους και βρέθηκαν αντιμέτωπες με τους δικαστές. Αλλά οι δικαστές ήταν σοφοί. Επειδή οι κατηγορούμενες έρχονταν από ευγενική γέννα και οι δικαστές δεν επιθύμησαν να δυσφημίσουν και να ντροπιάσουν τις οικογένειες της μητέρας τους και του πατέρα τους, ο οποίος βασίλευε σε ένα τόσο μεγάλο βασίλειο, ούτε και ήθελαν να ντροπιάσουν τις οικογένειες των κυρίων των πλουσίων γαιών που εκείνες είχαν παντρευτεί. Κι έτσι, δεν τις καταδίκασαν σε θάνατο αλλά διέταξαν αντί γι’ αυτό, ότι θα έπρεπε να εξοριστούν από τη χώρα της γέννησής τους δια παντός χωρίς καμία ελπίδα επιστροφής. Έτσι, λοιπόν, τις οδήγησαν στο λιμάνι και τις έκλεισαν μέσα σε ένα πλοίο. Οι γυναίκες παρασυρμένες από τον άνεμο και τις θύελλες έφτασαν σε μία γη, η οποία ονομάστηκε Αλβιόνα επειδή πρώτη αποβιβάστηκε σ’ αυτή η Αλβίνα. Η γη αυτή ήταν ακατοίκητη κι έτσι οι Ινκούμπι, κάποιες δαιμονικές οντότητες, πήραν τη μορφή ανδρών και ενώθηκαν μαζί τους. Ύστερα οι Ινκούμπι χάθηκαν και οι γυναίκες γέννησαν από αυτούς γίγαντες. Οι γίγαντες ζούσαν στην Αλβιόνα μέχρις ότου ήρθαν στο νησί οι Βρετανοί. Οι Βρετανοί, οι οποίοι ήταν Τρώες που έφυγαν από την κατεστραμμένη Τροία και ήρθαν στην Αλβιόνα 260 χρόνια μετά την Αλβίνα, έσφαξαν όλους τους γίγαντες εκτός από τον αρχηγό τους, τον Γωγμαγώγ. Αρχηγός των Βρετανών ήταν ο Βρούτος, από τον οποίο πήραν το όνομά τους».

Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι οι Τρώες ήταν ελληνικό φύλο. Ο ιστορικός του 1ου αιώνα π.Χ. Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς γράφει: «Ότι και το έθνος των Τρώων είναι ελληνικό, όπως και όσα άλλα εξόρμησαν εκ της Πελοποννήσου, έχει ειπωθεί και από κάποιους άλλους από παλιά». Τον 5ο αιώνα μ.Χ., όμως, εισέβαλαν στη Βρετανία οι Άγγλοι και οι Σάξονες, οι οποίοι ήταν γερμανικής καταγωγής, υποτάσσοντας τους εντόπιους πληθυσμούς.

Η περιοχή όπου έκλεισε τις πύλες των Ινδιών ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν η Άορνος Πέτρα, για την οποία λέει ο Φιλόστρατος (Τα ες τον Τυανέα Απολλώνιον, βιβλίον 2, παράγραφος 10): «Άκουσε όμως ότι την κατέλαβε ο Αλέξανδρος και ότι ονομαζόταν Άορνος όχι γιατί είχε ύψος δεκαπέντε στάδια γιατί τα ιερά πτηνά πετούν πάνω από αυτό το ύψος, αλλά γιατί στην κορυφή  της  λένε  πως  υπάρχει  ρήγμα  που  τραβάει τα πτηνά που πετούν από πάνω, κάτι που μπορεί να δει κανείς στην Αθήνα στον πρόδομο του Παρθενώνος». Ο Στράβωνας λέει για το ρήγμα που υπήρχε στην κορυφή της Αόρνου Πέτρας (Γεωγραφικά, βιβλίον 14, παράγραφος 11): «Είναι σπήλαιο ιερό, το οποίο λέγεται χαρώνιο, ολέθριο που έχει αποφράδα». Αποφράδα είναι η πύλη η οποία αποτελεί είσοδο που οδηγεί στον Κάτω Κόσμο.

Ο Μέγας Αλέξανδρος, λοιπόν, έκλεισε τις πύλες των Ινδιών ώστε να φυλακίσει στον Κάτω Κόσμο τα 72 δαιμονικά πνεύματα με τον λαό τους.

Ο Κάτω Κόσμος

Ο Κάτω Κόσμος είναι τεράστιες κοιλότητες στο εσωτερικό της Γης οι οποίες συνδέονται μεταξύ τους με στοές, ενώ στην επιφάνεια της Γης υπάρχουν στόμια τα οποία αποτελούν εισόδους που οδηγούν στο εσωτερικό της (Πλάτων, Φαίδων): «Όσο για τις περιοχές στο εσωτερικό της γης, αυτές είναι συνέχεια των κοιλωμάτων της και υπάρχουν πολλές περιμετρικά σ’ όλη τη γη. Άλλες είναι βαθύτερες και πιο ανοιχτές απ’ αυτήν που κατοικούμε εμείς, άλλες πάλι είναι πιο βαθιές, αλλά το χάσμα τους είναι μικρότερο από το χάσμα του δικού μας τόπου, υπάρχουν ωστόσο μερικές που είναι μικρότερες στο βάθος και πιο πλατιές από τον δικό μας τόπο.

Όλες αυτές οι περιοχές κάτω από τη γη συγκοινωνούν μεταξύ τους σε πολλά σημεία, με τρύπες άλλοτε στενότερες και άλλοτε φαρδύτερες και βγάζουν κάπου. Στα σημεία όπου νερό ρέει άφθονο από τη μία στην άλλη, όπως σε κρατήρες, υπάρχουν αστείρευτα ρεύματα ποταμών, τεράστιου μεγέθους, κάτω από τη γη, με θερμά αλλά και ψυχρά ύδατα. Εκεί που υπάρχει άφθονη φωτιά, μεγάλοι πύρινοι ποταμοί κι άλλοι από υδαρή λάσπη, άλλοτε πιο διαυγή, άλλοτε πιο λασπουδερή, όπως στη Σικελία οι ποταμοί λάσπης που κυλούν πριν από τη λάβα κι η ίδια η λάβα. Αυτοί οι ποταμοί πλημμυρίζουν κάθε φορά τους τόπους, ανάλογα με τη φορά που τυχαίνει να έχει το ρεύμα.

Όλες αυτές οι κινήσεις προς τα πάνω και προς τα κάτω γίνονται λες και υπάρχει μέσα στη γη μία αιώρηση κι αυτή η αιώρηση οφείλεται στο εξής: ανάμεσα στα χάσματα της γης υπάρχει κυρίως ένα που είναι όντως τεράστιο, διαμπερές και διασχίζει ολόκληρη τη γη, αυτό ακριβώς για το οποίο μίλησε ο Όμηρος λέγοντας, «Πολύ μακριά, στο σημείο όπου κάτω από τη γη υπάρχει το πιο βαθύ βάραθρο», αυτό δηλαδή που και ο ίδιος σε άλλα σημεία και πολλοί από τους ποιητές έχουν αποκαλέσει Τάρταρο».

Ο Ησίοδος (Θεογονία, στίχοι 720-721) αναφέρει ότι ο Τάρταρος απέχει από την επιφάνεια της γης όσο απέχει ο ουρανός από τη γη. Η απόσταση από την επιφάνεια της γης μέχρι το διάστημα, δηλαδή το πάχος της ατμόσφαιρας, είναι περίπου 1.000 χιλιόμετρα. Αυτό σημαίνει ότι ο Τάρταρος απέχει από την επιφάνεια της γης περίπου 1.000 χιλιόμετρα και άρα βρίσκεται ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό μανδύα, καθώς το πάχος που έχει η ατμόσφαιρα είναι περίπου όσο και το πάχος που έχει ο στερεός φλοιός και ο εξωτερικός μανδύας μαζί.

Η Ελλάδα είναι γεμάτη από ανοίγματα τα οποία αποτελούν εισόδους που οδηγούν στο εσωτερικό της Γης. Πολλά ιερά μάλιστα όπως ναοί, μαντεία, νεκρομαντεία και Ασκληπιεία είναι χτισμένα πάνω σε τέτοια ανοίγματα. Αλλά και αρκετές εκκλησίες είναι χτισμένες πάνω σε τέτοια ανοίγματα και μάλιστα οι εκκλησίες αυτές έχουν κωδικά ονόματα όπως: Παναγία η Φωτοστοούσα, Παναγία η Τρυπητή, Παναγία η Εκατονταπυλιανή, Παναγία η Παραπορτιανή, Παναγία η Φανερωμένη, Κοίμησις της Θεοτόκου, Ζωοδόχου Πηγής, Μεταμόρφωση του Σωτήρα, Προφήτης Ηλίας, Αγία Φωτεινή, Άγιος Χαράλαμπος, Άγιος Φανούριος, Άγιος Αθανάσιος, Αγία Παρασκευή, Αγία Κυριακή, Άγιος Γεώργιος, Άγιος Δημήτριος και Άγιοι Ανάργυροι. Οι εκκλησίες αυτές έχουν καταπακτή κάτω από την Αγία Τράπεζα ή κάπου κοντά στο ιερό, όπου υπάρχει πρόσβαση προς το υπέδαφος. Μάλιστα τα κυκλικά κυροπήγια τα έβαζαν παλιά στο κεφάλι ώστε να βλέπουν στο σκοτάδι και να έχουν ελεύθερα τα χέρια.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα ανοιγμάτων τα οποία αποτελούν εισόδους που οδηγούν στο εσωτερικό της Γης είναι τα εξής: Στα Καλάβρυτα, μέσα στο Μεγάλο Σπήλαιο, υπάρχουν σφραγισμένα περάσματα και μάλιστα υπάρχει εκεί ένα εκκλησάκι στο οποίο πήγαιναν παλιά οι άνθρωποι να προσευχηθούν για να μην έρθουν οι Καλικάντζαροι που έβγαιναν από εκεί.

 Έξω από το χωριό Βραχάς, στο Βελούχι της Ευρυτανίας, υπάρχει ο ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, όπου πίσω από την Αγία Τράπεζα υπάρχει καταπακτή που οδηγεί σε στοές, οι οποίες οδηγούν βαθιά κάτω από το βουνό. Στο όρος Όθρυς της Θεσσαλίας, πάνω από τη Μονή Ξενίας, υπάρχει μία πύλη που οδηγεί σε σύμπλεγμα στοών. Η είσοδος είναι σφραγισμένη και μπροστά από το σημείο αυτό υπάρχει μία εικόνα ενός Αγγέλου με σπαθί που φυλάει την πύλη και μία επιγραφή που λέει: «Όποιος τολμήσει να μπει εδώ μέσα θα δοκιμάσει το σπαθί μου».

Στην περιοχή της Οίτης όπου υπάρχει ολόκληρο σύστημα υπόγειων στοών υπάρχουν αναφορές για βρυκόλακες και πολλές φορές έχουν βρεθεί στην εξοχή πτώματα αποστραγγισμένα από το αίμα τους. Αξιοσημείωτο είναι ότι η Λαμία που βρίσκεται κοντά στην περιοχή της Οίτης πήρε την ονομασία της από τη λάμια, έναν θηλυκό βρυκόλακα με ερπετοειδή χαρακτηριστικά.

Στη Λαμπεία της Ηλείας υπάρχει η Άπατη Τρύπα, στην οποία χύθηκε ολόκληρο το ποτάμι της Γαστούνης και εξαφανίστηκε. Στην Πάρο υπάρχει η Μαύρη Σπηλιά, η οποία φτάνει σε βάθη που κανείς δεν μπορεί να προσεγγίσει. Στη Σύρο υπάρχει ο Δρακόλακος, μία σπηλιά που φτάνει πάρα πολύ βαθιά κάτω από τη γη. Επίσης, υπάρχει η Δρακότρυπα στην Τριχωνία, η Δρακότρυπα στην Αράχωβα, η Δρακότρυπα στην Τριταία της Πάτρας, η Δρακοσπηλιά στην Κεφαλλονιά και η Δρακοσπηλιά στον Πλατανιστό της Ευβοίας.

Τα κυριότερα, όμως, ανοίγματα στην Ελλάδα που οδηγούν στον Κάτω Κόσμο είναι τα εξής: Το στόμιο που βρίσκεται στο Ταίναρο της Λακωνίας, από το οποίο κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο ο Ηρακλής, το στόμιο που βρίσκεται στον Θορίκιο βράχο, στον Κολωνώ της Αττικής, από το οποίο κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο ο Θησέας, το στόμιο που βρίσκεται στα σπήλαια της Ερμιόνης και το στόμιο που βρίσκεται στον ναό της Αρτέμιδος, στην Τροιζήνα. Μάλιστα στην Τροιζήνα, στο όρος Αδέρες, στο σημείο όπου υπάρχει το Διαβολογέφυρο, υπάρχει δραστηριότητα υποχθόνιων οντοτήτων.

Ο Τάρταρος
Γκίλγκαμες

Εκτός από τον Ηρακλή και τον Θησέα, στον Κάτω Κόσμο κατέβηκε και ο Σουμέριος βασιλιάς Γκίλγκαμες (Το `Επος του Γκίλγκαμες, Πινακίδα 9, Στήλη 4 και 5): «Μία λεύγα σαν ταξίδεψε, βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. Δύο λεύγες σαν ταξίδεψε, βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. Τρεις λεύγες σαν ταξίδεψε, βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. Τέσσερις λεύγες σαν ταξίδεψε, βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. Πέντε λεύγες σαν ταξίδεψε, βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. `Εξι λεύγες σαν ταξίδεψε, βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. Επτά λεύγες σαν ταξίδεψε, βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. Οκτώ λεύγες σαν ταξίδεψε, άρχισε να φωνάζει. Βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Ούτε μπρος ούτε πίσω να δει μπορεί. Εννέα λεύγες σαν ταξίδεψε αισθάνθηκε τον βόρειο άνεμο το πρόσωπο να του χαϊδεύει. Ακόμα πυκνό ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. Δέκα λεύγες σαν ταξίδεψε ήταν κοντά. Έντεκα λεύγες σαν ταξίδεψε χάραξε μία αχτίδα. Δώδεκα λεύγες σαν ταξίδεψε είχε φωτίσει».

Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη γίνεται λόγος γι’ αυτούς που είναι κάτω από τη γη (κεφάλαιον 5, στίχος 3): «Και κανείς δεν μπορούσε, ούτε απ’ αυτούς που είναι στον ουρανό, ούτε απ’ αυτούς που είναι στη γη, ούτε απ’ αυτούς που είναι κάτω από τη γη ν’ ανοίξει το βιβλίο, ούτε να το κοιτάξει». Στο εσωτερικό της Γης δεν βρίσκονται φυλακισμένα μόνο τα 72 δαιμονικά πνεύματα με τον λαό τους. Σύμφωνα με το Βιβλίο του Ενώχ εκεί φυλάκισαν οι Ελοχίμ τους διακόσιους Ελοχίμ που ενώθηκαν με τις θυγατέρες των ανθρώπων. Επίσης, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία εκεί φυλάκισε ο Δίας τους Τιτάνες. Η δικαιοσύνη του Διός, όμως, ήταν τόση, που τον έκανε να δώσει χάρη στους Τιτάνες. Γι’ αυτό τους απελευθέρωσε και έκανε τον Κρόνο βασιλιά στα Νησιά των Μακάρων.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της έρευνας-μελέτης θα αναφερθούμε στους «Βρυκόλακες».

Βιβλιογραφία

  • Νίλσον, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, Εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1999
  • Καρττοδίνη Ε.-Δημητριάδη, Πελοπόννησος, Εκδ. Αθηνών, Αθήνα 1993
  • Πασσά I., Η Αληθινή Προϊστορία, Εκδ. Εγκυκλ. Ηλίου.
  • Γεωργαλά Γ., Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίον;, Αθήνα 1996.
  • Ομήρου, Ιλιάς. Εκδ. Γεωργιάδη
  • Μητσοποΰλου Τερέζα, Ελλάδα-Κίνα, ένας πολιτισμός, Αθήνα 1998
  • Τσατσόμοιρος Ηλίας, Αιγαίο βουνό, Αθήνα 1991
  • Άρθρα Χριστοδουλάκη Σταΰρου «Ιστορικά λάθη των σχολικών βιβλίων της πρωτοβάθ¬μιας εκπαιδεύσεως» στο περιοδικό «Αέροπος», τ. 32, 33, 35
  • Μητσοπούλου Τερέζα, Η Κοινή καταγωγή της Ελληνικής και της Κινεζικής Γλώσσας, Αθήνα 2002.
  • Σίτου Σπυρ., Ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, γ’ έκδοσις, Ιωάννινα 1984
  • Mylonas G., Mycenae, A Guide to its ruins and its History, Athens, 1967
  • Hutchinson R., Prehistoric Crete, Peng. Books
  • Higgins R., Minoan and Mycenaean Art, London 1967
  • Ηροδότου Ιστορία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Μάριου Δημοπουλου: Oι Πελασγοί στην Μεσοποταμία
  • Ιωάννης Τζέτζης: Ιλιακά . Εκδ Ιχώρ
  • Πλίνιου Φυσική Ιστορία Χ, XXXIII, XXI, LXX 7.174
  • Μάξιμος ο Τύριος Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Αισχύλος : Προμηθέας Δεσμότης. Εκδόσεις Κάκτος
  • Στέφανου Βυζάντιου : Εθνικά Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Δαμάστης στο «Περί εθνών Εκδόσεις Κάκτος
  • Ξενοφών : Κύρου παιδία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Φιλόστρος περί Απολλωνιου του Τυαναία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Ο Κλαύδιος Αιλιανός «Περί Ζώων Εκδ. Γεωργιάδης
  • Κτησίας ο Κνίδιος: Ινδικά, Εκδ Ακάδημος
  • Νόννος : Διονυσιακά. Εκδ. Κάκτος
  • Παυσανίας Ἀττικά. Εκδ. Κάκτος
  • Ευστάθιος Θεσσαλονίκης: , Εὐσταθίου Παρεκβολαί . Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Όμηρος, Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια Εκδ Ηλιοτρόπειο.
  • Γεώργιος Α Πλάνας. Αρχαία Ελλάδα, Φιλοσοφικός Σύλλογος ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ : Ο ζωδιακός κύκλος στην παγκόσμια μυθολογία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Σουίδας, Λεξικόν.
  • Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Επιτομή. Εκδόσεις Κάκτος
  • Διόδωρος, ‘Ιστορική Βιβλιοθήκη 4.Εκδόσεις Δοδώνη
  • Φιλόστρατος, ‘Ηρωικός. Εκδόσεις Γεωργιάδη’
  • Ηρόδοτος, Ε’, Ζ’.
  • Παυσανίας, 2, 7.
  • Ευριπίδης, ‘Εκάβη, Τρωάδες.
  • Πάριο Χρονικό.
  • Codino F. Εισαγωγή στον Όμηρο, μετ. Γ. Βανδώρος, Δ Παπαδήμας, Αθήνα 2008
  • Griffin J 1999, Ο Όμηρος για τη ζωή και το θάνατο, μετ. Π. Ανδρικόπουλος. Εκδ. του Εικοστού Πρώτου , Αθηνα 2010
  • Groot J de 1996, Ομηρικό Λεξιλόγιο των Λεξημάτων που απαντούν από 10000 έως 10 φορές στα δύο ‘επη, εκδ. Ακκάδιμος
  • Holscher U. 1939 Utersuchungen zur Form der Odyssee, Hermes, Einzelshriften Κακρίδης Φ. Ι. 1981 ¨ Προβλήματα Ομηρικής θεολογίας
  • Κυρτάτας Δ. & Ράγκος Σ. 2013, Η Ελληνική Αρχαιότητα
  • Στράβων, Η. Εκδόσεις Άγρα
  • Διονύσιος Άλικαρνασσεύς. Εκδ. Κάκτος
  • Δίκτης ό Κρητικός, ‘Εφημερίδα τοϋ Τρωϊκού
  • πολέμου, έκδόσεις ΑΓΡΑ.
  • Φώτιος Κωνσταντινουπόλεως, Βιβλιοθήκη. Εκδ Άγρα
  • Ίωάνννης Μαλάλας, Χρονογραφία.Εκδ Λιβάνης
  • Ιωάννης Άντιοχεύς, Λόγος Δεύτερος.Εκδ Ιχώρ
  • Γεώργιος Κεδρηνός, Σύνοψις Ιστοριών.
  • Σοβιετική ‘Εγκυκλοπαίδεια, ‘Ομηρικό ζήτη¬μα, Συμπλήρωμα ‘Ελλ. «Εκδοσης.
  • Πρόκλος. Χρηστομάθεια ‘Ομηρικά. Επικός Κύκλος.
  • Περί ‘Ομή¬ρου καϊ Ησιόδου και τοϋ γένους και τοϋ άγώνος αύτών Όμηρος. Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια. Φώτιος Κών/λεως. Βιβλιοθήκη. Λεξικό Σουίδα.
  • Κλαύδιος Αιλιανός. Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Ακάδημος
  • Ιάκωβος Πολυλάς, Ομήρου Ιλιάς, 1923. Εκδ Ακάδημος
  • Αλέξανδρος Πάλλης. Ηλιάδα 1904
  • Νίκος Καζαντζάκης & Ι. Θ Κακρίδης, Ομήρου Ιλιάδα 1955. Εκδόσεις Πάλλη
  • Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Ομήρου Ιλιάδα, (εισαγωγικά στον Όμηρο, ευρεία περίληψη του έπους, μετάφραση, σχόλια, αναλύσεις και διδακτική επεργασία κατά ραψωδίες), Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN: 960-8437-26-1
  • Κόραβος, Ιωάννης και Δρόσου, Χρυσάνθη. Ομήρου Ιλιάδα (2008). Μετάφραση σε σύγχρονα νέα ελληνικά. Εκδόσεις Σοκόλη.
  • Μαρωνίτης Δ. ,Ομήρου Ιλιάς Μετάφραση σε νέα ελληνικά. Εκδόσεις ΑΓΡΑ
  • Κακριδής Φ. (2005), Αρχαία ελληνική γραμματολογία, Θεσσαλονίκη: Ίδρυμα νεοελληνικών σπουδών, σ. 106
  • Μπερενίς Ζοφρουά: Ο Όμηρος και το ελληνικό ιδεώδες, Οι φορείς της γνώσης
  • Αναστασία Πετράκη. ΙΛΙΑΔΑ «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ»
  • Τάκη Σινόπουλου . Ο ποιητικός μύθος της Ελένης
  • Ορφέως, Αργοναυτικά – Λιθικά, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Πρώτος Τόμος, Αργοναυτικά, Ύμνοι, τ. 616, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Δεύτερος Τόμος, Λιθικά, Λιθικά κηρύγματα, (Σωκράτους και Διονυσίου Περί λίθων), Όσοι των λίθων εις ανακωχήν ζάλης και τρικυμίας θαλάσσης, τ. 617, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Εξ αρχαιοτέρων έργων, Αρπαγή Περσεφόνης, Ιερωνύμου και Ελλανίκου Θεογονία, Ιεροί λόγοι εν Ραψωδίαις κδ’, τ. 1208, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Διαθήκαι ή Παλινωδία, Αστρολογικά (Δωδεκαετηρίδες, Εφημερίδες, Γεωργία, Περί δραπετών, Περί σεισμών, Περί επεμβάσεων, Περί καταρχών), [Αστρονομία], [Αμμοσκοπία], Δίκτυον, Επιγράμματα, Θρονισμοί Μητρώοι, Θυηπολικόν, Ιερός λόγος Αιγύπτιος, Ιεροστολικά, Καθαρμοί, Εις Άιδου κατάβασις, Καταζωστικόν, [Κλήσεις κοσμικαί], [Κορυβαντικόν], Κρατήρ, Μικρότερος Κρατήρ, [Νεωτευτικά], [Ονομαστικόν], Όρκοι, [Πέπλος], Σφαίρα, [Σωτήρια], Τελεταί, [Τριαγμοί], Ύμνοι, Εις τον Αριθμόν Ύμνος, Φυσικά, Περί φυτών, βοτάνων και ιατρικής, Χρησμοί, Ωιοθυτικά, Ωιοσκοπικά, τ. 1209, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003 Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες»,
  • Απολλώνιος Ρόδιος, Αργοναυτικά, τ. 618, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1999 Κωνσταντίνου Κουρτίδου,
  • Τα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια ήτοι τα Καβείρια – Διονύσια Ορφικά και Ελευσίνια, Εν Αθήναις 1934
  • Τα Καβείρια Μυστήρια, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα, 1993 Ευσταθίου Η. Λιακόπουλου,
  • Τα Ορφικά Μυστήρια και η Αρχαία Ελληνική Μεταφυσική (Εξωτερικά, Εσωτερικά και Μυστικά Τελέσματα), Εκδόσεις «Έλλην», Αθήνα, 1999
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Προσωκρατικοί, Ενδέκατος τόμος
  • Εμπεδοκλής, τ. 814, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2000
  • Στεφάνου Α. Παϊπέτη, Η Βασιλική Αψίδα και ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης
  • Νόννος Διονυσιακά Εκδόσεις Κάκτος