fbpx

«Οι «εύθραυστοι» μετάνθρωποι του Σιάμαλαν» οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Κανονικά όλα μας ενδιαφέρουν στην καλλιτεχνική δημιουργία που εκτίθεται. Τί ονειρεύεται, πως το ονειρεύεται και γιατί το ονειρεύεται. Αναφερόμενος στο «ονειρικό» διατηρώ την ουσία της έμπνευσης και το μικρό ή μεγάλο βασανιστήριο που κατατρέχει τον δημιουργό για να αποκαλυφθεί, αυτή την γόνιμη κυοφορία. Η όποια κινηματογραφική ταινία, που σέβεται τον εαυτό της και τον θεατή, είναι από μόνη της μια «ονειρική» κατάσταση καθώς είναι προϊόν ονείρου. Και όπως κάθε ανθρώπινο όνειρο διακατέχεται πολλάκις από την υπερβολή και το φαντασιακό, έτσι και η 7η Τέχνη γεννήθηκε για να λαμβάνουν σάρκα και οστά οι φαντασιώσεις και οι απίστευτες υπερβολές που σχοινοβατούν τόσο επικίνδυνα, ποιητικά και παραμυθένια στις κορυφογραμμές του ερώτα, του ηρωισμού, της ακρότητας και τέλος της δόξας. Αλλιώς, εάν δεν υπάρχουν αυτά τα μαγικά συστατικά μηδέ «όνειρο», μηδέ «εφιάλτης» θα ήταν.

Μια απλή, καθημερινή ιστορία, μόνο εάν και εφόσον ο σκηνοθέτης είναι κεραυνοχτυπημένος και καλά μπριζομένος στα προσωπικά του όνειρα ή στους αήττητους εφιάλτες τους – χαρακτηρίστε τα και ως «εμμονές» – η απλότητα στεφανώνεται στο μεγαλείο της και η εικόνα, μαζί και η αφήγηση, λαμβάνουν επικές διαστάσεις. Είναι, όπως λένε, το καλοφτιαγμένο νευρικό σύστημα του σινεμά που αντιδρά γόνιμα στα προσωπικά ερεθίσματα του εκάστοτε σκηνοθέτη. Δηλαδή, ο δημιουργός να παραδώσει στον θεατή την τρέλα του, αυτό που τον καταδιώκει ή αυτό με το οποίο έχει συμφιλιωθεί και ως «όνειρο» ή εφιάλτης που είναι μπορεί να τα προσφέρει αποκωδικοποιημένα στις αισθήσεις μας βασιλικά καθισμένα στο ιπτάμενο χαλί της εικόνας, του ήχου, της υποκριτικής, εν ολίγοις, στην τέχνη της ψευδαίσθησης.

Από τους σπουδαίους ονειρο-φορτωμένους κινηματογραφιστές του παγκόσμιου σινεμά είναι ο υπέροχος και ποιητικός, Ρώσος Αντρέι Ταρκόφσκι. Πνευματοδεμένος, καλλιτέχνης με τα όλα του, άγγελος και συνάμα δαίμονας, πολεμιστής και ασκητής, νεωτεριστής και παράλληλα αγιογράφος, ο Ταρκόφσκι σμίλευσε τον ονειρικό του κόσμο ένδοξα και με φαντασία όσο κανένας άλλος. Σχολή μεγάλη.

Στα πρώιμα χρόνια της καριέρας του ο «πάπας» ή καλύτερα ο «ραβίνος» Στίβεν Σπίλμπεργκ, που πλέον και αυτός είναι μια σχολή από μόνος του, εξέφρασε με τον καλύτερο τρόπο εφιάλτες και όνειρα, που από τον φαντασιακό κόσμο ανασαίνουν χαλαρά στο ρεαλιστικό πεδίο. Ο πολυπράγμων και συνάμα ευφυέστατος Στίβεν είναι το αλαβάστρινο «κάστρο» στην όχθη του φανταστικού σινεμά, που εκτός του «Ε.Τ.» δεν δημιούργησε οθονικά τέρατα, αλλά τίμησε δεόντως τον κινηματογράφο του εξπρεσιονιστή, Πολωνού σκηνοθέτη Ρόμπερτ Βίνε, του «πατριάρχη» του pop τρόμου Ρότζερ Κόρμαν, αλλά και του ατμοσφαιρικού δραματουργού, σεναριογράφου και σκηνοθέτη Ντένισον Κλιφτ. Όταν σταμάτησε ο Αμερικανός να ασχολείται με τους παιδικούς εφιάλτες και τα αποκρυφιστικά του όνειρα και καταπιάστηκε με το πολυμορφικό δράμα, ακόμα κι εκεί το «ονειρικό» του στοιχείο είναι παρών.

Και πόσοι ακόμα σκηνοθέτες πραγματικών ονειροπόλων – όχι πολλοί, που χρήζει αφιερώματος κάποια στιγμή – πρόσφεραν τα «όνειρα» και τους «εφιάλτες» τους στο μεγάλο πανί, προβάλλοντας ρεαλισμό και ταυτόχρονα παραμύθι, ως μια πετυχημένη συνταγή που τιμά την Έβδομη Τέχνη, αλλά και τον πρωτομάστορα του κινηματογραφικού είδους, τον Γάλλο κινηματογραφιστή και συγγραφέα της φανταστικής λογοτεχνίας Ζόρζ Μελιές.

Γι  αυτό τον λόγο μας απασχολεί όχι μόνο το τί ονειρεύεται – κάτι που μας το αφηγείται άλλωστε –, αλλά το πως και γιατί το ονειρεύεται. Το βάσανο μας ενδιαφέρει, η γνώση που με την τέχνη του σινεμά μετασχηματίζεται σε σμιλευμένο λίθο ανάγνωσης πολλών επιπέδων. Ένας σημερινός, από τους ελάχιστους αυτής της σπουδαίας κινηματογραφικής σχολής, είναι ο πνευματικός πατέρας ενός πιτσιρικά που βλέπει νεκρούς, είναι άφθαρτος και μπορεί να διαχειρίζεται δυο ντουζίνες διαφορετικών προσωπικοτήτων. Αυτός έχει πολλά να πει.          

«Glass»

 

  • Είδος: Θρίλερ, περιπέτεια
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2019)
  • Σκηνοθεσία: Μάικλ Νάιτ Σιάμαλαν
  • Με τους: Μπρους Γουίλις, Σάμιουελ Τζάκσον, Τζέιμς ΜακΑβόι, Σάρα Πάλσον, Άνια Τέιλορ-Τζόι
  • Διάρκεια: 129’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Η δημιουργία οθογενών υπερηρώων που το αποτύπωμα τους καταφέρνει να είναι σε βάθος ίδιο με αυτό του Γκραν Κάνιον, είναι πραγματικός, κινηματογραφικός άθλος, όταν αυτή την στιγμή το λούνα παρκ σινεμά του ποπ κορν κατακλύζεται από μονοδιάστατους και ρηχούς, εντός και εκτός Γης, διασώστες της ανθρωπότητας με κολάν ή σιδηροκατασκευές αντί ρούχων, περικεφαλαίες, μάσκες και άλλα επικά, ενδυματολογικά εξαρτήματα. Εδώ τα πράγματα είναι απλά και υπέροχα σοβαρά.

Ο Μάικλ Νάιτ Σιάμαλαν στο ταυτόχρονο sequel του «Unbreakable» (Άφθαρτος) και του «Split» (Διχασμένος) μιλά πάντα για τον κόσμο του μετανθρώπου, όπου οι δημιουργοί αυτής της νέας συνθήκης που βιώνουμε στήνουν πόλεμο εξόντωσης στις «ιδιαίτερες» ανθρώπινες οντότητες με απειλητικές δυνάμεις άνευ λέιζερ, εκρήξεων, φαντασμαγορικών εφέ, ουρανοξύστες να κονιορτοποιούνται, ωκεανοί να φουντώνουν  και φυσικά αυτά τα «ηρωικά» πλάσματα είναι ανένταχτα, δολοφονικά και απίστευτα επικίνδυνα. Είναι τα δικά του «θεϊκά», ανθρωπόμορφα τέρατα αλλά και οι ευάλωτες ψυχές έτοιμες να ραγίσουν με το παραμικρό, ανεπαίσθητο κτύπημα πάνω στην σκληρή, γυάλινη επιφάνεια τους.

Ο κινηματογραφικός λόγος του σκηνοθέτη διαθέτει ιστορική και φιλοσοφική ναοδομία, τέτοια που πιθανώς η συγκεκριμένη ταινία σε πολλούς να περάσει και να μην αγγίξει, κι απλά να κοιτάμε ως θεατές μόνο το περίβλημα της περιπέτειας, της δράσης, μόνο το αποτέλεσμα, κι αν ο σκηνοθέτης, τελικά, επιβεβαιώνει σε αυτή την τελευταία του δημιουργία την πρότερη, καλή του φήμη.

Το ξεχωριστό σινεμά του Σιάμαλαν, ως γνωστόν, διακρίνεται από την ήρεμη, σεναριακή διαδρομή του μέχρι την κορύφωση, κάτι σαν την προετοιμασία του αμύητου, έτοιμου να ενταχθεί στα μυστήρια του φανταστικού, που δεν είναι τόσο φανταστικό, καθώς τα πεδία που σε πετάει δίχως σωστικά μέσα είναι πλήρως ανθρώπινα, αποκωδικοποιημένα, και φόρα παρτίδα στα μούτρα. Πιο διαβαστερά δεν γίνεται.           

Ο Κέβιν Βέντελ Κραμπ (Τζέιμς ΜακΑβόι – καταπληκτικός!) με τις 23 προσωπικότητες που τις αποκαλεί «Η Ορδή» απάγει ξανά τρεις, νεαρές, «μολυσμένες» όπως τις χαρακτηρίζει, τσιρλίντερς και τις αλυσοδένει σε ένα άδειο, εγκαταλειμμένο εργοστάσιο για να καταλήξουν βορά της πιο ανατριχιαστικής, υπεράνθρωπης προσωπικότητας του , αυτής του «Κτήνους».

 Ο «Άφθαρτος» Ντέιβιντ Νταν (Μπρους Γουίλις – πολύ καλός!) με την δυνατότητα να εντοπίζει τις νοσηρές και σκοτεινές σκέψεις των ανθρώπων με ένα μόνο άγγιγμα επάνω τους, έχει συνειδητοποιήσει ότι οι δυνάμεις του μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το καλό της κοινωνίας και θέτει εαυτόν στις υπηρεσίες των αδύναμων αλλά και στην ανεύρεση των κοριτσιών, δρώντας κρυφά από τις Αρχές. Χήρος (έχασε την γυναίκα από την επάρατο), μαζί με τον γιό του που τον βοηθάει στις νυχτερινές αποστολές καλύπτοντας τα ίχνη του, βρίσκει τα κορίτσια, αλλά έρχεται αντιμέτωπος με το τρομακτικό και υπερδύναμο «Κτήνος».

Ο χαρισματικός Ντέιβιντ Νταν και ο σχισματικός Κέβιν Βέντελ Κραμπ, τελικά, συλλαμβάνονται από την αστυνομία και οδηγούνται σε ψυχιατρική κλινική για να συναντήσουν έγκλειστο στο ίδρυμα τον Ελάιτζα Πράις (Σάμιουελ Τζάκσον – υπέροχος!) με το υψηλό ΆιΚιού, το εύθραυστο, οστέινο σώμα  και φανατικό των κόμιξ, γνωστό και ως «Γκλας», ό οποίος σε αναπηρικό καροτσάκι βιώνει μια μόνιμη καταστολή λόγω της ακατάσχετης τροφοδοσίας χαπιών για να μην λειτουργεί το μυαλό του και δημιουργήσει προβλήματα. 

Τους τρείς, «ιδιαίτερους, «κακούς» ασθενείς, οι οποίοι είναι απομονωμένοι και φυλάσσονται αυστηρά, αναλαμβάνει να τους κουράρει η Δρ Έλις Στέιμπλ (Σάρα Πάλσον – καλή) με σκοπό να τους πείσει πως είναι φυσιολογικοί άνθρωποι και όχι σούπερ ήρωες βγαλμένοι από κόμιξ ιστορίες.   

Ο Αμερικανο-Ινδός σκηνοθέτης Μάικλ Νάιτ Σιάμαλαν της «6ης Αίσθησης», του «Άφθαρτου», του «Χωριού», του «Οιωνού» είναι αυτό που λέμε το εξαιρετικό έδεσμα στον κινηματογράφο του φανταστικού, που βγαίνει στο τέλος του δείπνου για να εντυπωσιάσει γευστικά τους ομοτράπεζους.

Όμορος με το παράδοξο σινεμά του Γκιγιέρμο του Ντελ Τόρο, μεσοτοιχία με την ατμοσφαιρικότητα του Τιμ Μπάρτον, ως γνήσιος «παραμυθάς» που είναι καταφέρνει στο «Γκλας» να προσδώσει μια εντελώς διαφορετική οπτική στο θέμα των υπερηρώων.

Κατασκευασμένοι εξ΄ αρχής, χωρίς γιρλάντες και άλλα φανταχτερά βαρίδια, απόλυτα σκοτεινοί, διαστρεμμένοι – όχι τόσο ο  Ντέιβιντ Νταν – ενταγμένοι στην παθογένεια των pulp villains, ο Σιάμαλαν αποτυπώνει τον νέο άνθρωπο, που με όπλο την «ατέλεια» του είναι επικίνδυνος και όχι χρήσιμος σε αυτούς που ορίζουν την χάρτα της ανθρωπότητας, την ελευθερία και την πρόοδο πάνω από δέκα χιλιάδες χρόνια στη Γη. Καλό αυτό ε;

Σε δίκαια σεναριακά μέρη μοιρασμένη η δράση των τριών ηρώων, ο ανθρωπιστικός λόγος του σκηνοθέτη κυριαρχεί, φέρνοντας, μάλιστα, σε αντιπαράθεση και όχι σε συνεργασία τις δυνατότητες αυτών των οντοτήτων. Γουίλις και Τζάκσον είναι αφοπλιστικοί και σε γυρίζουν στις καλές στιγμές του σινεμά, ενώ ο ΜακΑβόι (έχει γίνει «ντούκι» από την γυμναστική για τον ρόλο), μέγας ηθοποιός ο μπαγάσας, είναι πραγματική απόλαυση και κυριολεκτικώς παγώνεις με τις ερμηνευτικές του δυνατότητες. Η δε φωτογραφία του πολυτάλαντου και βραβευμένου, Ελληνοαμερικανού Μάικλ Γκιουλάκις είναι εν σειρά, άψογοι ζωγραφικοί πίνακες.   

Ο Σιάμαλαν ως σκηνοθέτης είναι πολύ καλός, πάντα ήταν και θα είναι, και τα κινηματογραφικά του όνειρα είναι γόνιμα, τιμά την τέχνη και το σινεμά του, ενώ σε κάθε του ταινία έχει, πάντα, κάτι παραπάνω να πει. Πουθενά δεν ξεφεύγει, είναι απόλυτα πειθαρχημένος στο σενάριο, στην δική του, γοητευτική, ατμοσφαιρική αφήγηση και μέσα από την υποκουλτούρα περνάει τις προσωπικές του πολύχρωμες σπίθες, καθώς ως Αμερικανός με ινδική καταγωγή οι αρμοί των γνώσεων του είναι αλφαδιαμένοι σε διαφορετική κουλτούρα και γνώση, από αυτή της βαθιάς Εσπερίας. Ξαφνιάζει και εντυπωσιάζει το «Γκλας», γι  αυτό μην χάσετε την ταινία!  

«Στην Πύλη της Αιωνιότητας»

(At Eternity's Gate)

 

  • Είδος: Βιογραφία εποχής
  • Παραγωγή: Ελβετία, Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ, Ιρλανδία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Τζούλιαν Σνάμπελ
  • Με τους: Γουίλεμ Νταφόου, Ρούπερτ Φρεντ, Όσκαρ Αϊζακ, Μαντς Μίκελσεν, Ματιέ Αμαλρίκ
  • Διάρκεια: 111’
  • Διανομή: Odeon
  • Διακρίσεις: Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στον Γουίλεμ Νταφόου στο 75ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας

Ο ζωγράφος και σκηνοθέτης Τζούλιαν Σνάμπελ, υποψήφιος για Όσκαρ της ταινίας «Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα», μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τη ζωή και το έργο του Βίνσεντ Βαν Γκογκ σε μια βιογραφία για τον ρόλο του δημιουργού και τη ζωγραφική του τέχνη σε σενάριο του ηθοποιού, συγγραφέα και βραβευμένου με τιμητικό Όσκαρ για τη δουλειά του ως σεναριογράφου του Λουίς Μπουνιουέλ,  Ζαν Κλοντ Καριέρ («Η Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας», «Η Ωραία της Ημέρας»). Στον ρόλο του Ολλανδού μεταϊμπρεσιονιστή καλλιτέχνη, ο μοναδικός Γουίλεμ Ντάφοου.

Η ταινία επικεντρώνεται στην χρονική περίοδο που ο Ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκογκ (Γουίλεμ Νταφόου – καταπληκτικός), γιος πάστορα,  μετακόμισε από το καλλιτεχνικό Παρίσι των ιμπρεσιονιστικών κύκλων στην Αρλ της Γαλλίας. Στην ύπαιθρο της Προβηγκίας μαγεμένος από το τοπίο και το φυσικό φως δημιούργησε μερικά από τα πιο εμβληματικά έργα του, όπως η «Έναστρη Νύχτα», το «Υπνοδωμάτιο στην Αρλ» και η σειρά «Ηλιοτρόπια», μεταξύ εκατοντάδων άλλων. Εκεί εμπνεύστηκε την τεχνική του «στροβιλισμού» με το πινέλο, δίνοντας την γνωστή κίνηση στα τοπία του.

Η σχέση με τον αδελφό του Τεό (Ρούπερτ Φρεντ – καλός), επιτυχημένο έμπορο έργων τέχνης που συντηρούσε τον Βαν Γκογκ, η γνωριμία και η μέχρι ακροτήτων φιλία του με τον Πολ Γκογκέν (Όσκαρ Αϊζακ – καλός), τα προβλήματα με την ασταθή ψυχική του υγεία, την εισαγωγή του στο ψυχιατρικό κέντρο του μοναστηριού του Αγίου Παύλου στο Σαιν Ρεμί, τις συχνές καταθλίψεις του και τέλος τον θάνατο του – εδώ ο σκηνοθέτης δίνει μια διαφορετική εκδοχή, από αυτή του αυτοπυροβολισμού στο στήθος, -είναι τα βασικά, σεναριακά στοιχεία που απαρτίζουν την ταινία του Τζούλιαν Σνάμπελ.

Ο Βαν Γκογκ ήταν 35 χρόνων όταν αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Αρλ για να απογειώσει τις τεχνικές του. Πάραυτα ο 63χρονος Γουίλεμ Νταφόου ερμηνεύει τον κατά 28 χρόνια μικρότερο του ζωγράφο σαν να μην φαίνεται καθόλου η ηλικιακή διαφορά. Άψογος ο Αμερικανός ηθοποιός για τρίτη κατά σειρά φορά στην καριέρα του υποδύεται μια μεγάλη μορφή, ξεκινώντας από τον καζαντζακικό Ιησού Χριστό στον «Τελευταίο Πειρασμό» του Μάρτιν Σκορζέσι το 1988, για να ακολουθήσει ο ρόλος του αιρετικού σκηνοθέτη και ποιητή Πιέρ Πάολο Παζολίνι στην ταινία του Έιμπελ Φεράρα «Παζολίνι» το 2014. Και στις τρεις ταινίες είναι απαζάρευτα τέλειος.

Πιθανώς, είναι ο μοναδικός ηθοποιός στην ιστορία του σινεμά που έχει ενσαρκώσει τόσο πετυχημένα μεγάλους άνδρες της παγκόσμιας θρησκευτικής και καλλιτεχνικής ιστορίας.

Ο 87χρονος, βετεράνος σεναριογράφος Ζαν Κλοντ Καριέρ γράφει με τον Σνάμπελ ένα αισθαντικό σενάριο, ήπιων τόνων, απόλυτα αγιογραφημένο πάνω στον Βαν Γκογκ και η κάμερα του 67χρονου Αμερικανού σκηνοθέτη ξεχύνεται ατελείωτες ώρες στους αγρούς με τους ηλίανθους, τα δένδρα, τα άνθη και στις μεγάλες διαδρομές του ζωγράφου μέχρι να ανακαλύψει το κατάλληλο σημείο για να στήσει το καβαλέτο του.

Ποιητικά, σεβαστά και τιμητικά, από ζωγράφο προς ζωγράφο (ο Τζούλιαν Σνάμπεν εκτός από σκηνοθέτης είναι και ζωγράφος), η ταινία – εάν εξαιρέσεις την καλή φωτογραφία του έμπειρου Μπενουά Ντελόμ (Η Θεωρία των Πάντων), τις μικρές εκπλήξεις σε συμμετοχές, όπως αυτή του Μαντς Μίκελσεν στο ρόλο ενός παπά και του Ματιέ Αμαλρίκ στον ρόλο του γιατρού που παρακολουθούσε τον Βαν Γκογκ μέχρι το τέλος της ζωής του – , είναι κομμάτι κουραστική όσο κι αν ο Νταφόου βγάζει τζάμι την προσωπικότητα του Βαν Γκογκ.

«Κάτω από το Δέντρο»

(Under the Tree)

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Παραγωγή: Ισλανδία, Πολωνία, Δανία, Γερμανία, Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Χάφτεϊν Γκούναρ Σίγκουρδσον
  • Με τους: Σιγκούρδουρ Σιγκούρζονσον, Μπορστάιν Μπάχμαν
  • Διάρκεια: 89‘
  • Διανομή: Neo Films

Στα προάστια του Ρέικιαβικ η κόντρα δύο οικογενειών που μένουν σε διπλανά σπίτια, η οποία θα ξεκινήσει από ένα δέντρο που ρίχνει τη σκιά του στη διπλανή αυλή, θα οδηγήσει σε μια κωμικοτραγική κι εξωφρενική κατάσταση.

O Άτλι, πατέρας μιας τετράχρονης, χωρίζει με τη σύντροφό του κι αναγκάζεται να επιστρέψει στο πατρικό του, όπου βυθίζεται στη διαμάχη που έχουν οι γονείς του με τους γείτονές ​λόγω τη​ς​ ​σκιάς του πανέμορφου ​γιγαντιαίου ​δέντρου​ τους,​​ το οποίο «καταπατά» στην αυλή των γειτόνων. 

​Η κλιμάκωση θα είναι ραγδαία, με συνέπεια, πολύ σύντομα, να χαθεί κάθε έλεγχος. ​Κ​αταστρέφονται περιουσίες, κατοικίδια εξαφανίζονται και κυκλοφορεί η φήμη πως ο γείτονας εθεάθη με αλυσοπρίονο.

Το αγαπημένο θέμα της μυθοπλασίας της Βόρειας Ευρώπης – η αποσύνθεση των κοινωνικών δεσμών που κρύβεται πίσω από τους τοίχους των σπιτιών – αναδεικνύεται μέσα από μια περίτεχνη πολυφωνική σύνθεση που ανακαλύπτει την αρμονία μέσα στο χάος. 

«Στους Διαδρόμους»

(In The Aisles)     

 

  • Είδος: Κοινωνική, ερωτική
  • Παραγωγή: Γερμανία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Τόμας Στούμπερ
  • Με τους: Σάντρα Ούλερ, Φρανζ Ρογκόφσκι, Πέτερ Κουρθ
  • Διάρκεια: 125’
  • Διανομή: StraDa FIlms – Seven Films
  • Διακρίσεις: Φεστιβάλ Βερολίνου 2018 (Βραβείο GUILD FILM, Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής) –  Νύχτες Πρεμιέρας 2018 (Βραβείο Σεναρίου, Βραβείο Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών)

Ο εσωστρεφής, ντροπαλός και απομονωμένος Κρίστιαν ανακαλύπτει την αγάπη, τη φιλία και έναν ολοκαίνουργιο, μυστηριώδη κόσμο στους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ όπου πιάνει δουλειά.

Όταν ο ντροπαλός Κρίστιαν χάνει τη δουλειά του, βρίσκει καινούργια δουλειά στο τοπικό σούπερμαρκετ.

Ο Μπρούνο υπεύθυνος στον διάδρομο των Ποτών τον παίρνει υπό την προστασία του και του δείχνει τα κόλπα της δουλειάς. Στους διαδρόμους ο Κρίστιαν θα συναντήσει την Μάριον, υπεύθυνη του διαδρόμου των Γλυκών. Η μυστηριώδης αύρα της τον συνεπαίρνει και την ερωτεύεται στιγμιαία.

Στη μηχανή του καφέ συναντιούνται καθημερινά κι εκεί αρχίζουν να γνωρίζουν ο ένας τον άλλον. Εκείνη όμως είναι παντρεμένη κι ο έρωτάς του δείχνει αδιέξοδος. Ώσπου μια μέρα η Μάριον δεν εμφανίζεται στη δουλειά της.

Σημείωμα Σκηνοθέτη:

Μια τρυφερή ματιά στη ζωή, τον έρωτα, τη φιλιά και την απώλεια με πρωταγωνιστές τους Φρανζ Ρογκόφσκι (VICTORIA, HAPPY END) και Σάντρα Ούλερ (TONI ERDMANN).  «Μόλις διάβασα την ιστορία του Κλέμενς Μέγερ στη συλλογή διηγημάτων του «All The Lights» ήθελα να τη σκηνοθετήσω. Η εικόνα ενός μοναχικού, νέου άντρα που βυθίζεται στον κόσμο των διαδρόμων ενός σουπερμάρκετ μου φάνηκε τόσο γοητευτική που δεν με άφηνε να ησυχάσω.

Ο θόρυβος της λεωφόρου απέξω, το κρυφό τσιγάρο στη βάρδια, η καφετιέρα, η νυχτερινή βάρδια και ο υπεύθυνος της που επιμένει να χαιρετά δια χειραψίας καθέναν από τους υπαλλήλους ήταν πολύ δυνατές κινηματογραφικές εικόνες που με στοίχειωσαν. Η ιστορία του Μέγερ έχει απίστευτο βάθος και χρειάζεται ελάχιστες λεπτομέρειες για να γίνει ταινία. Όσα μένουν ανείπωτα τα ενώνει σαν παζλ ο αναγνώστης και στην ταινία μου ο θεατής.

Η αγάπη, η απώλεια στους διαδρόμους του σουπερμαρκετ, της ζωής. Η «γλυκιά» Μάριον από τον διάδρομο των Γλυκών, ο Μπρούνο, ο Ρουντι, η Ιρίνα και ο Κλάους, όλοι αντιπροσωπεύουν κάτι παραπάνω από τον εαυτό τους. Είναι η γλυκιά ζεστασιά μιας κοινότητας ανθρώπων που βιώνουν μαζί την ευτυχία, τη χαρά ή τη λύπη και μοιράζονται συναισθήματα στους στενούς διαδρόμους του σουπερμαρκετ».

Προβάλλονται επίσης:

Η ταινία κινουμένων σχεδίων «Αστερίξ: Το Μυστικό του Μαγικού Ζωμού» των:  των Αλεξάντρ Αστιέρ και Λουί Κλισί (Feelgood Entertainment)

Η ελληνική ταινία «Περιμένοντας τη Νονά» του Νίκου Ζαπατίνα (Odeon)