fbpx

banner αεροδρομίου

«Οι Άθλιοι»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Les Miserables)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Γαλλία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Λατζ Λι
  • Με τους: Νταμιέν Μπονάρ, Αλέξις Μανέντι, Ντζιμπρίλ Ζονγκά
  • Διάρκεια: 103’
  • Διανομή: Seven Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο της Επιτροπής Φεστιβάλ Καννών – Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Αθηνών «Νύχτες Πρεμιέρας» – Βραβείο Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Αθηνών «Νύχτες Πρεμιέρας»

Στη Μονφερμέιγ, στα προάστια του Παρισιού, εκεί που ο Βικτόρ Ουγκό έστησε το σκηνικό για τους «Άθλιους» και σήμερα είναι μουσουλμανικό γκέτο, δρα μια ομάδα της αστυνομίας κατά του εγκλήματος.

Σε μια κατά τ’ άλλα συνηθισμένη περίπολο, το drone ενός μαύρου πιστσιρικά καταγράφει ένα βίαιο σκηνικό ενός από τους τρεις αστυνομικούς, που θα μπορούσε να εκθέσει την ομάδα και τις μεθόδους τους. Η αστυνομική περίπολος μπαίνει σε έναν αγώνα δρόμου για να ανακτήσει το οπτικό υλικό και να το εξαφανίσει για να μην ενοχοποιηθούν.

Ταινία εμπνευσμένη από την εξέγερση στο Παρίσι το 2005, είναι η πρώτη μεγάλου μήκους δουλειά του 40χρονου, μικρομηκά και ντοκιμαντερίστα Λατζ Λι με καταγωγή από το Μαλί, που γεννήθηκε και ζει στο Μονφερμέιγ και για μια πενταετία κινηματογραφούσε κάθε είδους γεγονότα, αλλά και την δράση των αστυνομικών στην νευραλγική περιοχή. Ο κεντρικός άξονας της ταινίας είναι η αγεφύρωτη σχέση του νόμου με τις 30 περίπου, διαφορετικές, μουσουλμανικές φυλές και σημείο έναρξης των ταραχών ένα πραγματικό γεγονός, το οποίο συνέβη στις 14 Οκτωβρίου 2008 στην περιοχή  Σεν Σεντ Ντενί του Μονφερμέιγ και αφορούσε την δολοφονία ενός έφηβου μουσουλμάνου από την αστυνομία. Το συμβάν όμως ο Λατζ Λι το διαμορφώνει ήπια, ως έναν απλό τραυματισμό, που επίσης γίνεται η αιτία ενός μικρού, αιματηρού πολέμου. Η συγκεκριμένη ταινία για να μην μπερδευτείτε,  δεν έχει καμία σχέση με τους «Άθλιους», του Βικτόρ Ουγκό, παρά μόνο η περιοχή, που στο μυθιστόρημα του εξαιρετικού ρομαντιστή συγγραφέα διαδραματίζεται μια από τις περιπέτειες του Γιάνι Αγιάνι. 

Μαροκινοί, Σενεγαλέζοι, Κονγκολέζοι, Αλγερινοί, Μαλινέζοι, όταν «ανεξαρτητοποιήθηκαν» από τον γαλλικό ζυγό, όρμησαν στην Δύση, τι το καλύτερο για αυτούς και δη εκεί που γνωρίζουν την γλώσσα να μπορούν να επικοινωνούν και να έχουν την δυνατότητα να λάβουν την γαλλική υπηκοότητα. Οι αποικιοκράτες Γάλλοι, Άγγλοι, Ισπανοί, Βέλγοι ουδέποτε έτρεφαν συμπάθεια στους γηγενείς κατοίκους, σκλάβους των αποικιών τους, κάτι το οποίο διαιωνίζεται μέχρι σήμερα, ακόμα πιο έντονα, αφού τους έχουν και μέσα στα ποδάρια τους, μεγαλώνοντας η δεύτερη γενιά, όπως είναι και ο Γαλλό-Μαλινέζος σκηνοθέτης της ταινίας Λατζ Λι.

Το σενάριο, όπως διατυπώνει ο σκηνοθέτης, βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, τα οποία παρεμπιπτόντως τα έχουμε δει στην μεγάλη οθόνη τα τελευταία χρόνια, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εκατοντάδες φορές και από τις δυο όχθες του Ατλαντικού Ωκεανού. Εδώ έχουμε δημοσιογραφικό ρεπορτάζ σε εφαρμογή ντοκιμαντέρ διαμαρτυρίας. Κινούμενη κάμερα, άφθονη βία, γρήγοροι ρυθμοί, ποδοσφαιρικοί πανηγυρισμοί, καλοί και κακοί μουσουλμάνοι, καλοί και κακοί αστυνομικοί, τσαμπουκάδες, φτώχια, παραβατικότητα, συγκρούσεις με τον νόμο, νεύρα τεντωμένα, ένα λιοντάρι άσχετο που ξέφυγε ή κλάπηκε από ένα τσίρκο, μουσουλμανική μαφία, σοφοί και ειρηνικοί ιμάμηδες, νεολαία ετοιμοπόλεμη για να εκδικηθεί και τέλος η, out of the blue, ειδεχθής πράξη που θα ανάψει την θρυαλλίδα στο αλαλούμ της ταινίας.

Ο Λατζ Λι προσπαθεί να μοιράσει τις ευθύνες και να φέρει ως κύριο υπαίτιο το σύστημα αλλά η πρόταση του δεν πείθει και ο φακός του είναι αρκετά θολός ως προς την εστίαση και την καθαρότητα της καταγραφής. Οι φευγαλέες σεκάνς με τις οικογένειες και τις προσωπικές στιγμές των αστυνομικών είναι αστείες στην ταινία, αφού ο χρόνος που τους προσφέρει είναι κόκκος άμμου στην εξέλιξη της ιστορίας. Μοδάτη, καλλιτεχνική προσέγγιση θέματος με κατατρεγμένες, μουσουλμανικές μειονότητες, μετανάστες έχοντας ως φρούριο την αντικειμενικότητα στο όποιο σενάριο, που δεν υπάρχει σενάριο, ακόμα και στο φοβικά αποστασιοποιημένο φινάλε της, που είναι εντελώς στον αέρα. Αλλάχ ουάχμπαρ!

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη