fbpx

«Νουρέγιεφ: Το Λευκό Κοράκι»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(The White Crow)    

 

 

  • Είδος: Δραματική βιογραφία
  • Παραγωγή: Αγγλία, Γαλλία, Σερβία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ρέιφ Φάινς
  • Με τους: Όλεγκ Ιβένκο, Αντέλ Εξαρχόπουλος, Τσουλπάν Κχαμάτοβα, Ρέιφ Φάινς
  • Διάρκεια: 127’
  • Διανομή: Odeon

Η ζωή του κορυφαίου Ρώσου χορευτή Ρούντολφ Νουρέγιεφ, ο οποίος κατά την κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου κατέφυγε στη Γαλλία και εξέπληξε όλο τον κόσμο με το ταλέντο του.

Με τη μοναδική του παρουσία, ο Νουρέγιεφ έλαμψε ως το πιο διάσημο αστέρι του μπαλέτου, ένας αδάμαστος και όμορφος χορευτής που ένιωσε περιορισμένος από τη ζωή της δεκαετίας του ‘50 στο Λένινγκραντ και άνοιξε τα φτερά του για τη Δύση.

Το φλερτάρισμά του με δυτικούς καλλιτέχνες και ιδέες τον οδήγησε σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι κυνηγητού με την KGB. Η ταινία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.

Πριν από 20 χρόνια, ο καταξιωμένος ηθοποιός, πλέον και σκηνοθέτης, Ρέιφ Φάινς («Κοριολανός», «Η Αόρατη Γυναίκα») διάβασε τη βιογραφία της Τζούλι Κάβανο για τον θρυλικό χορευτή Ρούντολφ Νουρέγιεφ. «Αν και δεν είμαι μεγάλος θαυμαστής του μπαλέτου και δεν ήξερα πολλά για τον Ρούντολφ Νουρέγιεφ, με συνεπήρε η ιστορία των πρώιμων χρόνων του», θυμάται ο Φάινς, θεωρώντας ότι τα πρώτα χρόνια του χορευτή είναι πολύ κινηματογραφικά.

Αυτό αντιλήφθηκε και η παραγωγός Γκαμπριέλ Τάνα, η οποία είχε συνεργαστεί ξανά με τον Φάινς και αποφάσισε ότι αυτή θα είναι η επόμενη συνεργασία τους. Η Τάνα είχε μεταξύ άλλων και προσωπικό ενδιαφέρον για την ταινία. Ήταν μπαλαρίνα μέχρι τα 17 της και όταν ήταν μικρή είχε δει τον Ρούντολφ Νουρέγιεφ σε μια παράσταση να χορεύει με τη διάσημη μπαλαρίνα Μαργκότ Φοντέιν. Είχε μάλιστα συναντήσει τον Νουρέγιεφ κάποιες φορές, μιας και η μητέρα της γνώριζε μια φίλη του χορευτή. «Η ζωή του ήταν συναρπαστική», δηλώνει ενθουσιασμένη η Τάνα. «’Ηταν συναρπαστικός ως άνθρωπος και εξαιρετικός καλλιτέχνης. Πήγε το μπαλέτο σε άλλο επίπεδο. Ήταν ένας σούπερ σταρ».

Η Τάνα και ο Φάινς εμπιστεύτηκαν τον θεατρικό συγγραφέα και υποψήφιο για Όσκαρ σεναριογράφο Ντέιβιντ Χέαρ («Οι Ώρες», «Σφραγισμένα Χείλη») για να τους κάνει την ιδέα πραγματικότητα. Ο Φάινς λέει για τον Χέιρ: «Γράφει προκλητικούς χαρακτήρες. Επίσης, είναι γνωστό ότι ο Ντέιβιντ γράφει πράγματα με δυνατό πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο. Κατανοεί το πολιτικό κλίμα της ιστορίας μας».

Η ιστορία αποτελείται από τρία μέρη: Παρίσι 1961, Λένινγκραντ ’55-’61 και τέλη του ‘40, κατά τα παιδικά χρόνια του Νουρέγιεφ. Το καλό με αυτό τον τρόπο αφήγησης είναι ότι ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να δεις. Ο θεατής περιμένει να δει ποια κατεύθυνση θα πάρει η ταινία.

Η πρώτη πρόκληση του σκηνοθέτη ήταν να βρει τον Νουρέγιεφ του. «Καταλήξαμε σε πέντε υποψηφίους και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση αυτός ο Ουκρανός χορευτής, ο Όλεγκ Ιβένκο», εξηγεί ο Φάινς. «Διέκρινα ένα σπάνιο υποκριτικό ταλέντο, ενώ είναι και ένας δυνατός χορευτής που σωματικά μοιάζει στον Νουρέγιεφ. Στις πρόβες τα έπιανε όλα πολύ γρήγορα, ενώ είχε και κάτι ο τρόπος που στεκόταν μπροστά την κάμερα».

Στην ταινία συναντάμε και το «τρομερό παιδί» του σύγχρονου μπαλέτου Σερκέι Πολούνιν (Ο Χορευτής) στον ρόλο του Γιούρι Σολόβιεφ, συγκάτοικου του Νουρέγιεφ στο Παρίσι.