fbpx

banner αεροδρομίου

«Μπέργκμαν: Ένας Αιώνας»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Searching for Ingmar Bergman)

 

  • Είδος: Ντοκιμαντέρ
  • Παραγωγή: Γερμανία, Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Μαργκαρέτε φον Τρότα
  • Διάρκεια: 99’
  • Διανομή: Weird Wave

Στο ντοκιμαντέρ «Μπέργκμαν: Ένας Αιώνας» η σκηνοθέτις Μαργκαρέτε φον Τρότα, που οι κριτικοί θεωρούν ότι στα έργα της υπάρχει μια πνευματική θεματολογική συγγένεια με τον μεγάλο σκηνοθέτη, ρίχνει μια ερευνητική ματιά στη ζωή και το έργο του σπουδαίου εικονοπλάστη που αναμείγνυε πάντα περίτεχνα τις ταινίες του με στοιχεία της προσωπικής του ζωής.

Με τη βοήθεια των στενότερων συνεργατών του, καθώς και κινηματογραφιστών, η Μαργκαρέτε φον Τρότα προσπαθεί να αποτυπώσει τα βασικά μοτίβα και θέματα που διαπερνούν το έργο του Ίγκμαρ Μπέργκμαν (14 Ιουλίου 1918 – 30 Ιουλίου 2007) και τον τρόπο με τον οποίο έχει επηρεάσει το έργο σύγχρονων δημιουργών.

Ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, κατά ένα μέρος του συνολικού θέματος, που ο κινηματογραφόφιλος και λάτρης του Σουηδού σκηνοθέτη θα παρακολουθήσει την γραμμή δημιουργίας του Μπέργκμαν αναλυτικά ως προς το φιλμικό του περιβάλλον μέχρι το αγαπημένο του νησί Φορέ που άφησε την τελευταία του πνοή, βλέποντας και ακούγοντας διάφορους μεγάλους σκηνοθέτες και ηθοποιούς του ευρωπαϊκού χώρου, όπως: η Λιβ Ούλμαν, ο Κάρλος Σάουρα, ο Μπίλι Ογκόστ, ο Φρανσουά Οζόν, η Μία Χάνσεν-Λόβε, ο Βιμ Βέντερς, ο Ρούμπεν Όστλουντ να τοποθετούνται υμνολογικά, θριαμβευτικά στο όνομα του μεγάλου δημιουργού της 7ης Τέχνης. Βέβαια, αισθητή είναι η απουσία του μεγάλου Μαξ Φον Σίντοου από την εν λόγω συντροφιά, για κάποιους λόγους που η  αγαπητή Μαργκαρέτε φον Τρότα δεν εξηγεί στο πόνημα της.

Κατά τα άλλα όλα καλά για τον μεγάλο σκηνοθέτη της 7ης Τέχνης, που οι μοναδικοί οι οποίοι, κάπως, τον «ξεμπροστιάζουν» ως άνθρωπο είναι οι δυο γιοί του (εννέα συνολικά τα τέκνα του Μπέργκμαν), που τον ακυρώνουν κυριολεκτικώς και ευγενικώς ως πατέρα, γιατί ήταν, λένε, αφιερωμένος στην δουλειά του και ότι ποτέ δεν απέβαλε το παιδί από μέσα του.

Επίσης, κάτι που δεν μου αρέσει στο ντοκιμαντέρ της  Γερμανίδας Μαργκαρέτε φον Τρότα είναι, ότι η σκηνοθέτις δεν χάνει την ευκαιρία να ευλογεί κάθε λίγο και λιγάκι τον εαυτό της, τοποθετώντας, μάλιστα, πλάνα από δικές της ταινίες, γιατί ο Μπέργκμαν, όπως μας πληροφορεί, επέλεξε την ταινία της «Μαριάν και Τζουλιάν» στις ένδεκα καλύτερες του.

Επίσης, ενώ η Γερμανίδα Τρότα μας συστήνεται μια χαρά εξ΄ αρχής για το ποια είναι και το τι κάνει, καθ΄ όλη την διάρκεια του ντοκιμαντέρ της δεν αναφέρει πουθενά τα ονόματα των προσκεκλημένων της την στιγμή των συνεντεύξεων, όπως άλλωστε συνηθίζεται, κάτι που ο νέος κινηματογραφόφιλος παρακολουθώντας την «έρευνα» θα πρέπει να κάψει τρίχα ή να ρίξει την τράπουλα για το ποιος, διάολε, είναι αυτός που μιλάει μαζί της.

Πλήρης η αγιοποίησης του Ίγκμαρ Μπέρκμαν, σε ζωή και εργασία, από μια, συγκινητικά αθεράπευτη θαυμάστρια του, όπως αναφέρει η ίδια, που η «Έβδομη Σφραγίδα» (1957) της άλλαξε την ζωή, όταν ήταν φοιτήτρια στο Παρίσι.