fbpx

«Μια Ζωή Ταλαιπωρία»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(¿Qué he hecho yo para merecer esto?!! / What Have I Done to Deserve This?)  

 

 

  • Είδος: Κωμωδία
  • Παραγωγή: Ισπανία (1984) – σε νέες αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες. με αγγλικούς και ελληνικούς υπότιτλους
  • Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ
  • Με τις φωνές των: Κάρμεν Μάουρα, Λουί Ολαστότ, Ανχελ ντε Αντρες Λοπέζ, Βερόνικα Φορκέ
  • Διάρκεια: 101’
  • Διανομή: Trianon Filmcenter

Η Γκλόρια είναι μια ταλαιπωρημένη νοικοκυρά, που μένει σ’ ένα διαμέρισμα 40 τετραγωνικών στα περίχωρα της Μαδρίτης κι είναι υποχρεωμένη να ξενοδουλεύει για να συμπληρώσει τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Με τον άντρα της, Αντόνιο, ταξιτζή στο επάγγελμα, δεν υπάρχει ίχνος επικοινωνίας.

Ο Αντόνιο, πρώην εραστής μιας γερμανίδας καλλιτέχνιδας, πήρε μέρος στην πλαστογράφηση κάποιων ερωτικών επιστολών που υποτίθεται ότι είχε γράψει ο Χίτλερ. Ο 12χρονος γιος τους, Μιγκέλ, είναι ομοφυλόφιλος και με χαρά δέχεται να «υιοθετηθεί» από έναν παιδεραστή οδοντίατρο. Ο 14χρονος γιος τους, Τόνι, πουλά ηρωίνη για ν’ αγοράσει ένα αγρόκτημα στην εξοχή. Το ίδιο όνειρο έχει και η γιαγιά, που έχει ως κατοικίδιο μια τεράστια σαύρα.

Η Γκλόρια είναι γειτόνισσα με την Κριστάλ, μια καλόκαρδη πόρνη που θέλει να πιστεύει ότι κάποια στιγμή θα κάνει καριέρα ως ηθοποιός, και τη Χουανί, μια στριμμένη νοικοκυρά που η κόρη της έχει τηλεκινητικές ικανότητες. Η Γκλόρια δουλεύει ως καθαρίστρια και στο σπίτι ενός ζεύγους συγγραφέων που, μέσω του Αντόνιο, προσπαθούν να έρθουν σ’ επαφή με την πρώην γερμανίδα ερωμένη του, για να εκδώσουν το δήθεν ημερολόγιο του Χίτλερ.

Η Γκλόρια αναγκασμένη να δουλεύει 18 ώρες το 24ωρο, έχει εθιστεί στις αμφεταμίνες, αλλά τις βρίσκει όλο και πιο δύσκολα χωρίς ιατρική συνταγή, κάτι που την κάνει φοβερά ευερέθιστη. Πρωταρχικός της στόχος είναι να βάλει σε τάξη στη ζωή της, ενώ όλα γύρω της καταρρέουν.

Με αυτή την ταινία (η τέταρτη κατά σειρά) το τρομερό παιδί του ισπανικού σινεμά Πέδρο Αλμοδόβαρ (35 χρόνων τότε), ξεκινάει να αναγνωρίζεται ως ο σκηνοθέτης του διαφορετικού, που έπλεξε περίτεχνα την ποπ κουλτούρα με το μελό και την κωμωδία ριγμένα στην πορσελάνινη χύτρα της αστικής υπερβολής.

Η παγκόσμια κινηματογραφοφιλία στρέφει ζωντανά και με ενδιαφέρον το βλέμμα της επάνω του και δεν διαψεύδεται, καθώς τέσσερα χρόνια αργότερα από την σουρεαλιστική ιστορία της Γκλόρια μας δίνει τις «Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης» και ο Πέδρο απογειώνει το χρωματικό, κινηματογραφικό του κάδρο στον ουρανό της αναγνώρισης. Ο ίδιος ο Αλμοδόβαρ είχε πει, ότι :  «Ήμουν πετυχημένος στην Ισπανία από την αρχή, αλλά με θεωρούσαν προκλητικό. Με το «Μια Ζωή Ταλαιπωρία», έπεισα τους ανθρώπους ότι «είμαι μοντέρνος, αλλά έχω και συναισθήματα». Στην ταινία μίλησα για τις ρίζες μου, για τους ανθρώπους που έρχονται από τα μικρά χωριά τους και προσπαθούν να επιβιώσουν στη Μαδρίτη».