fbpx

banner αεροδρομίου

 

«Μια Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(A Rainy Day in New York)       

 

 

  • Είδος: Ρομαντική κομεντί
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Γούντι Άλεν
  • Με τους: Τίμοθι Σαλαμέ, Ελ Φάνινγκ, Σελένα Γκομέζ, Τζουντ Λο, Ρεμπέκα Χολ. Ντιέγκο Λούνα, Λιβ Σράιμπερ
  • Διάρκεια: 95’
  • Διανομή: Odeon

Ο πλούσιος νεαρός Γκάτσμπι (Τιμοτέ Σαλαμέ) γεννημένος στην Νέα Υόρκη που του αρέσει η παλιά μουσική, οι παλιές ταινίες του Χόλυγουντ και οι βροχερές μέρες στην πόλη και η επίσης πλούσια και ανέμελη Άσλεϊ (Ελ Φάνινγκ) από την Αριζόνα, που θέλει να γίνει δημοσιογράφος είναι το νεαρό ζευγάρι φοιτητών που φτάνουν στη «πόλη που δεν κοιμάται ποτέ» με σκοπό να περάσουν ξέγνοιαστα το Σαββατοκύριακο τους σ ένα πολυτελές ξενοδοχείο της πόλης.  

Η όμορφη Άσλεϊ κανονίζει να πάρει συνέντευξη από τον γνωστό σκηνοθέτη του Χόλιγουντ Ρόναλντ Πόλαρντ (Λιβ Σράιμπερ), ο οποίος, κατά την διάρκεια της συνέντευξης προτείνει στην νεαρή κοπέλα να δουν μαζί την νέα του ταινία. Η Άσλεϊ ακυρώνει το πρόγραμμα που είχε με τον Γκάτσμπι και ακολουθεί στο στούντιο τον σκηνοθέτη, εκτιμώντας πως είναι μια σπουδαία στιγμή της ζωής της.

Ο Γκάτσμπι βγαίνει μόνος του βόλτα στην Νέα Υόρκη και ως πρωταγωνιστής σε μια πειραματική ταινία φίλου συναντά την αδελφή μιας πρώην κοπέλας του, την Σάνον (Σελίνα Γκομέζ). Όλα τα σχέδια της Άσλεϊ και του Γκάτσμπι  θα ανατραπούν για τα καλά και θα περάσουν ο καθένας μόνος του τις επόμενες ώρες περιπλανώμενοι στην βροχερή πόλη συναντώντας διάφορους ανθρώπους. Στη διάρκεια αυτής της περιπλάνησης στην Νέα Υόρκη οι δυο νέοι θα μάθουν πολλά περισσότερα από αυτά που φαντάζονταν.

Κατόπιν της αναζωπύρωσης των καταγγελιών της θετής κόρης του Γούντι Άλεν, που ισχυρίζεται ότι την κακοποιούσε σεξουαλικά σε ηλικία επτά ετών και την κατακραυγή των πρωταγωνιστών της ταινίας: Τίμοθι Σαλαμέ και Ρεμπέκα Χολ ως προς την αισχρή συμπεριφορά του Άλεν στην κόρη του – δήλωσαν ότι μετάνιωσαν για την συνεργασία τους με τον γνωστό σκηνοθέτη, δωρίζοντας μάλιστα τις αμοιβές τους από την ταινία σε μη κερδοσκοπικές οργανώσεις – η παραγωγός εταιρία Amazon, έβαλε την ταινία στα αζήτητα για να μην πιάσει πάτο στο box office. Τελικά, η ταινία αγοράστηκε από μια ευρωπαϊκή εταιρία διανομής και έτσι «ξεκλείδωσε» η προβολής της, τουλάχιστον για την Ευρώπη.

Και να μην απελευθερωνόταν η τελευταία ταινία του Άλεν σε ευρωπαϊκό δίκτυο προβολής δεν θα χάναμε κάτι το σπουδαίο. Ο σκηνοθέτης επαναλαμβανόμενος οικτρά στα γνωστά, ρομαντικά και αγαπησιάρικα κλισέ του περί Νέας Υόρκης και με τον νεαρό πρωταγωνιστή και υποψήφιο για Όσκαρ Τίμοθι Σαλαμέ στο «Να με Φωνάζεις με τ’ Όνομά σου» να παίζει λες και είναι ο Γούντι Άλεν σε ηλικία 24 χρόνων δεν παραδίδει κάτι το καινούργιο και ενδιαφέρον.

Βαρετό μέχρι εξάντλησης, κοινότυπο μέχρι αηδίας, με σπαρτιάτικο σενάριο στο όριο του ανέμπνευστου, η ταινία είναι ένα πρόχειρο κολάζ από «Νευρικό Εραστή», «Μανχάταν» και «Ημέρες Ραδιοφώνου». Ούτε η εξαιρετική φωτογραφία του μετρ Στοράρο σώζει την κατάσταση.

Η τελευταία μεγάλη και εμπνευσμένη ταινία του Άλεν, προσωπική εκτίμηση αυτή, είναι το «Μια Νύχτα στο Παρίσι» (2011). Από εκεί και έπειτα γινόμαστε θεατές των επαναλαμβανομένων γεροντικών εμμονών του Γούντι.