fbpx

banner αεροδρομίου

 

«Μεσοκαλόκαιρο»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Midsommar)

 

 

 

  • Είδος: Τρόμου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α., Σουηδία (2019)
  • Σκηνοθεσία : Άρι Άστερ
  • Με τους: Φλόρενς Που, Τζακ Ρέινορ, Γουίλιαμ Τζάκσον Χάρπερ
  • Διάρκεια: 147’
  • Διανομή: Tanweer

Η Ντάνι (Φλόρενς Που – καταπληκτική!) και ο Κρίστιαν (Τζάκ Ρέινορ – καλός) είναι ένα νεαρό ζευγάρι από την Αμερική, του οποίου η σχέση είναι υπό διάλυση. Μετά από μία οικογενειακή τραγωδία (η αδελφή της αυτοκτονεί στο σπίτι σκοτώνοντας τους γονείς της), γεγονός που ταράζει την Ντάνι, το πένθος τους φέρνει πάλι κοντά. Η αγοροπαρέα του Κρίστιαν έχει κανονίσει να ταξιδέψει στην Σουηδία την περίοδο των λευκών νυχτών για να παραστούν στις γιορτές του θερινού ηλιοστασίου ενός απομονωμένου χωριού που πιστεύει στα παλαιά έθιμα. Η Ντάνι για να είναι μαζί με τον Κρίστιαν αυτοπροσκαλείται.

Αυτό που ξεκινάει σαν μία ανέμελη καλοκαιρινή περιπέτεια σε ένα ηλιόλουστο, φυσικό καταφύγιο στα βορειοευρωπαϊκά δάση, λαμβάνει άλλη τροπή, όταν οι φιλόξενοι, χαμογελαστοί κάτοικοι, οι ντυμένοι στα λευκά με τα πλεγμένα στεφάνια λουλουδιών στα μαλλιά προσκαλούν τους καλεσμένους να συμμετέχουν σε εορτασμούς που μεταμορφώνουν αυτόν τον παράδεισο σε ένα όλο και πιο ανησυχητικό και ενοχλητικό μέρος.

Τόση νοσηρότητα και τόσο τρόμο κάτω από τον έντονο, γεμάτο ζωή και ομορφιά, δυνατό ήλιο πρώτη φορά έχω δει. Πιστέψτε με, είναι φοβερό, πανδύσκολο το μέσο που επιλέγει ο σκηνοθέτης για να εκφράζει το απόλυτο σκότος να είναι η φωτεινότητα του ήλιου. Μόνο από αυτό το σκεπτικό, την ασύλληπτη ιδέα και την άκρως στυλιζαρισμένη υλοποίηση της, όλες οι ταινίες τρόμου ξαφνικά γίνονται αλοιφή για τα μπρούτζα.

Τρανή και απέραντη η κινηματογραφική νίκη του Άρι Άστερ στην δεύτερη ταινία του, που κατάφερε να μας ρίξει από το βροχερό, μουντό και καταθλιπτικό άστυ, απαζάρευτα στα κατάφυτα, πολύχρωμα χωράφια, στα λουσμένα από το εκρηκτικό, καλοκαιρινό, βόρειο, σουηδικό φως και να γίνουμε μάρτυρες της πιο αλλόκοτης ιστορίας τρόμου, που δεν μοιάζει με καμιά άλλη. Η ψίχα της ταινίας είναι ανελέητα τρομακτική και ο σφυγμός της, που κτυπάει στην καρδιά της κοινωνικότητας, αγγίζει τα όρια του εμφράγματος. Πολλά χρόνια είχα να δω τέτοια δύναμη και ένταση σαν να βρισκόμουν εκεί, στις τελετές τους, στις μυήσεις τους, καταλυμένος από την ανικανότητα της απόδρασης, της φυγής για να σωθώ, ω δαίμονα. Απίθανο!

Το έγραψα παρακολουθώντας πέρσι την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία με τον τίτλο: «Η Διαδοχή» (Hereditary), το πόσο εντυπωσιακός, σωστός και ευφυής είναι αυτός ο 33χρονος σεναριογράφος και σκηνοθέτης που ακούει στο όνομα Άρι Άστερ και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Όσο συγκρατημένος ήμουν στο ντεμπούτο του σε μεγάλου μήκους, η δεύτερη κατά σειρά ταινία του με κέρδισε καθολικά.

Ξεκινώντας από την παραλυτική φωτογραφία του 40χρονου, Πολωνού Πάβελ Πογκορζέλσκι και την μυσταγωγική μουσική να σου ξεριζώνει τρίχες, δια χειρός του 35χρονου, Άγγλου Χάξαν Κλοκ (κατά κόσμο Μπόμπι Κρλιψ), το σκηνικό που προτείνει ο ταλαντούχος Άστερ μοσχοβολά σεβεντίλα από την κορυφή έως τα νύχια των κάτω άκρων. Δική του σύνθεση μυθολογίας, δικός του σκοτεινός κόσμος ενταγμένος στην λάμψη του ηλιακού φωτός. Νέοι δημιουργοί στο set απόλυτα συγκεντρωμένοι, ολοκληρωτικά εμπνευσμένοι σε μια πρωτοποριακή δημιουργία στο βασανισμένο είδος του τρόμου γεμάτη φρεσκάδα και ήλιο.

Η δε 23χρονη, Αγγλίδα Φλόρενς Που, αυτό το εξαιρετικό πλάσμα, η ηθοποιός που μας καθήλωσε το 2016 ως σύγχρονη «Λαίδη Μάκμπεθ» στην ταινία του Γουίλιαμ Όλντροϊντ, είναι ό,τι καλύτερο ως επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Ντάνι. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι μια χαρά βέβαια για τους ρόλους που έχουν αναλάβει από τον Άρι Άστερ και είναι ρόλοι έντεχνα αφομοιωτικοί στο σεναριακό, νοσηρό περιβάλλον που ταξιδεύει μοναδικά η Που.

Επίσης δύσκολο ως θέση δράσης στην αφήγηση, ώστε να αποδοθεί σωστά το στοιχειωμένο new age πνεύμα του έργου, που φλερτάρει πρόστυχα και αναιδέστατα τον απολυταρχισμό του 21ο αιώνα, θυμίζοντας άλλες σκοτεινές εποχές. Δεν έχει να κάνει με τις ανόητες, εφηβικές ταινίες τρόμου, τα splatter με τα προβλέψιμα, σαχλά jump scares. Το «Midsommar» εργάζεται σε άλλα επίπεδα, εσωτερικά και μύχια, βανδαλίζοντας ξενδιάντροπα την ψυχοσύνθεση και την ανάγκη του αδαή, δυτικού ανθρώπου για αλήθειες και νοητική κάθαρση. 

Μοναδική ταινία, που τα  147 λεπτά του χρόνου προβολής της σε έχει συνεχώς στην πρίζα. Αρχικά στο δυτικό, αστικό τοπίο της αποδεκατισμένης μεγαλούπολης με τις αυτοκτονικές τάσεις των ανθρώπων, ως αποτέλεσμα της μοναξιάς, της αδιαφορίας, τον φιλοτομαρισμό στο βασίλειο της αβεβαιότητας – εύστοχο ως κοινωνικό σχόλιο του Άστερ – και στην συνέχεια στην απλωσιά της εκπάγλου ομορφιάς φύσης και τις διάφορες, παγανιστικές αιρέσεις που τιμούν την μάνα Γη και τα δώρα της με ανταλλάγματα, αλλά και την χρήση ψυχότροπων, φυτικών ουσιών, εν είδει παγιδευτικού σαμανισμού …. Αν είναι δυνατόν! Πρώτα απ΄ όλα τα ανταλλάγματα είναι η ισοπέδωση του ανθρώπινου εγωισμού, η εξάλειψη του φόβου του θανάτου για να μετασχηματιστεί ξανά ο ανυπεράσπιστος άνθρωπος σε σκλάβο άλλων πεποιθήσεων. Ο διττός ορισμός της ανελευθερίας στην ταινία βρήκε τον καλύτερο αφηγητή της.

Ως νέος θεός του πολέμου, ο Άστερ, βεβηλώνει μεσοκαλοκαιριάτικα κάθε τι που ποτέ δεν αφυπνίζεται για να το στείλει καρσί και αδιάβαστο στον Άδη. Καθηλωτικό, ευφυές, απλά έξοχο!