fbpx

«Μαύρη Τρύπα»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(High Life)

 

  • Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας
  • Παραγωγή: ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Κλερ Ντενί
  • Με τους: Ρόμπερτ Πάτινσον, Ζιλιέτ Μπινός, Αντρέ Μπέντζαμιν, Μία Γκοθ
  • Διάρκεια: 110΄
  • Διανομή: Spentzos Film

Πολύ μακρινό διάστημα. Σκάφος με πλήρωμα, που αποτελείται από κακοποιούς βαρυποινίτες τοποθετημένους ως πειραματόζωα σε μια αποστολή –ταξίδι σε μαύρη τρύπα, όπου βέβαια δεν υπάρχει επιστροφή. Ο Μόντε (Ρόμπερτ Πάτινσον – προσπαθεί ακόμα να πείσει το κοινό με art ταινίες) και η κόρη του Γουίλοου, η οποία γεννήθηκε κατά την διάρκεια του ταξιδιού, ζουν στο διαστημόπλοιο σε απόλυτη απομόνωση.

Ο Μόντε είναι ο άντρας που η αυστηρή αυτοπειθαρχία του στέκεται ασπίδα ενάντια σε κάθε επιθυμία, φροντίζοντας το βρέφος αρχικά, την μικρή στην συνέχεια, την κοπέλα αργότερα, καθώς τα χρόνια περνούν, ως πατέρας, ενάντια στην θέληση του.

Κι αυτό γιατί το σπέρμα του Μόντε χρησιμοποιήθηκε κρυφά από την ψιλο-επαρμένη γιατρό Ντιμπς (Ζυλιέτ Μπινός – ανέπαφη με τις αισθήσεις του θεατή), που την είδε θεά και συνοδεύει τους κακοποιούς-πειραματόζωα στο ταξίδι, γονιμοποιώντας το ωάριο της νέας γυναίκας, επίσης βαρυποινίτισσας, που την γέννησε, μέλος και αυτή του πληρώματος.

Στο σκάφος, τελικά, έχουν απομείνει μόνο ο πατέρας και η ενήλικη κόρη, ενώ το διαστημόπλοιο στο μακροχρόνιο ταξίδι του προσεγγίζει την μαύρη τρύπα δίχως επιστροφή στην οποία ο χώρος και χρόνος δεν υπάρχουν.

Είναι από τις ταινίες που η σεναριακή ιδέα κάλλιστα καλύπτεται σε χρόνο λιγότερο των 15 λεπτών. Κι όμως, η 73χρονη Γαλλίδα σκηνοθέτις Κλερ Ντενί (της οποίας το συνολικό έργο με αφήνει παντελώς αδιάφορο), έπειτα από την προπέρσινη κάτω του μετρίου «Λιακάδα Μέσα Μου», πάλι με την Μπινός, καταφέρνει στην πρώτη αγγλόφωνη ταινία της να δημιουργήσει το απόλυτο χάος των 110 λεπτών, αδυνατώντας να προσαράξει με σοβαρότητα στους πάμπολλους όρμους των θεμάτων που υποτίθεται την βασανίζουν, κι εμάς μαζί. Εν τω μεταξύ, εν μέσων των συνεντεύξεων, που αραδιάζει δεξιόθεν και αριστερόθεν στον διεθνή Τύπο, που την ασημοστολίζουν, δίνει απλόχερα εξηγησούλες από την πλοκή στους υποψήφιους θεατές της τελευταίας δημιουργία της, εν είδει λυσαρίου και σημειώσεων.

Στο αστροσκάφος κατσαρόλα της Γαλλίδας ρίχνονται χύδην η σεξουαλικότητα, ο έρωτας, το άγνωστο, η δεύτερη ευκαιρία ζωής, η αγάπη, η δημιουργία, ο θάνατος και με την γνωστή εικονολαγνεία και άποψη του «auteur» (διάολε, τελικά είναι τεράστια η «μαύρη τρύπα» της  σύγχρονης, κινηματογραφικής καλλιτεχνίας… το διάστημα άραγε τι το ήθελε, αφού Ταρκόσφσκι εις στο θέμα!), τα ατελείωτα flashblack (για να δομηθεί κάπως το σενάριο), άπαντα να καταλήγουν κουραστικά και χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας στον αγύριστο. Η Ζιλιέτ Μπινός ακολουθώντας τελετουργικά τα χνάρια του συμπατριώτης της μαϊντανού Ζεράρ Ντεπαρντιέ, διαμορφώνεται αργά και σταθερά ως το αρωματικό δενδρολίβανο της γαλλικής παραγωγής.

Ο δε Ρόμπερτ Πάτινσον  – από την βρικολακίστικη, ανόητη τριλογία έχει να δει επιτυχία – συνεχίζει και επιμένει σε καλλιτεχνίζουσες, ημι-ανεξάρτητες, «ψαγμένες» παραγωγές άνευ κινηματογραφικής διαχρονικότητας. Ευελπιστούμε στην καινούργια ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν που βρίσκεται στα σκαριά μπας και δει άσπρη μέρα ο νέος. Beam me up, Scotty…ταχύτατα!!!