fbpx

banner αεροδρομίου

 

«Λίλιαν»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Lillian)

 

 

  • Είδος: Δραματικό road movie
  • Παραγωγή: Αυστρία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Αντρέας Χόρβαθ
  • Με τους: Πατρίσια Πλάνικ
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Ama Films
  • Η ταινία προβάλλεται στους κινηματογράφους: «Άστυ» (Κοραή 4) και «Πτι Παλαί» (Ριζάρη 24)

Η Ρωσίδα Λίλιαν (Πατρίσια Πλάνικ  – καταπληκτική!) βρίσκεται στην Νέα Υόρκη με ληγμένη την βίζα, δίχως χρήματα, ανέστια και μη έχοντας άλλη επιλογή, αποφασίζει να επιστρέψει στην Ρωσία με τα πόδια. Χωρίς να γνωρίζει την γλώσσα αποφασίζει να διασχίσει τις μεσοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες ώστε να φτάσει βόρεια, στον Καναδά και από εκεί στην Αλάσκα για να προσεγγίσει το στενό Μπέρινγκ και να περάσει δια θαλάσσης στην πατρίδα της, την Ρωσία.

Ένα περιπετειώδες ταξίδι, ένας υπερμαραθώνιος άνω των 5.000 μιλίων, πεζοπορώντας ολομόναχη στην άγνωστη και άγρια  φύση, ένας πραγματικά, ανθρώπινος άθλος από μια γυναίκα δίχως χρήματα, δίχως ρούχα και ανύπαρκτη την δυνατότητα επικοινωνίας, βλέποντας μόνο τον χάρτη, διασχίζει την αμερικανική ύπαιθρο του σήμερα.

Ο βραβευμένος, Αυστριακός ντοκιμαντερίστας και υποψήφιος της Χρυσής Κάμερας των Κανών για την «Λίλιαν», ο Αντρέας Χόρβαθ, ντεμπουτάρει σκηνοθετικά με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, εξαιρετικά αφιερωμένη στην πραγματική ιστορία-κατόρθωμα της εμιγκρέ Λίλιαν Άλινγκ, που το 1926 ξεκίνησε πεζή και άφραγκη από την Νέα Υόρκη, φτάνοντας μέχρι την Αλάσκα για να περάσει απέναντι στη Ρωσία, περπατώντας 30 μίλια, μέσο όρο, ημερησίως. Τα ίχνη της Άλινγκ χάθηκαν όταν έφτασε στο πέρασμα Μπέρινγκ του Ειρηνικού Ωκεανού, που χωρίζει την Αλάσκα με την Ρωσία.

Η πραγματικά πανέμορφη ταινία του Χόρβαθ φέρνει την Λίλιαν και το κατόρθωμά της στην σύγχρονη εποχή, όπου η νεαρή κοπέλα περνάει μέσα από βιομηχανικές πόλεις που φυτεύτηκαν πέριξ των τεράστιων, εργοστασιακών μονάδων στη μέση του πουθενά, να επισκέπτεται χωριά και κομητείες που μοιάζουν με φαντάσματα, ξεχασμένες και αδιάφορες, άχρωμες και σχεδόν στοιχειωμένες, παρατημένες στην τύχη τους, σαν να μην ανήκουν στον κεντρικό κορμό του αμερικανικού έθνους. Έπειτα η άγρια φύση και η φονική μαγεία των ερημικών εκτάσεων, η αντοχή, το πείσμα και η ευρηματικότητα της κοπέλας για να επιζήσει από τις αντίξοες συνθήκες και να προσεγγίσει το σημείο που δείχνει ο χάρτης, αποτυπώνονται υπέροχα από την φωτογραφία του Χόρβαθ και την μουσική που έγραψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης.

Στον δεύτερο κινηματογραφικό της ρόλο, η εκφραστικότατη Πολωνή, χορεύτρια και ηθοποιός Πατρίσια Πλάνικ, με τις μοναδικές λέξεις που εκστομίζει καθ΄ όλη την διάρκεια να είναι ένα «Yes» και ένα «Thank You», σηκώνει αποφασιστικά σύσσωμο το φορτίο της οδύσσειας, αφού όλη η ταινία είναι κρεμασμένη επάνω της.

Ο απόλυτος συμπρωταγωνιστή της είναι οι εναλλασσόμενες εικόνες της αμερικανικής υπαίθρου, συντροφιά της είναι ο κίνδυνος, η αγωνία, η αναζήτηση τροφής, καταλύματος, ένδυσης και υπόδησης. Ο δε θεατής ενημερώνεται ραδιοφωνικά, ενίοτε, για τον καιρό, ένα ωραίο τέχνασμα που προδιαθέτει για το τι θα αντιμετωπίσει η ηρωίδα. Δεν θα οδηγηθούμε στα πεδία σύγκρισης με την ταινία του Σον Πεν «Ταξίδι στην Άγρια Φύση» (Into the Wild – 2007) για τον απλούστατο λόγο, ότι τα κίνητρα είναι εντελώς διαφορετικά. Ο μεν Κρίστοφερ οδηγείται από ιδεολογία και αποφασίζει να ζήσει πρωτόγονη και μοναστική ζωή στην φύση, ενώ η Λίλιαν από ανάγκη, επιθυμεί  να επιστρέψει στον τόπο της.     

Στην ταινία δεν υπάρχει σενάριο, καθώς το ταξίδι είναι ο σκοπός και αυτός κερδίζεται από το πρώτο δεκάλεπτο, ενώ στο κεντρικό πλάνο του έμπειρου ντοκιμαντερίστα, αυτού του ιδιαίτερου road movie με αληθινό, ιστορικό υπόβαθρο, φιγουράρει μια νεαρή γυναίκα ολομόναχη να περιπλανιέται στους μικρούς και τους μεγάλους δρόμους της Αμερικής, άλλοτε με ήλιο και ζέστη, άλλοτε με βροχή, χιόνι και τσουχτερό κρύο.

Ο Αντρέας Χόρβαθ διαθέτοντας ατόφιο το ιστορικό γεγονός που αφορά την προ 100ετίας περιπέτεια της Λίλιαν Άλινγκ, ρυθμίζει έντεχνα την ιστορία και την συγχρονίζει στην εποχή μας, καταγράφοντας τις εικόνες μιας Αμερικής αφημένης στην άκρη, που προσωπικά με συνεπήρε και σαν εντολή ακολούθησα απνευστί έως το τέλος την μεγάλη διαδρομή της κοπέλας παίρνοντας μαζί μου και αφήνοντας ταυτόχρονα μύριες εικόνες.

Υπέροχες εικόνες, δύσκολες καταστάσεις, στέρεα ζητήματα που δεν άλλαξαν στο πέρασμα ενός αιώνα, όπως αυτό με τους γνήσιους Αμερικανούς, Ινδιάνους Λακότα (γνωστοί και ως Σιού), που από το 1930 βασανίζονται στα γκέτο που τους αιχμαλώτισε η κατακτητική «αστερόεσσα», κλέβοντας την γη τους. Συνταρακτική, ενδιαφέρουσα, περιπετειώδης ταινία που δεν πρέπει να χάσετε.   

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη