fbpx

banner αεροδρομίου

«Λήτης: Συνάντηση με τον Ζωντανό Θρύλο του Ελληνικού Ροκ», γράφει ο Νάσος Καββαθάς

 

 

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

«Κι αν δεν έρθουν καλύτερες μέρες, θα αγαπήσω αυτές εδώ όπως είναι» 

Είχα σκοπό να φέρω την Maggie Reilly μετά το φετεινό καλοκαίρι. Έκανα κάπως αισθητές τις προθέσεις μου και – πόσο γρήγορα συνέβησαν όλα – να, η αφίσα της. Δεν ήθελα καν να πάω.

Όμως, συμπτωματικά, μια μέρα πριν την εμφάνισή της στο «Κύτταρο» με παίρνει τηλέφωνο ο παλιός συνεργάτης και πιστός κιθαρίστας του Λήτη, ο Αργύρης ο Κιούσης. Το «Κύτταρο» είναι το 2ο σπίτι του Λήτη, εκεί συναντιόμαστε συνήθως. Εκεί, στα δεξιά απ’ το stage ως συνήθως, η ωραία μας παρέα, αυτή τη φορά με την προσθήκη κι άλλων αγαπημένων προσώπων, ο Κώστας, η Βέρα.

Φωτογραφίες: Νάσος Καββαθάς

Moonlight shadows

Η κουβέντα μας ξεκινάει ήδη, είχαμε να τα πούμε κανα δυό μήνες. Σαν οικοδεσπότης είναι ο Λήτης εδώ, λάμποντας λες μέσα στον φυσικό του χώρο, κερνάει μπύρες, εκείνος δεν πίνει πια, ένα ζωντανό, καλοδιατηρημένο παρά τις κακουχίες, άγαλμα του ελληνικού ροκ, ωραίος, στυλάτος, ευγενής, αυθεντικός. Η Maggie Reilly ξεκινάει με το «Foreign Affair». Μερικά τραγούδια μετά ο Λήτης μου λέει: «Με σεβασμό στην κοπέλα, δεν είναι ότι δεν είναι καλή, καταλαβαίνω, αλλά δε θα κάτσω μέχρι το τέλος. Να, δεν είναι το είδος που μ’ αρέσει. Εγώ μεγάλωσα με Deep Purple, Rolling Stones. Οι Led Zeppelin είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες. Κι οι Clash, μου αρέσανε».

Και μας παίρνει η μπάλα να λέμε για συναυλίες που έχουμε πάει.

«Ναι, είχα δει τον Chuck Berry τότε».

Δε θυμόμουν καν ότι είχε έρθει στην Ελλάδα ο Chuck Berry. Επικαλούμαστε κι άλλα αντίστοιχα ροκ δαιμόνια: τον Jerry Lee Lewis τότε στο Καλλιμάρμαρο, α, και τότε που πήρα συνέντευξη από τον Screaming Jay Hawkins, (την τελευταία της ζωής του!), στο πλαίσιο της ταινίας που του έκανε ο συχωρεμένος ο  Νίκος Τριανταφυλλίδης, μπήκανε και μέσα στην ταινία κάποιες απ’ τις απαντήσεις του, (‘I put a spell on me’, 2000). Έπαιξε και δυο βραδιές στο «Ρόδον». Βεβαίως κι ήταν κι ο Λήτης εκεί.

Λήτης: Είχα συναντήσει και τον John Cambell τότε, στο «Ρόδον».

Νάσος: Ναι; Του μοιάζεις! Ινδιάνος δεν ήταν;

Λ: Ναι, Ινδιάνος. Φοβερή slide κιθάρα. Ήταν τότε να ξανάρθει στο Λυκαβηττό και πέθανε, 48 χρονών.

Πριν από μερικά χρόνια ο Λήτης είχε κλονιστεί από τον πρόωρο χαμό της τότε συντρόφου του (κι από όλα τ’ άλλα μαζί) και πέρασε ένα διάστημα σε ψυχική κατάπτωση, νοσηλευόμενος μάλιστα για κάμποσο καιρό. Άτρωτος, επέστρεψε στη ζωή και στη δράση. Τα καλά του νέα μου είχαν δώσει αληθινή, εύφορη χαρά.

2017: Το comeback στο «Κύτταρο»

Έκανα το comeback το 2017, εδώ στο Κύτταρο, μαζί με όλες τις άλλες μπάντες, sold out. Κι από τότε πολλές εμφανίσεις, Αθήνα και επαρχία. Το 2018 στο «Αν», που κατέβασα και τα παντελόνια μου και έφτασαν να γράφουν στην Espresso, να λένε στις κατινο-εκπομπές και να γίνεται viral.

Ο Λήτης φεύγει λίγο πριν το encore της Maggie Reilly με το «Moonlight Shadow». Σε λίγη ώρα συνεχίζουμε τη συζήτηση στο σπίτι του, σε απόσταση περπατήματος από το «Κύτταρο». Συνεννοούμαστε πως θα ανταλλάξουμε υλικό, φωτογραφίες, μέσω του γιου του του Φίλιππου.

Δεν είμαι όμως ένας που να κάτσω και να κολλήσω σ’ έναν υπολογιστή. Θέλω να ζήσω, να ανασάνω, να μυρίσω τη ζωή γύρω μου, να βγω έξω να τη ζήσω με ανθρώπους. Να, τις προάλλες κάναμε συναυλία, κανονική μπάντα, εδώ, στην Αχαρνών, έξω από ένα μανάβικο(!). Ήρθανε κανάλια, μαζεύτηκε κόσμος, έκλεισε ο δρόμος. Σας έκανε διάσημους λέγανε στο μανάβικο.

Δε γίνεται να μην αγαπήσεις τον Λήτη, αν είσαι τυχερός και τον συναπαντήσεις στα «στραβοδρόμια» που χαρτογραφούν το χώρο στον οποίο στέκει ως ένας απ’ τους last men standing.

Ελληνικό Ροκ. Ένας Έλληνας Lemmy θα μπορούσε να πει κανείς, τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχους μυθικούς (δήθεν ή όχι) ξένους ρόκερς. Λήτης & Ιζόλδη, Λήτης & Τρυκ, Λήτης & Σκιάχτρα.

Εδώ και χρόνια «Πρύτανης» του Streetwise University όπως λέω, φίλος και συνδημιουργός με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον Νικόλα Άσιμο, τον Τζίμη Πανούση, τον Πουλικάκο, τον Γκαϊφύλλια, τον Σκορδίλη, τον Woody και τον Δημητράκα απ’ τους Panx Romana, (επίσης last men standing), κατά ντουζίνες μπαίνουν και βγαίνουν στη συζήτησή μας ένα σωρό άλλα ονόματα κι επώνυμα.

Δεν είναι μόνο ονόματα, είναι άνθρωποι, καλλιτέχνες, κάποιοι ποτέ δε γνώρισαν την εκτίμηση που δικαιούνται. Κάποιοι σκαιές φιγούρες. Κάποιοι καλά παιδιά. Ατέλειωτες ιστορίες, απίστευτες, αλλά πιο αληθινές απ’ ότι απίστευτες. Μιζέριες και highlights, δίπλα-δίπλα. Τότε..

«..στην επιστράτευση. Ποιόν πετυχαίνω εκεί; Τον Αντώνη τον Λόξα, τον ντράμερ της Μαρινέλλας, που έφυγε μετά Αμερική. Φτιάξαμε μουσικό σχήμα και ανεβαίνανε στα τραπέζια οι γαλονάδες».

Μπρος και πίσω στο χρόνο, το ’70 που έπαιζε μπάσο, το ’81 που βγήκε ο πρώτος δίσκος, φέτος, αύριο. Χρόνος τύπου Αϊνστάϊν, μια γλιστερή ψευδαίσθηση. Ε, βέβαια, δεν είμαστε άγνωστοι, να κάτσουμε να παριστάνουμε τον δημοσιογράφο και τον συνεντευξιαζόμενο. Λέμε για τότε, το 2006, που παίζαμε μαζί στην Κρήτη, για κοινούς φίλους και συνεργάτες, για σουρρεαλιστικές συναλλαγές με τον τύπο στο «Ελληνικόν», για αχαριστίες και για λαμπρές στιγμές. Ή στο πάλαι ποτέ «Rollers» στο Περιστέρι, όπου έπαιζε λάϊβ και υπήρχε τεράστια πίστα για roller skates.

Αν απομαγνητοφωνούσα τη συζήτηση θα θέλαμε 40 σελίδες. Τουλάχιστον. Η μεταμεσονύχτια φωτογράφιση που ακολούθησε υπό αντίξοες συνθήκες (κομμένο ηλεκτρικό), ήταν εξίσου απολαυστική εμπειρία.

Νέα τραγούδια και βιβλίο

«Έχω 17-18 καινούργια τραγούδια και τα βάζω στούντιο αυτές τις μέρες». Δράττεται της ευκαιρίας και θυμίζει κάποιες λεπτομέρειες στον Αργύρη για τις επερχόμενες ηχογραφήσεις.

«Και βέβαια, την αυτοβιογραφία μου που ετοιμάζω αυτόν τον καιρό».

Μάλιστα, αυτό είναι νέο. Αυτό θα είναι ένα βιβλίο που θα γίνει απαραίτητο στην βιβλιοθήκη για το ελληνικό ροκ. Η ευκαιρία κάποιου/ας να απολαύσει τον χειμαρρώδη, γενναίο και συνάμα χιουμοριστικό λόγο του κυρίου Νίκου Σάνη, κατά κόσμον Λήτη.

«Ήμουν αλκοολικός και γυναικάς. Ήμουν νευρικός και είμαι ακόμα. Έγραψα τραγούδια με στίχο που δεν έχει τολμήσει κανείς και μουσικά έβαζα στοιχεία πρωτοποριακά. Και ποτέ δε διαφήμισα τα ναρκωτικά».

Νέα τραγούδια και ένα βιβλίο αυτοβιογραφία λοιπόν στα σκαριά για έναν καλλιτέχνη που επανειλλημένα  πρωτοτύπησε στα ελληνικά μουσικά πράγματα. Σ’ έναν στοιχειωδώς λογικό κόσμο, το κοινό θα άκουγε, μελέταγε, διασκέδαζε με τους καλούς του καλλιτέχνες, όχι με τα διαφημισμένα «σκυλιά» κάθε λογής, παντού.

Κι αν αυτά εδώ είναι τα «dog years» για τη μουσική του mainstream, να τι λέει ο Λήτης στο βιογραφικό του σημείωμα στη σελίδα του στο facebook (https://www.facebook.com/Litisgr):

Υ.Γ.

Σχέδια για το μέλλον: Κι αν δεν έχουν έρθουν καλύτερες μέρες θα αγαπήσω αυτές εδώ όπως είναι!

Και:

Κάτι που δεν μετάνιωσα: Το ότι δεν έγινα ποτέ σκύλος κι ας πείνασα σα σκύλος…

Δικογραφία:

Ο Δράκος Του Πάρκου (Happening Records) 1981
Η Αράχνη – Γαλάζια Μηχανή  (Happening Records) 1982
Ποδανά (EMI) 1983
Χαρακίρι (Sakaris Records) 1988
Νυχτώνει (Atlantis Records) 2005
+4 Συλλογές

Χρυσοί Δίσκοι: Ούτε Τσίγκινος (Μόνο Έναν Ασημένιο της Μαμάς)
Επιτυχία στο Εξωτερικό: Ό,τι και στο Εσωτερικό
Επιτυχία στο Εσωτερικό: Ποδανά, Μαριάνα, Μπέττυ, Παπάς, Πλ. Εξαρχείων, Λίζα, Νυχτώνει