fbpx

«Κορίτσι»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Girl)

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Βέλγιο, Ολλανδία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Λούκας Ντοντ
  • Με τους: Βίκτορ Πόλστερ, Αριε Βολτχάλτερ, Ολιβερ Μπόνταρντ
  • Διάρκεια: 109’
  • Διανομή: Seven Films
  • Διακρίσεις: Αργυρή Άρκτος Καλύτερου Σεναρίου 68ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου – Βραβείο Σκηνοθεσίας της Πόλης των Αθηνών 24ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας»

Η 15χρονη Λάρα (Βίκτορ Πόλστερ – πολύ καλός) είναι αποφασισμένη να γίνει επαγγελματίας μπαλαρίνα. Με την υποστήριξη του πατέρα της, ρίχνεται στην απόλυτη μάχη. Η αγανάκτηση και η ανυπομονησία της μεγαλώνουν καθώς συνειδητοποιεί ότι το σώμα της δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του κλασικού χορού γιατί γεννήθηκε αγόρι. Καλά διαβάσατε: Αγόρι, που θέλει να γίνει κορίτσι-μπαλαρίνα….

Απλοϊκή κινηματογράφηση, άνευ σπουδαίων σκηνοθετικών ακροβασιών, με την κινούμενη κάμερα και έμφαση στο παιχνίδισμα των φωτισμών, ένεκα των πολύπλοκων συναισθημάτων του πρωταγωνιστή.  Εντός του ευγενικού, ήρεμου, μικροαστικού, απαλού, περιβάλλοντος μονογονεϊκής οικογένειας, πατέρας ταρίφας με δυο αγόρια, το μεγαλύτερο του σε ηλικία επιθυμεί δια καώς να μεταμορφωθεί χειρουργικά σε κορίτσι. Και σ΄ αυτή την επιθυμία του βράχος και στυλοβάτης, αρωγός με κατανόηση, αγάπη, συγκαταβατικότητα και απαζάρευτη υποστήριξη, στέκεται ακλόνητα ο πατέρας ταρίφας. Όλο αυτό όμως γιατί να γίνει ταινία;

Ίσως γιατί ο σκηνοθέτης θέλει να προτείνει μια εικόνα που υπάρχει έντονα στην σύγχρονη εποχή μας και η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να την δεχθεί, αλλά υπάρχει τρόπος να την αποδεχθεί.

Ερώτημα απλό: Γιατί να την αποδεχθεί η κοινωνία;

Απάντηση: Γιατί είναι μέσα στην ζωή.

Δεύτερο ερώτημα, επίσης απλό: Δηλαδή εάν ένα πρωί δω τον έφηβο γιό του γείτονά μου να με καλημερίζει ξαφνικά, χειρουργημένο σε τέλειο κορίτσι, θεωρείς, ότι θα πάω να κάψω το σπίτι του πατέρα του ή στην ήπια εκδοχή να κακοποιήσω λεκτικά ή να τραμπουκίσω (bullying λέγεται στα ελληνικά) το μεταμορφωμένο αγόρι σε κορίτσι;

Απάντηση: Ενδέχεται να γίνει αυτό όχι από εσένα, αλλά κάποιο δίποδο πιθανώς να το πράξει. Να ενεργήσει βίαια σε μια τέτοια ενέργεια, που έχει να κάνει με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα.

Προτελευταία ερώτηση: Και γιατί να το κάνει; Γιατί να ενεργήσει βίαια σε ένα τέτοιο γεγονός;

Απάντηση: Γιατί είναι απολίτιστος, αμόρφωτος, αγροίκος και δεν δέχεται το διαφορετικό.

Τελευταία ερώτηση: Εσύ αποδέχεσαι την διαφορετικότητα; Δηλαδή, αυτόν που θα αντιδράσει βίαια στο δικό σου διαφορετικό, που εδώ όπως τα λέμε, έχει μια υπέρβαση η αλλαγή φύλλου, είναι ένα πολιτισμικό σοκ.

Απάντηση: Όχι, δεν θα αποδεχθώ έναν τραμπούκο, διότι χρησιμοποιεί βία, κάτι που στην διαφορετικότητα του άλλου ανθρώπου δεν υφίσταται. Άλλωστε όσο αφορά την ανθρώπινη σεξουαλικότητα είναι ένα θέμα αυστηρά προσωπικό και δεν αφορά κανέναν παρά μόνο το κάθε συγκεκριμένο άτομο και τις επιλογές του.

Ακόμα μια ερώτηση, παρακαλώ: Δεν διαφωνώ, μόνο που γίνεται ταινία και μάλιστα με ένα εντελώς ξεχωριστό τρόπο. Το «Κορίτσι» προέρχεται από αξιοπρεπές, υγιές περιβάλλον, με τον τέλειο εργαζόμενο, ταξιξή  πατέρα, απουσία μητέρας, που δεν γνωρίζουμε τι και πως, στην ήρεμη αστική ζωή, κάνει μπαλέτο, πάει σχολείο, βέβαια δεν έχει φίλες ή φίλους και δεν εκπορεύεται από το περιθώριο, τα πρεζόνια, την αντίδραση, τις κραγμένες τραβεστί που κάνουν πιάτσα, προγκάνε και άλλα ακραία. Πρώτη φορά αντικρίζουμε κινηματογραφικά τέτοιο διάκοσμο σε αυτού του είδους την θεματική. Θεωρείς, ότι το θέμα της ταινία είναι διδασκαλία, ας πούμε, για το πως πρέπει ο σημερινός, πολιτισμένος» άνθρωπος να συμπεριφέρεται στην σεξουαλική διαφορετικότητα και στις επιλογές των ανθρώπων;

Απάντηση: Είναι αγγελικά πλασμένη η ατμόσφαιρα, εκτός ενός σημείου μπούλινγκ, αλλά και αυτό εξ΄ απαλών ονύχων κινηματογραφείται. Κατά τα άλλα μοιάζει κάπως διδακτική, αλλά έχει σημασία;

Απάντηση: Όχι καμιά, απλά συζήτηση κάνουμε. Η νομενκλατούρα του υπαρκτού σοσιαλισμού της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ., φιλμάριζε ταινιάκια διαφημίζοντας τον πολίτη μέσα στην χαρά, στο σφρίγος, στο ιδανικό περιβάλλον αγάπης, συνεργασίας, ελευθερίας, ασφάλειας, κατανόησης και επιβράβευσης, πάντα με τις ευλογίες του καθεστώτος. Ήταν όμως αλήθεια όλα αυτά;