fbpx

banner αεροδρομίου

«Καπερναούμ»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Capernaum)  

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Παραγωγή: Λίβανος, Γαλλία, ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ναντίν Λαμπακί
  • Με τους: Ζαΐν Αλ Ραφέεα, Γιορντάνος Σιφεράβ, Μπολαγουατιφέ Τρέζερ Μπανκολέ
  • Διάρκεια: 126’
  • Διανομή: Rosebud 21 – Seven Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο Κριτικής Επιτροπής και Οικουμενικό Βραβείο στο Φεστιβάλ Καννών

Η θρησκευτική ιστορία, κατά τα γραφάς όπως συνηθίζουμε να λέμε, αναφέρει ότι στην Καπερναούμ ο μεσσίας έκανε θαύματα, θεραπεύοντας έναν δαιμονισμένο και έναν παραλυτικό. Στην «Καπερναούμ» της Ναντίν Λαμπακί, όμως, επικρατεί το χάος βασιλεύει ο κίνδυνος, οι φτωχοί μετανάστες, τα παντρολογήματα άγουρων, μικρών κοριτσιών με εύρωστους, οικονομικά ηλικιωμένους άνδρες, οι κλοπές τροφίμων από ανήλικους, η αλητεία, η παιδική θνησιμότητα, το σημαντικό «χαρτί» που πιστοποιεί ότι είσαι εσύ, η εκμετάλλευση ανηλίκων, η ένδεια, η ανυπαρξία, δηλαδή, ένας εμετικός κόσμος γεμάτος τρόμο, θλίψη, πόνο, θάνατο…Oh dear Jesus were are you?

Ταινία γροθιά στο στομάχι, καθώς μοιράζεται τεχνικά ανάμεσα στην μυθοπλασία και στην ντοκιμαντερίστικη καταγγελία, ένα καλοφτιαγμένο doc fiction, αφού όλοι οι πρωταγωνιστές είναι ερασιτέχνες. Όσα μας αφηγείται στο σενάριο της η πανέμορφη Λιβανέζα Λαμπακί είναι όλα αλήθεια και γίνονται ακόμα πιο ρεαλιστικά στον φακό της με την συμμετοχή του άφθαστου 10χρονου ή 12χρονου – ποιος γνωρίζει άλλωστε την ηλικία του – ερασιτέχνη ηθοποιού Ζαΐν Αλ Ραφέεα στον ρόλο του τρομερού Ζαΐν, που μας βουτάει στην σκατότρτυπα της μεγαλούπολης χωρίς ανάσα, εκεί που συμβαίνουν τα αδιανόητα.

Στενάχωρη, πραγματικά, ταινία, αλλά τόσο ρεαλιστικά φτιαγμένη, που σηκώνεσαι από το κάθισμα και ο κόμπος στο υπογάστριο έχει εξαπλωθεί πάνω από τον πυλωρό να καταλαμβάνει το μισό στέρνο. Τα έχουμε ακούσει, πήραμε γεύσεις από αναφορές δημοσιογραφικών ρεπορτάζ με θέματα που αφορούν την εκμετάλλευση ανήλικων ανθρώπων, αλλά τούτο εδώ ξεπερνάει κάθε όριο. Και, ω δαίμονα, είναι πέρα ως πέρα αληθινό, άνευ υπερβολών και τονωτικών ενέσεων. Είναι γυμνό, σκληρό, κολασμένα απάνθρωπο. Είναι και η απίστευτη φάτσα του Ζαΐν (στην πραγματικότητα είναι πρόσφυγας από τη Συρία και βρίσκεται στον Λίβανο για να γλιτώσει από τον πόλεμο στην χώρα του και ζει τα τελευταία 8 χρόνια σε πολύ δύσκολες συνθήκες), που αυτό το απίθανο, βρώμικο, λασπωμένο «μούτρο» με το βλέμμα φάρο σε τσαλακώνει πιότερο, είναι το ασμίλευτο της ερμηνείας του, είναι η τρεχάλα του για να μείνει ζωντανός, να επιβιώσει.

Έντονη και αξιόλογη η δουλειά της 45χρονης  Ναντίν Λαμπακί στην τέταρτη κατά σειρά ταινία της («Caramel», «Όταν Θέλουν οι Γυναίκες», «Ριο Σε Αγαπώ»), που σε αφήνει εντελώς εκτεθειμένο, ανυπεράσπιστο στην σύγχρονη ύβρη να σιχτιρίσεις ανερυθρίαστα το ανθρώπινο είδος. Μικροί άνθρωποι βάναυσα χυμένοι στο μολυσμένο ποτάμι της «μοντέρνας» κοινωνίας ανακαλύπτουν τις διόδους επιβίωσης μιας δολοφονικής καθημερινότητας χωρίς παρών. Ξεναγός μας ο Ζαΐν, ο αφανής ήρωας των αποτυχημένων κοινωνιών, ο άξιος εκπρόσωπος των κακοποιημένων και των παραμελημένων μικρών ανθρώπων στον πλανήτη,  που τον διάλεξε η Λαμπακί ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους υποψήφιους πιτσιρικάδες του δρόμου.

Και αυτός ο μικρός, ατίθασος Ηρακλής επαναστατεί και σέρνει την αδιάφορη οικογένεια του στο δικαστήριο κατηγορώντας τους γονείς του για έλλειψη αγάπης, προστασίας, θέτοντας το ουράνιο ερώτημα: «Γιατί με φέρατε στην ζωή, αφού δεν μπορείτε να με φροντίζετε;» Μοναδικό!!!!

Αξίζει να παρακολουθήσετε την ταινία παρότι είναι σκληρή η αφήγηση της και τα γεγονότα σε καταβάλουν, όμως γύρω από το πηχτό σκοτάδι του αφανισμού που τυλίγει την παιδική αθωότητα, η Ναντίν Λαμπακί διακριτικά αφήνει αμυδρά να διαφαίνεται ένα χρυσαφένιο ένδυμα προστασίας πλεγμένο με νήματα τρυφερότητας, δύναμης και ανθρωπιάς σαν την αθέατη αρματωσιά σπουδαίου, αθάνατου ήρωα.

Λίβανος, αίθουσα δικαστηρίου. Ο 12χρονος Ζαΐν πρόσφυγας από τη Συρία, παρουσιάζεται ενώπιον του δικαστή, ο οποίος τον ρωτάει γιατί θέλει να μηνύσει τους ίδιους του τους γονείς. «Επειδή με έφεραν στον κόσμο!», απαντάει o μικρός, κάνοντας έτσι την δική του επανάσταση απέναντι στους γονείς του για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους, για την παντελή αδυναμία τους να του παρέχουν ελάχιστη φροντίδα, βοήθεια και προστασία.

Αντιμέτωπος με αδιανόητες δυσκολίες και εμπόδια, ο μικρός Ζαΐν θα ξεκινήσει ένα απίστευτο, γεμάτο δυσκολίες ταξίδι για να αναζητήσει την δική του ταυτότητα, μέσα στον αμείλικτο κόσμο που έχουν φτιάξει γι’ αυτόν οι μεγάλοι.

Και για το ρεπορτάζ του θέματος να αναφέρουμε, ότι δύο μέρες μετά την ολοκλήρωση του Φεστιβάλ Καννών και την βράβευση της ταινίας, η παραγωγή πληροφορήθηκε ότι ο Ζαΐν και η οικογένειά του θα μετανάστευαν στη Νορβηγία. Πλέον, εκείνος και τα αδέρφια του πηγαίνουν σχολείο, ενώ ολόκληρη η οικογένεια πήρε νορβηγική υπηκοότητα.

Ζουν σήμερα σε ένα όμορφο διώροφο σπίτι με κήπο, που έχει θέα την θάλασσα, και συμμετέχουν σε ένα ειδικό πρόγραμμα ένταξης για να μάθουν νορβηγικά και να προσαρμοστούν στην κουλτούρα της χώρας.

Η ταινία της Ναντίν Λαμπακί είναι υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας με πολλές πιθανότητες να το κερδίσει, από τους εξ΄  ίσου υπέροχους «Κλέφτες Καταστημάτων».