fbpx

banner αεροδρομίου

 

«Κάποτε στο… Χόλιγουντ»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Once Upon a Time… in Hollywood)

 

 

  • Είδος: Κουέντιν Ταραντίνο
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Κουέντιν Ταραντίνο
  • Με τους: Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, Μπραντ Πιτ, Μάργκο Ρόμπι, Αλ Πατσίνο
  • Διάρκεια: 161’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Στο Λος Άντζελες του 1969 τα πάντα είναι ρευστά και όλα αλλάζουν. Ο πρώην επιτυχημένος και νυν ξεπεσμένος, τηλεοπτικός αστέρας Ρικ Ντάλντον (Λεονάρντο ΝτιΚάπριο – θαυμάσιος!!!), που πρωταγωνιστούσε χρόνια στην γουέστερν σειρά «Bounty Law», των δεκαετιών ΄50 και ΄60, αλλά και ο επί πολλών χρόνων κασκαντέρ του, ήρωας του πολέμου, φίλος και ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές, Κλιφ Μπουθ (Μπραντ Πιτ – εξαιρετικός!!!) προσανατολίζονται προς στη νέα εποχή, που προστάζει η βιομηχανία του θεάματος και την οποία με δυσκολία αναγνωρίζουν πια.

Στην γειτονιά του ηθοποιού Ρικ Ντάλντον, δίπλα στο σπίτι του, στο 10050 Σιέλο Νράιβ του Μπένετικτ Κάνιον στην δυτική πλευρά του Λος Άντζελες, μετακομίζει το ζεύγος Ρομάν Πολάνσκι και Σάρον Τέιτ (η υποψήφια για Όσκαρ Μαργκότ Ρόμπι – μετά από δυο δυνατές ερμηνείες στις ταινίες: «Εγώ η Τόνια» και «Μαίρη, Η Βασίλισσα της Σκοτίας» εδώ είναι μια αέρινη figurant χωρίς να λέει πολλά), για να ζήσουν στην καρδιά του πολύβοου Χόλιγουντ των πάρτι και των ευκαιριών.

Ο νεαρός, Γάλλος «δανδής» σκηνοθέτης Πολάνσκι έχει γυρίσει «Την Νύχτα των Βρυκολάκων» (1967) και «Το Μωρό της Ροζ Μαρί» (1968), καθιερώνοντας τον στους σημαντικούς, νέους σκηνοθέτες της γενιάς του. Η αιθέρια, ξανθιά, Τεξανή Σάρον Τέιτ, το μοντέλο με την εύθραυστη, την διάφανη ομορφιά που μπήκε στο χώρο του κινηματογραφικού θεάματος με τις ταινίες «Η Νύχτα των Βρυκολάκων» και «Η Κοιλάδα με τις Κούκλες» (1967),  έχει τελειώσει τα γυρίσματα της κομεντί με πρωταγωνιστή τον Ντιν Μάρτιν: «Τα Μυστικά των Κατασκόπων» («The Wrecking Crew», 1968) και οι σινεκριτικοί ρίχνουν αχόρταγα τα βλέμματα τους επάνω της.

Ο ανασφαλής, ηθοποιός Ρικ και ο αφοσιωμένος κασκαντέρ του Μπουθ, ως τηλεοπτικά υποπροϊόντα μιας άλλης εποχής προσπαθούν να διασχίσουν τον δίαυλο με τις καταιγιστικές εξελίξεις στην βιομηχανία του κινηματογράφου και να συμμετέχουν στις μεγάλες αλλαγές, τις πιο καλλιτεχνικές και χίπικες, θεωρώντας ότι μάλλον, χάνουν το τρένο.

Η γειτόνισσα του Σάρον Τέιτ είναι έτοιμη για να την αγκαλιάσει θερμά η νέα φόρμα πραγμάτων της κινηματογραφικής Εδέμ, ενώ στο «σπίτι της αγάπης», όπως αποκαλούσε την νέα κατοικία της στο Λος Άντζελες, θα φέρει στον κόσμο των ανθρώπων τον καρπό του έρωτα της με τον σκηνοθέτη Ρομάν Πολάνσκι.     

Ώριμος κινηματογραφικά ο Ταραντίνο στην ένατη κατά σειρά ταινία του αφηγείται ένα παραμύθι με πραγματικούς και επινοημένους ήρωες, δροσίζοντας τις κινηματογραφικές μας μνήμες με ολόφρεσκο νερό αθωότητας και άκρατης ευαισθησίας.

Μια ταινία δίχως σενάριο κατά βάση λειτουργεί ερευνητικά, νοσταλγικά σαν ντοκιμαντέρ με πρωταγωνιστή το ίδιο το θέαμα, ως περιοδεύοντα προσκυνητή που επιστρέφει στον ιερό τόπο της ψευδαίσθησης για να αποτείνει φόρο τιμής στο τέμπλο του ονειρικού σκηνικού με βαθύ σεβασμό και εκτίμηση σε εκείνο που χάθηκε και δεν υπάρχει πια.

Ο Ντι Κάπριο και ο Πιτ είναι οι δυο φωτεινές σκιές μιας εποχής που η λαϊκή ψυχαγωγία, όπως είναι το σινεμά, βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος, διανύοντας σοβαρότατη υπαρξιακή κρίση στο μέχρι τότε κινηματογραφικό μοντέλο της υπερβολής και της χλιδής. Είναι υπέροχοι και οι δυο τους και οι ρόλοι τους κινούνται σαν ηλεκτρόνια σε πρώτο και δεύτερο επίπεδο της ταινίας. Είναι οι μορφές του παρελθόντος που ξεθωριάζουν από την ανασφάλεια σε ένα κόσμο που η πολιτισμική ταυτότητα του αμερικανικού έθνους κομματιάζεται για μια φορά ακόμα στην εύφορη γη των ευκαιριών.   

Απαράμιλλη ατμόσφαιρα εποχής (καταπληκτική η φωτογραφία του βετεράνου Ρίτσαρντ Ρίτσαρσον), αναπλάθοντας ταυτόχρονα σημαντικά γεγονότα που καθιέρωσαν το φινάλε της σημαντικής, χολιγουτιανής περιόδου των σίξτις, ο Ταραντίνο λειτουργεί πίσω από την κάμερα ως ιστοριογράφος και συνάμα ως νοσταλγός. Δεν είναι άλλωστε πρωτόγνωρο φαινόμενο στο σινεμά του Κουέντιν, να «δαχτυλίζει» καταλυτικά τη ιστορική ροή μιας χρονικής περιόδου, σημαδεμένης καίρια από συμβάντα που καθιέρωσαν ένα εντελώς διαφορετικό, κοινωνικό και ιστορικό στάτους.

Το 2009 με την ταινία «Άδωξοι Μπάσταρδη» αποφάσισε να δολοφονήσει τον Αδόλφο Χίτλερ μέσα σε ένα κινηματογράφο του Παρισιού υπογράφοντας την δική του, προσωπική λήξη του δεύτερου μεγάλου πολέμου. Έτσι και εδώ, ο πολυπράγμων σκηνοθέτης ως απάντηση στο «Helter Skelter» και στην πιο διάσημη νεολαιίστικη «οικογένεια» του μηδενισμού, στην εκπνοή της εποχής εκείνης, χρησιμοποιεί τα πολύχρωμα και ονειρικά κάδρα της κινηματογραφικής δύναμης που ξεκίνησε να γκρεμίζει το «Bigger than Life» του αμερικανικού ονείρου. Κι όμως στην ψυχή της ταινίας εναποθέτει ως κυρίαρχο στοιχείο το ατόφιο, ανθρώπινο συναίσθημα να νικάει τους δράκους και τα σκοτεινά στοιχειά στο μαγεμένο δάσος. Το «Bigger Than Life» ενυπάρχει όμως ολοζώντανο στο μεντάλιτι του Ταραντίνο και πάλλεται ως ανήσυχο κύτταρο, κάτι που το βλέπουμε σε πλήρη ανάπτυξη σε όλες τις ταινίες του και δεν το προδίδει.

Αυτός είναι, φίλοι μου ο Κουέντιν! Θαρρώ πως δεν χρειάζεται πια την επιβεβαίωση κανενός. Είναι μια κατηγορία από μόνος του σε ένα κινηματογραφικό είδος εντελώς δικό του που το κόπιαραν δεκάδες μεταγενέστεροι δημιουργοί της 7ης Τέχνης. Είτε τον γουστάρεις ως σκηνοθέτη, είτε δεν τον γουστάρεις, ποτέ δεν σακάτεψε την υπογραφή του και φυσικά ακόμα ξέρει να αφηγείται γοητευτικές ιστορίες. Βίαιος ξε-βίαος ο κόσμος του Ταρντίνο – εδώ είναι ήρεμος και γλυκός όσο ποτέ – τα κινηματογραφικά του παραμύθια, πάντα, ξεκινούν κάπως έτσι: «Once Upon a Time… in Hollywood»!