fbpx

banner αεροδρομίου

 

«Κάποτε στη περίοδο: Μέρος Α’», της Νότας Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Κλάμα και κλάμα. Άμα σου λέω θέλω να με πιστεύεις. Με κλάμα ήρθε με κλάμα έφυγε. Θα σου τα πω όπως τα έζησα και όχι όπως θα τα έλεγαν οι γυναικολόγοι που πέρασαν από την  ζωή μου και δεν ήταν και λίγοι.

Τέλειωνα την Πέμπτη Δημοτικού, η μάνα είχε κάνει την εισαγώγα της, πως και καλά, οσονούπω θα στάζω αίμα και θα γίνω και γυναίκα. Δεν θέλω. Θέλω να τρέχω, να παίζω, να κοπανιέμαι. Ήταν απόγευμα, βγήκα απ την τουαλέτα και να σου το πρώτο κλάμα. Αίματα και την επόμενη μέρα εκπαιδευτική εκδρομή στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (εκεί θα κλειστώ για πάντα). Με τα πόδια, απ το σχολικό συγκρότημα της Γκράβας. Κόλαση.

Δεν ξέρω πόσες από σας θυμάστε εκείνες τις κουμούτσες σερβιέτες Dona mod. Στην διαφήμιση έλεγε πως έχει το σωστό μέγεθος, δίνει σιγουριά και είχε και μια τύπα με λευκά ρούχα να δουλεύει, να περπατά ανάλαφρα και να είναι πιο χαρούμενη από ποτέ. Καμιά σχέση κορίτσια. Ένας μπόγος ήταν που στην καλύτερη των περιπτώσεων σε έκανε να περπατάς σαν τον Βαμβακούλα.

Τα πρώτα χρόνια, δέκα μέρες να κρατάει αυτή η περίοδος. Ποια πρώτα χρόνια δηλαδή. Μέχρι να εικοσαρήσω τόσο κράταγε. Θα μπορούσα να γεμίζω ντεπόζιτα για τον Κόμη Δράκουλα και τις ακόλουθες του άνετα. Ο μισός μισθός του πατέρα μου – με τρεις γυναίκες στο σπίτι – έφευγε στο σερβιετικό.

Και πόνοι παιδιά. Θυμάστε αυτούς τους δύο Ολλανδούς που θέλοντας να καταλάβουν τις γυναίκες στις «δύσκολες» μέρες μα και για λόγους ισότητας (γελάσαμε!!!!!) πήγαν σε ένα φυσιοθεραπευτήριο που προσομοιώνει τους πόνους περιόδου και γέννας; Ε, μπήκαν με γελάκια και έφυγαν τρέχοντας, πετώντας καλώδια και βύσματα.  Και  νεύρα κορίτσια. Που σε πονεί και που σε σφάζει «Διαόλου ψοφίμι» που έλεγε και ο στρατηγός Μακρυγιάννης τώρα θα σου δείξω εγώ. Κάθε τέσσερις με το πολύ πέντε ώρες «κούμπωνα» ένα πονστάν με ένα μπουσκοπάν μαζί γιατί αλλιώς ήταν σαν να γεννούσα τετράδυμα για πρώτη φορά.

Έλα όμως που δεν ήταν μόνο αυτό. Όλος ο μήνας γύριζε καρουζέλ για αυτές τις μέρες. Λοιπόν, έχουμε και λέμε: πέντε μέρες πριν ενοχλήσεις στην κάτω κοιλιακή χώρα, ορμόνες που πηγαινοέρχονται και ξεσπάνε στον γκόμενο, στο μανάβη, στον οδηγό του τρόλεϊ. Φούσκωμα, πήρα δυόμιση κιλά και θα τα χάσω μόλις αδιαθετήσω. Καλώς;

Ήρθε η ρημάδα, είμαι καλύτερα, με τα παραπάνω φαρμακάκια για τις δύο πρώτες μέρες.

Α, τέλειωσε. Σε άλλες πέντε με εφτά μέρες όμως έχω ωορρηξία. Όλες μου οι φίλες απορούσαν πως την καταλάβαινα. Μα ρε κορίτσια πονάω πάλι στην αριστερή ή την δεξιά ωοθήκη, ανάλογα από πού κατέβαινε το αβγό. Αααα.

Περνούσα πέντε μέρες ωραία, σούπερ, ουαουα, τζάμάικα και φτου και πάλι απ την αρχή.

Αυτοί δεν ήταν μήνες, πάθη Αγίων ήταν.

Αγόρια να ξέρετε: ένα ζώο σαν τη γυναίκα που αιμορραγεί κάθε μήνα και δεν ρημαδοψοφολογάει, θα πρέπει να το φοβάστε.

Συνεχίζεται…