fbpx

banner αεροδρομίου

«Ιστορία … Σκέψεις στά Όρια Μεταξύ Επιτρεπτού καί Μη», γράφει ο Ανδρέας Μπλαμούτσης, ο Ευπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης,  ο Εύπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης, ο Εύπάτωρ

andblam@gmail.com

Ι    Σ    Τ    Ο    Ρ    Ι    Α    =

Ι

Τό Ι συμβολίζει τήν Ισχύ καί στήν προκειμένη περίπτωση τίς παγκόσμιες δυνάμεις, τούς φυσικούς νόμους καί κανόνες.

Σ

Το Σ συμβολίζει τήν κινητικότητα όπως ο Σάλος καί η Σελήνη (με τήν εναλλαγή τών φάσεών της)

Τ

Το Τ από τήν λέξιν τύπτω – κτυπώ συμβολίζει τήν Τέχνη καί τήν Τεχνολογία, τήν απότοκο τής  ανθρωπίνης διανοίας.

Ο

Το Ο συμβολίζει τόν οφθαλμό πού ορά τά πάντα, τον φυσικό καί πνευματικό ορίζοντα.

Ρ

Το Ρ συμβολίζει τήν διαφορά τάσεως ροή, τήν  αέναο  κίνηση.

Ι

Τό Ι εδώ συμβολίζει τήν ισχύ τών ισχυρών τών κοινωνιών κατά τήν διάρκεια τών χρόνων.

Α

Το Α τέλος συμβολίζει τήν κατασταλαγμένη ισορροπία των γεγονότων, εκπροσωπεί τήν στάθμη.

Η συνολική ρίζα ΙΣΤ- σημαίνει τήν στάση τού ανθρώπου έναντι τών γεγονότων (ίσταμαι=στέκομαι) αλλά καί τήν καλή γνώση αυτών (επί-ίσταμαι = γνωρίζω καλώς, εξ’ ού καί επιστήμη).

Όλα αυτά σκοπόν έχουν να επισημάνουν, ότι η ιστορία παρακολουθεί τά τεκταινόμενα καί τά αποτυπώνει, υπενθυμίζει, κρίνει καί συμβουλεύει όποιον θέλει νά τήν διαβάση ορθά καί αντικειμενικά καί όχι κατά τό δοκούν του καί κυρίως κατά τό συμφέρον του.

Τό κομμάτι τής Ιστορίας πού προηγείται τής αποκληθείσης προΐστορίας θά πρέπη νά ονομασθή «μυθ-ιστορία», διότι τά γεγονότα παρουσιάζονται μέ τήν μορφή συμβολικών μύθων, δεδομένου ότι αναφέρονται σέ παράρχαιες εποχές όπου ήταν άγνωστη η γραφή (ή ορθότερον δέν είναι εξακριβωμένον εάν είχαν ή δέν είχαν γραφή), οπότε η διά τών μύθων μετάδοσις τών ιστορικών γνώσεων ήταν ασφαλώς όχι μόνον ευκολοτέρα αλλά ίσως καί ο μοναδικός τρόπος.

Υπενθυμίζω μία πολύ ενδιαφέρουσα ερμηνεία τής λέξεως μύθος.

Ο Πλάτων εις τόν Τίμαιον, γράφει: « Μύθου μέν σχήμα έχον λέγεται, τό αληθές εστί…»

Τό συμπέρασμα είναι ότι τούς διαφόρους μύθους δέν πρέπει νά τούς εξετάζουμε ώς «παραμυθάκια γιά μικρά παιδιά» αλλά νά προσπαθούμε νά δούμε, νά διαβάσουμε, νά ξεχωρίσουμε, μέσα από τήν πλοκή τού μύθου, τά ιστορικά γεγονότα καί εξελίξεις τής εποχής πού αφορούσαν, όχι μόνον τά άτομα πλέον, αλλά τίς φυλές, τίς κοινωνίες, τήν ανθρωπότητα, καθώς καί τίς γεωλογικές καί άλλες φυσικές μεταβολές τού περιβάλλοντος γενικώτερα. 

Επί πλέον μέσα σ’ αυτές τίς μυθ-ιστορίες ενυπάρχει η πρωτογενής αστρονομική αλλά καί θρησκευτική θεώρησις αλλά καί οι αναζητήσεις τού πρωτανθρώπου.

Νά, μερικά παραδείγματα:

Όταν γεννήθηκε ο άνθρωπος στήν γή κι άρχισε νά προβληματίζεται μέ όλα τά γύρω του, τό πρώτο πράγμα πού συνειδητοποίησε ήταν τόν Ουρανό, πού τόν εκάλυπτε, καί τήν Γαία-Γή πάνω στήν οποία πατούσε καί ζούσε. Στήν απλή του λογική αυτά τά δύο στοιχεία ήσαν γι αυτόν μέγιστα καί υπερκαλύπτοντα τά πάντα, άρα ήσαν και οι γεννήτορες τών πάντων.

Έτσι στήν αρχαία μυθ-ιστορία, τούς θεώρησαν ως τίς πρώτες, μέγιστες οντότητες-θεότητες-δημιουργούς τού παντός. 

Τόν Ουρανό καί τήν Γαία. Τό πρώτο μεγάλο δίπολο. Αυτά μάς λέει μέ απλά λόγια η αρχαία  Θεογονία τού Ησιόδου.

Ως επομένη σκέψις καί συνέπεια έρχεται ότι ο Ουρανός καί η Γαία γέννησαν-δημιούργησαν τόν Κρόνο καί τήν Ρέα. Δηλαδή τόν Χρόνο καί τήν Ροή δηλ. κίνηση. Μέ άλλα λόγια, συμβολικά, εμπεριέχεται ήδη στήν σκέψι αυτή, στήν ονομασία, η Μεγάλη Έκρηξις (Big Bang), από τήν οποίαν άρχισε νά υπάρχη καί να μετράται ο Χρόνος αλλά καί η κίνησις-διαστολή τού σύμπαντος/τών συμπάντων καί νά δημιουργείται ο χωροχρόνος.

Έχω την εντύπωση ότι εμείς οι κοινοί θνητοί, δηλ. οι μη επαΐοντες τής αστροφυσικής, τής γλωσσολογία καί τής ιστορίας δύσκολα μπορούμε νά καταλάβουμε ότι αυτοί οι οποίοι έχουν κάνει στά πρόσφατα χρόνια αυτές τίς απίστευτες επιστημονικές ανακαλύψεις, κατά πάσαν βεβαιότητα πρέπει νά μελέτησαν λίγο τήν Ελληνική Αρχαιότητα καί βρήκαν εκεί τίς λύσεις. Τα συμπεράσματα  βγαίνουν από μόνα τους. 

Αλί, σ’ εμάς τούς αδαείς νεοέλληνες πού έχουμε απεμπολήσει τίς ρίζες τής παγκοσμίου γνώσεως, τήν δική μας γλώσσα, τήν δική μας  ιστορία.

Όταν κατά τήν μυθ-ιστορία ο Κρόνος-Χρόνος καταπίνει τά παιδιά του, είναι προφανές ότι μιλούμε γιά τό φυσικό γεγονός ότι τά πάντα μετατρέπονται αενάως από μέλλον σέ παρελθόν. Το παρόν είναι στιγμιαίο καί πολλές φορές ασήμαντο. Σημαντικό γίνεται όταν στό μέλλον θυμάσαι ως παρελθόν αυτό τό παρόν. Οι άνθρωποι γεννώνται, ζούν καί πεθαίνουν ενώ ο Κρόνος-Χρόνος συνεχίζει πάντοτε νά ζή. Δικαιολογημένη, λοιπόν, η μυθ-ιστορική παρουσίασις ότι καταπίνει τά παιδιά του.

Ο Χρόνος, διά τήν ανθρωπίνη κατανόηση, αρχίζει νά υπάρχη εις τό απώτατο παρελθόν, μαζί μέ τήν δημιουργία τού δικού μας κατανοητού καί αντιληπτού σύμπαντος. Η ύπαρξις άλλων συμπάντων, πού λογικά αλλά καί μαθηματικά, πρέπει νά υπάρχουν, ή μπορεί νά υπάρχουν, είναι αποτέλεσμα λογικής επεξεργασίας τών υπαρχουσών δυνατοτήτων, δέν είναι όμως ούτε αντιληπτά ούτε μετρήσιμα, σέ αντίθεση μέ τό δικό μας, οριοθετημένο από τίς επιστημονικές γνώσεις τού σήμερα, σύμπαν.

Η μέχρι στιγμής, πλέον αποδεκτή καί λογική εξήγησις τής δημιουργίας, τό Big Bang, έχει ως αποτέλεσμα τήν δημιουργία ενός χωροχρόνου κατανοητού ως σχήματος μιάς μισής κλεψύδρας, δηλ. ο αντιληπτός σέ εμάς χωροχρόνος είναι οιωνεί ένας κώνος. Μέχρις εκεί μπορεί νά φθάση ο ανθρώπινος νούς. Τό τί συμβαίνει πέρα από τά όρια τού κώνου αυτού, καί πέρα από τήν κορυφή τού κώνου πού θεωρούμε ότι είναι η στιγμή ενάρξεως τής υπάρξεως τού σύμπαντός μας,- ή για νάμαστε ορθότεροι μέ τίς πιθανότητες, – τών συμπάντων,  δεν μπορούμε νά γνωρίζουμε, δεν μπορούμε νά κατανοήσουμε, καί φαίνεται ότι θά παραμείνη γιά τόν άνθρωπο πάντοτε ένα άγνωστο.

Μέσα σ’ αυτό τό άγνωστο, οπουδήποτε καί άν αυτό εκτείνεται, ότιδήποτε καί άν αυτό είναι, φαίνεται λογικό νά είναι καί η δημιουργός Αιτία τού σύμπαντός μας. Δέν λέω υπάρχει αλλά είναι, διότι αφού θεωρείται ως η υπάτη αιτία-δημιουργός τού σύμπαντος, πώς μπορεί νά υπό-άρχει; Τούτο θά σήμαινε ότι κάτι άλλο έχει δημιουργήση, υπερκαλύπτει  και «διευθύνει», «άρχει» αυτήν τήν Αιτία, οπότε θα έπαυε νά είναι αυτή η υπάτη αρχή…

Μόνον τό αποτέλεσμα, τό δημιούργημα,  αυτής τής δημιουργού αιτίας, βρίσκεται στόν δικόν μας κατανοητό καί αντιληπτό χώρο, τού σύμπαντός μας. 

Η συμβατική λοιπόν ονομασία αυτής τής Δημιουργού Αιτίας θά μπορούσε νά είναι οτιδήποτε, επομένως θά μπορούσε νά ονομάζεται καί «Θεός», από τήν αποδιδομένην εις αυτήν ιδιότητα ότι μπορεί νά θεάται τό δημιούργημά της. Κατ’ εμέ πρόκειται περί ανθρωπίνης φαντασιώσεως νά πιστεύουμε ότι η Αιτία τής Δημίουργία μάς «παρακολουθεί», καί κατά τίς θρησκείες νά βλέπη άν «είμαστε καλά παιδιά…!!!»

Προσοχή σ’ αυτό, Προσοχή:  Λέμε μέν Θεός,  αλλά κατ’ ουδένα τρόπο δέν εννοούμε τόν Θεόν τών μονοθεϊστικών κυρίως (αλλά καί άλλων πολυθεϊστικών λεγομένων ή ανιμιστικών), θρησκειών.

 Μιλούμε αποκλειστικώς καί μόνον γιά έναν άθρησκο Θεό.

 Έναν Ελεύθερο Θεό.

Προσπαθώ απεγνωσμένα νά μήν παρασυρθώ καί νά αποφύγω νά δώσω δικούς μου χαρακτηρισμούς σ’ αυτόν τόν Θρησκευτικό Θεό, όπως καί άν παρουσιάζεται μέ τά διάφορα ονόματά του, είτε ονομάζεται Γιαχβέ, είτε, Πατήρ-Υιός καί Άγιον Πνεύμα (αυτή η απίθανη καί ακατανόητη τρισυποστασία), είτε Αλλάχ,  γιά νά μήν θεωρηθώ ότι επιδιώκω νά σάς προσηλυτίσω στίς δικές μου αιρετικές απόψεις.

Δέν μπορώ όμως νά μήν ζητήσω από σάς, τούς σκεπτομένους ανθρώπους νά κάνετε τό ελάχιστο πού απαιτεί η νοημοσύνη: Νά ελέγξετε στοιχειωδώς τά δολώματα τών δογμάτων πρίν επιτρέψετε εις τό πνεύμα σας νά τά καταπιή μέ όλες τίς απίστευτες καί απίθανες αντιφάσεις τους.

Άς επανέλθουμε όμως  στά τής Μυθ-ιστορίας γιά  νά πούμε ότι:

Πέρα από τά δύο πρώτα δίπολα Ουρανός-Γαία καί Κρόνος-Ρέα υπάρχουν προφανώς και άλλα σημαντικότατα καί συμβολικότατα δίπολα.

Θυμίζω λοιπόν :

Ο Ζεύς-Δεύς καί η Ήρα αποτελούν άλλο μέγα δίδυμο τής φύσεως. Η φύσις επιτρέπει τήν ζεύξη τών παντοίων στοιχείων της, συμβολικώς εκφραζομένων διά τών διαφόρων θηλυκών μέ τά οποία ο Ζεύς συνευρίσκεται καί τεκνοποιεί. Η Ήρα, η ζηλόφθων σύζυγος-αδελφή τού Διός, αντιδρά, καί δέν θέλει νά επιτρέψη αυτές τίς ζεύξεις. Κάποτε τό πετυχαίνει. Ευτυχώς όχι πάντα. (Μεταφορά παραδείγματος στήν σύγχρονο εποχή: η μεταμόσχευσις καρδίας στόν άνθρωπο, συνήθως επιτυγχάνει υπάρχουν όμως καί απορρίψεις τού μοσχεύματος).

Άς επισημάνουμε ότι εις τό όνομα τού Διός-Ζηνός ενυπάρχουν δύο σημαντικότατες έννοιες-γνώσεις. Ο Δεύς, η διασπαστική ένέργεια τής ύλης (πχ. η ατομική ενέργεια πού εκλύεται από τήν διάσπαση τού ατόμου)  καί ο Ζεύς η ζευκτική ενέργεια τής ύλης(δηλ. τά σθένη τών ατόμων τών χημικών στοιχείων). Συμπέρασμα: οι πρόγονοί μας ήξεραν τίς δυνάμεις αυτές τής ύλης, πού ανεκάλυψαν οι επιστήμονες τούς τελευταίου δυό-τρείς αιώνες καί έδωσαν τά συμβολικά αυτά ονόματα σέ αυτόν πού θεωρούσαν ως επικρατούσα ιδιότητα τής θεότητος.

Ο Ζεύς λοιπόν, μέ τήν Ήρα, απέκτησαν τόν Άρη, τήν Ήβη καί τόν Ήφαιστο, άν καί λέγεται ότι ο Ήφαιστος εγεννήθη από τήν Ήρα χωρίς τήν  συμμετοχή τού Διός.

 Ορισμένοι περιλαμβάνουν στίς κόρες τους τήν Ειλειθυία (θεά τών τοκετών) αλλά καί τήν Έριδα.

H πολυτάραχη σχέσις τους, γεμάτη ραδιουργίες καί αντιζηλίες, περιελάμβανε ακόμη καί συνωμοσίες, διαμάχες καί πάσης φύσεως εναντιώσεις τού ενός πρός τόν άλλον. Αναφέρεται η άποψις, ότι η έχθρα τού ζεύγους ανάγεται στήν αντιπαλότητα τού πρωταρχικού ζεύγους Ουρανός – Γη καί αντανακλά τήν διαμάχη  τού αρσενικού πρός τό θήλυ στά μυθ-ιστορικά χρόνια τής μητριαρχίας καί μετά πατριαρχίας. Πολλοί μύθοι αναφέρουν τήν Ήρα νά ζηλεύη τίς ερωτικές περιπέτειες καί κατακτήσεις τού Διός καί νά είναι εχθρός τών ερωμένων του αλλά καί τών παιδιών τους.

Γιά ένα χρόνο, μία νύμφη ονόματι Ηχώ, τοποθετημένη πρός τούτο από τόν Δία, είχε τήν υποχρέωση νά αποσπά τήν προσοχήν τής Ήρας από τίς «υποθέσεις» του μέ τό νά τής μιλάει  ακατάπαυστα. Όταν βέβαια η Ήρα ανεκάλυψε τήν απάτη, τήν καταράστηκε νά επαναλαμβάνη τά λόγια τών άλλων. (Ένας κλασικά ωραίος τρόπος νά ερμηνεύεται ένα φυσικό φαινόμενο από ανθρώπους χωρίς τήν γνώσι τής επιστήμης, αλλά μέ πολλή φαντασία…)

Άς σημειωθή ότι εις τό Μαντείον τής Δωδώνης αναφέρεται ότι σύζυγος τού Διός ήταν η Διώνη από την οποία απέκτησε τήν Αφροδίτη.

Κατά τόν Ησίοδο, πρώτη σύζυγος τού Διός ήταν η ελκυστική Μήτις, θεά τής γνώσεως. Ο Ζεύς όμως πήρε χρησμό, ότι από τόν γυιό τής Μήτιδος μιά μέρα θά έβρισκε τήν ίδια μοίρα όπως ο πατέρας του ο Κρόνος καί ο παππούς του ο Ουρανός, οι οποίοι εξεθρονίστησαν από κάποιο παιδί τους. Αφού όμως, ακόμα καί η μέθοδος τού Κρόνου – δηλ. νά καταπίνη τά παιδιά του- είχε αποδειχθεί αναποτελεσματική, αποφάσισε νά μήν εξουδετερώση τά παιδιά του, αλλά τήν ίδια τήν Μήτιδα πρίν αυτή προλάβει νά γεννήση.

Έτσι, ο Ζεύς κατέπιε τήν Μήτιδα, όπως είχε κάνει ο Κρόνος μέ τά παιδιά τής Ρέας. Η Μήτις, όμως, ήδη εγκυμονούσε εις τήν Αθηνά, μέ αποτέλεσμα νά πιάση τρομερός πονοκέφαλος τόν Δία. Ο Ήφαιστος, σπεύδοντας νά βοηθήση μέ τά εργαλεία του, συνέβαλε στήν γέννηση τής Αθηνάς, η οποία ξεπήδησε πάνοπλη μέσα από τό κεφάλι τού Διός.

Οι λοιπές συν-ζεύξεις τού Διός γίνονται μέ διάφορες θεότητες ή θνητές μέ αποτέλεσμα τήν γέννηση διαφόρων θεοτήτων οι οποίες έχουν η κάθε μία τόν δικό της σπουδαίο συμβολισμό.

Η μελέτη τής κάθε μιάς σχέσεως καί τού γεννηθέντος τέκνου θά ήταν ένα εξαιρετικό ερευνητικό έργο όπου οι συμβολισμοί πού θά ανεκαλύπτοντο θά ήσαν εξόχως ενδιαφέροντες. Πιστεύω ότι κάποιος θά πρέπη νά έχη κάνει αυτήν τήν εργασία. Δέν μπορεί νά είναι τόσον πρωτότυπη η σκέψις μου.

Άλλο μέγα δίπολο τής φύσεως είναι οι δύο θεότητες Άρης καί Αφροδίτη. Θετά αδέλφια καί αυτά.

Ο Άρης, ο εκφραστής τού πολέμου υποδηλοί τά διάφορα δίπολα συν-πλήν, πάνω-κάτω, εμπρός-πίσω, μαύρο-άσπρο, αρσενικό-θηλυκό, μεγάλο-μικρό καί πάει λέγοντας. Θέσεις καί αντιθέσεις, διαφορετικότητες καί διαφορές καί όχι απαραιτήτως αντιπαλότητες. Οι αντιθέσεις στίς απόψεις δημιουργούν τήν θετική πρόοδο τής σκέψεως, τής επιστήμης, τής κοινωνίας. Τά δίπολα αυτά δημιουργούν ροή από τόν ένα πόλο στόν άλλον, η ροή δημιουργεί κίνηση. Η κίνησις ζωή.

Η Αφροδίτη ως εκφράζουσα τόν έρωτα, δηλαδή τήν εσωτερική ανάγκη νά πλησιάση τό αρσενικό στό θηλυκό καί τό θηλυκό στό αρσενικό, τό σύν στό πλήν καί ούτω καθ’ εξής, είναι η αιτία τής ροής καί επομένως καί τής ζωής.

Όταν παραδείγματος χάριν, η σημερινή προηγμένη επιστήμη επιβεβαιώνει τήν αρχαία ρήση τού Ηρακλείτου ότι « πάντα ρεί» καί «πατήρ πάντων πόλεμος», ουσιαστικά αιτιολογεί τήν ύπαρξιν τών θεών Άρεως  καί  Αφροδίτης.

Άλλο φυσικόν δίπολον είναι η Άρτεμις καί ο Απόλλων, οι οποίοι είναι οι δίδυμοι εκφραστές τής διαβαθμίσεως τού φωτός – η Άρτεμις τό ημίφως καί ο Απόλλων τό φώς.  Προφανώς, άλλος ένας μέγας συμβολισμός τών αρχαίων θεών.

Ο Ήφαιστος συμβολίζει τά έγκατα τής γής, τούς σεισμούς αλλά καί τόν χθόνιο καί υποχθόνιο πλούτο, τά μεταλλεύματα καί λοιπά υλικά καί στοιχεία τής φύσεως. Ταυτοχρόνως εκπροσωπεί μέ τό σφυρί καί τό αμόνι του καί τήν Τεχνουργία καί τήν Κατασκευή. Δηλαδή τήν αξιοποίηση τών προσφερομένων υλικών τής φύσεως καί τήν μετατροπή τους σέ χρήσιμα γιά τόν άνθρωπο κατασκευάσματα.

Ο Ποσειδών συμβολίζει τό θαλάσσιο ζωοδοτικό ύδωρ-νερό καί τόν ενιάλιο πλούτο σέ ζωΐκά είδη, πηγή ζωής γιά τόν άνθρωπο.

Η Αθηνά συμβολίζει τήν σοφία καί επομένως τήν πνευματική ανωτερότητα διά τής παιδείας.

Ο Ερμής τήν πληροφορία αλλά καί τήν συνεργασία τών ανθρώπων διά τού εν-πορίου.

Εκ τών ανωτέρω συνάγεται τό συμπέρασμα ότι ο αρχαίος Δωδεκάθεος δέν είναι τίποτε άλλο από τήν συμβολική αποτύπωσιν  τών δυνάμεων καί ιδιοτήτων τής φύσεως.  Πρόκειται περί μιάς προσωποποιημένης αποτυπώσεως.

Κι επειδή οι δυνάμεις αυτές ξέφευγαν από τό ανθρώπινο μέγεθος, οι πάνσοφοι αρχαίοι μας πρόγονοι «θεοποίησαν» αυτές τίς προσωποποιημένες δυνάμεις καί ιδιότητες.

Έτσι κάθε μία αρχαία θεότης εκπροσωπούσε ένα μέρος τής θαυμαστής φύσεως.

Επομένως καί τόν μύθο τού Προμηθέως δέν μπορούμε νά τόν δούμε ώς τήν προσωπική ιστορία του αλλά ως τήν ανακάλυψη ή καί εφεύρεση τού πυρός από τόν αρχέγονο άνθρωπο καί τήν επίπτωση τού γεγονότος αυτού στήν ζωή καί τήν εξέλιξή του

Ο μέγας Διόνυσος, μέ τόν μύθο του τής μεταφοράς τής αμπέλου εντός κοίλων οστών ζώων από τήν Θράκη πρός τήν νότιον Ελλάδα, προφανώς συμβολίζει τήν σταδιακή αναγνώριση τής ομορφιάς καί τού οφέλους τού καρπού τής αμπέλου από τούς εντοπίους λαούς καί τήν μεταφορά τής γνώσεως τής αμπελουργίας καί οινοποιίας προοδευτικώς καί εις τούς γειτονικούς πληθυσμούς.

Ο μύθος τού Διονύσου Ζαγρέως, σύμφωνα μέ τόν οποίον ο Διόνυσος Ζαγρεύς, νόθο παιδί τού Διός καί τής Περσεφόνης, δολοφονείται καί καννιβαλίζεται από τούς Τιτάνες κατόπιν εντολής τής εξαγριωμένης από τήν ζήλεια Ήρας.

Η Αθηνά=Σοφία  σώζει τήν καρδιά τού παιδιού, καί ο Ζεύς-Δεύς καταστρέφει τούς Τιτάνες μέ ένα αστροπελέκι.

Από τήν στάχτη τους, ανακατεμένη μέ τήν στάχτη τού νεκρού Διονύσου, αναγεννάται η ανθρωπότης. Τό καλό στόν άνθρωπο αποτελεί τό Διονυσιακό του στοιχείο, ενώ τό κακό τής ανθρωπίνης φύσεως είναι τό κατάλοιπον τών Τιτάνων.

Αμφότερα γεννήματα τής φύσεως, καί τό καλό καί τό κακό!

Η ανωτερότης τών υπερανθρωπίνων δυνάμεων τής φύσεως οδήγησε τούς απλούς ανθρώπους νά θαυμάζουν  τό πνεύμα εις τέτοιον βαθμόν  πού έτειναν νά πιστεύουν ότι αυτό είναι αυθύπαρκτο καί ζεί πέραν τής ανθρωπίνης ζωής καί γι αυτό  τού προσέδωσαν καί φανταστικές δυνατότητες.

Αποτέλεσμα: Συμφώνως πάντοτε πρός τόν Ορφισμό, ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος σέ τουλάχιστον δέκα μετενσαρκώσεις πρίν τού επιτραπεί η απελευθέρωσις από την ύλη. Ο μόνος τρόπος νά συντομεύση αυτόν τόν αέναο κύκλο μετενσαρκώσεων ήταν μέσω τής μύησεως. Κάθε φορά πού πέθαινε ένας αμύητος, έφτανε σέ ένα σταυροδρόμι, περνούσε κάτω από τόν θρόνο τής Ανάγκης, καί ο φύλακας τόν οδηγούσε στήν πηγή τής Λήθης, όπου πίνοντας, ξεχνούσε τά μαθήματα-παθήματα αλλά καί συναισθήματα τής προηγουμένης ζωής του κι έπρεπε νά ξεκινήση από τήν αρχή. Στόν μεμυημένο όμως, εδίδετο ένας κωδικός, «μία εισιτήριος λέξις», μέ τόν οποίον μπορούσε νά περάση από τούς φύλακες καί νά πιή από τήν πηγή τής Μνημοσύνης, ώστε νά συντομεύση τήν διαδρομή καί νά δείξη στούς θεούς ότι εγνώριζε τήν υπόστασίν του καί τό δικαίωμά του στήν αιωνιότηατα. Η εισιτήριος φράσις ξεκινούσε «Παίς Γαός Ειμί, καί Ουρανού Αστερόεντος…» (Είμαι παιδί τής Γης καί τού Ενάστρου Ουρανού).

Αυτή η έννοια τού δυαδισμού, μιάς απαισιοδοξίας και απαξιώσεως τής υλικής υπάρξεως, καί τής εντόνου επιθυμίας, τής λαχτάρας διά τήν απελευθέρωσιν, ή τήν γεφύρωσίν της μέ ένα άλλο, από τίς θρησκείες θεωρούμενο ανώτερο, πεδίο, υπήρξεν καί παραμένει κεντρικόν χαρακτηριστικόν πολλών αρχαίων θρησκειών αλλά ιδίως τών μεγάλων μονοθεϊστικών (Εβραιοχριστιανισμός καί Μουσουλμανισμός).

Εν ολίγοις, όλες οι αρχαίες θεότητες ενείχαν ιδιαιτέρους συμβολισμούς καί επεδίωκαν νά έχουν καί  εσωτερική σημασία γιά τόν άνθρωπο.

Είναι δι’ εμέ σαφές ότι οι γνώσεις προϋπάρχουν καί χρειάζεται απλώς να τίς συναντήσουμε καί να τίς υιοθετήσουμε. Η πρωτοτυπία τών απόψεων έγκειται απλώς εις τήν προτεραιότητα ανακαλύψεως τής σκέψεως αυτής. Καί φυσικά, καί ιδίως, στήν σύνθεση τών σκέψεων αυτών μέ παράγωγο αποτέλεσμα μιά άλλη, νέα ιδέα.  Αυτές είναι νέες γνώσεις, πού όμως προϋπάρχουν για κάποιους άλλους, τούς επομένους αναζητητές. 

Θα φέρω ως απλούν παράδειγμα τήν βαρύτητα. Προφανώς υπήρχε καί πρίν από τόν Ισαάκ Νεύτων. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι είδαν πρίν από αυτόν πράγματα να πέφτουν κάτω. Έτυχε όμως, αυτός, να κάνη, «νά βρή» πρώτος τήν σκέψη ότι η πτώσις τού μήλου οφείλεται σέ έναν παγκόσμιο νόμο. Έτσι κέρδισε τήν επιστημονική αιωνιότητα.

Επομένως, εμείς δέν έχουμε παρά νά προσπαθούμε μέ τόν κατάλληλο διαλογισμό μας νά ανακαλύπτουμε ιδέες πού προϋπάρχουν καί περιμένουν τόν ερευνητή πού θά τούς αφαιρέση τόν πέπλο τής ακοινωνησίας.

Τό εντυπωσιακό από αυτήν τήν διαδικασία είναι ότι δίδεται η δυνατότης νά γεννηθούν- συνδυαστικά να ανακαλυφθούν,  χιλιάδες άλλες, νέες, μέχρι τής στιγμής άγνωστες, ιδέες.

Γιά τόν διανοητή αυτό είναι τό μέγιστον όφελος τής πνευματικής του λειτουργίας.

Ομολογώ όμως ότι δέν έχω ακόμη καταλήξει στό ποιός είναι-ήταν ο πρώτος δημιουργός αυτών τών προϋπαρχουσών γνώσεων, αλλά τό θέμα αυτό θά μέ απασχολήση εν ευθέτω, διότι θεωρώ απολύτως αναγκαία τήν ανεύρεση μιάς αληθοφανούς τουλάχιστον, άν όχι αληθούς, απαντήσεως. Καί αυτό θέλει πολύ ψάξιμο…

Προσωπικώς πρέπει νά ομολογήσω ότι μέ κάνει νά αισθάνομαι ιδιαιτέρως υπερήφανος διότι τίς δικές μου σκέψεις τίς επιβεβαιώνουν καί άλλοι, προφανώς σημαντικώτεροι εμού. Κακά τα ψέμματα, ψηλώνω δυό πόντους τουλάχιστον.  Αυτό όμως έχει καί κάποιο άλλο, γιά μένα θετικό, αποτέλεσμα. Μού κεντρίζει τό ενδιαφέρον νά ψάξω κι άλλο. Δέν μού αρκούν αυτά, τά μέχρι σήμερα, επιδιώκω νά ανοίγω νέους δρόμους στήν σκέψι μου. Καί συνήθως μέ θέλγουν όπως προείπα, οι αιρετικές θέσεις. Αυτές πού δεν μπαίνουν στό καλούπι πού μάς εντάσσει τό οικονομικό – κοινωνικό – θρησκευτικό – πολιτισμικό – εκπαιδευτικό σύστημα καί κατεστημένο. 

Διότι ίσως νά έχετε καί εσείς επιβεβαιώσει ότι οι εκπαιδευτική κοινότης έχει δυστυχώς πλήρως υποταγή στά κελεύσματα τής διεθνούς πολιτικής, πού καταφανώς απεργάζονται τήν δική μας εθνική-οικονομική – πολιτισμική -κρατική ανεξαρτησία καί ύπαρξη.

Όταν οι διάφοροι μεγάλοι καί σπουδαίοι τής αρχαίας ελληνικής γραμματείας, όπως ο Επίκουρος, ο Πρωταγόρας, ο Ξενοκράτης, ο Λουκιανός, ο Μέλισσος, ο Θουκυδίδης, ο Επίκτητος, ο Ηράκλειτος, ο Θαλής, ο Διογένης, ο Καρνεάδης, ο Φίλων, ο Κρατὐλος, ο Απολλόδωρος, ο Ζήνων, ο Φερεκύδης  Βάβυος Σύριος, ο Αντισθένης, ο Μένιππος, ο Θεόδωρος, ο Διαγόρας, η Υπατία, ο Ιάμβλιχος, ο Πλούταρχος, ο Πρόκλος, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξιμένης, ο Εμπεδοκλής, ο μέγας Παρμενίδης καί νά μήν ξεχάσουμε νά αναφέρουμε τουλάχιστον καί τούς μεγάλους τραγικούς  Αισχύλο, Σοφοκλή καί Ευριπίδη αλλά καί τόν Αριστοφάνη  (δέν υπάρχουν μόνον οι Σωκράτης, Πλάτων, Πυθαγόρας,  Αριστοτέλης πού συνήθως μνημονεύουμε), αλλά καί εκατοντάδες άλλοι, καί αργότερα, οι εμπνευστές τού διαφωτισμού, όταν λοιπόν όλοι αυτοί έσπαγαν τά δεσμά τού προκαθορισμένου τρόπου σκέψεως καί τών προκαταλήψεων καί δημιουργούσαν τίς προϋποθέσεις νά αναπτυχθούν νέες ιδέες, έ! εγώ αρνούμαι να περιορισθώ  στά όρια πού μού θέτουν οι σύγχρονοι πνευματικοί καί πολιτικοί «δεσπότες», επιδιώκοντες νά μέ κρατούν υποταγμένο σέ στερεότυπες απόψεις.

Girolamo Troppa (1630 – μετά το 1710): Όμηρος . Λάδι σε καμβά. Εθνική Πινακοθήκη της Δανίας

Τά ανωτέρω, αλλά καί άλλα μή περιλαμβανόμενα εδώ, γενικώς όμως, οι αρχαιοελληνικές απόψεις γενικώτερα, μέ οδήγησαν στό συμπέρασμα ότι η θεότης δέν είναι αυτό πού οι τρείς μονοθεϊστικές θρησκείες πρεσβεύουν. Τό βέβαιον κατ’ εμέ είναι ότι η θεότης δέν ασχολείται καθόλου μέ τήν καθημερινότητα  τής  ζωής τού κόσμου όλου.

Η θεότης,  ακόμη καί εάν υπάρχει στήν μορφή πού τής αποδίδουν οι διάφοροι ταγοί τών διαφόρων θρησκειών, είναι αμέτοχος καί απολύτως αδιάφορος πρός τά κοσμικά καί ανθρώπινα.