fbpx

«Θάνατος στη Βενετία»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Death in Venice)       

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Γαλλία (1971) – σε επανέκδοση με νέες ψηφιακές κόπιες
  • Σκηνοθεσία: Λουκίνο Βισκόντι
  • Με τους: Ντερκ Μπόγκαρντ, Σιλβάνα Μάγκανο, Ρομόλο Βάλι, Μπιόρν Άντρεσεν
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Bibliotheque΄
  • Διακρίσεις: 4 Βραβεία Bafta (Φωτογραφίας, Ενδυματολογίας, Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης, Καλύτερης Μουσικής) – Φεστιβάλ Κανών 1971: Τιμητικό Βραβείο στον Λουκίνο Βισκόντι για το συνολικό έργο του στην 7η Τέχνη
  • Προβολή της Ταινίας: Σινέ Βοξ (Εξάρχεια – με ώρες προβολής 20:50 και 23:05) – Σινέ Ζέφυρος (Πετράλωνα – με ώρες προβολής 21:00 και 23:00) – Σινέ Όαση (Παγκράτι – με ώρες προβολής 20:50 και 23:05)

Υπέροχη ταινία βασισμένη στη νουβέλα του νομπελίστα λογοτέχνη Τόμας Μαν («Der Tod in Venedig», δημοσιευμένη το 1912) σκηνοθετημένη από τον Ιταλό νεορεαλιστή Λουκίνο Βισκόντι, το οποίο έργο μεταφέρθηκε και σε τηλεταινία το 1990 από τον σκηνοθέτη σεξπηρικών έργων Ρόμπιν Λαφ.

Ο συνθέτης Γκούσταβ φον Άσενμπαχ (Ντερκ Μπόγκαρντ) αποφασίζει απογοητευμένος να αποτραβηχτεί μέχρι την Βενετία για να βρει τον εαυτό του και να συνεφέρει την καρδιά του ύστερα από καταπονετική και αγχώδη εργασία. Η πόλη όμως προσβάλλεται από επιδημία χολέρας και οι αρμόδιες αρχές δεν ενημερώνουν τους παραθεριστές για να μην φύγουν.

Ο διάσημος συνθέτης με σοβαρά προβλήματα υγείας, τελικά, δεν καταφέρνει να βρει την ησυχία και την γαλήνη που επιθυμεί, καθώς ερωτεύεται τον Τάντζιο (Μπιόρν Άντρεσεν), ένα νεαρό αγόρι που παραθερίζει οικογενειακώς εκεί.

Εξαιρετικά μινιμαλιστική σε διαλόγους η ταινία βασίζεται περισσότερο στη μουσική του Γκουστάβ Μάλερ (το Adagietto από την Πέμπτη Συμφωνία, το οποίο ανοίγει και κλείνει την ταινία, καθώς και τμήματα από την Τρίτη Συμφωνία εξαίσια ταιριασμένα), στις μεστές εικόνες, αλλά και στις σκέψεις του θεατή. Μουσική και εκπληκτικά τοπία στήνουν τον καμβά του Βισκόντι.

Μέσα από τις κρυφές κάμερες για μεγαλύτερη αυθεντικότητα ο Βισκόντι στήνει τον βωβό για τον σιωπηλό, καταπιεσμένο έρωτα του κομψού συνθέτη (Ντερκ Μπόγκαρντ – υπέροχος) στο θηλυπρεπές αγόρι, του οποίου τη λιτή και ατημέλητη ομορφιά θαυμάζει μέσα από κλεφτές ματιές. Δεν του μιλάει ποτέ, δεν το αγγίζει, δεν το πλησιάζει. Μια βασανιστική σκοποφιλία στο κάλλος που προέρχεται πέρα από τα συνηθισμένα και τα στερεότυπα.

Παρόμοια εμπειρία και συναισθήματα είχε βιώσει και ο Τόμας Μαν. Γι  αυτό τον λόγο η νουβέλα του, την οποία ακολούθησε πιστά ο Βισκόντι στο σενάριο αλλάζοντας μόνο την ιδιότητα του ήρωα από συγγραφέα σε μουσικό, είναι μια προσωπική καταγραφή συναισθημάτων του Γερμανού λογοτέχνη προς ένα ελκυστικό αγόρι 13 χρόνων με ναυτικό κοστούμι, που συνάντησε στις οικογενειακές του διακοπές το 1911 στην Βενετία.   

Ο «Θάνατος στη Βενετία», σε σενάριο του Νικολά Μπανταλουτσκό και του Λουκίνι Βισκόντι (προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερων Κοστουμιών ο Πιέρο Τόσι) είναι ένα καλοδουλεμένο εγκώμιο για τον έρωτα, την οδύνη και την βαναυσότητά που προκαλεί η σύγκρουση της απολλώνιας εγκράτειας με το διονυσιακό πάθος, ακόμη και αν αυτός ο ίδιος ο έρωτας ξεφεύγει από τις κοινωνικές νόρμες και κατευθύνεται σε λάθος πρόσωπα, αν υπάρχουν λάθος πρόσωπα στον έρωτα.