fbpx

Η υπέροχη Δήμητρα Παπαδήμα συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

 

 

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…Στα δεκάδες τηλεφωνήματα των τραπεζών σε ημερήσια βάση, πως μου χάριζαν χρήματα, απαντούσα: « ΧΑΡΙΣΜΑ ΣΑΣ!»  Μισώ το χρήμα! Αυτόν τον τρομερό Θεό που ισοπεδώνει αξιοπρέπειες αλλά και κορμιά!»

Δύο «ολάκερα» πρόσωπα, δύο διχασμένες προσωπικότητες, μία πατρίδα, ένας ακέραιος έρωτας. Μια τελευταία προσπάθεια να καταλάβουν αν τα πράγματα θα μπορούσαν να έχουν έρθει διαφορετικά απ’ ότι ήρθαν. Η Πηνελόπη  Δέλτα συναντά τον Ίωνα Δραγούμη στο σταθμό του τραίνου. Αμφιβολίες που ζητούν εξηγήσεις, δικαιολογίες… μια προσπάθεια να κλείσει η εκκρεμότητα. Κάποιες φορές το πρέπει  του καθήκοντος είναι δυνατότερο κι απ’ την αγάπη. Σωστό ή λάθος; Ποιος το ξέρει; Ένας μεγάλος έρωτας που δεν μπόρεσε να αντισταθεί στις κοινωνικές επιταγές της τότε εποχής».

«Πηνελόπη Δέλτα και Ίωνας Δραγούμης: τελευταία συνάντηση» μια εξαιρετική παράσταση βασισμένη στο θεατρικό έργο της Μαρίας Παπαδήμα, που ανέβασε η Ειρήνη Ευαγγελάτου και σας προτείνουμε ανεπιφύλακτα. Παίζεται στο Θέατρο Olvio (Φαλαισίoυ 7) στο Γκάζι.

Η Δήμητρα Παπαδήμα με το Μάνο Κωστή στο πλάι της ενσαρκώνει τον έρωτα της Πηνελόπης Δέλτα για τον Ίωνα Δραγούμη πάνω στο εξαιρετικό κείμενο της Μαρίας Παπαδήμα αλλά και στα κομμάτια της συλλογικής της μνήμης που είναι απαραίτητα για να συμπληρώσουν την ιστορία.

Η σκηνική χάρη της Δήμητρας Παπαδήμα είναι απαράμιλλη !

Το φωτεινό της βλέμμα αντανακλά στο θεατρικό φως το μυστήριο των βυθών των ματιών τους και η πρωταγωνίστρια κατακτά την πλατεία με την ερμηνευτική  της εντιμότητα.

Ένα πρόσωπο  γεμάτο από αρχοντική αξιοπρέπεια, ένα θηλυκό αποφασισμένο να επιβάλει την αλήθεια της, μια ηθοποιός που διαθέτει ένα υπέροχο μέτρο στην κίνησή της, μια λογοτέχνης  που φωτίζει το λόγο με τις λέξεις της και βάζει τα πάντα στη σωστή τους διάσταση, τέλος, μια γυναίκα οργισμένη, που αγωνίζεται να προσαρμοστεί μέσα σε αυτή τη ζούγκλα.

Η κα. Παπαδήμα σπάνια δίνει συνεντεύξεις. Το ρισκάρισα και βρήκα ανταπόκριση. Μου έδωσε μεγάλη χαρά και την ευχαριστώ πολύ.

Προσπαθήσατε, όπως εύστοχα έχετε σχολιάσει κα. Παπαδήμα, να δώσετε ζωή στην Πηνελόπη Δέλτα και στον Ίωνα Δραγούμη μέσα από το εξαιρετικό έργο που έγραψε η αδελφή σας και να τους βγάλετε από τα κάδρα και τις φωτογραφίες και τα καταφέρατε. Τι έχετε να πείτε σε αυτούς που δεν έχουν δει την παράσταση για να τους προσελκύσετε;

Το βλέμμα λέει περισσότερα από το στόμα. Αφού όμως πρέπει να πω κάτι για την παράσταση, γιατί το βλέμμα μου δεν είναι δυνατόν να αποτυπωθεί στο χαρτί ή στην ηλεκτρονική σελίδα, θα έλεγα ΣΤΗΝ ΣΤΡΟΦΗ ΕΚΕΙ…. ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΚΑΙΡΙΝΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Η ΕΚΠΛΗΞΗ !!

Βρήκατε κοινά στοιχεία με εσάς και την  Πηνελόπη Δέλτα, που τόσο σας ενέπνευσε, με την έννοια ότι  κι εσείς κα. Παπαδήμα είσθε ασυμβίβαστη και δεν βάζετε νερό στο κρασί σας, όπως έχετε παραδεχτεί;

Ξέρετε…. Λέω πως είμαι ασυμβίβαστη γιατί έτσι θα ήθελα να είμαι. Όμως μέσα στις συμβάσεις είναι η ζωή μου, όπως όλων. Με τρέχει το κράτος από δω κι από κει με κάνει ότι θέλει, με έχει του χεριού του, με ρουφάει, σκύβω το κεφάλι, υπακούω πειθήνια. Με πνίγουν οι υποχρεώσεις, οι ευθύνες, οι ανάγκες, αναγκάζομαι να χαμογελάω όταν θέλω να δαγκώσω για να μου επιτρέψουν να υπάρχω. Αναγκάζομαι να κάνω πως δεν καταλαβαίνω για χίλια δυο εξευτελιστικά πράγματα. Πόσο ασυμβίβαστη σας ακούγομαι;;

Άσχετα από αυτά που ανάφερα, έχω ομοιότητες με την Δέλτα. Είμαι υπερβολική και στο καλό και στο κακό. Είμαι μοναχική, αυτοκαταστροφική όπως μου λένε. Από παιδί γυρεύω κάτι ακλόνητο, απόλυτο να κρατηθώ. Μάταια, δεν χωράω πουθενά! ‘Υπαρξιακός πάτος σε συνέχειες. Κάπως έτσι βρήκα διέξοδο στο γράψιμο. Όπως και η Πηνελόπη. Δέλτα. Το γράψιμο δεν μου το παίρνει κανείς. Μέσα στα μυθιστορήματά μου, στα ποιήματά μου κάνω ότι θέλω. Βάζω τα πράγματα στη θέση που αρμόζουν σε μένα. Με έχω του χεριού μου! Οπότε η Δ.Π έχει πολλά κοινά με την Π.Δ.

«Γεννήθηκα γυναίκα. Πόθησα να πορευτώ ως γνήσιος άνθρωπος πάνω σε αυτόν τον αφιλόξενο πλανήτη, τον πλημμυρισμένο από διπρόσωπα ανθρωποειδή! Μόχθησα να κατανοήσω, όπως μόχθησα να γίνω κατανοητή. Μελέτησα ατέλειωτες ώρες για την επικινδυνότητα των ακραίων καταστάσεων, έγραψα πολλές λέξεις για τη μοιραία διαδρομή, την υποταγή, τη δουλικότητα, την ασυνεννοησία, για την ανάγκη για έρωτα, για φώλιασμα, για πίστη στο άπιαστο και αιώνιο. Μουτζούρωσα τις φοβίες μου, τις ανασφάλειές μου όπως και τα θέλω μου. Έβαλα στα βιβλία τις σκέψεις μου για τα ιδεατό, το απόλυτο, το σωστό και το λάθος». Συγκλονιστικός ο μονόλογος της Πηνελόπης Δέλτα. Όμως τι σας συνεπήρε από αυτή την προσωπικότητα που πάντα μας γοητεύει;

Να σας πω πως ο μονόλογος αυτός είναι δικός μου και όχι της Δέλτα. Με λίγα λόγια τρέχει το ίδιο «δηλητήριο» μέσα και στις δυο μας. Παρόμοιο, ανεξαρτήτως εποχής!

Το έργο συμπίπτει με την εποχή του Μακεδονικού αγώνα. Με την ευκαιρία έχετε κάτι να σχολιάσετε για τη Συμφωνία των Πρεσπών;

Μακεδονικός αγώνας τότε και τώρα. Διαπραγματεύσεις τότε και τώρα. Τι να σχολιάσω εγώ για τη Συμφωνία των Πρεσπών; Είναι κάτι που σχολιάζεται;  Ένα απλό πέρασμα από αυτόν τον πλανήτη πως κατόρθωσε να εξελιχτεί σε κάτι τόσο περίπλοκο; Απορώ!

Είχατε το θάρρος της γνώμης να δηλώσετε : «Εγώ δεν πιστεύω ότι κυβερνάει ο Τσίπρας ή η κυβέρνησή του. Κυβερνάνε οι έξω». Είμαστε τελικά προτεκτοράτο κ. Παπαδήμα;

Ανέκαθεν πίστευα πως κυβερνούσαν άλλοι. Κάποια αλλόκοτα πλάσματα που μου φέρνουν στο στόμα μια παροιμία που δεν μπορώ να μην σας την πω: «Δουλειά δεν είχε ο διάολος …τα παιδιά του». Διεστραμμένες προσωπικότητες δηλαδή. Φυτεύουν τα φυτά ανάποδα!!!

Πόσο επηρεάζεστε από τους νεόπτωχους που συναντάτε όταν κατεβαίνετε στο κέντρο της Αθήνας;

Φτωχούς, μισότρελους, τρελούς και ναρκομανείς. Αυτά συναντάω στην Αθήνα και προχωράω το δρόμο μου και πηγαίνω στο θέατρο και μετά στο σπίτι μου και παριστάνω πως δεν είδα, πως δεν άκουσα το παρακαλετό και ύστερα παριστάνω πως κοιμάμαι και πως όλα είναι καλά! Τέτοιο τέλμα, τέτοια βαναυσότητα! Και αναρωτιέμαι γεννήθηκα τέρας ή με κάνανε τα πλάσματα αυτά που ανάφερα στην προηγούμενη ερώτηση, με τα σατανικά χαμόγελα και τη διεθνή γλώσσα της μπουρδολογίας;;;

Πόσο επέδρασε σε εσάς και στην οικογένειά σας η οικονομική κρίση που δυστυχώς βιώνει το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού της χώρας;

Ποτέ δεν ξεγελάστηκα από το ψεύτικο χρήμα που μου πασάρανε σαν να ήταν πασατέμπος. Προτιμούσα πάντα τον πασατέμπο που είχα τη δυνατότητα να αγοράσω με τα λεφτουδάκια μου. Στα δεκάδες τηλεφωνήματα των τραπεζών σε ημερήσια βάση πως μου χάριζαν χρήματα, απαντούσα  ΧΑΡΙΣΜΑ ΣΑΣ!  Μισώ το χρήμα! Αυτόν τον τρομερό Θεό που ισοπεδώνει αξιοπρέπειες αλλά και κορμιά!

«Ποιους εννοείτε ως διανοούμενους;; Τέλος πάντων έχει χαθεί κάθε πίστη κατά τη γνώμη μου. Κάθε πίστη, πως κάτι μπορεί να αλλάξει. Και οι λέξεις «επανάσταση» ή «αγώνας για ιδανικά»  ξεφτισμένες μοιάζουν. Ρομπότ εν δράσει. Στρατιωτάκια ακούνητα αμίλητα αγέλαστα….»

Γιατί νομίζετε ότι οι συνάνθρωποί μας δεν αντιδρούν σε ό, τι συμβαίνει, με την έννοια να κατεβούν μαζικά στους δρόμους και τα λένε με τους φίλους τους από τον καναπέ; Είναι ο φόβος που φυλάει τα έρημα;

Να αντιδράσουν σε τι; Δεν ξέρουμε πια γιατί να αντιδράσουμε; Προς τα πού να στραφούμε. Αφού γυρίζουμε σβούρα γύρω από τον εαυτό μας μέχρι να ξεκουρδιστούμε και να πάρουμε θέση στα σκουπίδια. Σε κατάσταση παραλογισμού ο κόσμος. Έχει χάσει το μπούσουλα!! Ίσως για αυτό διακρίνω, αμυδρά βέβαια, μια στροφή που περιμένει με αγωνία…

Γνωρίσατε από κοντά τον πατέρα του συντρόφου σας στη ζωή, τον Μέντη Μποσταντζόγλου, τον  γνωστό μας Μποστ, πατέρα της Ανεργίτσας και του Πειναλέωντα, που ήταν τα παιδιά της μετεμφυλιακής ρακένδυτης Ελλάδας, που δεν απέχει σε τίποτα από τη σημερινή. Τι πήρατε από το μεγάλο Μποστ και το κρατάτε σαν ευαγγέλιο στη ζωή σας;

Σε μια παρέα ο Μποστ γελούσε πάντα τελευταίος κι αυτό μου έκανε εντύπωση. Δεν άκουγε το αστείο αλλά παρατηρούσε τον απόηχο του αστείου στις φυσιογνωμίες των υπολοίπων. Φιλοσοφία!

Με τον Γιάννη Μποσταντζόγλου είσαστε μαζί 27 και πλέον χρόνια κι όμως συνεχώς απορρίπτετε τις προτάσεις γάμου που σας κάνει. Αντιδράτε έτσι γιατί φοβάστε τις δεσμεύσεις; Στο θέμα του γάμου, στα χαρτιά με παπά ή δήμαρχο, κουμπάρο και συγγενείς είμαι ασυμβίβαστη. Επιτέλους. Μπορώ να είμαι και κάπου ασυμβίβαστη. Σιχαίνομαι τις ψευτιές και τις ιεροτελεστίες.

Καρπός αυτής της σχέσης η αγαπημένη σας μοναχοκόρη, η Θαλασσινή Μποσταντζόγλου, η οποία μαθαίνω ότι θα ακολουθήσει τα αχνάρια τα δικά σας και του μπαμπάς της.

Πώς κρίνετε την απόφασή σας και τι την συμβουλεύσατε, όταν σας την ανακοίνωσε;

Αφού τελείωσε το πανεπιστήμιο ανακοίνωσε πως θέλει να γίνει ηθοποιός. Η ζωή της, της ανήκει. Ας την κάνει ότι θέλει.

Η  ποιητική σας συλλογή «Εύθραυστη πέτρα», που αποτελεί μία βουτιά στις «αιματηρές» σχέσεις πήγε πάρα πολύ καλά. Τί να περιμένουμε στο εγγύς μέλλον από εσάς;

Η ποιητική μου συλλογή «Εύθραυστη πέτρα» κυκλοφόρησε κατά την διάρκεια των προβών. Τότε που έψαχνα την Δέλτα. Αμέσως είπα: «Τίποτα δεν είναι τυχαίο!» Ήταν και κείνη μια Εύθραυστη πέτρα. Αυτό το διάστημα γράφω ένα μυθιστόρημα και ξαλαφρώνω κάπως από όλα τα προηγούμενα που ανάφερα. Πετάω τα άχρηστα, υπογραμμίζω τα χρειαζούμενα!

Από πού αντλείτε έμπνευση, τι σας επηρεάζει τόσο, ώστε να νιώσετε την ανάγκη να το αποδώσετε σε στίχους ή σε πεζό λόγο;

Άλλοτε στίχοι, άλλοτε μυθιστόρημα. Σκιαγραφώ την εποχή μου. Θέλει έμπνευση και γερή καρδιά. Όπως η Δέλτα σκιαγράφησε με τον μοναδικό της τρόπο την δική της σπαρακτική εποχή.

Πώς θα χαρακτηρίζατε βάσει της εμπειρίας σας την σύγχρονη ελληνική θεατρική παραγωγή;

Το θέατρο κάνει ότι μπορεί. Φορές-φορές και περισσότερα από αυτά που μπορεί. Ανθίζει και μαραίνεται. Τέχνη είναι, έχει κάθε δικαίωμα.

Είναι η τέχνη μια θεραπευτική διαδικασία για τους δημιουργούς και το κοινό;

Η τέχνη είναι πηγή ζωής και για τον δημιουργό αλλά και για το κοινό.

Οι διανοούμενοι και οι άνθρωποι της τέχνης  οφείλουν κατά τη γνώμη σας να παρατάσσονται σε κοινές διεκδικήσεις και αγώνες;

Ποιους εννοείτε ως διανοούμενους;; Τέλος πάντων έχει χαθεί κάθε πίστη κατά τη γνώμη μου. Κάθε πίστη, πως κάτι μπορεί να αλλάξει. Και οι λέξεις «επανάσταση» ή «αγώνας για ιδανικά»  ξεφτισμένες μοιάζουν. Ρομπότ εν δράσει. Στρατιωτάκια ακούνητα αμίλητα αγέλαστα….

Η επικοινωνία με το ευρύ κοινό μέσω της θεατρικής τέχνης, είναι σήμερα μια ενθάρρυνση, ένα άγγιγμα για τον θεατή;

Ναι βέβαια το θέατρο αφυπνίζει….. πεθαμένα συναισθήματα.

Ο  κοινωνικός ρόλος της τέχνης πρέπει να αλλάξει στις μέρες μας;

Πρέπει να αλλάξουν οι άνθρωποι πρώτα. Πως γίνεται κάτι τέτοιο ;;; Με τα κομπιούτερ τα ινσταγκραμ, τα φεις μπουκ. Έλεος με την τόοοοση τεχνολογία. Έχασε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Η τέχνη είναι πολύ μακριά από όλη αυτή την παραζάλη. Η τέχνη ζει στον κόσμο της!! Ουφ ευτυχώς!  Σας αφιερώνω ένα απλό ποιηματάκι μου για ξεκάθαρη εικόνα: 

«Οδός πεζοδρομίου και γωνία άγνωστης λεωφόρου θα με πετύχετε αν θελήσετε να  με αναζητήσετε.

Κι αν μετά από όλα αυτά βρείτε τη δύναμη και  με κοιτάξετε στα μάτια- και κοιταχτούμε….

Τότε να είστε σίγουροι πως θα αναγεννηθώ παιδί. Μικρό κορίτσι. Καληνύχτα» .

Σας ευχαριστώ!    

1 thought on “Η υπέροχη Δήμητρα Παπαδήμα συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου”

Τα σχόλια είναι κλειστά.